Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

Dit album hoor je misschien wel org in huis te hebben, ik weet het, want dan heb je de tijd aan jezelf natuurlijk. Maar heb vanmiddag uitvoerig de tijd genomen om hem te beluisteren in een cd shop, maar het deed mij dermate weinig allemaal dat ik hem maar heb laten liggen.

En ik ga er ook niet langer meer naar omkijken nu denk ik, heb het in een week tot 2 keer toe geprobeerd, maar het is gewoon niets voor mij dat weet ik nu zeker. Er staat te weinig op wat ik echt mooi vind, en voor 1 of 2 nummers die mij wel goed bevallen ga ik geen cd in huis halen.

Heb hem compleet beluisterd, maar ga er ook niet op stemmen verder, zou ik dat wel doen dan zou het een 2.5* worden ongeveer denk ik.

Eerlijk gezegd vind ik de versie van Sophie B. Hawkins beter... (Sorry)

Maar dat heb ik wel vaker met Dylan. Zijn muziek wordt vaak door anderen beter uitgevoerd.

Voor mij zijn bijna alle Dylan-albums uit de jaren '60 verplichte luisterkost, met "Highway 61 Revisited" waarschijnlijk als absoluut hoogtepunt. Probleem met dát album - en ook met "Blonde on Blonde", is voor mij, dat, als het éénmaal in de speler zit, het er niet meer uit wil. En dat kan natuurlijk niet, want er is nog zoveel meer te beluisteren. "Blonde on Blonde" is een fascinerende mengeling van diverse stijlen, en ook de enigmatische teksten boeien. Hoogtepunt volgt op hoogtepunt, maar ik heb een lichte voorkeur voor de ballads zoals "Visions of Johanna" en "Sad-eyed Lady of the Lowlands". Kom, ik doe hem maar weer eens in de speler.

Het verschil met H61R is dat op die plaat echt alle nummers raak zijn zonder uitzondering.

Ik vind deze plaat te wisselvallig, maar een echte liefhebber zal weer zeggen dat dit Dylan's meest gevarieerde plaat is.

Tis maar net hoe je het zelf zien wil.

Met de vorige 2 platen vergeleken is dit voor mij zeker geen topper.

Als het eerste nummer wat beter was geweest had je gelijk een goede binnenkomer gehad waardoor je echt zin in dit album krijgt. Dit is 1 van de weinige erg hoog beoordeelde albums met zo'n matige opener dat je bijna gelijk weer zin hebt om hem uit te gaan zetten. Een openingsnummer vind ik persoonlijk heel erg belangrijk om gelijk goed in de muziek te komen. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat ik deze maar niet org moet gaan kopen. En een eerste nummer ga je ook niet gelijk al skippen.

Inderdaad. Je zou bijna kunnen zeggen dat dit Dylan zijn White Album is; love it, or hate it

Het gerucht gaat dat Bob Dylan de andere artiesten dronken heeft gevoerd in het nummer Rainy Day Women. Vandaar misschien de ambiance & het plezier dat hoorbaar is op de achtergrond.

Bob had een pretsigaret gerookt, voor hij het nummer opnam. Het drinken is een mythe, dat had te maken met Leonard Cohen die er op stond dat iedereen een aantal cocktails dronk voor de opnames begonnen. Ik dacht dat het om de sessies voor het album The Future ging.

Tja, dit is toch wel Dylan's meest gevarieerde album.
Enne die enigzins zwalkende opener is zoooo mooi.

Deze heb ik vanmiddag samen met Desire gekocht bij FRS voor 15 euro. Eerst Desire 2 keer achterelkaar afgespeeld zo goed beviel die gelijk al, en toen deze erachteraan, maar de eerste 4 nummers doen me echt niets. Het gevolg daarvan is dat ik daardoor al bijna geen zin meer heb om hem verder te beluisteren. Visions Of Johanna vind ik trouwens op dat live album uit 1966 een stuk beter uit de verf komen.

Heb hem toch verder beluisterd en natuurlijk is I Want You een erg mooi nummer. Ook Obviosly 5 Believers vind ik nog een positieve uitschieter net als Just Like A Woman dat ook nog wel is.

Ik kan me niet begrijpen dat dit als HET meesterwerk van Dylan word gezien. Desire was ook weer een voltreffer waar ik erg blij mee ben, net als Blood On The Tracks en H61R ook superplaten zijn.

Heb nu 8 Dylan platen, en cd1 van dat live concert uit 1966 viel mij wat tegen, maar dit is wat mij betreft de minst goede van de 8 die ik nu in huis heb. Misschien groeit deze nog wel en waardeer ik hem later alsnog. Maar met name de eerste 4 nummers bederven het voor mij teveel. Kan ze ook gelijk skippen, maar daar lijkt me dit het album niet voor.

Met dit album heb je geen houvast, bij H61R weet je gelijk in het begin van hmm nu komt dat nummer weer. Hierop is geen touw aan vast te knopen. Ik heb met deze wel een beetje hetzelfde als met Tommy van The Who, eigenlijk maar 1 echte herkenbare uitschieter (Pinball Wizard, en op deze I Want You), en de rest van de nummers is geen touw aan vast te knopen.

Voorlopig 2* voor I Want You, Just Like A Woman en Obviously 5 Believers, de enige 3 nummers die ik wel kan waarderen op dit album.

Ze zal nog wel groeien, Ricardo. Blijven luisteren!

Ik sluit me aan bij de Lennon-liefhebber. Wacht maar tot de schoonheid van Sad Eyed Lady of the Lowlands tot je doordringt!

Ik moet wel zeggen dat het Dylan virus mij echt te pakken heeft, wat ik eerder nooit had verwacht. Eigenlijk vind ik van de 8 die ik heb alles wel zo'n beetje goed. de 4 studio albums van Dylan die hier in de top 250 staan heb ik inmiddels. Nu alleen nog een ander top album waarvan ik zeker weet dat ik hem wel goed vind, namelijk Bringing It All Back Home.

Het laatste nummer vind ik niet perse slecht, maar is mij ook niet echt op een positieve manier opgevallen.

Ook jammer dat er geen textboekjes bij de studio albums van Dylan zitten, zou een welkome en misschien zelfs wel essentiele aanvulling kunnen zijn, zou je e.e.a eens rustig terug kunnen lezen.

Sad Eyed Lady of the Lowlands... natuurlijk! Daar heb ik het meeste moeite mee gehad. Pas één jaar na mijn kwartje viel bij het hele BoB album, kwam de déclic van Sad Eyed Lady. Geduld is hier een mooie deugd.

Ik heb het virus ook een tijdje te pakken gehad, ricardo. Het komt en gaat een beetje bij mij met dat soort periodes. Soms zijn het The Beatles, The National of Elbow, dan is het weer jazz, folk of juist ambient waar ik induik (vaak met dank aan MM). Over een tijdje zal ik Dylan wel weer meer draaien.

Ik heb vaak ook periodes, dan is het weer in de ban van Zappa, dan weer b.v ZZ Top of The Allman Brothers Band, dan weer b.v Porcupine tree, heel divers bij mij wel. Met The Beatles heb ik helaas niet veel mee, heb daar een verzamelaar van en The White Album, en die bekoren mij zo weinig dat ik ook niet verder ga spitten in hun discografie. Heb Abbey Road b.v zelfs nog nooit een noot van gehoord. Blijkbaar heeft alles zijn tijd, want ik had een jaar terug ook nooit gedacht Bob Dylan ooit nog eens te gaan waarderen.

Ik snap niet dat Visions Of Johanna zo op handen gedragen word hier. Ik heb hem net nog ff een paar keer gedraaid, maar voorlopig werkt dit album voor mij het best als ik de eerste 4 nummers ga skippen. Al vind ik het 4 de nummer nog het beste van de eerste 4, of beter gezegd het minst slechte.

Het 13 de nummer word hier het minst goed beoordeeld, maar dat vind ik 1 van de betere nummers die er voor mij echt uitspringen. Dat nummer swingt en rockt echt, itt de andere nummers.

Het laatste nummer is eigenlijk ook erg mooi, een mooie afsluiter eigenlijk.

Dit album begint voor mij eigenlijk vanaf I Want you, dan issie wel te verteren.

Hoe bedoel je dat nou? Dat je Visions of Johanna en Sooner or Later niet mooi vindt? dat zul je toch niet menen.....

Je kunt wel horen dat Dylan deze plaat echt met bezieling gemaakt heeft, en ook de erg verschillende composities hebben zeker wat. Alleen er is gewoon geen touw aan vast te knopen, het lijkt wel een allegaartje van doorelkaar gehusselde nummers, en het maakt gewoon niet uit welk nummer je voor welk nummer draait.

Ik heb hem voorlopig 6 keer in zijn geheel gedraaid, maar kan er nog steeds niet veel mee. Het vierde nummer vind ik inmiddels wel aardig. Maar vind het beste nummer van deze plaat beslist niet zo goed als de nummers die op de voorganger stonden. Like A Rolling Stone, Tombstone Blues, Ballad From A Thin Man, de titeltrack van dat album, Just Like The Tom Thumb's Blues en vooral ook Desolation Row. Daar komen nummers als Just Like A Woman en I Want You beslist niet bij in de buurt.

Eigenlijk vind ik het minst goed beoordeelde nummer 13 het beste nummer, maar dat komt denk ik ook omdat dat nummer het meest bluesy klinkt, en daar houd ik nu eenmaal enorm van.

Op de voorganger heb ik het gevoel heerlijk relaxt thuis te komen, en met deze weet ik niet precies wat ik ermee aanmoet. De nummers zullen best goed zijn, maar het hele album vind ik gewoon niet lekker wegluisteren.

De eerste 3 nummers hadden ze van mij weg mogen laten, dan was hij wat sneller afgelopen geweest.

Naja moet mezelf ook maar niet langer meer gaan kwellen met dit album, gewoon aan de kant leggen en het later nog eens proberen. Ik heb inmiddels genoeg Dylan albums in huis die me wel erg goed bevallen.

Vooral Visions Of Johanna doet me helemaal niets, ook niet na 6 luisterbeurten. Sooner Or Later vind ik inmiddels wel een aardig nummer.

Tja Ricardo. Aangezien Jantje Smit in jouw op tien op nummer 1 staat constateer ik dat je Jantje ook hoger aanslaat dan Dylan.

Niet alleen hier, Ricardo!

Visions Of Johanna wordt algemeen (internationaal) gezien als één van Dylans beste composities ooit.

Hoewel ik Jan Smit ook niet zo hoog aansla, vind ik dit wel een erg flauwe reactie bertus. Niet dat ik hier de discussie wil voeren of Jan Smit kan tippen aan Bob Dylan, maar je speelt in je reactie een beetje op de man (op ricardo, niet Jan Smit) en dat vind ik niet erg chique.

Wie Ricardo een beetje volgt weet dat dit een geintje is. Verder op zich wel eens met wat DirkM zegt.

Ik dacht al dat het een geintje was gezien de rest van zijn top 10, maar daar bertus het volgens mij wel meende..

Klopt ik heb op diverse sites inmiddels gezien dat zowel de versie van Blonde On Blonde als van dat live album uit 1966 als 1 van de beste Dylan songs ooit gezien word. Alleen het nummer doet me geen bal, het is voor mij gewoon een nummer die ongemerkt en geruisloos voorbij gegaan is, dat ik denk van, he er is toch nog een nummer geweest als ik I Want You hoor. Zal ook wel de text zijn denk ik, maar het raakt me totaal niet. Misschien als ik de text ken dat het dan beter gaat.

Klopt de nummer 1 in mijn top 10 is gewoon gekkigheid. Ik vind zoveel muziek zo verschrikkelijk mooi en goed, en ik geniet er zoveel van dat ik niet echt een absolute nummer 1 heb. En wilde wel een top 10 plaatsen, dat ik het maar zo heb gedaan.

Beetje gekkigheid op zijn tijd moet kunnen op deze soms wel erg serieuze site.

Klopt, mijn eerste reactie laat iets van die serieusheid zien . Prima grap!

Helaas moet je hier bijna wel serieus schrijven, want op een forum als dat wordt ieder zinnetje onder het vergrootglas gelegd en dan krijg je later een loze discussie over een kleine ongenuanceerdheid. Ook heb ik hier geleerd om altijd 'ik vind', 'wat mij betreft', 'imo', 'voor mij', etc. te gebruiken, zodat je niet constant de discussie over objectiviteit/subjectiviteit hoeft te voeren.

Tja, dat het een grapje was met jan Smit op no 1 bij Ricardo snapte ik natuurlijk ook wel. Mijn reactie was ook als grapje bedoeld. Gek dat het zo niet over kwam. In ieder geval no bad feelings t.a.v. Ricardo. Maar als je zulke grapjes maakt vraag je er natuurlijk ook om dat iemand daarop ingaat.
Maar we moeten wel een beetje serieuze lijstjes maken hier op de Mume vind ik.