Tool - Fear Inoculum (2019)

Nick Cave zei ooit dat hij al blij was als er maar drie mensen zouden zijn die zijn album goed vonden.

Dus ratings van anderen: whatever.

Vreemde kritieken: die dienen soms gewoon te worden beantwoord.

Ik begrijp het gewoon niet?. Heb net in alle rust Tempest nog eens gedraaid....... en ik begrijp het nog steeds niet. Ik onthou me vooralsnog van een stem.

Alsof ze niet een miljoen jaar gestopt zijn geweest, kwalitatief nog steeds van hoge kwaliteit. Maar toch: 4 sterren want te weinig verrassingen om hoger uit te komen...

Dat helpt me over de streep om de nieuwe Nick Cave & The Bad Seeds toch maar 's een luisterbeurt te gunnen...

Zeker doen. De meest intense muziek die ik in een lange tijd gehoord heb. Mijn God wat is die Cave plaat sterk.

Ik ruil ga ik deze nog maar eens een kans geven.

Pneuma is zo ongekend goed......

Tool - Pneuma (REACTION!!!) - YouTube

Puntje eraf. Hoe meer ik er ove nadenk hoe beroerder het wordt. Veel te lang uitgerekt: alsof er eerst besloten was hoelang het moest duren en daarna pas een invulling aan de tijd is gegaan. De zanger heeft ook nooit eerder zo flauwtjes en ongeinspireerd gezongen: soms zelfs 1 op 1 met een riffje mee! Het klinkt ontzettend overgeproduceerd terwijl er tegelijkertijd geen enkele hook of boeiend idee in zit. de tekst kan je zo terug lezen in een new age tijdschrift. Ook de genante hoeveelheid jatwerk-uit-eigen-catalogus maakt dit voor mij pijnlijk duidelijk hoe op de koek van Tool is...

De koek van Tool. Assoneert zalig. Hookloze koek van Tool. Ik vind em goed gevonden, vanrippestein. ?

Misschien wel het beste nummer van het album voor mij, gevolgd door Invincible.

Zelden een CD gehoord die zo goed geproduceerd is. Ik heb het album vandaag weer gedraaid en genoten van de vele hooks en originele ideeën. Draai nu 7empest nog eens: vol met geweldige gitaren en solo's.

Mijn God, wat heeft Nick Cave met Tool te maken? Net zo weinig als Lana del Rey.

Overigens vind ik dit Fear Inoculum met gemak de meest intense muziek van dit jaar.

Helemaal niks, nee. Ik gaf alleen een comment op iemand die over Cave begon. Dat ik een extra luisterbeurt van die laatste Cave plaat aanraadde, en dat ik in 'ruil' nog eens die van Tool zou proberen.

Ik zal dit niet -zoals één van mijn voorgangers deed- betitelen als metalmuzak. Ik heb dit album twee keer geprobeerd, waarbij dit overigens mijn kennismaking met Tool is - de (positieve) hype rondom dit album maakte me nieuwsgierig, en ik moet concluderen dat ik deze muziek gewoon niet begrijp.

Dat neemt niet weg dat ik kan begrijpen waarom mensen dit mooi vinden, ik hoor ook hoe vernuftig het in elkaar steekt, maar het doet me werkelijk niks. Wat te doen met de sterrenmatige beoordeling in zo’n geval? Omdat het aan mij ligt en niet aan de muziek zal ik me onthouden van het geven van een cijfer.

De enige reden waarom men dit album ophemelt is dat men ongelofelijk lang heeft moeten wachten en smachten op en naar wat uiteindelijk een schabouwelijke brol is gebleken: een deceptie waarop niet gerekend was. Wat nu?Cognitieve dissonantie doet gekke dingen met mensen. ?

Generaliseren is geen kunst natuurlijk.

Fear Inoculum klinkt als tool is tool en blijft tool. Maar dan met een evolutie ten opzichte van de oude albums. Misschien gemakkelijk maar daar waar vorige cd's een moment van zwakte kenden ontbreekt dat nu.

Jammer voor jou een deceptie. Maar dat kan.
En laten we wel zo bezien. Je vond het wel de moeite waard om op dit album een stem uit te brengen.

Weer een halfje erbij. Zet 'm nog steeds vaak op. Descending ontpopt zich tot ware klassieker... Als Maynard op het eind nog een keer maximaal had uitgehaald, was-ie perfect geweest.

Zanglijnen van Culling Voices blijven ook telkens door m'n hoofd spoken, vooral met dat karakteristieke melisme.

En de lead-partijen van Adam Jones zijn bijzonder effectief in hun eenvoud.

Alleen de drumsolo + Tempest pakken me nog niet echt. Maar zwakke eindes zijn een terugkerend probleem bij Tool-platen.

Het duurde even voordat ik dit album echt kon gaan waarderen. Meerdere keren een poging gewaagd en moest wennen aan het feit dat Maynard minder rauw zong, er minder tempowisselingen zijn (of ze nu gewoon veel verder uit elkaar liggen) en in het geheel gewoon een lang album is.

Inmiddels vind ik het erg fijn luisteren. Met name de opener is een rustig begin en het zet de sfeer van het album goed neer. Bij voorgaande albums zijn openers vaak rauwer en harder. Vooral de afsluiting van het nummer is erg lekker. Vervolgens doet Pneuma hetzelfde truukje, wat zo ongeveer in elk nummer terugkomt, maar met een zwak einde (voor een "interessant" stukje interlude, dat wel). Invincible kan mij, nog niet echt bekoren. Ondanks dat het na de bridge wat zwaarder is met een goeie (eenvoudige) riff. Descending is heerlijk, bouwt goed op met een fijne melodische riff. Het eerste deel is bijna dromerig. Vervolgens is het tweede deel erg sterk en krachtig. Culling Voices heb ik nog niet zoveel mee, het blijft in het dromerige sfeer hangen maar pakt mij net niet. Tempest vind ik te lang, al is het wel het enige nummer wat er direct hard in gaat, en ook goed in elkaar zit... Ik denk dat die vanzelf wel beter en beter wordt Al met al zijn er vanouds goeie baslijnen, heerlijke drums. Het is even wennen ten opzichte van voorgangers.

Het beste nieuwe album dat ik in jaren gehoord heb, ik word het gewoon niet beu.

Pneuma en Invincible springen er voor mij uit.

Mijn oordeel op basis van tekst, zang, drums, basgitaar, gitaar, muzikaliteit, techniek, creativiteit, kwaliteit, uniciteit, tijdloosheid. Het beste album ooit!

Ik ben er vrij zeker van dat ik over vijf jaar nog steeds hiervan geniet. Dat zal waarschijnlijk samengaan met een ijdele hoop op een nieuwe plaat. Dus ik durf het wel aan

Berichten opgekuist. De volgende die weer begint heeft een ban te pakken

De mensen die (nog) niet overtuigd zijn van de kwaliteit van deze CD, zou ik willen adviseren om deze geniale kunst meerdere keren te beluisteren. TOOL maakt namelijk geen hapklare brokken, maar creëert een muzikaal avontuur, met onnavolgbare riffs en drumpartijen, ondefinieerbare klanken, geniale overgangen, polyritmes en fantastische poëzie. TOOL maakt geen muziek, TOOL maakt Kunst. Als je de moeite neemt om het te (leren) beluisteren, dan wordt je daar dubbel en dwars voor beloond. En vergeet de teksten niet. ?

Net verhoogd naar 4*.
Natuurlijk herken ik kwaliteit en een duidelijke signatuur. Daarmee is het niet meteen gelijk kunst met een hoofdletter. Al mag jij dat best vinden hoor MusicFan57.
Blijft dat dit album, in al haar kwaliteit, toch niet de gevoelige snaar bij mij raakt.

Je doet net of Tool heel ingewikkelde muziek maakt. Dat is niet zo. Ze doen wel ingewikkeld.
Dit is behoorlijk toegankelijke progmetal. Het verkoopt niet voor niets als een jekko. En de eerste echt ingewikkelde band die stadions uitverkoopt moet ook nog opgericht worden.

Prima dat je het goede muziek vindt (vind ik muv dit album beslist ook) maar laten we niet overdrijven.

Na 13 jaar wachten, waren de verwachtingen hooggespannen. Die worden niet volledig waargemaakt. De heren leveren wel een uitstekend progmetal album af. Er is niet gekeken op een minuutje meer of minder; ze geven zichzelf alle tijd om hun verhaal te vertellen. Regelmatig wordt je door bijzondere wisselingen op het vekeerde been gezet. Ik snap wat VanDeGriend hierboven bedoelt, maar toegankelijk progmetal vind ik an sich al een contradictie in terminus.
Sowieso heeft dit album tijd en aandacht nodig om goed te bezinken wat voor mij een bewijs is dat het geen hapklare brokken zijn.

Misschien niet het briljante album waar we op hoopten, maar wel weer een sterke toevoeging aan hun oeuvre.

OK, 2 maanden verder waarvan ik het album een maand lang niet heb geluisterd. Zegt dat al iets? Misschien maar Tool is een band waar ik voor in de stemming moet zijn en er was afgelopen maand genoeg anders te luisteren. Vandaag weer eens opgezet, conclusie? Die 4 sterren blijven staan, fijn album maar ik ben het ook eens met veel van de kritiek hier. Rick Rubin heeft er ooit eens voor gezorgd dat Slayer al het onnodige vet van hun songs afhaalde met een briljant album als gevolg. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat een klein beetje van dat soort invloed hier ook bruikbaar was geweest.

Ik had ook al even zitten broeden, maar wat VanDeGriend zegt, dekt de lading prima. Bij '10,000 Days' was mij ook al na meerdere luisterbeurten een meesterwerk beloofd (die heb ik gekocht en meermalen geprobeerd), maar fool me once...

Voorts ben ik van mening... dat er met welke muziek dan ook bij de 1e luisterbeurt al een klik moet zijn, die de luisteraar naar meer doet verlangen.

Ja en nee.

Natuurlijk is er wel ingewikkelder muziek. En het is trouwens maar de vraag of je muziek echt moet snappen om er van te kunnen genieten. Het is juist omdat ik met mijn beperkte begrip altijd wel ergens op het verkeerde been wordt gezet dat het album blijft intrigeren. Kortom, het is geen moeilijke muziek om van te houden. Wel ben ik het eens met ZAP! dat er meteen iets van een klik moet zijn die het verlangen aanwakkert er dieper in te duiken.

En daar kan deze muziek best wel moeilijk zijn. Ik schreef het eerder al, in mijn beleving zijn er niet noodzakelijk veel luisterbeurten nodig maar je moet er in kunnen opgaan. De muziek vraagt haast een meditatieve aandacht, waarin elk detail bijzonder wordt, waarbij de minste toevoeging en opbouw in volume intens ervaren worden. Dan geeft zich een fijngevoelig album prijs dat met eenzelfde liefde voor detail in een groter samenhangend geheel tot stand is gebracht.

Lukt het om een of andere reden niet om met die open aandacht te luisteren, dan wordt het lastig. Een te lange plaat vol saaie herhalingen. In die zin kan het dus erg ontoegankelijke muziek zijn.

Leek me al vreemd dat ik dit niet wist, maar dit klopt gewoon niet, als ik dit erop na lees (zie het stukje over 'RiB'). Rubin zorgde voor de heldere sound, maar de band schreef zelf kortere nummers (anders had Rubin ook wel songwriting credits gekregen). Het was zelfs Rubin die opmerkte dat het wel erg kort was allemaal... "And then we all collectively looked at each other and said, “So what?” "

Kan zijn dat ik het me verkeerd herinner maar het punt dat ik ermee wilde maken blijft staan.