menu

Tool - Fear Inoculum (2019)

mijn stem
4,02 (331)
331 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Metal
Label: Volcano

  1. Fear Inoculum (10:20)
  2. Pneuma (11:53)
  3. Litanie contre la Peur * (2:14)
  4. Invincible (12:44)
  5. Legion Inoculant * (3:09)
  6. Descending (13:37)
  7. Culling Voices (10:05)
  8. Chocolate Chip Trip (4:48)
  9. 7empest (15:43)
  10. Mockingbeat * (2:05)
  11. Recusant Ad Infinitum * (6:42)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 1:19:10 (1:33:20)
zoeken in:
5,0
...
Album bevat zes epische nummers. Alles bij elkaar een epische reis.

Fear Inoculum als openingstrack is overtreffend op dat gebied. De sfeer setting is heerlijk en dat gevoel draagt het helemaal door.
Pneuma... Pneuma.. het beste Tool nummer? Die terugkerende baslijn draagt gitaar, zang en drums tot iets fenomenaals.
Invincible klinkt nog het meest vertrouwd als tool; de eerste twee nummers brengen meer vernieuwing in het tool landschap. En met klinkt als vertrouwd tool is niets mis.
Descending mag ook voor beste tool nummer gaan. Wat een mooie reis van begin tot eind. Alles maar dan ook alles klopt in dit nummer.
Culling Voices met mooie lange opbouw zonder gevoel in het laatste stuk te verliezen klinkt ook weer als een groei briljantje.
7empest... Na een CD met een fantastische reis vol sfeer kom je bij 7empest aan waar het eindgevecht met 'the deceiver' wordt aangegaan. De eerste minuut brengt ons terug naar de tempel van fear Inoculum en dan... 'here we go again'. Beukend, gitaar, bas en drumgeweld. Vooral Adam had iets te bewijzen... Heerlijk.

avatar van Don Cappuccino
4,5
Fear Inoculum is een plaat waarop de ''catchy'' elementen van de Tool-sound als sneeuw voor de zon verdwenen zijn. Verwacht geen puntige tracks als Vicarious of The Pot op deze plaat, maar denk aan uitgesponnen tracks als Reflection, Wings for Marie (Part 1), 10,000 Days (Wings Part 2) en Right In Two. Dertien jaar lijkt een enorme tijd, maar Fear Inoculum klinkt alsof Tool zich liet invriezen na 10,000 Days en zich voor de opnames weer bij de levenden bracht. Er is geen spoor van modernere geluiden te vinden, dit is pure Tool waar geen tijd aan verbonden is.

Dit kan in eerste instantie voor een behoorlijke déjà vu zorgen. Er zijn namelijk weinig elementen op deze plaat die we niet eerder hebben gehoord bij Tool. Toch is Fear Inoculum zeker geen herhalingsoefening, maar een natuurlijke evolutie die je graag bij een band hoort. Wat het meeste opvalt is dat de complexiteit meer naar de achtergrond is gezet en het organische samenspel tussen de bandleden van groter belang is geworden. Tool creëerde labyrinten van nummers die je constant op het verkeerde been konden zetten met bakken met maatwisselingen. Natuurlijk wordt er nog steeds gespeeld met verschillende soorten timing en vooral het drumwerk van Danny Carey is wel weer fabelachtig geconstrueerd, maar de songs zelf lijken heel erg geleidelijk aan te verlopen. De band is veel geduldiger geworden in zijn opbouw en mediteert (''jamt'') soms minutenlang op dezelfde thema's en stuurt zich daarbij op zijn gemak naar de volgende passage zonder al te veel onverwachtse ommezwaaien. Tool is voor mij op deze plaat veel meer een post-rock/metal gezelschap dan een progressieve rock/metalband geworden, al krijgen we nu wel wat Rush-achtige synthesizertonen te horen op tracks als Pneuma, Invincible en Descending.

Tool lijkt nog meer rust als gehele band in zijn spel te hebben. Danny Carey is inmiddels volledig verzonken in hypnotiserend tomspel met een diversiteit aan overige percussie-instrumentatie. Zelfs zo ver dat we een ware drumsolo te horen krijgen met Chocolate Chip Trip, waarop Carey over een On the Run (Pink Floyd)-achtige elektronische sequentie speelt. Vakwerk en een afwisseling na alle ruim tien minuten durende composities. Ook Justin Chancellor begint nog meer ademruimte in zijn galmende doordringende weidse baslijnen aan te brengen. Aangezien de ritmesectie altijd de hoofdrolspeler in Tool was, zie je hier een kleine verandering plaatsvinden. Het valt op dat Adam Jones een stuk meer aanwezig is en dit met verve doet. Daar waar hoekig riffwerk altijd de hoofdmoot vormde van zijn spel, vallen hier best wel wat meer stemmige tokkeltjes op. Jones draagt zelfs Culling Voices bijna volledig met zijn prachtige gelaagde melancholische cleane gitaarpartijen. Een magistraal canvas voor Maynard James Keenan, die zeer transparant klinkt op deze plaat. Ik heb hem nog niet eerder bij Tool zo mooi en breekbaar horen klinken als op Culling Voices, dit is dan ook een enorm kippenvelmoment. Keenan barst zelden meer uit, alleen op 7empest. Dit is dan ook het nummer dat ons ineens flink terug stuurt naar de tijden van Undertow en Ænima.

Na een ruim uur vol met traag vloeiende meditatieve rock/metal gooit Tool wat meer de beuk erin voor een hele mooie finale van een kwartier. Adam Jones soleert zelfs een aantal minuten over een stuwend motief van Chancellor/Carey en neemt volledig het voortouw in deze track. Daarmee leek Fear Inoculum met een sneltreinvaart voorbij te gaan met zijn 79/86 minuten. De plaat is precies de opvolger waar ik op hoopte: een verdere verkenning van de meditatieve en hypnotiserende aspecten van de Tool-sound. Vernieuwing en verbazing zijn daarbij niet de sleutelwoorden van Fear Inoculum, wel verdieping. Daarmee is de herkenbaarheid zeker niet verloren, aangezien allerlei motieven van de plaat na meerdere luisterbeurten behoorlijk in je hoofd gaan zitten. Een enorm aangename luisterervaring die mij weer voor heel erg lang plezier gaat bezorgen.

avatar van SirPsychoSexy
4,0
Stuntovic schreef:
Hoe komt het dat veel mensen Anema en Lateralus beter vinden dan 10.000 days? Ik vind namelijk 10.000 days het beste album, Fear Inoculum meegerekend. Wat is voor jou en denk je voor vele andere nou net het verschil?
Ik begrijp het ook niet zo goed allemaal. Voor mij is 10,000 Days hun beste na Lateralus. Nagenoeg perfecte balans tussen meer toegankelijke, maar strakke en memorabele rocknummers (Vicarious, Jambi, The Pot) enerzijds, en avontuurlijke, epische composities anderzijds (Wings/10,000 Days, Lost Keys/Rosetta Stoned, Right in Two). Ik heb Tool ook pas echt leren kennen rond 2007-2008, dus er is niet één van hun platen die bijzondere nostalgische waarde voor mij heeft omdat ik de release ervan bewust heb meegemaakt in mijn muzikale "vormingsjaren". Misschien speelt dat ook mee bij sommige mensen.

Terug naar Fear Inoculum dan. Hier geen sprake van "hits" in de stijl van bovengenoemde nummers, enkel uitgesponnen composities. Het klinkt allemaal heel verzorgd en de productie is glashelder, maar ik mis toch iets. Een onvergetelijke muzikale climax waar de band helemaal los gaat (denk The Grudge), een melodie of riff die zich vastnestelt in je hoofd en niet meer loslaat (denk Forty Six & 2), een lyric die je bij de lurven grijpt (denk aan Keenan's woorden aan zijn moeder op 10,000 Days), ... Misschien bovenal: de nummers missen voor mij een identiteit, ze roepen niet echt levendige beelden op in mijn verbeelding zoals zowat al het eerdere werk van deze groep.

Tegelijkertijd verveelt de plaat ook weer op geen enkel moment en steekt het toch allemaal knap in elkaar. Jones' gitaarwerk in het bijzonder is er met rasse schreden op vooruit gegaan en voor het eerst neemt hij de band meermaals echt op sleeptouw op dit album, zeker op de afsluiter, veruit het beste nummer hier wat mij betreft.

Lastig te beoordelen, deze. De tijd zal uitwijzen in welke richting mijn beoordeling evolueert. Voorlopig een 4'tje.

avatar van james_cameron
4,0
We hebben er even dertien jaar op moeten wachten, maar dan heb je ook wel wat. Zes van de zeven nieuwe tracks zijn erg mooi, met het lange afsluitende 7empest als uitschieter. Slechts het wazige instrumentale Chocolate Chip Trip valt uit de toon, maar ook dat is eigenlijk wel toepasselijk, aangezien ieder voorgaand Tool-album wel zo'n te verwaarlozen niemendalletje bevatte. Voornaamste klacht die ik heb is dat het allemaal wel erg netjes en ingetogen klinkt, met weinig weerbarstige uitspattingen. En die uitspatttingen maken Tool juist zo de moeite waard. Het is een beetje gezapig en soms zelfs wat saai. Maar, zoals gezegd, wel erg mooi.

avatar van berwt
4,0
Tool heeft niets nieuws uitgevonden met deze plaat. Ze hebben gekozen voor verdieping in plaats van verbreding. Je moet je evenwel bewust zijn waarin ze zich hebben verdiept, kwestie van geen verkeerde verwachtingen te scheppen. De klassieke songstructuren, die soms nog aanwezig waren op vorige platen, zijn helemaal overboord gegooid. 4/4 ritmes zijn zeldzamer dan 7/8. Voor meeneuriën is er nog weinig ruimte, meebrullen al helemaal niet, want de zang heeft deze keer een vaste plaats genomen naast de gitaarpartijen als zijdezacht deken over de vertrouwd aanvoelende ritmesectie. Daartegenover stippelt Tool voor u een psychedelische trip uit. We krijgen minder thema’s in meer minuten, maar daarom niet minder variatie.

Je kunt het ergens jammer vinden dat de riff-intro’s, de refreintjes, de vocale uitspattingen (nee, geen “spiral out, keep going”), de instrumentele franjes die de rest van de groep in de schaduw zetten (Chocolate Chip Trip zie ik als één van de traditionele overbodige tussenstukjes die ik zoveel mogelijk wens te negeren), de wisselende thema’s en de bruggetjes die je snel eventjes naar een aangekondigd hoogtepunt brengen achterwege blijven. Maar als je erin vastklauwt, dan moet je bekennen dat het minutieus is uitgewerkt waarbij geen enkele herhaling dezelfde is. Vergis je niet, het zijn geen ballads, maar de stevige stukken worden niet bereikt zonder er gestaag naartoe te werken. Meer dan bij de vorige platen vraagt deze plaat om met hoofdtelefoon te worden afgespeeld. Je kunt analyseren en tellen om het ritme te doorgronden, wat bijzonder interessant is, maar eens zul je toch moeten loslaten, de ogen sluiten en je laten meevoeren. Aan de productie zal het alvast niet liggen, want daar is niets op aan te merken.

Fear Inoculum klinkt uitstekend, ís ook uitstekend. Het is dan gewoon een kwestie van wat je persoonlijk kan en wil hebben. Kun je genieten van een kabbelend beekje of heb je op tijd en stond een wervelstroom nodig om wakker te blijven? Iemand die post-rock- en post-metal-platen beluistert zoals anderen naar een voetbalmatch kijken, zijn hiervoor gewapend. Persoonlijk heb ik te veel last van short attention spans om nu al volledig ondergedompeld te blijven. Maar ik geloof dat ik het kan. Ik moet nog even leren loslaten en vasthouden tegelijkertijd, niet denken dat er een Stinkfist komt, liefst helemaal niet denken en dan kan deze 4* een 4,5* worden. Dezelfde adrenalinekick als bij Aenima of Lateralus zal ik er niet uit halen, maar ik kan daarmee leven.

avatar van EHartmann
4,0
Ik hoor heel veel muzikale stijlpassages die ik al eens eerder soortgelijk heb gehoord. Neemt niet weg dat dit album goed in elkaar zit, maar een klassieker wordt het niet. Subklassieker ook niet. Wel 4 sterren max en dat is een rapportcijfer van 8, dus goed.

Descending en Fear Inoculum de 2 favoriete tracks in mijn opinie.

avatar van Ayreonfreak
4,5
Het werd blijkbaar niet gewaardeerd mijn recensie via een link te delen, vandaar het hele verhaal maar via copy/paste. Wilde mijn mening toch met jullie delen vrienden


De Amerikaanse band Tool was in de jaren negentig van de vorige eeuw hét toonbeeld van progressiviteit binnen de rock- en metalscene. Ik durf te zeggen dat Tool het voorbeeld is geweest voor veel progressieve rockbands die in de 21e eeuw zijn ontstaan.

Uit de portfolio van Tool is ongelooflijk veel inspiratie geput en veel artiesten doen dat tegenwoordig nog steeds. Dan heb ik het vooral over bands die progressieve rock en metal hoog in hun vaandel hebben staan. Doe voor de aardigheid eens een klein testje, luister opnieuw eens naar het nummer The Grudge van het album “Lateralus”. Zet dan de structuur, ritmiek, dreiging en uitbarstingen van dat album eens naast de muziek van veel bands die in deze eeuw als paddenstoelen uit de grond schoten. Dan moet je op zijn minst toegeven, er is in de Westerse wereld veel geluisterd naar Tool.

Een waar media-offensief kwam ons deze zomer tegemoet. Na het nieuwe album van A Perfect Circle kwam Maynard James Keenan als boegbeeld van beide bands ook met het nieuws dat er een Tool album aankwam. Nieuw werk waar de fans dertien jaar op hebben moeten wachten! Hopeloos werden de fans van speculaties en verwachtingen, door de band gevoed, maar vaak ook door de media. Persoonlijk vergelijk ik de situatie van Tool de voorgaande jaren met een Britse band uit hetzelfde tijdperk, Anathema. Die band had overigens andere redenen om lang te wachten met een cd maar zij deden er ‘slechts’ zeven jaar over. De fanbase van die band snakte ook naar een nieuw album, wat resulteerde in een soort van verafgoding door zowel fans als media. Hetzelfde gebeurde met Tool. Hoe langer het uitstel, hoe groter de hype werd op forums. muzieksites en social media. Als je als liefhebber van progressieve rock nog nooit van Tool had gehoord óf de muziek simpelweg niet mooi vond, dan was je geen knip voor de neus waard.

Het was ook de grootste beperking die de band zichzelf aandeed: de verwachtingen lagen intern zo hoog, dat er een angst binnen de band sloop dat de nieuwe songs niet aan de hoge eisen konden voldoen. Desondanks sijpelden de geruchten in het begin van 2019 door: de band uit Los Angeles zou eindelijk met het nieuwe album komen. Langzamerhand kwamen er steeds meer details in het nieuws en het meest spraakmakende nieuwsfeit was dat de band al zijn albums op het muziekplatform Spotify beschikbaar zou stellen. Iets waarvoor de bandleden voorheen pertinent op tegen waren, want; echte fans kopen fysiek materiaal van de band en downloaden of streamen niets! Ook zou het nieuwe album gelijk op de releasedatum te beluisteren zijn. De gelijknamige single werd in de eerste week al meer dan 3,9 miljoen keer gestreamd. Hoezo interesse in de band?

Maar liefst zes tracks langer dan tien minuten, één van bijna vijf minuten en daarbij nog een aantal bijzondere intermezzo’s. Dat kenmerkt het nieuwe album “Fear Inoculum”, wat staat voor angst voor het onbekende. Het is natuurlijk klip en klaar dat dit onderwerp door mastermind en zanger Maynard James Keenan op sombere en poëtische wijze wordt vertaald in zijn songteksten. Dit zeggende ga ik volledig uit van mijn interpretatie van de songtekst en niet op wat ik fysiek heb kunnen lezen. De reden hiervoor: ik heb door de actualiteit helaas de songteksten nog niet kunnen inlezen. Maar hé, de frontman kennende zal zijn blik op de wereld niet veel positiever zijn dan pakweg twintig jaar geleden.

Echter, hoe heeft de muziek van de Amerikanen de tand des tijds doorstaan? Op basis van een handvol volledige luistersessies kan ik melden dat er eigenlijk niet heel veel veranderd is. De fans die een hoog verwachtingspatroon hadden, worden wellicht toch enigszins teleurgesteld, want structureel en muzikaal is er niet significant veel veranderd ten opzichte van twintig jaar geleden. De muziek is nog steeds indrukwekkend, bezwerend, meeslepend, onderhuids en soms ook gewoonweg eigenaardig. En… vloeken in de kerk, soms ook nét even te langdradig. Voorspelbaar maar toch ook duidelijk aanwezig is dat het metal geluid productioneel een upgrade heeft gehad en aangepast is aan de huidige technieken. Het klinkt allemaal net weer een stukje dynamischer. Nog steeds worden we getrakteerd op lange nummers vol polyritmiek, stevige en bezwerende riffs en gitaarsolo’s, complexe maar vooral ook razendknappe drums en het unieke, hypnotiserende zanggeluid van Keenan. Zoals gezegd moet je als luisteraar veelal een enorme dosis geduld hebben, want de composities worden op de nieuwe cd weer lang en breed uitgesponnen met behulp van bijzondere soundscapes. Om dan toch weer een link met Anathema te maken; die band maakte zeven jaar geleden met een vernieuwde sound weer een comeback, dat doet Tool wat mij betreft niet op dit album.

Het vernieuwende (en bijzondere) accent zit hem in de typische intermezzo’s. Neem bijvoorbeeld het afsluitende Mockingbird. Bizar, ongemakkelijk en aan het einde van het stuk denk ik, waarom? Die bijzondere Tool intermezzo’s gebruikt de band op dit album vaker dan voorheen en kan de nieuwe luisteraars ook afstoten. Neem als voorbeeld de bizarre klanken zoals ze ook in Mantra op “Lateralus” te horen zijn en de bijzondere vocalen in Lipan Conjuring op “10,000 Days”. Hoewel Chocolate Chip Trip op deze nieuwe cd niet als intermezzo wordt omschreven, is dit ook weer een absurd hersenspinsel van de band. De drumsolo van Carey wordt ingeleid door een excentriek klankenpallet van Tibetaanse bellen en elektronica. Het klinkt excentriek maar Carey laat essentiëlere klanken horen in andere songs dan in dit lelijke gedrocht. Maken dit soort ongebruikelijke toevoegingen de band bijzonder? Nee, vriend en vijand kunnen blijven argumenteren of dit kunstzinnig, knap gecomponeerd of muzikaal is, het vormt de ruggengraat van deze band.

Een willekeurig greep uit de songs dan maar. De titeltrack Fear Inoculum is gelijk al herkenbaar Tool. Een hypnotiserende sound drijft de spanning langzaam maar zeker op en het is wachten op een extreme uitbarsting, maar die blijft toch ietwat uit. Toch zorgen de gitaren voor een fascinerende geluidsmuur waar je langzaam verslaafd aan raakt. Razendknap en bezwerend is wat mij betreft ook Culling Voices. Ook hier weer een typisch lange inleiding, maar die kenmerkt zich door een gitaarsound met post-rock achtige trekjes. Hier eindelijk een heerlijk agressieve uitbarsting van gitaren en drums. Wauw! Wat een heerlijke track en daar komt’ie weer: typisch Tool. Maar ook Descending mag in dezelfde bewoordingen worden uitgedrukt; karakteristiek in aanpak en uitvoering. Het is fascinerend hoe voorspelbaarheid mooi kan blijven.

Ik zou een criticus van niets zijn als ik in deze recensie drummer Daniel Edwin Carey onderbelicht laat. Want wat klinkt zijn drumwerk weer fantastisch! Qua productie, maar vooral ook de feilloze ritmiek en precisie. Zijn aanslagen zijn een genot voor het oor en in mijn optiek is hij één van de redenen waarom deze band zo groot is geworden. In diverse commentaren wordt zijn drumwerk soms als (té) strak genoemd en hij is zelfs in interviews verfoeid door zanger Keenan. De drummer is één van de dwangmatige bandleden die alle details tot in de puntjes verzorgd wilde hebben. Persoonlijk kan ik er geen genoeg van krijgen. Hét ultieme bewijs van zijn kwaliteiten kan je vinden in 7empest, waar zijn strakke drums hét exceptionele meerwerk is naast de aangeslepen zang van Maynard. Maar dan mag ik ook het formidabele Tool gitaarwerk van Adam Jones niet vergeten waarmee de band jarenlang bewondering heeft geoogst. Waanzinnig goed, maar toch duurt deze song mij een aantal minuten te lang, juist doordat de spanningsboog in het tussenstuk iets te lang gehandhaafd blijft. Na een goede tien minuten ontstaat er toch wat vermoeidheid, waardoor de song in waardering inboet. Maar ach, daar zullen de meningen ook over verdeeld raken voorspel ik.

De conclusie kan wat mij betreft ook makkelijk worden gemaakt, hoewel een Tool album vanzelfsprekend meerdere luisterbeurten nodig heeft om tot volledige wasdom te komen. Veel liefhebbers van progressieve rock en prog-metal hebben deze band hoog zitten en die worden met “Fear Inoculum” wat mij betreft zeer zeker niet teleurgesteld. Zoals gezegd zijn de typische Tool elementen wederom aanwezig op de nieuwe schijf en zullen de hunkerende fan na dertien jaar nog steeds aanspreken. Gevoelsmatig heeft zanger Keenan een groter aandeel in de muziek dan voorheen en over de hele linie kan je het metal geluid als minder hard bestempelen.

Aan de andere kant zijn er prog-rock liefhebbers zijn die de muziek van Tool nooit hebben begrepen of anders gezegd, te langdradig of te ingewikkeld vinden. Die kunnen dit album dan ook gewoon weer overslaan, want makkelijk en toegankelijk is ook dit album niet. En de luisteraars die geen bijzondere hechtenis met deze band hebben moeten deze cd vooral nog even laten liggen, want de band laat de toegewijde fan een stevige prijs betalen. De versie die nu op de markt circuleert kost namelijk meer dan honderd euro! Maar… dan krijg je wel weer een bijzonder vormgegeven limited edition. En daar heeft de band de trouwe fan ook weer klem, die wil natuurlijk naast die dure collector ook de retail versie voor zijn verzameling. Marketingtechnisch gesproken bijzonder slim, die versie komt vooralsnog pas later dit jaar op de markt. Hopelijk is tegen die tijd de kerstman wat vriendelijker voor de portemonnee.

avatar van Tav74
4,5
Als fan van het eerste uur keek ik met zeer gemengde gevoelens uit naar dit album. Enerzijds kon ik uiteraard niet wachten op nieuw werk, anderszijds: 13 jaar geen nieuw album en alleen maar tracks van langer dan 10 minuten. Wat gaat dit worden?

Mijn eerste reacties op het album waren ook gemengd. Eerste beluistering viel ie tegen. MJK leek me niet heel aanwezig en ik hoorde net iets te veel herkenbare passages. Bij de tweede zat ik een stuk minder krampachtig te luisteren had ik met regelmaat kippenvel op mijn armen. In de draaibeurten daarna viel het steeds meer op zijn plek en is ieder nummer wel een keer favoriet geweest.
Inmiddels, bijna een week en een flink aantal luisterbeurten verder, durf ik wel een conclusie te trekken.

Laat ik beginnen met de reden voor het halve punt aftrek: het is geen heel vernieuwend album. Er zijn zeker nieuwe invalshoeken, maar wie een soort Tool 2. 0 verwachtte komt bedrogen uit.

Dat gezegd hebbende: het is wel een album waarin alles wat Tool geweldig maakt voor mij ruimschoots aanwezig is. En daarmee halen ze een niveau qua composities en muzikaliteit wat weinig bands gegeven is. Uiteindelijk zijn het 6 volwaardige nummers die ondanks de lange speelduur blijven boeien en de vier leden ruimschoots de ruimte geven. En bovendien geweldig geproduceerd.
Ook MJK is uiteindelijk belangrijk voor het eindresultaat. Hij is in de lange instrumentele delen wat langer afwezig dan eerder, maar de zang is weer ontzettend bepalend voor de emotionele lading die de nummers krijgen.
Een favoriet kiezen is lastig, er zit geen zwak nummer bij. 7empest is een logische keus omdat dat zo ongeveer een 15 minuten lang samenvatting is van alles wat Tool goed maakt (met een magistrale Jones en Carey) en het een episch eind heeft. Culling voices springt er voor mij uit als meest ingetogen en prachtig opgebouwd nummer. Vooralsnog die twee dus maar..

Al met al een groeiplaat die vooral werkt als hij op flink door de huiskamer of koptelefoon knalt.



NB: Pitchfork zit er in retroperspectief vrijwel altijd naast.

avatar van ZAP!
3,0
Het heeft lang geduurd, maar het blijkt dat Tool gewoon niet (meer) (helemaal) mijn band is, wat mij als als een vreemde constatering toeschijnt - maar het lucht ergens ook wel op.

'Undertow' is nog altijd de ultieme Tool-plaat en de twee opvolgers heb ik nog wel aardig hoog zitten, maar bij '10,000 days' was de koek wel op qua interesse / obsessie.

Bleek wel dat ik o.a. een vingerbrekende riff uit Jambi nog aardig in het geheugen had zitten en ook FI is goed uit te luisteren (de meeste intermezzi even niet meegerekend), maar daar houdt het wel mee op. Voorlopig, in elk geval.

Drei Eiern.

avatar van vanrippestein
3,0
Ok album. Ik las de pitchforkreview en ben het daar behoorlijk mee eens. Het klinkt allemaal erg klinisch en ik had hetzelfde idee hoe dit er inde studio uit zou zien: mannen opeen krukje die rustig een loopje meespelen. Ook het complete gebrek aan een nieuwe toonsoort maakt dat sommige nummers echt wat identiteit missen. Loopjes en synthpatches uit eerdere albums komen 1 op 1 terug en het klinkt allemaal zo ontzettend Tool dat ik vooral weer zin krijg om een andere tool plaat op te zetten. Ik hoop dat de plaat nog wat groeit, maar overdonderend vind ik het allemaal niet. De intermezzo tracks zijn zó slecht dat ik oprecht denk dat Tool de boel aan het trollen is. Jammer.

4,5
Ik ben niet echt een rock/metal fan, niet dat er wat mis mee is en ieder diertje zijn pleziertje hé. Toch beschouw ik mezelf op muziekvlak als een alleseter en ik zal meestal wel de moeite nemen iets minstens te beluisteren. Door mijn interesse voor geluidsweergave en hifi ben ik ook een technisch luisteraar en let dus altijd op de opnamekwaliteit en jammer maar helaas die is vaak maar zozo.
MusicMeter heeft al meermaals tot nieuwe ontdekkingen geleid die ik anders sowieso zou missen. En dus kwam ik deze tegen waarbij mij onmiddellijk de gedachte ontsproot “Mmmm metal, niks voor mij”. Bovendien (en dat zal wel een gat in mijn cultuur zijn ) kende ik de groep helemaal niet, maar zo las ik hier was ik toch niet de enige.
Gezien het toch wel hoge cijfer hier het toch maar een Spotify luisterbeurt gegeven, bedenking tijdens de eerste minuten “als dit metal is dan ben ik de president van Amerika”. Moeilijk zat om een betere te zijn als die klojo die er nu zit, maar dat is maar mijn mening en natuurlijk een andere discussie.
Ik werd onmiddellijk gegrepen door dit album en ben geboeid blijven luisteren met grote ogen (oren ), de opbouw van de nummers, de muzikaliteit en opnamekwaliteit stonden als een huis. En de dagen erna bleef de muziek toch in mijn hoofd hangen tot mijn eigen verbazing.
Toen ik het nog wat later tegenkwam op Qobuz waar het bij de selectie te ontdekken stond ben ik overstag gegaan en gezien de prijs voor de High Resolution versie (24bit/96kHz) mee viel (19,99€) ben ik tot aanschaf over gegaan.
Die H.R. versie is bij beluistering via goede apparatuur (hier b.v. Opus 3 en Sennheiser Momentum 2.0) toch nog echt iets anders hoor. Het staat buiten kijf dat diegene(n) die achter de knoppen stond(en) héél goed wist(en) waar hij/zij mee bezig waren, waarvoor hulde!
Los daarvan vind ik het ook een erg fraai album met veel meer muzikaliteit dan ik verwacht had binnen dit genre. Zelf vind ik de titeltrack een prachtige opener (knap dat ze dit als track 1 plaatsten, het grijpt je direct vast) en ook Invincible is één van mijn favorieten. 7empest vind ik dan weer in tegenstelling tot vele anderen hier dan weer ietsje minder. Echt zwakke nummers kan ik (nog) niet aanhalen buiten de bonustracks dan, die gekheidjes hoefden niet echt al storen ze mij nu ook niet mateloos maar voor b.v. in de wagen gaan die er wel af. Chocolate Chip Trip is trouwens nog best leuk om je speakers eens te martelen .
Een 4 * voor het album en een 5* voor de opname/productie.

avatar van smash016
3,5
Bezwerend in plaats van dwingend, zo zou ik het verschil met eerdere albums omschrijven. Gisteren kwamen Pushit en Third Eye voorbij, en ik zei gewoon hardop: "Dit is Tool, godverdomme."

Ook anno 2019 vullen ze dwangmatig de volledige ruimte van een cd, maar hebben we echt dertien jaar moeten wachten op zo weinig materiaal? Tool, en progressieve muziek in het algemeen, betekent voor mij veel details en lagen per maatfiguur, per minuut, per nummer. Op Fear Inoculum gebeurt echter te weinig om de lange speeltijd te rechtvaardigen.

Wat Tool nog veel meer betekende voor mij, was de aanwezigheid, ja, de dwingende aanwezigheid, van de profeet Maynard J. Keenan. Is de beste man misschien de voornaamste reden geweest dat het album zo lang op zich heeft laten wachten? Kwalitatief, maar zeker kwantitatief, brengt deze held te weinig. En wanneer wel aanwezig, is hij opvallend monotoon, ook (vandaar bezwerend, denk ik).

Ik hoor te veel alledaagse, om niet te zeggen saaie, gitaarpartijen van Adam Jones waar je gewoon Maynard's vocalen overheen verwacht. Zijn spel is wat speelser dan op eerdere albums, maar onvoldoende om een progressief album als solo-instrument te dragen. Sowieso blijft het bekende euvel van Tool hierdoor bestaan: melodisch gezien weinig verheffend.

Als sfeerstuk is het album nog wel consistent, daardoor overtuigend, en duidelijk verschillend van eerdere werken. Alleen gooit afsluiter Tempest roet in het eten -- Tool pretentieloos rockend, met bijna blues-achtige noten hier en daar... ik kan er niet zo veel mee. In plaats van dertien jaar je nummers zorgvuldig componeren, wat ik van Tool tenminste wel gewend ben, krijgen we hier eerder een jam-sessie voorgeschoteld.

Is het een slecht album, dan? Nee, maar als ik Tool drie sterren geef, dan is dat een relatief extreem lage score en wordt zo'n stukje natuurlijk wat zeikerig, sorry daarvoor.

Het is misschien ook zo dat Tool mij destijds kennis liet maken met progressieve muziek, en ik inmiddels dertien jaar prog-ervaring rijker ben, en dus met een ander oor naar nieuw Tool-werk luister. Na John Petrucci en Tomas Haake schrik je ook niet echt meer wakker van Adam Jones of Danny Carey.

Laatstgenoemde is het meesterlijke drumwerk natuurlijk niet verleerd, begrijp me niet verkeerd. Hij neemt als het ware de leidende rol van Maynard over. En dat vind ik nou ontzettend jammer.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:44 uur

geplaatst: vandaag om 11:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.