Slipknot - We Are Not Your Kind (2019)

Eigenlijk na het overlijden van Paul Gray vind ik Slipknot persoonlijk niet meer zoals het was, de oudere albums zijn in mijn ogen tien keer beter en vooral wat veller, de pit zat er altijd erg goed in en dat is wel iets wat ik erg mis. Zo af en toe komt Slipknot vrij hard weer binnen, maar ik heb over het algemeen vrij saaie stukken mee gekregen waar het te rustig werd. Voor de rest ben ik het vrijwel eens met de Don boven mij, veel monotoon geluid, en My Pain is misschien inderdaad wel één van de nummers die het beste is op de plaat. Ik kon er weinig mee, het is leuk maar ik had wat meer verwacht onder de naam 'Slipknot'.

Zelf ben ik behoorlijk gecharmeerd van de plaat. Dat knotsgekke van de eerste twee platen is er wat af, maar compositorisch heeft het na Vol III niet meer zo geïnspireerd geklonken als het hier doet. De songs zitten prima in mekaar, Taylor is prima bij stem, Weinberg heeft mijn inziens behoorlijke vooruitgang geboekt als drummer en Root haalt eindelijk nog eens een paar memorabele riffs uit de kast.

Het beste "mainstream metal" album van het jaar als je het mij vraagt - Rammstein's laatste, eveneens prima, worp ten spijt.

Slipknot zoals ik Slipknot al 20 jaar ken, lekker voor een paar nummers, maar een groot fan zal ik er ook nu niet van worden. Slipknot is een band die ik live op een festival altijd meepak, maar waarvan ik nooit een hele plaat op zal zetten.

Nooit de grootste Slipknot fan geweest. Maar deze ontstijgt de rest. Ik heb hem al dagenlang op repeat en krijg er geen genoeg van.

Zo... Wat ben ik aangenaam verrast door dit album zeg!
Enige smetje is dat 'All out Life' niet op de standaard versie staat.
Daarnaast is My Pain een beetje overbodig met een duur van 6.48. Dit had net zo goed een interlude kunnen zijn van een minuut. Net als nummer 4 en 9.
Klasse album!

Prima zesde album, met hier en daar wel wat schoonheidsfoutjes. Zo zijn de melodieuze refreintjes lang niet altijd even memorabel (of zelfs maar toepasselijk) en is de rek er tegen het einde van het album behoorlijk uit. Na de knaller Orphan, wat mij betreft het beste nummer van het album, krijgen we het lange en erg saaie My Pain voor de kiezen, waarna de boel niet helemaal meer op gang komt. Niettemin veel sterke tracks.

Voor mij beste plaat van het jaar. Uiteraard komt er nog eea uit. Mogelijk dat Tool hier nog overheen gaat.
WANYK doet mij regelmatig denken aan AS van Marilyn Manson. De variatie in de songs, de volgorde waarop ze op plaat staan.
Net als bij AS, is alles 'spot on'.

Meesterwerk.

Ik begrijp niet zo goed wat veel mensen zo bijzonder vinden aan deze plaat. Dat zal waarschijnlijk wel aan mij liggen. Ik heb hem gister en woensdag nog een aantal keer geluisterd, maar ik hoor gewoon Slipknot zoals ik Slipknot zou verwachten, misschien is het iets toegankelijker maar daar houd het bij op. Het is niet slecht, in tegendeel het is best goed, maar om nu van de beste plaat van het jaar te spreken, dat hoor ik er niet aan af. Liefhebbers van deze plaat raad ik echt aan om "Home" van 'The Offering' eens te luisteren. Die vind ik persoonlijk een stuk beter dan deze (in dit genre).

Na het album vol 3. ben ik Slipknot wat minder gaan volgen maar na alle media aandacht afgelopen tijd en dan met name dat het album weer de duistere kant van Iowa op ging was ik dan toch enorm enthousiast en heb ik sinds lange tijd niet meer zo verheugd op een nieuw album.

Helaas valt hij mij erg tegen en vind ik de melodieuze refreintjes op een gegeven moment gewoon erg vervelend worden. Dan kom je uiteindelijk bij het nummer Orphan, welke qua sound ook prima had kunnen staan op het album Iowa, en dan begin je toch nog enige hoop te krijgen dat het album nog knallend gaat afsluiten. Dan volgt my pain en dan wordt je hoop ook direct weer de grond ingeboord.. Al met al geen slecht album maar door de gecreëerde verwachtingen toch een tegenvaller. Het voorgaande album vind ik persoonlijk beter te pruimen.

Mee eens, Lumpy Mang0. Vreemd genoeg is Iowa behoorlijk slecht beoordeeld hier op Musicmeter.

Zelf nooit eerder een Slipknot-plaat opgezet, maar deze brok woede en agressie, afgewisseld met pakkende refreinen, doet me goed. Voor de gehele speelduur wel wat monotoon en vermoeiend, maar het voelt ook wat apart om m af te zetten voordat 'Solway Firth' geweest is.

Vanaf begin al liefhebber van Slipknot.
Echter geheel album "uitluisteren" ....nee dat was het toch nooit echt!
Tot dat the Gray chapter kwam....meer afwisseling en melodie....het kon mij bekoren.
En dan nu deze....voor mij is dit nog een stapje vooruit!
Deze luister ik niet 1x in z'n geheel.....hij kan gewoon de gehele dag op repeat.
Begonnen met 4'5 maar nu wel duidelijk....voor mij een dikke 5

Less is more!! Waarom een aantal opvullers? Er staan namelijk een heel tal fantastische songs op dit album. Als die opvullers er niet hadden opgestaan dan was het een nog hogere score geworden.

Gevarieerde plaat. Bevalt mij wel.
Spiders is mn favo