Opeth - In Cauda Venenum [English Version] (2019)

Van de laatste 3 inderdaad wel ja. Maar vergeleken bij wat ouder materiaal is het toch behelpen voor mijn gevoel. Laat ik het zo zeggen; het is geen album dat ik vaak op zal zetten vrees ik.

Lage score? De twee verschillende versies samen hebben een stemgemiddelde van 3,87. Dat betekent een gedeelde eerste plaats met Pale Communion wat betreft hun progrock albums en slechts 0,13 lager dan jij stemt.

Ik vond dit album vrijwel meteen tof (Zweedse versie). Begint en eindigt erg sterk, in het midden zitten wel wat dipjes.

Steeds meer moeite met de gecompresste sound en de galmbak op Mikael die veelal met erg veel vibrato zingt. Vind dan Heritage en Pale Communion een stuk mooier/warmer en subtieler klinken. Aan de andere kant is In Cauda Venenum een stuk gevarieerder en vuriger. Jammer van die dichtgetimmerde productie.

Helemaal met Jellylips eens, de muziek is formidabel (had iemand het over achtergrondmuziek?????) maar het geluid, wat een drama. Ik kan ook niet tegen die compressie, kan er niet naar luisteren, misschien nog eens proberen op een paar PC-speakertjes, is het misschien wel te doen. Ik had het bijvoorbeeld ook met "The truth will set you free" van The Flower Kings, om maar eens wat te noemen. Waarempel is dit later in een remix rechtgebreidt!

min 't'

Het was lang geleden dat ik de Zweedse versie heb beluisterd. Inmiddels ook deze gekocht en doordat er wat tijd tussen zit stoort het Engels me niet meer. Meer zelfs, het bevalt goed. Bij albums van Sortilège en Trust of Loudness, vind ik de oorspronkelijke talen erg muzikaal. Bij Zweuds is dat toch minder.

Dan maar bij beide albums zetten, zeker? Versie met drie extra nummers op komst.

OPETH announces 'In Cauda Venenum (Extended Edition)'

Heb de bonustracks al ingediend.

OPETH In Cauda Venenum (Extended Edition) CD ::: ROOOAR Violent Zone (UK)

3 (of eigenlijk 6) mooie nieuwe bonusnummers die perfect aansluiten bij de sfeer van het oorspronkelijke toch al briljante album...

Na Opeth jaren en jaren niet meer te hebben gehoord voelt dit album als een hernieuwde kennismaking met een oude vriend. Het laatste album voor mij was Watershed uit 2008. Heritage heb ik nog wel geprobeerd maar dat vond ik destijds helemaal niks. Ik was ook erg teleurgesteld in het feit dat één van mijn favoriete bands zo abrupt van stijl veranderde. nu bijna 10 jaar later voelt dit album alsof een oude vriend tegenkom, er is veel veranderd maar ik hoor gelukkig ook wel dingen terug die ik van vroeger herken. Met name in de opbouw van de nummers hoor ik wel de, voor mij, herkenbare Opeth sound terug. Goed, ik mis de heerlijke Grunt van Mikael Åkerfedt wel heel erg, maar dat is een gepasseerd station en moet ik niet over blijven drammen. Geheel tegen mijn verwachting in vind ik dit eigenlijk wel een redelijk sterke plaat. Ik ga ook zeker de andere post 2010 Opeth platen checken. Wat ik alleen een beetje jammer vind is inderdaad de grote compressie op met name gitaar en drums. Verder denk ik dat ik hier best wel plezier aan zal gaan beleven, het is een beetje buiten mijn comfort-zone en ik moet er voor in de stemming zijn denk ik. Ik ben wel blij dat ik deze plaat toch een kans heb gegeven.

Eddie Probeer ook vooral de zweedse versie van deze. Die is een stuk beter

Amen.

Ga ik doen, tnx voor tip.

Ja, de Zweedse versie geeft meer sfeer. Ofschoon ik de Engelse versie ook graag mag horen. Ik heb ze allebei in één package.

Opeth was met één klap via het ietwat onwennige, maar nog steeds erg knappe, Heritage voorgoed van de oude sound af. Deze sound is per album verder uitgewerkt maar ik weet nog niet waar nu het hoogtepunt ligt. Het onwennige ging er met Pale Communion er wel af maar voor de rest zit het hem in de songs zelf want het geluid zou verder niet meer veranderen.

In Cauda Venenum laat vooral weer een steeds beter zingende Akerfeldt horen. En is voor de rest weer een gewoon, maar uitstekend Opeth-album.

Ik vind dat het geluid juist erg verschilt op elk album vanaf Heritage. Elk album heeft daardoor een heel eigen karakter en sfeer.

Wat In Cauda Venenum betreft, ik heb aanvankelijk uitsluitend de Zweudse versie beluisterd en pas veel later de Englische versie bijgekocht en ik moet zeggen dat die taal toch heel wat muzikaler en vloeiender klinkt. Ik zou zeggen, probeer ze gewoon allebei eens Eddie, en blijf dan plakken bij de versie die je het meest ligt.

Met geluid bedoel ik stijl natuurlijk. Net zoals de oudere albums geheel in dezelfde stijl zijn gedaan maar toch onderling verschillen.

Op dit moment springt Sorceress er even bovenuit. Maar dat kan morgen weer anders zijn.

Grappig om te lezen; bij mij is Sorceress de afgelopen jaren juist in waardering gedaald, waarbij Pale Communion vrij constant is gebleven en Heritage het bij mij echt veel beter is gaan doen. Ik moet wel zeggen dat ik In Cauda Venenum (de Zweedse versie ) het beste Opeth-album sinds 2011 vind.

Verschil is wel dat er vroeger een duidelijke ontwikkeling of evolutie in zat (Damnation uitgezonderd). Op dat vlak zaten ze op hun piek met Ghost Reveries en Watershed denk ik. Dat niveau wordt nu wel goed aangehouden maar het resultaat vind ik niet altijd even sterk en helaas nooit meer zo goed als voor de koerswijzing.

Ik vind Watershed juist de mindere van die era. Maar akkoord

Pas sinds een kleine twee maanden luister ik naar Opeth, terwijl ik de band al van naam (en faam) ken sinds Blackwater Park (die hoes fascineerde mij toen al en lag het muzikaal in het straatje van My Dying Bride voor mij). Op hun eerste 3 album na ken ik nu al hun albums (Still Life, Heritage en Pale Communion heb ik nu een paar keer beluisterd en ze lijken totaal niet op elkaar en moeten nog flink groeien).

Vandaag dit album als prachtige dubbel picture lp ontvangen en ben benieuwd hoe zo de beleving van het album is. Ik vind het ook leuk dat er zoveel verschillende meningen over de albums van Opeth zijn, zo ook bij deze. In zeer korte tijd is dit een van mijn aller favoriete bands geworden . Of het nu heavy albums zijn als Deliverance of BWP of de stuk progressievere albums als Sorceress of deze ICV. Het is de sfeer, de uitstraling en zeker ook de kleur van de zang wat mij zo aantrekt. En dankzij de twee live albums die ik heb (Roundhouse Tapes en live in de Royal Albert Hall) weet ik ook dat de zanger op mij als een humoristische en sympathieke vent overkomt. Misschien dat de Zweedse versie van dit album authentieker of mysterieuzer klinkt, de Engelse kun je beter meezingen

Het enige wat ik mis bij de picture disc versie, zijn de 5 verschillende stadia van het huis van de front cover. Bij het zwarte vinyl zijn ze meegeleverd als art cards en is dit landhuis uiteindelijk vervallen en zijn de ramen dichtgetimmerd.