Lana Del Rey - Norman Fucking Rockwell! (2019)
Alternatieve titel: NFR!
mijn stem
723 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Polydor
-
Norman Fucking Rockwell (4:08)
-
Mariners Apartment Complex (4:07)
-
Venice Bitch (9:37)
-
Fuck It I Love You (3:38)
-
Doin' Time (3:22)
-
Love Song (3:49)
-
Cinnamon Girl (5:00)
-
How to Disappear (3:48)
-
California (5:05)
-
The Next Best American Record (5:49)
-
The Greatest (5:00)
-
Bartender (4:23)
-
Happiness Is a Butterfly (4:32)
-
hope is a dangerous thing for a woman like me to have - but I have it (5:24)
- nummer 168 in de top 250
0
geplaatst: 5 september 2019, 23:16 uur
Nee, het had in dit verband met ander gereedschap te maken...
0
geplaatst: 6 september 2019, 06:20 uur
Lana zegt : So the title track is called ‘Norman Fucking Rockwell’ and it’s kind of about this guy who is such a genius artist but he thinks he’s the shit and he knows it and he, like, won’t shut up talking about it.
0
geplaatst: 6 september 2019, 09:36 uur
Ook de Volkskrant is enthousiast.
Lana Del Rey ***** - digitalekrant.volkskrant.nl
Dat was al gemeld lees ik net .
Lana Del Rey ***** - digitalekrant.volkskrant.nl
Dat was al gemeld lees ik net .
0
geplaatst: 6 september 2019, 12:01 uur
Lana blijkt toch een blijvertje te zijn. Je zou verwachten dat haar image en songopbouw zo langzamerhand gaan vervelen maar dat gebeurt niet. Het is opnieuw een prima plaat met veel sterke songs. Maar een nadeelin mijn ogen, ik vind m net als alle voorgangers opnieuw wel erg lang. Als mevrouw Del Rey wat beter selecteert zou ik dat niet erg vinden.
0
geplaatst: 6 september 2019, 13:29 uur
Wat een verademing dat er nog eens een (aardig ogende) zangeres de popwereld verrijkt met songs waarbij het uitmelken van de stem niet het orgelpunt van de nummers is.
Want dat stoort me nu zo vaak, dat proberen aanhalen van een toonladder in elke aparte lettergreep. Lana doet het zonder dat, dus ze heeft ook heel wat meer te vertellen in haar songs. Die zijn enig mooi, krachtig en toch gevarieerd. Mooi hoor, later meer na meer luisterwerk.
Want dat stoort me nu zo vaak, dat proberen aanhalen van een toonladder in elke aparte lettergreep. Lana doet het zonder dat, dus ze heeft ook heel wat meer te vertellen in haar songs. Die zijn enig mooi, krachtig en toch gevarieerd. Mooi hoor, later meer na meer luisterwerk.
2
geplaatst: 6 september 2019, 15:03 uur
En nu zijn het dan toch voor mij 5 sterren geworden , de eerste sinds 2015 (Kendrick Lamar's To Pimp a Butterfly ) en de link is ook nog wel te leggen met het fraaie Happiness Is a Butterfly ( If he's a serial killer, then what's the worst that could happen to a girl who's already hurt? 
).
Prachtig en ontroerend album (LFDL!)
).Prachtig en ontroerend album (LFDL!)
1
geplaatst: 6 september 2019, 16:06 uur
Ja mooie plaat. Maar toch is een heel album niet helemaal aan mij besteed. Het mijmert dan voor mij toch iets te lang door. Ik heb de stem van Lana altijd al prachtig gevonden en ik moet zeggen dat dat nu ook omgetoverd is tot mooie liedjes.
Een heel album is niet helemaal aan mij besteed, maar toch kijk ik uit naar haar show volgend jaar.
Een heel album is niet helemaal aan mij besteed, maar toch kijk ik uit naar haar show volgend jaar.
3
geplaatst: 6 september 2019, 17:52 uur
overmars89 schreef:
Ja mooie plaat. Maar toch is een heel album niet helemaal aan mij besteed. Het mijmert dan voor mij toch iets te lang door.
Ja mooie plaat. Maar toch is een heel album niet helemaal aan mij besteed. Het mijmert dan voor mij toch iets te lang door.
Ik heb precies hetzelfde. Ik lees overal jubelende reacties, maar ik kom maar moeilijk door het album heen, het is mij te traag en uitgesmeerd allemaal. Ik hoor wel vakmanschap, maar het weet me niet echt te boeien. Wel leuk dat dit album velen zo onverwachts weet te raken, alle buzz eromheen is vermakelijk om te lezen.
0
geplaatst: 6 september 2019, 22:54 uur
Wat mij betreft is het souffleetje na veel luisterbeurten vooralsnog behoorlijk overeind gebleven, favorieten zijn favoriet gebleven en de nummers waar ik nog niet helemaal zeker van was hebben met een snufje gist de soufflé misschien wel nog lekkerder gemaakt.
Samen met "Honeymoon" is dit wat mij betreft haar 2e tijdloze album.
Samen met "Honeymoon" is dit wat mij betreft haar 2e tijdloze album.
0
geplaatst: 7 september 2019, 00:37 uur
Ik binnen op mooi blauw transparant vinyl, wat is dit een dijk van een plaat, met Lana del Rey in top vorm, licht hese stem met prachtige uitgesponnen pop- noir, met licht electronisch randjes, en dan die sensuele stem, doet de rest, waar het eerder niet alle liedjes even sterk waren van haar vorige albums , bewijst ze hier dat het singer- songwriterschap haar heel goed afgaat met sterkte, popliedjes, met avandgardische randjes, en ook het aparte niet schuwt. Ruwe pareltjes die je prachtig vind naarmate de tijd verstrijkt, en tot volle wasdom komen naarmate de tijd verstrijkt.
Welkom bij de grootste songwriters der aarde.
Welkom bij de grootste songwriters der aarde.
0
geplaatst: 7 september 2019, 11:39 uur
Zeker een intrigerende plaat en mogelijk doet mijn **** het album te kort. Toch kost mij ook moeite er lang naar te luisteren en de aandacht er bij te houden. Die aandacht is wel nodig om het album te doorgronden en te laten groeien. Bij mij grote twijfel of ik het fysiek aanschaf ondanks lime green of blue versies. En heb ik er €35,- voor over? Een mens moet keuzes maken.
0
ohmusica
geplaatst: 7 september 2019, 12:09 uur
Bij eerste kennismaking... overrompelend, boeiend, smaakvol en modern album, muzikaal gezien worden hier alle registers open getrokken, maar dan wel subtiel want productie is hierin top. De stem weet te verleiden, sensueel, met passie, ingetogen en laid back. Deze toonkunst bevalt mij zeer.
3
geplaatst: 7 september 2019, 16:00 uur
Tja....En dan loop je in de stad en wordt je automatisch richting platenboer gezogen. En dan is het geen lime green of blue vinyl, maar gewoon zwart en dan koop ik het album alsnog. Zo help ik de plaatselijke ondernemer en draai ik gewoon één kant per dag. 
1
geplaatst: 7 september 2019, 19:08 uur
ohmusica schreef:
Bij eerste kennismaking... overrompelend, boeiend, smaakvol en modern album, muzikaal gezien worden hier alle registers open getrokken, maar dan wel subtiel want productie is hierin top. De stem weet te verleiden, sensueel, met passie, ingetogen en laid back. Deze toonkunst bevalt mij wel.
Bij eerste kennismaking... overrompelend, boeiend, smaakvol en modern album, muzikaal gezien worden hier alle registers open getrokken, maar dan wel subtiel want productie is hierin top. De stem weet te verleiden, sensueel, met passie, ingetogen en laid back. Deze toonkunst bevalt mij wel.
Who r u trying to fool - hier zit zeker geen electronica in?
1
geplaatst: 7 september 2019, 21:40 uur
Slowgaze schreef:
Lekkere Dr. Dre-synth op 'Venice Bitch' trouwens.
Lekkere Dr. Dre-synth op 'Venice Bitch' trouwens.
Venice Bitches Ain't Shit.
1
geplaatst: 7 september 2019, 22:03 uur
En ik maak er 5* van. Dit had ik nooit verwacht van Lana Del Rey maar wat heeft deze plaat me in mijn greep.
Elk nummer op dit album past perfect.
De perfecte stem had ze al, nu heeft ze ook het perfecte album.
Elk nummer op dit album past perfect.
De perfecte stem had ze al, nu heeft ze ook het perfecte album.
1
geplaatst: 8 september 2019, 10:44 uur
Door dit sterke album van Lana Del Rey ben ik het fraaie Ultraviolence ook gaan herontdekken en verbaas ik mij toch wat over het verschil in waardering tussen beiden platen: een half punt momenteel.
1
geplaatst: 8 september 2019, 10:58 uur
Ultraviolence is ook erg goed tot aan dat ze volledig de mist in gaat met het drietal Pretty When You Cry, Money Power Glory en Fucked my way up to the top. Ik zet het album meestal na Sad Girl af.
Deze daarentegen is echt magistraal van begin tot eind. En hij blijft ook maar beter worden iedere luisterbeurt, wat een klasse zanglijnen en productie.
Dat moment bijvoorbeeld net voor het refrein van Fuck It I Love You: Turn the radio on, dancing to a pop song . Veel mooier dan dat krijg je ze niet.
Deze daarentegen is echt magistraal van begin tot eind. En hij blijft ook maar beter worden iedere luisterbeurt, wat een klasse zanglijnen en productie.
Dat moment bijvoorbeeld net voor het refrein van Fuck It I Love You: Turn the radio on, dancing to a pop song . Veel mooier dan dat krijg je ze niet.
0
geplaatst: 8 september 2019, 11:14 uur
Snoeperd schreef:
Ultraviolence is ook erg goed tot aan dat ze volledig de mist in gaat met het drietal Pretty When You Cry, Money Power Glory en Fucked my way up to the top. Ik zet het album meestal na Sad Girl af.
Deze daarentegen is echt magistraal van begin tot eind. En hij blijft ook maar beter worden iedere luisterbeurt, wat een klasse zanglijnen en productie.
Ultraviolence is ook erg goed tot aan dat ze volledig de mist in gaat met het drietal Pretty When You Cry, Money Power Glory en Fucked my way up to the top. Ik zet het album meestal na Sad Girl af.
Deze daarentegen is echt magistraal van begin tot eind. En hij blijft ook maar beter worden iedere luisterbeurt, wat een klasse zanglijnen en productie.
Ik kan je hier niet volgen. Toen ik jouw bericht las, had ik net het oh zo mooie Pretty When You Cry aan staan. Samen met Money Power Glory en Fucked My Way Up zijn dit nummers die volgens mij helemaal niet afwijken van de sound en het niveau van het album. Je ziet ook dat de songs flink wat 'vinkjes' hebben gekregen. Dus ook op Ultraviolence houdt Lana del Rey volgens mij een constant hoog niveau vast, net als op dit Norman Fucking Rockwell. Ook de productie en zanglijnen op beide platen zijn klasse, zoals jij het zegt.
1
geplaatst: 8 september 2019, 11:21 uur
Is natuurlijk een persoonlijke mening. Maar ik vind vooral Money, Power, Glory Lana op z'n minst. Groots opgezette refreinen zoals op dat nummer kan ik niet zo goed hebben.
0
geplaatst: 8 september 2019, 18:00 uur
Lana Del Rey is een artiest waar ik regelmatig nummers van voorbij heb horen komen, maar gegrepen werd ik eigenlijk nooit. Wegens de laaiend enthousiaste recensies en reacties, toch maar even vluchtig de singles van deze plaat geluisterd. 'Hee, dat klinkt eigenlijk best goed' dacht ik. Dus de afgelopen week veelvuldig deze plaat opgezet en ik werd niet teleurgesteld. Een album vol prachtige, sfeervolle liedjes. Er word ook erg goed gezongen en, zoals eerder al benoemd door anderen, niet van die 'pop' zanglijnen/toonladders waarbij men graag wil etaleren wat het stemmetje kan.
Voor mij zit het zwaartepunt in de staart van de plaat, de laatste vier nummers zijn echt subliem. Ook staan er een paar zwakke nummers tussen helaas, waardoor een topscore uitblijft. Ik snap bijvoorbeeld niks van de populariteit van Venice Bitch. Eerste pakweg drie minuten zijn leuk, daarna volgt een grotendeels instrumentaal gedeelte waarin helemaal niks gebeurt. Dat soort lange nummers kunnen wat mij betreft beter overgelaten worden aan jazzmuzikanten of progrockers. Of kan iemand mij uitleggen wat ik niet hoor in dat nummer?
Voor mij zit het zwaartepunt in de staart van de plaat, de laatste vier nummers zijn echt subliem. Ook staan er een paar zwakke nummers tussen helaas, waardoor een topscore uitblijft. Ik snap bijvoorbeeld niks van de populariteit van Venice Bitch. Eerste pakweg drie minuten zijn leuk, daarna volgt een grotendeels instrumentaal gedeelte waarin helemaal niks gebeurt. Dat soort lange nummers kunnen wat mij betreft beter overgelaten worden aan jazzmuzikanten of progrockers. Of kan iemand mij uitleggen wat ik niet hoor in dat nummer?
1
geplaatst: 8 september 2019, 22:47 uur
Mausie schreef:
Lana Del Rey is een artiest waar ik regelmatig nummers van voorbij heb horen komen, maar gegrepen werd ik eigenlijk nooit. Wegens de laaiend enthousiaste recensies en reacties, toch maar even vluchtig de singles van deze plaat geluisterd. 'Hee, dat klinkt eigenlijk best goed' dacht ik. Dus de afgelopen week veelvuldig deze plaat opgezet en ik werd niet teleurgesteld. Een album vol prachtige, sfeervolle liedjes. Er word ook erg goed gezongen en, zoals eerder al benoemd door anderen, niet van die 'pop' zanglijnen/toonladders waarbij men graag wil etaleren wat het stemmetje kan.
Voor mij zit het zwaartepunt in de staart van de plaat, de laatste vier nummers zijn echt subliem. Ook staan er een paar zwakke nummers tussen helaas, waardoor een topscore uitblijft. Ik snap bijvoorbeeld niks van de populariteit van Venice Bitch. Eerste pakweg drie minuten zijn leuk, daarna volgt een grotendeels instrumentaal gedeelte waarin helemaal niks gebeurt. Dat soort lange nummers kunnen wat mij betreft beter overgelaten worden aan jazzmuzikanten of progrockers. Of kan iemand mij uitleggen wat ik niet hoor in dat nummer?
Lana Del Rey is een artiest waar ik regelmatig nummers van voorbij heb horen komen, maar gegrepen werd ik eigenlijk nooit. Wegens de laaiend enthousiaste recensies en reacties, toch maar even vluchtig de singles van deze plaat geluisterd. 'Hee, dat klinkt eigenlijk best goed' dacht ik. Dus de afgelopen week veelvuldig deze plaat opgezet en ik werd niet teleurgesteld. Een album vol prachtige, sfeervolle liedjes. Er word ook erg goed gezongen en, zoals eerder al benoemd door anderen, niet van die 'pop' zanglijnen/toonladders waarbij men graag wil etaleren wat het stemmetje kan.
Voor mij zit het zwaartepunt in de staart van de plaat, de laatste vier nummers zijn echt subliem. Ook staan er een paar zwakke nummers tussen helaas, waardoor een topscore uitblijft. Ik snap bijvoorbeeld niks van de populariteit van Venice Bitch. Eerste pakweg drie minuten zijn leuk, daarna volgt een grotendeels instrumentaal gedeelte waarin helemaal niks gebeurt. Dat soort lange nummers kunnen wat mij betreft beter overgelaten worden aan jazzmuzikanten of progrockers. Of kan iemand mij uitleggen wat ik niet hoor in dat nummer?
Leg venice bitch nog eens op wanneer je in een nostalgische of melancholische bui bent
2
geplaatst: 8 september 2019, 23:05 uur
Snoeperd schreef:
Ultraviolence is ook erg goed tot aan dat ze volledig de mist in gaat met het drietal Pretty When You Cry, Money Power Glory en Fucked my way up to the top. Ik zet het album meestal na Sad Girl af.
Deze daarentegen is echt magistraal van begin tot eind. En hij blijft ook maar beter worden iedere luisterbeurt, wat een klasse zanglijnen en productie.
Dat moment bijvoorbeeld net voor het refrein van Fuck It I Love You: Turn the radio on, dancing to a pop song . Veel mooier dan dat krijg je ze niet.
Ultraviolence is ook erg goed tot aan dat ze volledig de mist in gaat met het drietal Pretty When You Cry, Money Power Glory en Fucked my way up to the top. Ik zet het album meestal na Sad Girl af.
Deze daarentegen is echt magistraal van begin tot eind. En hij blijft ook maar beter worden iedere luisterbeurt, wat een klasse zanglijnen en productie.
Dat moment bijvoorbeeld net voor het refrein van Fuck It I Love You: Turn the radio on, dancing to a pop song . Veel mooier dan dat krijg je ze niet.
Eindelijk iemand die dit dus ook vind.
De 1e helft tot en met 'Sad Girl' is ijzersterk, en dan zakt de boel in als een plumpudding.
Het is dat "Old Money" de zaak nog red.
1
geplaatst: 9 september 2019, 09:55 uur
Toch maar mijn score verhoogd naar een zeldzame 5. Ik kan hier geen genoeg van krijgen, daar waar ik Lana vroeger amper kon uitstaan. Zoals hierboven gezegd begin ik het einde van de plaat ook steeds meer te waarderen. Kan ook geel enkele misser op dit album aanwijzen.
Plaat van het jaar? We zien wel. Maar verrassing van het jaar is het bijna al zeker en vast.
Plaat van het jaar? We zien wel. Maar verrassing van het jaar is het bijna al zeker en vast.
0
geplaatst: 9 september 2019, 15:09 uur
Jasper'sLament schreef:
Eindelijk iemand die dit dus ook vind.
De 1e helft tot en met 'Sad Girl' is ijzersterk, en dan zakt de boel in als een plumpudding.
Het is dat "Old Money" de zaak nog red.
Eindelijk iemand die dit dus ook vind.
De 1e helft tot en met 'Sad Girl' is ijzersterk, en dan zakt de boel in als een plumpudding.
Het is dat "Old Money" de zaak nog red.
Na 'Sad Girl' wordt het een soort waas, ook vanwege die grootse refreinen die hun doel missen, zoals Snoeperd aangaf (ik kon er nooit echt mijn vinger achter krijgen wat me dwarszat aan die refreinen, dus dank!). Echt slecht vind ik het niet, maar het raakt me ook niet zoveel als de eerste helft. 'The Other Woman' vind ik ook wel een fijne, ook omdat die veel scherper is dan de wazige nummers daarvoor. Op Del Reys andere albums heb ik dat eigenlijk helemaal niet. Ja, op Norman Fucking Rockwell! en Lust for Life verslapt mijn aandacht weleens, maar ik kan er een tijdje later zo weer in zitten, mede omdat die platen gewoon zo lang zijn. Wanneer mijn aandacht bij Ultraviolence verslapt ben ik er gewoon uit.
1
geplaatst: 9 september 2019, 18:30 uur
De eerste Lana-plaat die ik van begin tot eind ontzettend goed vind. Alle voorgaande platen bevatten enorme pareltjes, maar kunnen ook behoorlijk inkakken. Dit is compleet niet het geval op Norman Fucking Rockwell. Prachtige weelderige jaren '70 singer/songwriterinstrumentatie (maar ook Tori Amos) en Lana laat horen een fantastische zangeres te zijn. hope is a dangerous thing for a woman like me to have - but I have it is de ware emotionele genadeklap van dit album en het mooiste nummer op de plaat. Het enige punt van kritiek is dat Doin' Time niet echt lekker bij de flow van het gehele album past.
0
geplaatst: 9 september 2019, 19:06 uur
Don Cappuccino schreef:
Het enige punt van kritiek is dat Doin' Time niet echt lekker bij de flow van het gehele album past.
Het enige punt van kritiek is dat Doin' Time niet echt lekker bij de flow van het gehele album past.
Helemaal mee eens. Terwijl ik het wel een erg lekker nummer vind, maar had beter als losse single uitgebracht kunnen worden. Wat het ook leek te zijn in eerste instantie, voor die Sublime docu.
2
geplaatst: 9 september 2019, 22:09 uur
Norman Fucking Rockwell! is toch wel de verassing van het jaar.
Een verslavend mooi album waar de afgelopen twee weken ieder lied weleens favoriet van de dag is geweest. Wie had dat gedacht: als groots liefhebber van TOOL laat ik Fear Inoculum vrijwel links liggen, om nog eens naar Lana Del Rey te luisteren.
(Als je me dit maanden geleden had verteld, had ik je compleet voor gek verklaard!)
En wat heeft dit album een ijzersterke productie zeg! Hop. Halfje erbij!
Waar gaat dit eindigen? Misschien wel de hoogste positie in mijn jaarlijst; als dit zo door gaat.
Een verslavend mooi album waar de afgelopen twee weken ieder lied weleens favoriet van de dag is geweest. Wie had dat gedacht: als groots liefhebber van TOOL laat ik Fear Inoculum vrijwel links liggen, om nog eens naar Lana Del Rey te luisteren.
(Als je me dit maanden geleden had verteld, had ik je compleet voor gek verklaard!)
En wat heeft dit album een ijzersterke productie zeg! Hop. Halfje erbij!
Waar gaat dit eindigen? Misschien wel de hoogste positie in mijn jaarlijst; als dit zo door gaat.
* denotes required fields.