Opeth - In Cauda Venenum [English Version] (2019)

Vervelende muzak, in mijn oren. Op basis van dit nummer schaf ik het album gewoon niet aan. Maar mogelijk weet de rest wel te overtuigen.

Exact dit heb ik dus ook, tevens ook bij DT. Men wil te graag laten horen hoe goed ze zijn en wat ze allemaal beheersen, waardoor een "normale" niet te funky opbouw te simpel voor ze is.
Ik ben heb na watershed geen album meer van ze gekocht. Helaas.

Ik zal Opeth de komende tijd eens anders gaan luisteren, want ik hoor niet terug wat hier bovenstaand wordt geschreven. Ik ervaar Opeth de laatste albums eerder eenvoudiger dan complexer of technischer.

Volgens mij combineerde Opeth altijd al complexiteit met eenvoud. Ik heb Heart in Hand vier dagen geleden twee keer beluisterd en de veel herhaalde zanglijn zit nog steeds in mijn hoofd. Omdat het neigt naar simplisme. Als een goed nummer ontbreekt dan vallen technische hoogstandjes, zoals de gitaarsolo's van Fredrik Åkesson, in het water.

Enfin, net de engelse versie geluisterd. Niks mis mee.

Geen grunts, geen folky deuntjes, geen onnavolgbare tempowisselingen, bruut geweld oid. en ja: het had op Sorceress kunnen staan. Maar er zit een lekkere groove in en ja: de mannen kunnen spelen. Prima toch?

Waar ik de nummers die Opeth bij Sorceress al zot had gespeeld voordat het album uitkwam heb ik dit nummer al een aantal dagen gewoon niet meer opgezet omdat het me veel te weinig doet.
Ik wil meegesleept worden bij een nummer van Opeth. Dat doet dit nummer spijtig genoeg niet.

Huh, een nieuwe Opeth!? Maar begrijp uit wat posts hierboven dat het teleurstellend is.

Hoor hem nu voor het eerst, in het Zweeds, en het bevalt me prima. Vind niet dat Opeth vervalt in gefreak à la DT (ooit een favoriet) of dat het saai is. Mijn kritiek zou eerder zijn dat het geluid dat ze sinds Heritage hebben laten horen z'n grenzen begint te naderen. Zou wel weer een andere kant op mogen.

Kijk desalniettemin uit naar deze plaat, Opeth stelt mij nooit teleur. Al zijn mijn favorieten, geldt vast voor meer mensen hier, van wat verder terug.

Nieuw nummer ‘Dignity’ op Spotify.
Eerste meerdere keren beluisteren vooraleer ik een opmerking maak.

Ik durf het wel aan om na 2 keer luisteren wat neer te zetten. Hetzelfde als bij de andere single: muzikaal klinkt het allemaal goed, maar het pakt niet. Het kabbelt wat voort, er wordt wat gelachen, er wordt wat stevigs gespeeld, maar het gaat allemaal nergens heen.


Dit geeft het eigenlijk wel goed aan, al zou ik willen stellen dat ze de grens al bereikt hebben en er nu te lang tegenaan blijven hangen.

En dan te bedenken dat Heritage zelf al een beetje lauw ontvangen werd. Ik vind het nog steeds een prima album maar onlangs Watershed nog eens beluisterd. Dat is verdorie toch andere koek. Met Sorceress is mijn interesse echt wel verminderd en In Cauda Venenum lijkt helemaal niks te gaan worden. Mogelijk het eerste album van Opeth dat ik niet (meteen) aanschaf. Seffens dat nummer Dignity eens opzoeken. Of zou ik gaan voor Svekets Prins?

Dit nummer stemt me toch een beetje hoopvol. Boeiender dan Heart in Hand. En de Zweedse versie is zowaar beter.

Dignity bevalt mij ook beter dan Heart in Hand.

In de omschrijving zie ik nog heel hoopvol 'Rock / Metal' staan. Nou denk ik toch dat je voor de metal echt naar hun liveshows moet blijven gaan (oeh wat was Into the Grave weer lekker afgelopen weekend...).

Ik heb Sorceress gisteren maar eens opgezet. Met de live ervaring van enkele van deze nummers achter de rug vind ik het toch geen verkeerd album. Zwak blijft nochthans de productie, dat was vroeger sowieso een stuk beter. Ook op de 2 nieuwe nummers is het net niet en dat heeft wel effect op de totaalbeleving en mijn score. Minimaal een halfje minder. Afwachten wat de rest doet.

Dignity gisteren 2 maal geluisterd. Klinkt toch wel lekker hoor! Ik hoor weer wat van de oude stijl op sommige momenten. Afwachten op de rest uiteraard maar dit nummer stemt me voorlopig hoopvol.

Ik luister beide nummers regelmatig en die bevallen steeds beter. Ik word onderussen wel benieuwd naar de rest.

Op basis van twee nummers kan ik nog niet oordelen, maar van wat ik heb gehoord word ik niet enthousiast. Opeth blijft wat hangen in die oude jaren zeventig sound. Ik snap dat Mikael Åkerfeld niet meer grunt (wat wel jammer is, ik vond zijn grunts en de afwisseling met zang echt fijn om te horen), maar echt verrassen doet Opeth mij al een tijdje niet meer. Maar wie weet wat de rest van de nummers ons nog brengt. Las net wel een positieve recensie in iOpages.

Voor wie het nog niet gemerkt zou hebben, de Zweedse versie staat ook al even op de site. Eigenlijk had die er beter eerst op gestaan want zo is het aanvankelijk opgenomen en bedoeld. Akerfeldt vertelt zelf dat hij uit schrik dat teveel fans zouden afhaken ook een Engelstalige versie opnam. Ik haak sowieso af waarschijnlijk want eerst viel Dignity me nog mee, maar de tweede keer kon ik het al niet meer aanhoren.

Leuke recensie op Metalfan.nl
88/100

Ik ben wel nieuwsgierig.

Ook ik ben zeer benieuwd. Lovende kritiek op Progwereld

Ondertussen moet ik toch zeggen dat ik toch wel uitkijk naar deze plaat.
De nummers in het Zweeds beluisteren past veel beter dan de Engelstalige versies.
Hij had gewoon moedig moeten zijn en enkel een Zweedstalige plaat moeten uitbrengen.

Mijns inziens zeker een aanrader om dit album ook in het Zweeds te gaan beluisteren. Zoals Mikael het ook oorspronkelijk heeft bedoeld. Jake Bugg Daar heb je wat mij betreft zeker gelijk in.

Eerste luisterbeurt achter de rug... heerlijke plaat! Dik genieten.

Hmmm, ik ben minder enthousiast. Ik begin er inmiddels behoorlijk van overtuigd te raken dat de "nieuwe" stijl van Opeth me gewoon niet zo ligt. Dat heeft niks met de afwezigheid van grunts of (death) metal te maken (ik vind Damnation geniaal, de eerste 30 seconden van Windowpane zijn al beter dan elke noot op dit album), maar met het feit dat ik vind dat Opeth sinds Heritage nauwelijks nog een memorabel nummer heeft geschreven. Ook op deze plaat wordt er weer geweldig gemusiceerd, maar ik hoor (nog) geen memorabele melodieën, zanglijnen of iets anders waardoor ik m'n aandacht erbij hou. Nee, de 10 nummers trekken in 68 minuten redelijk anoniem en eenvormig aan me voorbij. Als het album is afgelopen voel ik maar weinig behoefte om hem nogmaals op te zetten.

Vroeger kon Mikael Åkerfeldt nummers van 10 minuten schrijven die elke seconde spannend waren. Op deze plaat klinkt een nummer van 6,5 minuut al langdradig (en elk nummer duurt minimaal zo lang...). Ik heb het idee dat elk nummer dezelfde opbouw heeft: uptempo begin, akoestisch middenstukje, weer uptempo, een instrumentaal deel en dat dat een paar keer herhaald. De zanglijnen van Akerfield beginnen steeds meer op elkaar te lijken, dat helpt ook niet mee om onderscheid te maken tussen de nummers.
EDIT: nu ik Damnation luister hoor ik pas hoeveel beter zijn zuivere zangstem toen was. Hij forceerde zijn stem nog veel minder waardoor hij een veel zachtere, haast zalvende sound had.

Natuurlijk ga ik vaker luisteren en ik hoop dat het album nog gaat groeien. Maar omdat dat bij de voorgaande platen ook niet het geval is gebleken, vrees ik dat dit hier ook niet gaat gebeuren. Erg jammer, maar ik heb inmiddels wel geaccepteerd dat Opeth mijn band niet meer is.

Heb ‘ m net helemaal geluisterd. Heerlijk album zeg! Nog een paar keer luisteren voor een definief oordeel, maar eerste indruk is boven verwachting. Sowieso veel sterker dan Sorceress.

Hier ben ik het gedeeltelijk wel mee eens. Het echt "pakkende" en spannende, bijna uitdagende, is wel een beetje uit de nummers van Opeth verdwenen. Ondanks dat er technisch gezien goed gemusiceerd wordt in Opeth is het venijn wel een beetje weg. En nee, dat komt niet door de afwezigheid van grunts, die mis ik eigenlijk niet perse!

Toch moet ik zeggen dat ik na twee luisterbeurten toch wel positief verrast ben! Van de Opeth na Watershed vindt ik dit denk ik de beste plaat. Sorceress keek ik echt naar uit, maar heb ik sindsdien weinig meer geluisterd. Deze plaat geef ik iets meer kans om regelmatig door de speakers te komen!

Ik zit nu te luisteren, ik geef toe dat ik altijd wel meerdere luisterbeurten nodig heb bij nieuwe muziek, maar ik vind het 'geneuzel'-halte wel vrij hoog. Heb nog weinig echt pakkende stevige dingen gehoord.

Heeft iemand de cd al en kan vertellen hoe de productie is? Weer zo geweldig als Ghost Reveries hopelijk.

Opeth, een bekende band, maar niet bij mij. Heb ooit wel hier en daar wel es wat van geprobeerd, maar het nodigde (kennelijk) niet uit tot verdere verkenning. En toen was daar Sorceress, met die frappante hoes. En maar es geprobeerd. En heel goed bevallen (recensie aldaar volgt nog).

Deze plaat weet me nu niet meteen heel erg te overtuigen. Er werd hier gezegd dat Mikael Åkerfeldt zo langzamerhand begint te denken dat ie kan zingen, maar ik kan dus niet vergelijken met vroeger, vooralsnog. Ik vind dat ie het heel aardig doet, soms best wel echt goed zelfs. Op YT kwam ik bij 'Continuum' de vergelijking met de (huidige) AIC tegen. Ik ken alleen de heel oude AIC en zelfs zo'n vergelijking kan ik wel plaatsen. De vergelijking (ook YT) met Mike Patton betreffende 'The Garroter' ook wel wat, maar wel een paar nivootjes minder (alhoewel het is niet alles goud wat er blinkt bij Patton - dat ik dat nog eens zou beweren...).

Ik vind het allemaal goed beluisterbaar, maar ik weet niet of ik dit nog veel vaker ga proberen. Voor de goede orde vast nog wel een keer of twee, maar het frisse en brede qua spectrum (en pakkende songs) mis ik hier. Bij 'Sorceress' was dat eigenlijk meteen raak. En stiekem wil ik ook nog wel verder duiken in het muzikale verleden van de band - misschien gewoon es de hele discografie doornemen...

3 à 3,5* voor deze 'In het staartje zit het vergif', met voor nu het voordeel van de twijfel.

Eerste luisterbeurt enigszins teleurgesteld in die zin dat er gewoon veel langs me heen ging en het zomaar opeens over was. 2e luisterbeurt zojuist al een stuk beter. Wel een plaat waar gelijk duidelijk wordt dat je er weer even je best voor moet doen. Altijd fijn.

Zoals ook met de 2 voorgaande Opeth CD's moet ik deze ook weer een aantal maal luisteren om een goed oordeel te kunnen geven. Maar de "prog" invloeden zijn ook op deze weer sterk aanwezig én dat is voor mij wel zeer aangenaam.
Beoordeling volgt ……….