Lana Del Rey - Norman Fucking Rockwell! (2019)

En toch: probeer het nog eens uit te luisteren. Het loont. Het laatste nummer is misschien wel het beste nummer van het album.

Tja, als je je surfpak aantrekt, zal het wel lukken om het een uur vol te houden, zo niet krijg je door het sterk afkoelende badwater toch last van verschrompelende extremiteiten en dat lijkt me niet wat dit album beoogt

Haha Mju, mijn liefde voor Lizzy ( de schat) is puur platonische, desondanks houdt zij mij toch wel warm.

Ik ga het zeker nog een keer proberen hoor, want het overkomt me vaker dat een eerste keer wat tegenvalt.

Het gevoel bekroop me dat de nummers op repeat bleven staan, maar zo'n zondag met veel afleiding om me heen is ook geen ideaal moment. De kwaliteit hoorde ik echt wel.

Ik had daar ook wat last van in het begin, maar het kruipt langzaam onder je huid (gebeurde gek genoeg bij de voorgangers niet echt). Inmiddels behorend tot de kandidaten 'album van het jaar'

Dit album gaat bij een eerste luisterbeurt inderdaad langs je heen, zo heb ik dat toen ook ervaren.
Meerdere keren luisteren is wel nodig bij dit album. Dan begin je de nummers afzonderlijk te herkennen en hoor je hoe mooi sommige zanglijnen binnenkomen, alsook hoe men bepaalde instrumenten net zacht genoeg bespeeld om keer op keer kippenvel te bezorgen.
Deze plaat is voorlopig mijn nr1 in 2019.

Couldn't agree more.

Buiten Video Games absoluut geen fan van Lana Del Rey, ik vond het altijd maar "triestige planten muziek". Vol zelfbeklag en gezeur. Ik luister nu wel meestal niet naar de meest vrolijke muziek (want metal gaat nu ook niet bepaald over de vogeltjes en de lente), maar vond deze juffrouw toch altijd wat té deprimerend.

Maar kijk, na de hoge plaats in de rotatielijst en de hoge scores deze plaat toch eens opgezet, en ik moet zeggen dat het gevoel nu toch anders is. Het grijpt me niet bij de keel en lijkt vaak wat voort te kabbelen, maar het komt nu weer meer dromerig en "zoet" over in plaats van deprimerend, iets wat ik bv. bij Video Games ook vond. Geen slechte plaat hoor, ik zal 'm niet vaak opzetten, maar ik kan het zeker wel waarderen nu.

Ik heb de cd een paar dagen in huis nu en het blijft fascineren. Ik verhoog hem naar 4,5. De cd laat zich niet in 1 keer beluisteren maar langzaam uitpakken heeft ook wel wat. Wat ze met haar stem doet is prachtig. Hier en daar zit wat Kate Bush of Tori Amos verstopt maar er zit ook iets lichtvoetigs in haar wat sombere teksten. Ondefinieerbaar maar in ieder geval erg mooi.

Toegegeven, ik hield altijd al van Lana's stem, maar, wat een vette plaat is dit

Ik heb 'm nu behoorlijk vaak gedraaid, maar meer dan een gewoon solide album - met een aantal sterke uitschieters, dat wel - kan ik er helaas niet in zien. Daarvoor blijft de plaat toch te veel in dezelfde sfeer hangen. Wat ik vooral mis zijn beats en wat extravertere zanglijnen die voor wat contrast zorgen, zoals op Del Reys - belachelijk onderschatte - meesterwerk Honeymoon.

Eergisteren nog eens gedraaid en het uur voelde als een kwartier aan. Het vliegt voorbij. PVHJ? Waarschijnlijk wel.

Een nummer als "How to Disappear" heeft wat mij betreft heel veel weg van een Leonard Cohen nummer. Stel je maar eens voor dat Leonard het zingt, ipv Lana. Misschien vindt een ander het ook, maar ik vind het echt. And, I love Leonard

Die Cohen associatie heb jij vast niet alleen ik neem toch aan dat Slowgaze die ook heeft

Princess of Darkness én Venice Beach (bitch) Babe inéén, donker én licht, diepgang én lichtvoetigheid in de teksten.

Plaat blijft na een maand intensief draaien boeiend, album van het jaar, kop en schouders.

Slotnummer: mooiste en meest indringende vrouwelijke vocal sinds de akoestische versie van Love is a losing game (Amy)

Net dit album voor het eerst helemaal gehoord. Ik kende Lana Del Rey al van 'Video Games', een liedje dat ik werkelijk prachtig vind. Afgelopen zomer kwam 'Doin' Time' geregeld voorbij bij KINK en dat liedje sprak mij erg aan. De afgelopen tijd had ik al meerdere liedjes van dit album leren kennen ('California', 'Cinnamon Girl' en het titelnummer van het album). Vandaag vond ik het tijd worden, om het gehele album een luisterbeurt te gunnen.

Laat ik eens beginnen met een kritische noot: het eerste liedje, 'Norman Fucking Rockwell' vind ik eigenlijk met afstand het minste liedje van het album. Tijdens het tweede gedeelte van het liedje vind ik Lana's stem niet heel prettig... De drie liedjes die volgen vallen al een stuk beter in de smaak. Tot dan toe vind ik het album wel aardig.

Dan begint echter 'Doin' Time'. Ik vind dat Lana dit liedje prachtig zingt en het liedje spreekt mij ook melodisch erg aan. Voor mij het eerste hoogtepunt van het album. Daarna laat Lana mij niet meer los.

De liedjes die volgen op 'Doin' Time' vind ik stuk voor stuk prachtig. Tekstueel springen voor mij 'California', 'Cinnamon Girl' en 'hope is a dangerous thing for a woman like me to have - but I have it' er bovenuit. Volgens mij wil iedere man wel zo toegezongen worden als Lana Del Rey dat in 'California' doet. Een soortgelijke opmerking is bij dit album volgens mij al eens eerder gemaakt.

Op dit moment beoordeel ik het album met 4 sterren. Hier zou in de toekomst best nog een halfje bij kunnen komen, maar dat hangt ervan af hoe mijn waardering voor de liedjes tot 'Doin' Time' zich ontwikkelt.

Was bij mij ook het geval, ook met redelijke voorsprong. Maar vrijdag kwam Nick Cave met een mokerslag waarop ik niet voorbereid was... Een mooie tweede plek is ook niet mis. Want dit is een moderne klassieker, zeker weten.

Vind het prachtig om te zien hoe lang ze al bovenaan de rotatielijst staat. Het is verdiend, dit album blijft ijzersterk.

Lang geleden dat ik weer eens verslaafd ben aan een album.. Dit voelt als heerlijk wegdromen

Het alternatief popfenomeen van 2012 wordt opeens ook onder muzieksnobs laaiend enthousiast onthaald? Popalbum van het jaar tot daar aan toe, maar men moet nu niet gaan overdrijven qua artistieke relevantie. Ondanks de productiesnufjes blijft dit toch gewoon vrij veilige conventionele alternatieve popmuziek. Venice Bitch vind ik zelfs nogal vervelend. Wat een overgewaardeerd nummer dat na 2 minuten 30 al over is qua naakte essentie en daarna het van opsmuk moet hebben.

Ik heb bij Lana del Rey altijd het idee gehad dat ze muzikaal een Instagram filter over haar muziek gooide. Door dit met je foto’s te doen, lijkt het alsof een middelmatig, willekeurig kiekje (zoals de hoesfoto) opeens interessant, artistiek en doorleefd is. Video Games zou ik hiermee ernstig tekort doen. Maar ook dit album. Het is niet voor mij, maar ik snap de hoge score wel. Geniet ervan.

Best leuke muziek. En verrassend natuurlijk dat het over de gehele albumduur - op een paar kleine uitzonderingen na (Fuck it I love you wat vooral vocaal minder is) - een bepaald niveau weet vast te houden; dat lukt de meeste popartiesten niet. Dat niveau varieert van mooi tot heel mooi maar echt interessant wordt het nergens. Meestal vind ik de eerste helft van de nummers het meest boeiend; de tweede helft gebeurt er weinig nieuws meer en begint het al een beetje te vervelen. Zo begint de afsluiter prachtig maar kabbelt het zo door dat het album toch wat teleurstellend wordt afgesloten. Dat toontje hoger op het einde is te weinig.

Ja, ook he-le-maal mee eens. Goed verwoordt.

Van Lana kende ik tot nu alleen de albums Born to Die (2,5*) en Ultraviolence (3,0*) Gezien mijn lage waarderingen daarvoor heb ik voor haar albums die daarna kwamen niet meer de moeite genomen om die te gaan beluisteren. Doch, gezien het hoge gemiddelde van haar laatste album werd ik toch wel even nieuwsgierig en heb ik toch de moeite genomen om dit laatste album van de best wel aantrekkelijke Lana een luisterkans te geven. En ja, ik moet zeggen dat dit toch wel een stuk beter klinkt dan haar 2e en 3e album. Je moet dit album wel meerdere keren gehoord hebben denk ik om het juist te kunnen beoordelen.

3,5* met kans op verhoging.

Cinnamon Girl is wat mij betreft toch wel een parel deluxe

Bij tijd en wijlen hield ik best van een kleine dosis Lana del Rey. Paradise vind ik nog steeds een zeer genietbare e.p en ze bracht wat wonderschone singles uit, maar ik kon mezelf nooit helemaal een del Rey ‘volger’ noemen. Bij deze plaat is er wat dat betreft iets bijzonders gebeurd: ik ben om en niet zo’n klein beetje. Het was in eerste instantie vooral de hoes die mijn interesse wekte en vele vragen opriep: we zien Lana met een onbekende jongeman (die de kleinzoon van Jack Nicholson blijkt te zijn en tevens een van haar vrienden) op een boot, varend over donkere golven, haar arm uitgestrekt naar de luisteraar, de Amerikaanse vlag en een in brand staand Californië op de achtergrond.
Dan zijn er de in het oog springende popart letters NFR die op de titel Norman Fucking Rockwell! duiden.
Wie is Norman Rockwell?’, dacht ik toen nog. Welja, dat weten ik en velen met mij nu inmiddels en ik bleek wel degelijk wat van zijn werken te kennen. Die bleken tot een zeker collectief geheugen te behoren.
Het uitroepteken, het woord ‘fucking’, de vlammen op de achtergrond, dat dreigende water en haar op verschillende manier te interpreteren blik leken te duiden op een urgent album. En als iets urgent is reageer ik, zo ook in dit geval, maar ik had verder geen grootse verwachtingen.

Vervolgens werd ik al vanaf het eerste nummer de plaat ingezogen. Ik wist niet dat haar zangstem zo intiem en mooi kon klinken. Tevens klonk de muziek melodieus en gelaagd, uitnodigend en tekstueel uitdagend. Ik moest denken aan Joni Mitchell, hoorde vleugjes Tori Amos en dan was er het excentrieke van Kate Bush. Maar bovenal hoorde ik een heel eigen geluid, een eigen stem: Ik hoorde Lana del Rey. Misschien wel voor het eerst.

De eerste twee nummers maakten me enthousiast en ik vond het erg passsen bij deze periode: herfst, een tijd van introspectie, nostalgie, weemoed en een bepaald vaak niet helemaal te duiden verdriet. Bij nummer drie, Venice Bitch, gebeurde er echter iets bijzonders, iets wat ik in geen jaren meer heb ervaren bij ‘nieuw’ uitgebrachte muziek. Ik werd meegezogen in een nummer van 9:37 en ik raakte verslaafd. Alles, maar dan ook echt alles klopt in dit nummer. Het lieflijke begin, de tekst, de subtiele melodielijnen tussen de melodielijnen door, de gitaren die steeds grootser aanzetten en dan weer afnemen, het golvende, het kabbelende, de verschillende instrumentatie die met je speelt als luisteraar: plagend, verontrustend en dan weer troostend. Alsof je door een vergeeld fotoalbum bladert en denkt: ‘Wat is er gebeurd? Hoe kan ik zomaar ineens zoveel ouder zijn geworden en waar zijn al die mensen op die foto’s nu? Sommigen zijn overleden, anderen heb ik nooit meer teruggezien...’.
Dit is een nummer dat gekoesterd moet worden, hier is een artiest opgestaan, dit is kunst.
En dan zijn er nota bene nog 11 nummers te gaan.

Het daaropvolgende Fuck It I love You en de Sublime cover Doin’ Time zetten een wat luchtigere toon in waarbij Fuck It I Love You mij iets minder kon bekoren. Misschien maar goed ook, want na die grandioze trip van bijna 10 minuten moest ik even bijkomen. Het trip-hop georiënteerde Doin’ Time was overigens wel even een frisse wind na zoveel emotie en met recht een single. Het is het meest commerciële nummer van de plaat geworden.

En wat er dan volgt zijn parel na parel van luisterliederen. Er zit werkelijk geen enkel nummer tussen dat ook maar in de buurt komt van een voldoende. Nee, dit zijn stuk voor stuk echt zeer goede en bij vlagen briljante composities waarvan ik bij sommige nummers het idee had dat ze al zeker decennialang ergens in de cosmos hebben gezweefd om nu door Lana bij de strot gegrepen te worden om hier op aarde voort te bestaan. Nummers die vertrouwd klinken, alsof ze altijd hebben bestaan en waarvan ik me bij sommige zelfs afvroeg (waaronder het prachtige The Greatest): wat een gemis dat ik dit niet eerder heb gehoord. Nummers die een soundtrack van mijn leven hadden kunnen zijn,- maar nu alsnog gaan worden.

Op het tergend mooie California klinkt Lana alsof ze een huwelijk is aangegaan met Cat Power ten tijde van albums als Moon Pix en You Are Free, maar ook hier hoor je weer duidelijk haar individualiteit. Cinnamon Girl en Bartender doen dan weer denken aan een jonge Tori Amos in haar beste dagen (denk aan Boys For Pele) en Hope Is A Dangerous Thing For A Woman To Have is vervolgens weer een van die nummers waarvan je zou denken: ‘Maar dit heeft toch altijd bestaan? Er is vast wel ergens een versie van Nina Simone die dit nummer ergens in de jaren 60 vertolkte’. Maar nee, dit is nieuw, dit is Lana en dit zijn instant klassiekers.

En dan zijn er nog nummers als How To Dissapear (episch mooi), Love Song (geen cover van The Cure), Happiness Is A Butterfly en The Next Best American Record. Stuk voor stuk goud.

Lana, ik weet niet hoe je dit hebt gedaan. Door de jaren heen heb ik zoveel muziek beluisterd dat ik soms bijna dacht dat ik inmiddels lichtelijk immuun was geworden voor dat gevoel van euforie, maar je hebt het geflikt: wat mij betreft heb je een meesterwerk geleverd.
Waarvoor dank.

"Goddamn man child, you fucked me so good that I almost said I love you" Wat een openingszin.
Goed nummer ook verder en ook het tweede nummer Mariners Apartment Complex mag er wezen.
En dat blijft zo tot en met Doin Time. Daarna zakt het wat in allemaal en kan ik niet meer echt mijn aandacht erbij houden. En dat vind ik beetje het euvel met al haar platen. Ze zouden ook allemaal wel wat korter mogen duren.

Deze plaat bevalt zo goed dat ik me een beetje heb verdiept in eerdere uitgaves en wat er op youtube verder over Lana te vinden is. Live blijkt zij ook fier overeind te staan. Tot mijn verbazing blijkt ook dat haar Ziggo optreden nog niet uitverkocht is. Gelijk maar kaarten besteld. Ik wil Norman Fucking Rockwell ook wel eens live horen. Ik schat haar hoger of minstens gelijkwaardig aan Adèle om maar eens iemand te noemen.

Ik snap de lof echt niet. Ken de 6 singles en dat zegt toch al veel. Is er hier sprake van een soort peer pressure? Of is er op het moment een soort vacuum dat iedereen hier op springt?

Nah, is gewoon een schuimbekkend bloedmooie plaat. Niks meer of minder.