Roger Hodgson - In the Eye of the Storm (1984)

Daarom schreef ik ook "Als je een tijdje geen Supertramp hebt gedraaid".

Als je eerst Supertramp draait en dan Roger, valt het misschien tegen. Vandaag draai ik in ieder geval zijn solowerk.

Nou, veel plezier dan daarmee, Ik hoor graag of het je meevalt of tegen.

Ben het absoluut niet met je eens Fedde. Hierop staan mijns inziens enkele toppers die op menig Supertrampalbum niet terug te vinden zijn, misschien wel op geen enkel!

Z'n opvolger valt inderdaad wel tegen ja.

Nou ja, berken, daar zijn we het dan niet over eens inderdaad. Maar, ook bij mij verandert m'n mening wel eens. Zo vond ik Some Things Never Change van Davies' Supertramp bij uitkomen helemaal niets, maar inmiddels ben ik het ontspannen, jazzy laidback karakter gaan waarderen. Misschien kan Hodgson op die manier ook nog eens op mijn rehabilitatie rekenen. Wie weet!

Hier ben ik het absoluut mee oneens. Ondanks dat Supertramp fantastische songs heeft is dit een album van bizar hoog niveau. Het is dat Supertramp er met sommige specifieke nummers echt bovenuit springt, maar als er Supertramp op dit album had gestaan was het één van Supertramp's betere albums geweest.

Hodgson doet in wezen niet anders dat hij bij Supertramp deed..
Ik durf zelfs wel te beweren dat bep.songs waarschijnlijk op een volgend Supertramp plaat hadden kunnen staan, als hij had gebleven.

Maar niet alles is even sterk. Sommige songs zijn gelijkwaardig aan het betere Suprrtramp werk. Maar zeker niet alles.
En een hele plaat Hodgson horen zingen vind ik niet altijd even plezierig.
Daarom was de wisselwerking met Rick Davies wel zo prettig.

En bij dat laatste sluit ik me helemaal aan

Ergo, ik denk dat Hodgson over het hele album de rode pen en kritische kanttekeningen van Rick Davies goed had kunnen gebruiken.

Hun geëxplodeerde samenwerking was meer dan de som der delen. Hodgson vliegt op In the Eye of the Storm menigmaal uit de bocht, waar de ontbrekende Davies bij Supertramp nog wel eens een vangrail wilde plaatsen.

Op sommige momenten wordt het bijna te erg, als Hodgson zwelgt in zelfoverschatting en meent dat zoete wraak op zijn oude bandleden als drijfveer kan worden ingezet.

Het tegenovergestelde wordt bereikt. Het album is sfeer- en bloedeloos en eigenlijk wordt op geen enkel moment Hodgsons' werk voor Supertramp benaderd. Het ontbreekt aan samenspel.

Toen Brother where you bound, de eerste Hodgsonloze Supertramp cd werd uitgebracht, was dat een behoorlijke verademing.

Het album start goed. Had A Dream is zelfs wat pittiger dan dat we gewend zijn van Hodgson. In Jeopardy, niet veel mis mee.
Maar halverwege vetzuipt hij een beetje in pretentieusheid.

Ik ben het met Hans eens betreft Brother Were You Bound.
Het duurde even voordat Supertramp zonder H een doorstart maakte.
Maar het wachten was wel de moeite waard.
De sound is afgestoft en Brother houdt de aandacht stevig vast.
Modernere aapak die goed uitpakt.

Hodgson doet op dit album een herhalingsoefening die soms boeit, maar ook beduidend mindere momenten heeft.

Dat wel ja.

Ik hoorde vanochtend Had a dream op een Rock The Night verzamel lp voorbij komen. Kende het nummer niet maar werd positief verrast. Gelijk gekeken van welke band het was. Roger Hodgson dus! Had gehoopt dat het hele album van dit niveau zou zijn maar als ik de berichten in dit topic lees dan is het een beetje 50-50 of niet?

Track 2 en 4 zijn duidelijk minder maar de rest is prima, goed tot zeer goed!
Staat op Spotify dus je kan zelf gewoon gaan luisteren en een vonnis vellen...

Grappig, het tweede nummer is juist één van m'n favorieten van deze CD.
Track 4 ben ik met je eens.

Nou Vielip. Dit is echt een topalbum

Deze maand en in april 2016 staat ie in Carre.

Dit album op vinyl gekregen van een vriend van me en vandaag een aantal x gedraaid. Mooi album van Roger Hodgson dat in lijn ligt met de sound van zijn voormalige band Supertramp. Ik begin even met 3,5*, met kans op meer als ik het album wat vaker heb gehoord.

Volgende maand Carré. Speelt ie van dit album?

Dit was de playlist van 2015. Volgens mij wel bepalend:

Roger Hodgson Concert Setlist at Musical Theater, Bremen on February 1, 2015 | setlist.fm

Maar goed, is het een Greatest Hits toer in 2016 ?

Ik heb geen idee

Roger Hodgson - Had a Dream - YouTube

In 2014 deze dus. Mooie uitvoering.

Veel geluisterd dit album op een roestige walkman rond 1993 in de zomer. Wat een verademing om hem vanmiddag weer eens goed te luisteren en allerlei geluiden te horen die ik indertijd niet gehoord heb.
Een absoluut meesterwerk zal ik het niet noemen van mijn held maar zit er wel strak aan. Jeopardy is een nummer wat ik tot velen hier niet kan horen, het is net te schel voor mijn oren.
Only because of you zong ik vaak in de bus op weg naar mijn toenmalige liefje. Nu blijkt pas hoe geweldig het nummer eigenlijk is, ben er onderste boven van geraakt een uur geleden.

Het is voor mij duidelijk geen Supertramp meer wat Roger laat horen op dit album. Komt wel wat in vlagen voorbij maar het is duidelijk zijn eigen stijl die hij ook al bij Supertramp had maar waar hij continue compromissen moest sluiten. Dat hoefde hij niet meer. Had dit opgenomen geworden door Supertramp denk ik niet dat het zo'n sterk album geworden was.

Supertramp was muzikaal heel herkenbaar, maar Hodgson slaat niet echt een nieuwe weg in.
De meeste songs hier hadden prima in het Supertramp plaatje gepast.
Dan is het voor mij lastig om Hodgson een heel album te horen.
Zijn stem gaat een hele plaat lang op ten duur irriteren en bij Supertramp was dat juist goed in balans.
De helft werd door Rick Davis ingezongen en die had een prettig rauw randje, de perfecte tegenhanger voor Hodgson.
Dat vind ik een beetje het nadeel van deze op zich knappe plaat.
Verzorgd, netjes, maar met weinig echt verrassende wendingen. Degelijk.

Lekker album, met eigenlijk maar 2 echt mindere nummers: de reeds genoemde nummers 2 en 4.

Op de een of andere manier vallen dingen meer op als je de originele LP draait. Gisteravond lag deze weer eens op de spelert, en voor het eerst viel het me op wie hierop drumt: Michael Shrieve, de originele drummer van Santana.

Eerlijk is eerlijk: ik hoor het er niet direct aan af, maar ik vind dat soort dingen altijd leuk om te ontdekken. En dat gebeurt toch sneller wanneer je in het bezit bent van het 'tastbare object' - dus leve vinyl en CD.

Over het album zelf: ik lees dat er nogal verschillend gedacht wordt over Roger Hodgson's solo-werk, maar ik vind vrijwel al zijn (weinige) albums van hoogstaand niveau. Niet op hetzelfde niveau als die trits klassieke Supertramp-albums uit de jaren zeventig, maar heel veel minder is het echt niet. In elk geval een treetje hoger dan het Supertramp-werk dat naderhand onder leiding van Rick Davies werd uitgebracht.

Al stel ik Brother where you bound - de enige echt goede Supertramp-plaat post-Hodgson - wel op eenzelfde lijn met deze. In Jeopardy en Hooked on a problem zijn de wat mindere goden op dit album en de openingstrack had iets minder lang mogen duren. Aan de andere kant: die benadering met epische lengten en songstructuren werkt hier heel aardig.

Maar het mooist zijn de twee ballads op het album: Lovers in the wind en Only because of you. Mooie composities en arrangementen en prachtig gezongen. Samen met Open the door blijft dit z'n beste solo-album. En die twee sla ik allebei iets hoger aan dan Famous last words.

Hé Gaucho, op Brother where you Bound spelen David Gilmour en Scot Gorham mee. Natuurlijk niet de eerste de beste gitaristen. Maar ik ga met je mee hierna was het voor mij klaar

Dit album moge duidelijk zijn dat Hodgson van de symfonische melodieën was, en Davies meer van de funky jazzy nummers. Tezamen maakten ze de mooiste composities uit de muziekgeschiedenis, maar solo wisten ze weinig potten te breken. Nu gaat Hodgson nog steeds met zijn werk langs de grotere zalen, dus uiteindelijk zal hij financieel weinig te klagen hebben, het blijft echter teren op oude successen.

Toch wel een beetje onterecht. Ondanks dat het werk van na hun uiteenvallen over de breedte niet altijd even sterk is, betekent dat niet dat er geen mooie nummers tussen zitten. Zoals hier het openingsnummer en slotnummer, bijvoorbeeld. Al met al is dit gewoon een prima plaat waar, in absolute zin, niets mis mee is. In relatieve zin konden ze samen uiteraard veel beter, maar dat niveau lag zo krankzinnig hoog dat zelfs een halve poging nog steeds een bovengemiddeld goede poging is.

Een aardig album, maar na de eerste 4 nummers zakt het niveau wel behoorlijk.

Daarnaast vind ik de combinatie Hodgson/Davids een stuk sterker samen bij Supertramp, dan een soloalbum van Hodgson.

Vandaag op vinyl in prima staat gekocht voor maar liefst 1 euro. Ken Roger natuurlijk van Supertramp, maar solo niet zo bekend voor mij. Lp gedraaid en ik moet zeggen zeker in het verlengde van Supertramp maar toch wel eigen stempel er op gedrukt.. Staan prachtige nummers op met vooral afsluiter voor mij als hoogtepunt. Zou op elk Supertramp album een toevoeging zijn. 4 sterren.