menu

Michael Kiwanuka - Kiwanuka (2019)

mijn stem
4,00 (410)
410 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Soul / Rock
Label: Polydor

  1. You Ain't the Problem (4:09)
  2. Rolling (2:51)
  3. I've Been Dazed (4:25)
  4. Piano Joint (This Kind of Love) [Intro] (2:18)
  5. Piano Joint (This Kind of Love) (3:52)
  6. Another Human Being (1:51)
  7. Living in Denial (3:31)
  8. Hero [Intro] (1:20)
  9. Hero (3:19)
  10. Hard to Say Goodbye (7:05)
  11. Final Days (4:10)
  12. Interlude (Loving the People) (2:42)
  13. Solid Ground (3:53)
  14. Light (5:48)
totale tijdsduur: 51:14
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
Michael Kiwanuka zag ik ooit live als voorprogramma van Adele in Paradiso. Zij had net haar album 21 uitgebracht en Kiwanuka wat EP's.

Ik kende die EP's en vond zijn optreden sterk. Daar dachten de fans van Adele anders over, want er was weinig echte interesse voor dit voorprogramma.

Zijn debuut uit 2012 vond ik een fijne soulplaat. Niets meer of minder en opvolger Love & Hate vond ik een flinke stap voorwaarts.

Dit album is een voortzetting van de voorganger. Interessante soul met wat twists in de vorm van rock of lichte psychedelica. Een lekkere orkestrale saus eroverheen en vooral erg gericht op de jaren '70 soul, meer dan de wat lichtere jaren '60 varianten.

Ik moet dan ook regelmatig denken aan Marvin Gaye ten tijde van What's Going On (niet dat ik dit album daar gelijk mee vergelijk, maar het heeft wel eenzelfde soort vibe). Ook Curtis Mayfield schiet wel door mijn hoofd.

Met dit nieuwe album laat Kiwanuka horen tot de meest interessante hedendaagse soul-artiesten te behoren. Horen we heel veel nieuws ten opzichte van de voorganger? Misschien niet, maar of dat heel erg is?

Kiwanuka is een album om lekker in te kunnen verdwalen en welke je weet mee te slepen. Niet iets wat je even makkelijk opzet, maar wel iets waar zeer goed van te genieten valt, alleen mag hij intro's en interludes achterwege laten, ook al zijn ze ongetwijfeld nodig voor de flow van het album.

avatar van erwinz
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Michael Kiwanuka - Kiwanuka - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Michael Kiwanuka - Kiwanuka
Michael Kiwanuka gaat samen met Danger Mouse verder waar het geweldige Love & Hate drie jaar geleden ophield maar vergeet niet om een volgende stap te zetten

Ik ben normaal gesproken niet zo gek op het woord luistertrip, maar Kiwanuka van Michael Kiwanuka is er zeker een. De Britse muzikant laat zich op zijn nieuwe album nadrukkelijk beïnvloeden door de soul en psychedelica uit de jaren 60 en 70, maar slaat ook een brug naar het heden. Waar Love & Hate zich liet beluisteren als een vergeten klassieker uit de 60s en 70s soul, is Kiwanuka een eigentijdse soulklassieker vol invloeden uit het verleden. Het een van de meest aansprekende producties van Danger Mouse tot dusver, waardoor je maar nieuwe dingen blijft ontdekken bij beluistering van dit fascinerende album, maar ook in vocaal opzicht is het smullen.

Michael Kiwanuka debuteerde in het voorjaar van 2012 met het aangenaam klinkende Home Again. De Britse singer-songwriter met Ugandese roots leverde samen met de van de band The Bees bekende producer Paul Butler een heerlijk zwoel soulalbum af, dat het vooral later op de avond goed deed.

Home Again was een erg lekker album, maar heel bijzonder vond ik het album uiteindelijk niet. Michael Kiwanuka kleurde op zijn debuut wel erg netjes binnen de lijntjes, waardoor het album uiteindelijk niet zoveel toevoegde aan alles dat er al was.

Het in de zomer van 2016 verschenen Love & Hate klonk flink anders. Naast Paul Butler was dit keer ook Danger Mouse ingeschakeld voor de productie, wat een zeer opwindend album opleverde. Op zijn tweede album verruilde Michael Kiwanuka de zwoele en lome soul voor de kleine uurtjes voor een psychedelisch soulgeluid dat je onmiddellijk de jaren 70 in sleepte en deed denken aan de grote albums van Marvin Gaye, Isaac Hayes en vooral Curtis Mayfield. In muzikaal en productioneel opzicht was Love & Hate een grootste plaat, maar ook in vocaal opzicht en qua songs zette Michael Kiwanuka op zijn tweede album grote stappen.

Ruim drie jaar later is ook album nummer drie verschenen. Kiwanuka zet minder grote stappen dan zijn voorganger, want het derde album van de Britse soulzanger borduurt nadrukkelijk voort op zijn terecht bejubelde voorganger. Ook voor Kiwanuka werd een beroep gedaan op de productionele vaardigheden van Danger Mouse en die heeft een waar kunststukje afgeleverd.

Het nieuwe album van Michael Kiwanuka is volgestopt met instrumenten en geluiden en heeft vaak een beeldend karakter. De indrukwekkende productie van Danger Mouse sleurt je direct vanaf de eerste noten de jaren 60 en 70 in. Het werk van Curtis Mayfield blijkt ook dit keer een belangrijke inspiratiebron, maar Michael Kiwanuka drukt ook zelf zijn stempel op zijn nieuwe album, dat niet voor niets Kiwanuka heeft. Het geluid op het nieuwe album van de Britse soulzanger is rijk, veelkleurig en indrukwekkend, maar ook de zang van Michael Kiwanuka springt er dit keer in zeer positieve zin uit.

Kiwanuka put stevig uit de archieven van de 60s en 70s soul, maar is ook voorzien van een stevige psychedelische injectie en flirt bovendien met rock en filmmuziek. Het maakt van het derde album van Michael Kiwanuka een fascinerende luistertrip waarin steeds weer nieuwe dingen opduiken.

De Britse kwaliteitskrant The Guardian positioneert Kiwanuka ergens tussen Marvin Gaye’s What’s Going On en Primal Scream’s Screamadelica. Invloeden van het legendarische album van Marvin Gaye hoor ik duidelijker dan invloeden van Prima Scream, maar Kiwanuka put zeker niet alleen uit de archieven van de jaren 60 en 70. Michael Kiwanuka incorporeert immers ook invloeden uit de hedendaagse soulmuziek in zijn geluid, waardoor Kiwanuka iets toevoegt aan de klassiekers van Marvin Gaye en de al eerder genoemde Curtis Mayfield.

Zeker wanneer Danger Mouse alle registers open trekt klinkt Kiwanuka hier en daar eclectisch, maar het album heeft ook een aantal fraaie rustmomenten, waarin alles draait om de geweldige zang van de Britse muzikant. Kiwanuka maakt na een paar keer horen diepe indruk, maar ik heb het idee dat dit album nog heel lang door gaat groeien en de zo indrukwekkende jaarlijstjesplaat Love & Hate van drie jaar geleden uiteindelijk makkelijk gaat overtreffen. Erwin Zijleman

avatar van SirChenque
4,5
Supersound, erg fraaie composities, dijk van een stem: met stip binnen als één van de beste albums van 2019 wat mij bertreft!

avatar van dafit
4,5
Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Het venijn van popjaar 2019 zit in de staart. Na de indrukwekkende platen van Lana del Rey, Angel Olsen en Nick Cave is Michael Kiwanuka’s derde album het volgende meesterwerk dat zich aandient.

Op KIWANUKA overtreft de Britse soulzanger met gemak zijn debuutalbum Home Again (2012) en het succesvolle Love & Hate (2016). Een instant klassieker als Cold Little Heart, die zelfs de hoogste regionen van de top 2000 haalde, ontbreekt misschien, maar dit is zijn eerste plaat die van begin tot einde blijft boeien.

Dat is deels te danken aan de productie van Danger Mouse, die de nummers van rijke, warme arrangementen voorzag met violen, opzwepende drums, ronkende gitaren en ‘lalalala’-koortjes. Het geluid grijpt terug naar muziek uit de jaren zeventig, maar klinkt ook eigentijds. Neem de swingende single You Ain’t The Problem, waarmee hij gelijk een concertzaal in vuur en vlam kan zetten, en het vuige Rolling, dat niet had misstaan op de soundtrack van Shaft.

Elders klinkt Kiwanuka bevlogen. Zo kan het sublieme Piano Joint (This Kind Of Love) zich moeiteloos meten met het beste werk van Marvin Gaye, zingt hij in Final Days over klimaatverandering en is Light een waardige afsluiter. Kiwanuka bevestigt dat hij een begenadigd soulzanger is, die zich kan voegen tot de grootste artiesten der aarde.

Het enige minpunt zijn de intro’s en interludes, die het album weliswaar tot een geheel smeden, maar ook soms de vaart er wat uithalen. Na flink wat luisterbeurten ging ik me hier toch wat aan storen, waardoor ik een playlist heb gemaakt waarop deze ontbreken. Het is slechts een smet op een meesterlijk album.

4,5
Afgelopen dinsdag naar het fantastische concert in de AFAS geweest en sindsdien kan ik niet meer stoppen om naar dit album te luisteren. Wat een heerlijke plaat, klinkt een stuk lichter dan Home Again, ook een pareltje trouwens. Piano Joint, Solid Ground en Final days zijn favoriet.

avatar van musician
4,5
Spannend is inderdaad ook een goede constatering.
Het album heeft een paar draaibeurten nodig, maar dan heb je toch een mooi afwisselend geheel. Laten we Michael Kiwanuka omarmen voor wie hij is en wat hij doet.

Gemakkelijk om Love & Hate evenaren is het niet, wel vind ik het album Kiwanuka wat consistenter, waar Love & Hate duidelijk uitschieters naar boven maar, evident, ook wat mindere nummers heeft. De boog kan niet altijd gespannen zijn.

Een geweldig artiest, laten we dat ook voorop stellen, voor mij valt hij toch wel onder het topsegment van de hedendaagse muzikanten/componisten.

avatar van Venceremos
5,0
Na 4 maanden alleen nog maar beter geworden (conservatief op 3,5*), er zijn weinig albums die dat voor elkaar weten te krijgen bij mij.

De prachtig filmische interludes dragen hier alleen maar aan bij, ze smeden één geheel wat doet denken aan de beste blaxploitation-soundtracks van de '70s.

Het bijna geheel instrumentale Troubleman van Marvin Gaye noem ik als dwarsstraat. (En ga ik zo ook even opzetten om te checken of de herinnering klopt).

avatar van Reijersen
4,5
geplaatst:
Het heeft even mogen duren voordat ik een recensie schreef over deze plaat. Sinds de release al enorm veel beluisterd en inmiddels ook op vinyl in bezit (waar het album trouwens prachtig in uit komt), maar ik vond het maar lastig om het allemaal onder woorden te brengen. Want wat is Kiwanuka weer bezig geweest op dit derde album.

Het begint allemaal al met You Ain’t the Problem. Dit nummer wordt voortgestuwd door een almaar doorgang ritme en Kiwanuka brengt hier een bijzonder funky nummer met een fijne groove. Die extra gruis die op de productie zit geeft het een extra dimensie. Een zeer energieke opener die wordt gevolgd door Rolling. Die gooit er net zoveel energie tegenaan. Een nog wat gruiziger karakter met een lekker tempo en een fijn ritme. I’ve Been Dazed brengt een overgang naar het meer rustige werk. Dit nummer is erg mooi waarin Kiwanuka een gevoelige snaar weet te raken. Piano Joint kent een beloftevolle intro die ingelost wordt met het daadwerkelijke nummer. Gevoelig, prachtig en vooral erg mooi opgebouwd.
Na de piano intermezzo van Another Human Being horen we het vintage Living in Denial. Dit nummer ademt in alles vintage uit. Wederom een gruizige sfeer in dit vrij relaxte nummer. Ook Hero wordt voorafgegaan door een mooie intro, waar het nummer zelf een mooie volle sound heeft met een mooi gitaartje en een catchy refrein. Een kleine hit in de dop. Hard to Say Goodbye is muzikaal enorm rijk en organisch gecomponeerd. Een vol en warm geluid. Prachtig opgebouwd en teer gezongen. Final Days dan, een sterke compositie weer waar Kiwanuka andermaal een prachtig sfeervol nummer levert. De opvolgende interlude blijft in het verlengde hiervan waar Solid Ground een ultiem moment van gevoel op plaat is. Een werkelijk waar prachtig nummer die diept tot in de vezels raakt. Om dan af te sluiten met het ook prachtige Light. Warm en liefdevol waarin muzikaal een hoop te ontdekken valt.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:43 uur

geplaatst: vandaag om 21:43 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.