Opeth - In Cauda Venenum [English Version] (2019)
mijn stem
139 stemmen
Zweden
Metal
Label: Moderbolaget
-
Garden of Earthly Delights (3:28)
-
Dignity (6:35)
-
Heart in Hand (8:29)
-
Next of Kin (7:08)
-
Lovelorn Crime (6:34)
-
Charlatan (5:29)
-
Universal Truth (7:29)
-
The Garroter (6:45)
-
Continuum (7:22)
-
All Things Will Pass (8:33)
-
The Mob * (4:36)
-
Width of a Circle * (5:31)
-
Freedom & Tyranny * (4:34)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
1:07:52
(1:22:33)
Links
Last.fm
3
geplaatst: 29 september 2019, 17:45 uur
"Heb met veel plezier naar de Zweedse versie geluisterd! Straks ga ik de Engelse versie aanhoren. Ben benieuwd of dat echt zoveel uitmaakt!
Wat de muziek betreft vind ik dit een erg mooi album, waarvan de liedjes na een paar draaibeurten vast nog wel verder zullen gaan openbloeien. Want daar ben ik dus in het geheel niet bang voor, want nu al zijn er
ontelbare kleine genietmomentjes tijdens de vele mooie melodielijntjes die mij erg blij maken!"
Tot zover de tekst die ik schreef bij de in het Zweeds gezongen versie van In Cauda Venenum. Niet veel, maar ik ben intussen wel iets van mening veranderd. In beginsel maakte het voor mij weliswaar niet zo heel veel uit naar welke uitvoering ik luisterde, maar bij de Engelse versie krijg ik toch wel de neiging om af en toe even lekker mee te brullen. Ook weleens lekker. Verder wordt de muziek eigenlijk alleen maar mooier naarmate je er vaker naar luistert. De fraaie melodieën, de goede zangpartijen, de prettige afwisseling van bijvoorbeeld melancholisch en lieflijk gitaargetokkel tot even 'lekker flink de beuk erin' en de smaakvolle toepassing van verschillende muziekstijlen maken dat deze laatste nieuwe Opeth wederom een heel mooi album is geworden.
Wat de muziek betreft vind ik dit een erg mooi album, waarvan de liedjes na een paar draaibeurten vast nog wel verder zullen gaan openbloeien. Want daar ben ik dus in het geheel niet bang voor, want nu al zijn er
ontelbare kleine genietmomentjes tijdens de vele mooie melodielijntjes die mij erg blij maken!"
Tot zover de tekst die ik schreef bij de in het Zweeds gezongen versie van In Cauda Venenum. Niet veel, maar ik ben intussen wel iets van mening veranderd. In beginsel maakte het voor mij weliswaar niet zo heel veel uit naar welke uitvoering ik luisterde, maar bij de Engelse versie krijg ik toch wel de neiging om af en toe even lekker mee te brullen. Ook weleens lekker. Verder wordt de muziek eigenlijk alleen maar mooier naarmate je er vaker naar luistert. De fraaie melodieën, de goede zangpartijen, de prettige afwisseling van bijvoorbeeld melancholisch en lieflijk gitaargetokkel tot even 'lekker flink de beuk erin' en de smaakvolle toepassing van verschillende muziekstijlen maken dat deze laatste nieuwe Opeth wederom een heel mooi album is geworden.
1
geplaatst: 30 september 2019, 22:04 uur
Mijn relaas bij de Zweedse versie...
Na afgelopen dagen de Zweedse versie de revue te hebben laten passeren, was het vandaag de beurt aan de Engelse versie. Ik ben er nog niet helemaal uit of het komt doordat ik het album in het Zweedse als eerste heb gehoord, maar als ik deze versie hoor mis ik sommige klanken die de Zweedse taal zo eigen maken en de zanglijnen daarmee iets scherper en intenser maken. Maar voor het overige is deze versie net zo genietbaar als de andere.
namsaap schreef:
Wat een geweldige plaat heeft Opeth met In Cauda Venenum afgeleverd! Fantastisch om te horen hoe Akerfeldt en companen zichzelf blijven uitdagen en ontwikkelen. Natuurlijk zijn veel ingrediënten van eerdere albums van Opeth ook op deze plaat weer aanwezig, maar met name op het gebied van de zang verlegt Akerfeldt zijn grenzen. Ook de meerstemmige zang op dit album was nog nooit zo prominent op een album van deze band aanwezig. Ook de falsetto op Ingen Sanning Är Allas laat horen dat Akerfeldt meer uit zijn stem wil halen. Muzikaal blijft de band verder afstand nemen van hun 'oude'geluid ten faveure van prog/jazz/folk-invloeden.
Hoogtepunt is toch wel het aangrijpende en meeslepende Minnets Yta, maar eigenlijk is het album over de gehele linie erg sterk te noemen. Hooguit dat Charlatan en Banemannen het gemiddelde niveau naar beneden halen. Op In Cauda Venenum klinkt de band scherper en venijniger dan voorganger Sorceress, dat toch een beetje tegenviel na Pale Communion, mijn favoriete Opeth 2.0 album. Dit album zou die titel op den duur best wel eens kunnen overnemen.
Score: 92/100
Wat een geweldige plaat heeft Opeth met In Cauda Venenum afgeleverd! Fantastisch om te horen hoe Akerfeldt en companen zichzelf blijven uitdagen en ontwikkelen. Natuurlijk zijn veel ingrediënten van eerdere albums van Opeth ook op deze plaat weer aanwezig, maar met name op het gebied van de zang verlegt Akerfeldt zijn grenzen. Ook de meerstemmige zang op dit album was nog nooit zo prominent op een album van deze band aanwezig. Ook de falsetto op Ingen Sanning Är Allas laat horen dat Akerfeldt meer uit zijn stem wil halen. Muzikaal blijft de band verder afstand nemen van hun 'oude'geluid ten faveure van prog/jazz/folk-invloeden.
Hoogtepunt is toch wel het aangrijpende en meeslepende Minnets Yta, maar eigenlijk is het album over de gehele linie erg sterk te noemen. Hooguit dat Charlatan en Banemannen het gemiddelde niveau naar beneden halen. Op In Cauda Venenum klinkt de band scherper en venijniger dan voorganger Sorceress, dat toch een beetje tegenviel na Pale Communion, mijn favoriete Opeth 2.0 album. Dit album zou die titel op den duur best wel eens kunnen overnemen.
Score: 92/100
Na afgelopen dagen de Zweedse versie de revue te hebben laten passeren, was het vandaag de beurt aan de Engelse versie. Ik ben er nog niet helemaal uit of het komt doordat ik het album in het Zweedse als eerste heb gehoord, maar als ik deze versie hoor mis ik sommige klanken die de Zweedse taal zo eigen maken en de zanglijnen daarmee iets scherper en intenser maken. Maar voor het overige is deze versie net zo genietbaar als de andere.
0
geplaatst: 14 december 2019, 23:45 uur
Echt heavy zal de band op plaat waarschijnlijk nooit meer klinken, maar ik moet zeggen dat ik hier wel iets mee kan. De retro rock op dit album klinkt in ieder geval organisch en verzorgd, met heel wat sterke songs. Het vorige album liet wat dat betreft al een stijgende lijn horen en die wordt hier netjes doorgetrokken. Sporadisch een kleine misser, maar overwegend een fraai album.
0
geplaatst: 12 mei 2020, 14:59 uur
Ik geloof dat Lennert en ik dit album geluisterd hebben toen het ongeveer een maand uit was. Over het algemeen is de auto geen beste plek voor een luisterbeurt en daarom heb ik het thuis nog een paar keer gedraaid.
Hoewel het album een duidelijke verbetering is ten opzichte van Sorceress, ben ik nog niet helemaal tevreden. In Cauda Venenum bevat in elk geval de vertrouwde sfeer die doet denken aan Ghost Reveries. Het is meteen te horen dat je met Opeth te maken hebt. Zelfs dat had Sorceress niet eens. Er wordt bij vlagen weer heel behoorlijk gemusiceerd. Lovelorn Crime heeft een prachtige solo bijvoorbeeld, maar het album is te gefragmenteerd. Ideeën als los zand. De audio fragmenten uit films maken het eigenlijk alleen maar erger. Dat ook hier niet gegrunt wordt, vind ik niet eens een probleem. Ik blijf de echte songs missen. Geen enkele haalt de tien minuten en de wat langere tracks hebben niet de potentie. Akerfeldt's stem begint wat ieler te worden, dus langzamerhand begin ik te vrezen voor de houdbaarheidsdatum van deze band.
Eindstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Damnation 5*
3. Deliverance 5*
4. Ghost Reveries 4,5*
5. Pale Communion 4,5*
6. Still Life 4,5*
7. My Arms, Your Hearse 4,5*
8. Orchid 4,5*
9. Watershed 4,5*
10. Morningrise 4*
11. In Cauda Venenum 3,5*
12. Heritage 3*
13. Sorceress 2,5*
Hoewel het album een duidelijke verbetering is ten opzichte van Sorceress, ben ik nog niet helemaal tevreden. In Cauda Venenum bevat in elk geval de vertrouwde sfeer die doet denken aan Ghost Reveries. Het is meteen te horen dat je met Opeth te maken hebt. Zelfs dat had Sorceress niet eens. Er wordt bij vlagen weer heel behoorlijk gemusiceerd. Lovelorn Crime heeft een prachtige solo bijvoorbeeld, maar het album is te gefragmenteerd. Ideeën als los zand. De audio fragmenten uit films maken het eigenlijk alleen maar erger. Dat ook hier niet gegrunt wordt, vind ik niet eens een probleem. Ik blijf de echte songs missen. Geen enkele haalt de tien minuten en de wat langere tracks hebben niet de potentie. Akerfeldt's stem begint wat ieler te worden, dus langzamerhand begin ik te vrezen voor de houdbaarheidsdatum van deze band.
Eindstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Damnation 5*
3. Deliverance 5*
4. Ghost Reveries 4,5*
5. Pale Communion 4,5*
6. Still Life 4,5*
7. My Arms, Your Hearse 4,5*
8. Orchid 4,5*
9. Watershed 4,5*
10. Morningrise 4*
11. In Cauda Venenum 3,5*
12. Heritage 3*
13. Sorceress 2,5*
0
geplaatst: 6 juli 2020, 17:17 uur
Dit is een band die precies in mijn straatje zou moeten passen, maar ook bij dit derde album dat ik van Opeth leer kennen gaat het niet goed komen tussen ons. Het is allemaal rijk, gevarieerd en vernuftig gearrangeerd, en Akerfeldt heeft een mooi uitgebreid vocabulaire in zijn beeldende teksten, maar op de een of andere manier pakken zijn melodieën me maar zelden en sleept de muziek me maar een heel enkele keer (Continuum) mee. Het helpt niet dat het timbre van zijn stem me niet ligt, maar zodra ik minpunten of dingen waar ik me aan stoor ga opnoemen ben ik bang dat ik alleen maar een stok zoek om de hond mee te slaan, want ik hoor wel dat de nummers goed in elkaar zitten en dat er veel aandacht aan de productie en de arrangementen is besteed. Het doet me gewoon weinig, en ik weet niet precies waar de kink in de kabel zit.
* denotes required fields.