Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

Eventjes offtopic dan.

Dat je Beethoven en Bach voor zo weinig geld kan krijgen is denk ik ook om het toegankelijker voor 'de massa' te maken. Misschien heeft het ook te maken met de rechten. Geen idee of er nog erfgenamen zijn die er de rechten op hebben, anders wordt het gewoon een concurrentiestrijd, met deze prijzen als gevolg.

Uh nee. Zelfs als er al zoiets als internationaal copyright bestaan had in Wolfjes tijd was dat volgens de "moderne" regels 50 jaar na zijn dood verlopen. Technies gezien kan je gewoon een stuk van de klassieken jatten en er "Traditional - Arranged by [vul hier uw naam in]" of gewoon je eigen naam onderzetten en zelf de royalties vangen .......

Aan de haak geslagen voor 9,90

Zozo...

Ik heb er €2,99 voor betaald, nieuw. Deze kun je af en toe heel goedkoop krijgen.

Toch wel vreemd voor zo'n omvangrijk album, niet?

Nee.

Wat klagen jullie potverdorie nou? Gewoon blij mee zijn dat die cd's goedkoop verkocht worden, Bob heeft bovendien toch geld zat. Of zijn jullie geen studenten dan?

Wat is het probleem om €2.99 te betalen voor een goed album. De prijzen in nederland zijn al duurder dan elders.

@Slowgaze heeft niets met student zijn te maken denk ik.

Korenbloem, je snapt mijn punt. Het student-zijn is ook geen serieuze opmerking, maar dat is gekscherend bedoeld. Ik neem aan dat ik mijn opmerking verder niet uit hoef te gaan leggen?

Ik bedoelde dat alles een massaproduct is. Ook de platen van Bob Dylan die tientallen jaren voor niet minder dan de maximumprijs in de winkel lagen omdat het nou eenmaal Dylan was. Gold ook voor The Beatles. Maar koop vooral deze fantastische muziek voor 2,99 en geniet!

I Want You en Sad Eyed Lady of the Lowlands zijn geweldig. Dan is ook Just Like a Woman nog erg goed, maar voor de rest is het gewoon redelijk. Naar mijn mening is dit gewoon een leuk album met drie uitschieters en af en toe een erg leuk momentje.

ja, die Bob had vroeger zo zijn leuke momentjes....

Toch wel het meesterwerk wat altijd gezegd werd.
Duurde wel erg lang voordat ik de plaat waardeerde.
Andere Dylan klassieker, zoals higway 61 en blood on the tracks vond ik meteen al erg goed.
Uiteindelijk toch 5 sterren. Een van de beste sixties platen.

Deze plaat heeft zeker zijn momenten. Maar ook ik vind dat er behoorlijk wat nummers opstaan die ik niet schaar onder dylans beste werk. Verre van dat zelfs. Sommige nummers vind ik veel te lang en zeikerig. Eigenlijk ben ik het in grote lijnen wel eens met rock_rick. Desire en oh mercy vind ik vele malen beter om er maar 2 te noemen. Weer zo'n typisch geval van smaak. Gezien het aantal mensen die deze plaat als een van zijn klassiekers zien. Maar ik heb dat op de een of andere manier wel vaker dat ik zogenaamde klassiekers helemaal niet zo klassiek vind. En ik zeg dat niet om lekker dwars te liggen.

Daar zit 10 respectievelijk 24 jaar tussen ! dat maakt het eigenlijk onvergelijkbaar. Dylan was in 1966 zeer vernieuwend met Blonde on Blonde en nog meer met Highway 61. Het was een revolutie in de rockmuziek. Als je nu Blonde on Blonde voor het eerst hoort is de beleving zo totaal anders dan toen. Je hebt al zoveel muziek gehoord met technieken die toen nog niet bestonden.
Maar luister eens naar hoe er gespeeld wordt op BOB. Je hoort heel ongepolijste pure muziek van een stel mannen onder leiding van Bob. Zo worden vrijwel nooit cd's meer gemaakt.

Ik ben het wel redelijk met je eens bertus. Maar waar bij mij de schoen wringt is dat er een aantal nummers opstaan die er gewoonweg niet inhakken. Athans niet volgens mijn oortjes. De eerste 2 bijv vind ik niet echt te pruimen. En zo staan er wel meer op. Sterker nog het hier vaak bewierookte sad eyed ladie of the lowlands doet mij niks. Ik hoor het niet ik voel het niet ik zie het niet. Ik zal nu wel flink op mijn donder gaan krijgen. Maar daar kan ik wel tegen. Ik vind het veel te lang en zeikerig sorrie.

Wat ook meespeelt is dat ik zijn latere periode jaren 70/80 sterker vind dan zijn jaren 60 spul. Teminste tot nu toe. En daar bedoel ik mee te zeggen Als ik zijn sterkste jaren 60 platen verglijk met zijn sterkste jaren 70/80 platen. Dan komt de laats genoemde periode er bij mij beter vanaf. Ergens heb je wel gelijk dat je bijv the times they are a- changin nu niet echt kunt verglijken met pak hem beet time out of mind. Aan de andere kant kan dat wel degelijk. Het is en blijft de zelvde muzikant. Welliswaar behoorlijk verandert. Maar ik heb gezien dat jij over vrijwel iedere dylan plaat berichtjes schrijft. Dus zal ik je wel vaker tegen komen in za future. Net als bij springsteen trouwens. En daar is niks mis mee

Iggy, Sad eyed lady of the lowlands heeft ervoor gezorgd dat Blonde on Blonde bij mij op 4,5 blijft in plaats van de 5.
Dus daarin kan ik met je mee.

Laat ik dat nou weer het mooiste nummer vinden, maar voor de rest ben ik het aardig met iggy eens.

Ik ben het ook eigenlijk wel met iggy eens. Oh Mercy ken ik nog niet, maar platen als Desire en Blood on the Tracks vind ik toch ook wel een pak beter. Dit album vind ik sowieso wat te veel Dylan achter elkaar... en er staan inderdaad duidelijk mindere nummers op. Als het album wat was ingekort, had het al gescheeld.

Ha ik had al een vurig betoog verwacht van je bertus. Maar dat valt dus reuze mee.

Nou arrie dan ga die oh mercy zeker maar eens beluisteren! Naar mijn bescheiden mening een van zijn beste zo niet zijn beste.

En dan kom je er achter dat iemand al jaren geleden precies verwoorde wat je ook wou zeggen. Nou kon ik wel dit album altijd wel aanhoren, maar ik vond ze te lang en niet elk nummer deed me wat. Verdomme hoe erg is die mening wel niet veranderd. Prachtige teksten die dylan. Daar mag een Springsteen of Cohen nog wel een puntje aan zuigen.

Van een Springsteen kan ik dat wel onderschrijven, die is meer rechtoe rechtaan...wat vanuit zijn invalshoek ook mooi gedaan is...maar een Cohen hoeft m.i. nergens een puntje aan te zuigen en kan gerust uit een rietje des muzes drinken met Dylan. Ik zal dit album nog eens opleggen omdat ik het geniale ernog niet uit heb geproeft.

Ik zal Slowgaze eens voor zijn om het hier (in ieder geval wat betreft Cohen) oneens mee te zijn. De beide heren hebben een andere stijl, en Dylans teksten zijn w.m.b. over het algemeen (in ieder geval in deze periode) net wat vager en cryptischer. Cohen heeft wel soms bijvoorbeeld religieuze verwijzingen waar ik persoonlijk wat moeite mee heb (heb heel weinig verstand van religie). Ik denk echter niet dat de een echt veel beter is dan de ander, het is maar net wat voor stijl je houdt. Springsteen heeft weer een heel andere stijl, inderdaad wat meer rechttoe rechtaan. Ik hou wel van Springsteens stijl, maar qua liedteksten behoren Cohen en Dylan natuurlijk allebei tot de absolute top.

Anyway, hopelijk valt bij mij ook nog eens het kwartje van dit album.

Qua songteksten behoort Springsteen ook tot de absolute top. Die man schrijft jaar in jaar uit over het bedrog dat the American Dream heet, maar is daarin nooit saai. Voor mij een geweldige tekstschrijver. En inderdaad in een andere stijl. Het is ook heel moeilijk om tekstschrijvers met elkaar te vergelijken. Misschien moeten we dat ook gewoon maar niet doen.

Ik heb overigens hetzelfde als jij Arrie. Bij mij valt het kennelijke kwartje bij dit album ook niet. 4,26 is een enorm hoog gemiddelde, maar het album doet me gewoon heel weinig. Het is zeker niet slecht, maar het kan me ook niet geweldig bekoren en ik vind het wel een lange zit. Maar goed, misschien gaat het nog komen.

Ja, dat is een mooi plaatje van Bop Dillan

Ik ben blij dat ik niet de enige ben die het eerste nummer niet veel vind.
Heb toch altijd zoiets van ''ben ik dan de enige?..."'
Verder een erg lekkere plaat, heb hem nog niet in zijn geheel beluisterd, maar wat ik heb gehoord is gewoon erg goed.
Uitschieter is voor mij uiteraard I want you.
En ik maar denken dat ik Dylan saai vond, dadelijk gaat er nog een wereld voor me open ook...

Als je een respect kon uitdelen, had ik je die gegeven Muismat

Wat een vreselijk lelijke opener heeft dit album. Toen ik het openingsnummer voor het eerst hoorde had ik er zelfs geen zin meer in om verder te gaan luisteren.

Vanmiddag toch maar gedaan, en er staan best aardige momenten op, maar het is toch niet helemaal mijn ding. Just Like A Woman heeft een onaantastbare status hier, maar doet mij werkelijk maar heel weinig. En de eenvoudige en meest toegankelijke meezinger I Want You word hier notabene nog het beste gewaardeerd.

Het zal best een goed album zijn, maar komt wat mij betreft in de verste verte niet in de buurt van de 2 voorgangers.

Hier op mu.me gaat de eer van beste Dylan studio plaat tussen deze en Blood On The Tracks. Maar voor mij gaat die eer, eerder naar H61R en Bring It All Back Home.

Dat zijn voor mij ook niet echt de hoogtepunten hoor.

4th Time Around, Visions of en Stuck Inside of Mobile daarentegen