menu

The Flower Kings - Waiting for Miracles (2019)

mijn stem
4,00 (17)
17 stemmen

Zweden
Rock
Label: Inside Out

  1. House of Cards (1:57)
  2. Black Flag (7:39)
  3. Miracles for America (9:56)
  4. Vertigo (9:59)
  5. The Bridge (5:32)
  6. Ascending to the Stars (5:40)
  7. Wicked Old Symphony (5:46)
  8. The Rebel Circus (5:49)
  9. Sleep with the Enemy (6:01)
  10. The Crowning of Greed (4:49)
  11. House of Cards Reprise (1:21)
  12. Spirals (5:06)
  13. Steampunk (6:30)
  14. We Were Always Here (7:35)
  15. Busking at Brobank (0:52)
totale tijdsduur: 1:24:32
zoeken in:
4,5
Het frisse zit hem wat mij betreft in een afwisselende tracksound. Er staan enkele eenvoudige en uptempo nummertjes op, zoals 'wicked old symphony', die je weer even met de voeten op de aarde zetten na bv nummers als het mysterieuze 'ascending the stars' en 'vertigo' met de tranentrekkende gitaarsolo. Maar ook de 2e cd heeft diezelfde afwisseling. Dat heb ik langere tijd niet zo gehoord van de Flowe Kings. Soms was het aanhoudend bombastische geluid en de dramatiek iets teveel van het goede. Daar hebben ze hier een mooie balans in gevonden.

avatar van Mssr Renard
3,5
arnie1066 schreef:
Het frisse zit hem wat mij betreft in een afwisselende tracksound. Er staan enkele eenvoudige en uptempo nummertjes op, zoals 'wicked old symphony', die je weer even met de voeten op de aarde zetten na bv nummers als het mysterieuze 'ascending the stars' en 'vertigo' met de tranentrekkende gitaarsolo. Maar ook de 2e cd heeft diezelfde afwisseling. Dat heb ik langere tijd niet zo gehoord van de Flowe Kings. Soms was het aanhoudend bombastische geluid en de dramatiek iets teveel van het goede. Daar hebben ze hier een mooie balans in gevonden.


Ik ben wel benieuwd wat je dan van de andere Flower Kings-platen vindt. Ik zag dat je hier op de site nog geen scores verder had toegekend.

avatar van Mindscapes
Voorlopig nog maar aan track 3 geraakt. Ik wilde me even volledig laten onderdompelen met koptelefoon en zo, maar toen was het lunchtijd ten huize Mindscapes... Ook fijn!

De eerste regels tekst van Black Flag deden me eigenlijk meteen denken aan de melodie die Roine in het 2e segment van Duel With The Devil (van Transatlantic) zingt:

There's a time to understand
There's a time to see the sun
There's a time for makin' up
There's a time to come together


Of misschien zelfs maar aan de 1e regel van die 4... Nadien gaat het wel een andere kant op natuurlijk. Dat was mijn eerste impressie. Morgen wettelijke feestdag in België en de lieftallige vriendin moet een hele dag naar, jawel, Nederland, dus ik maak m'n valse start goed en start morgen opnieuw met dit plaatje (disc 1 én disc 2) - een dag vol muziek!

avatar van meesterdch
4,5
Inmiddels ook drie maal met goede hoofdtelefoon en aandacht geluisterd...... Hij is gewoon geweldig. Wat een verwennerij. Na een briljant album van IQ komt Roine Stolt met zijn Flower Kings met misschien wel één van zijn beste Flower Kings albums. Er is echt geen nummer dat mij niet bevalt. De ene mooie gitaarsolo volgt op de andere, geweldig toetsenwerk van Kamins, heerlijke zang. Alles klopt. Ik vond Desolation Rose en Bank of Eden destijds al magistrale comeback albums, maar dit gaat er voor mij over heen. Of het de inbreng van twee frisse nieuwe leden is, ik weet het niet. Maar het knalt werkelijk uit mijn hoofdtelefoon. Herkenbaar, ook de rare geluidseffecten soms (zoals destijds de ping pong aan het begin van Retropolis). Maar wat echt anders is, er is geen nummer dat ik zou skippen. Dat was bij de oudere albums altijd wel het geval. Zelf bij het geweldige Unfold the Future, Flower Power of Space Revolver, er was altijd wel een nummer 'I could live without'. Hier niet. Het vloeit allemaal heerlijk in elkaar over en zelfs de instrumentals zijn een essentieel deel van de ervaring. Ik twijfel of het geen vijf sterren zou moeten zijn, maar ik probeer dat altijd te vermijden, omdat er altijd weer een album kan komen dat beter is. Maar na wat mindere albums waar hij een hand in had (en pas op, minder bij Roine is altijd nog heel goed, zoals The Sea Within en Manifesto) heeft hij zijn status als één van mijn grootste prog-helden weer bevestigd. Of zoals Hasse ooit zong: "We believe in the light, we believe in love every precious little thing
We believe you can still surrender you can serve the Flower King"

avatar van jorro
4,5
Een van de betere Flower King albums. Progrock met een hoofdletter P. Het is een hele zit zoals hierboven al is gezegd, maar het verveelt geen moment

avatar van Mssr Renard
3,5
Ik denk dat ik nooit aan deze plaat had moeten beginnen.

Met veel weerzin worstel ik me door de songs heen, in de hoop dat deze plaat mij gaat raken.

Het intro is aardig, daarna beginnen wat flauwe, veel te lange nummers. Ik leef even op bij 8,9 en 10 maar dat is veel te weinig en veel te laat om enthousiast te zijn over deze plaat.

Ik heb vandaag Banks of Eden in haar geheel geluisterd en Rising the Imperial zelfs drie keer achter elkaar. Zo goed is deze nieuwe plaat bijlange na niet. Ik houd ermee op om deze te laten landen. Zonde van mijn tijd.

Toch een voldoende omdat er tenminste wat dynamiek en gevoel inzit.

avatar van DargorDT
Jammer!

Ik ben wat positiever, maar echt veel scheelt het ook niet. Ik wil het niet voelen, maar misschien moet ik toch maar erkennen dat ik er wat meer van had verwacht. Een lichte teleurstelling kan ik moeilijk onderdrukken. Normaal gesproken had ik het album nu wel vijf of zes keer gehoord, maar na drie keer (en wat losse tracks zonder de flow van het album) grijp ik liever terug op Banks of Eden, Flower Power, Paradox Hotel of The Rainmaker.

Waar dat aan ligt, weet ik wel. Er komen te weinig memorabele momenten langs. Een prachtige riff, een verrassende melodie, een bepaalde flow. Iets aparts dat je pakt. Dat heb ik altijd met deze band gehad. De herkenbare sound, het toetsentapijtje, de subtiele gitaren, die overdaad een speelse en leuke melodieën, het avontuur... Een goed FK-album is avontuurlijk, bezit een bepaalde energie en pakt je in met een flow die verslavend kan zijn. Ik hou ervan de band te luisteren met koptelefoon, juist vanwege alle details. Een uur FK gaat bij mij altijd zo voorbij, vandaar dat ik ook geen moeite heb met lange dubbelaars.

Waiting For Miracles voelt anders. Het is een beetje hollen en stilstaan, het voelt wat fragmentarischer aan, wil in mijn oren niet lekker op gang komen en ik kan skipmomentjes lastig onderdrukken. Tijdens Vertigo bijvoorbeeld. Ik vrees inmiddels ook dat ik hier onmogelijk een 4,5 of hoger voor kan uitdelen. Dat was wel mijn verwachting. Het zal dus hooguit bij een 4 blijven, naar boven afgerond. Zelfs een 3,5 zou nog kunnen. Later deze week zal ik een poging wagen tot een echte review, waarbij ik de songs afzonderlijk langs zal gaan.

Misschien is mijn nadeel wel dat ik de band zo goed ken (en al zo lang, vanaf 1996 in mijn geval). Stardust We Are had ik in de week van de release in huis. Mijn muziekgeheugen zit vol met albums en nummers waar ik van hou, maar van liefde voor Waiting for Miracles is bij mij nog geen sprake.

meesterdch schreef:
Inmiddels ook drie maal met goede hoofdtelefoon en aandacht geluisterd...... Hij is gewoon geweldig. Wat een verwennerij. Na een briljant album van IQ komt Roine Stolt met zijn Flower Kings met misschien wel één van zijn beste Flower Kings albums. Er is echt geen nummer dat mij niet bevalt. De ene mooie gitaarsolo volgt op de andere, geweldig toetsenwerk van Kamins, heerlijke zang. Alles klopt. Ik vond Desolation Rose en Bank of Eden destijds al magistrale comeback albums, maar dit gaat er voor mij over heen. Of het de inbreng van twee frisse nieuwe leden is, ik weet het niet. Maar het knalt werkelijk uit mijn hoofdtelefoon. Herkenbaar, ook de rare geluidseffecten soms (zoals destijds de ping pong aan het begin van Retropolis). Maar wat echt anders is, er is geen nummer dat ik zou skippen. Dat was bij de oudere albums altijd wel het geval. Zelf bij het geweldige Unfold the Future, Flower Power of Space Revolver, er was altijd wel een nummer 'I could live without'. Hier niet. Het vloeit allemaal heerlijk in elkaar over en zelfs de instrumentals zijn een essentieel deel van de ervaring. Ik twijfel of het geen vijf sterren zou moeten zijn, maar ik probeer dat altijd te vermijden, omdat er altijd weer een album kan komen dat beter is. Maar na wat mindere albums waar hij een hand in had (en pas op, minder bij Roine is altijd nog heel goed, zoals The Sea Within en Manifesto) heeft hij zijn status als één van mijn grootste prog-helden weer bevestigd. Of zoals Hasse ooit zong: "We believe in the light, we believe in love every precious little thing
We believe you can still surrender you can serve the Flower King"


Je maakt me nieuwsgierig. Heb alleen Desolation rose van FK. De laatste tijd heel wat prog gekocht ( opeth, IQ, Kaprekars constant, Gazpacho, …. ) dus best wat luisterwerk voor de boeg. Maar als ik de positieve kritieken lees over deze laatste FK, zal ik deze ook maar op mijn listje plaatsen.

En ja … Ik was toevallig in Bergen op Zoom in Platenzaak De Waterput en daar lag deze nieuwe van de FK.
Kon hem niet laten liggen.
Na 1ste luisterbeurt zeer aangenaam verrast : heel fraai gitaarspel alvast en alles klinkt zeer energiek en fris.
Voor mij een totale andere cd dan Desolation Rose, maar dat kan ik alleen maar toejuichen. Net zoals de laatste dubbelaar van IQ zal ik hier ook weer heel wat uren zoet mee zijn. Maar mij hoor je niet klagen hoor !

Beoordeling volgt nog ………….

Gast
geplaatst: vandaag om 14:15 uur

geplaatst: vandaag om 14:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.