Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

Ik ga nog een keer mijn huiswerk doen. Ik zal 'm nog even goed luisteren. Als jullie er zo heilig van overtuigd zijn. Ik hou jullie op de hoogte.

Probeer anders eens deze hemelsmooie versie.

Ik heb vanmiddag de film "I'm not there" gezien. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik ervan moet vinden. Ik herken fragmenten uit Bob's leven en carriere, sommige stukken zijn nagespeelde scenes uit de film Don't look back uit 1965. Andere delen kan ik niet goed plaatsen, zowat het hele Richard Gere-gedeelte bijvoorbeeld.
Tja, ik had er verwacht een bepaalde visie op Dylan en zijn werk in te vinden, maar die valt niet te ontdekken.
Wie echt meer over Dylan wil weten kan beter de documentaire No Direction Home uit 2005 bekijken.

Er zit zeker een visie op Dylan in de film, alleen heb je hem blijkbaar niet kunnen ontdekken. No Direction Home is, aangezien het een documentaire is, sowieso beter voor mensen die meer willen weten over Dylan. De film I'm Not There is voor de echte Dylan-liefhebber, omdat enige kennis over de carriere van Dylan wel vereist is, bijvoorbeeld die referenties naar The Basement Tapes in het stukje met Richard Gere. Ik merk ook dat Dylan liefhebbers het vaak een geweldige film vinden, terwijl Dylan-leken het een moeilijke film vinden. Ik vond het in ieder geval een originele film. Todd Haynes kon ook een doodgewone biografiefilm maken, maar hij besloot het op een andere manier te doen, door de verschillende fases van Dylan's leven door elkaar te laten lopen, door Dylan o.a. door een vrouw en een zwart jongetje te laten spelen, door het surrealistisch sfeertje in de film, .., Voor mij was de film puur genieten en ik ga hem dan ook zo snel mogelijk op dvd aanschaffen. Maar ik denk niet dat dit de plaats is om over de film te discussieren (daar is Moviemeter voor). Lees zeker eens andere meningen (of verklaringen) met betrekking tot de film, dat heb ik ook gedaan. Dan zullen bepaalde dingen veel duidelijker worden. I'm Not There heeft me Dylan nóg meer leren waarderen (voor zover dat nog meer kon )!

Ik kan mezelf toch echt niet beschouwen als Dylan-leek. Ik volg de man al sinds 1966 en heb het meeste wel in huis en daarnaast ook films,documentaires en boeken. Juist daarom stelt de film me wat teleur. Haynes komt mijns inziens niet veel verder dan te laten zien dat Dylan een ongrijpbaar en gecompliceerd personage is, maar niets van de man die daar achter zit. Ik zal je raad opvolgen en me eens op moviemeter begeven.

Maar even serieus, niemand weet wie de man achter dat personage is. Behalve Dylan zelf, misschien dat niet eens. Ik denk dat daarom I'm not There juist zo'n goede film is.

Ja precies. Robert Zimmerman zegt zelf dat Bob Dylan een personage is, die hij acteert. Het is zoals je zegt; niemand weet wie de man Robert Zimmerman is. Mensen vergeten dat wel eens en I'm Not There laat precies zien hoe mysterieus, ingewikkeld en veelzijdig het personage Bob Dylan is.

@Bertus99, ik bedoelde niet dat je een Dylan-leek bent, door je vorige posts op dit forum had ik al begrepen dat je al lang een grote Dylan liefhebber bent

Ja precies, maar om dat te weten had ik de film dus niet nodig. Ik verwachtte iets nieuws of in ieder geval een visie op Dylan. Anyway, het is blijkbaar moeilijk

De film is er niet voor vernieuwing, maar om visies te uitten. Nu weer ontopic!

Meesterlijk album van Bob Dylan, wellicht zijn beste. Het was tevens de eerste dubbelalbum in de popgeschiedenis (nu op 1 CD).
Zijn nasale stemgeluid mag dan niet bij iedereen in de smaak vallen, feit is dat hij uit de duizenden te herkennen is en vooral dat Dylan een begenadigd songschrijver is.
Hier staan 14 visionaire folkrocksongs waarin ook lichte psychedelica-invloeden te bespeuren zijn. Dit was tevens één van de meest succesvolle albums uit Dylans oeuvre, mede omdat hij in de armen werd gesloten door de hippiegeneratie, zij het voor korte tijd.
Het album leverde zelfs een aantal hits op, wat ook zeldzaam is bij Dylan, met name "Rainy Day Women #12 & 35", "I Want You" en "Just Like a Woman", die alle 3 nu nog steeds staan als een huis, wat ook geldt voor de overige composities.

Ik heb dus twee versies, de een als download op de pc, de ander als cd...
nu staat hier dat Stuck Inside... 4:53 duurt terwijl de mp3 7:05 duurt.
Ook word op de cd versie de climax van One of Us must Know ernstig onderbroken door een fade out terwijl de mp3 wel een fatsoenlijk einde heeft...

Iemand een idee waarom dit is?

Koop die plaat gewoon, dan heb je nergens last van!

Als LP ja ^^ als ik nog eens wat ruimer in mn geld zit

prachtige plaat!! Vooral Visions of johanna, stuck inside ... & sad eyed lady ... en eigenlijk doet de rest daar zeker niet voor onder.

Elke keer ontdek ik wel een nieuwe favoriet nummer. Stemmen doe ik nu nog wel niet, daarvoor ga ik hem eerst nog een stuk of tien keer meer beluisteren ofzo.

Dat is toch niet zo lastig, gewoon op 5 sterren klikken.

lastig is het niet. geef de plaat 4,5 sterren ( na zo'n 20 luisterbeurten). Zoiezo, één van de beste albums van Bob Dylan!

Niet zo vlekkeloos als Highway 61 Revisited. Maar veel van deze nummers moeten nog voor mij rijpen. Vooralsnog vind ik 'Pledging my Time' en 'Obviously 5 Believers' nog niet zo geweldig.
Natuurlijk is de rest erg goed tot geniaal. De sfeer die wordt neergezet in Visions of Joanna is fantastisch. I Want You is een legendarische, heerlijk melodieuze Dylan-klassieker. Evenals Memphis Blues (excuseer me de afkorting) en Just Like A Woman.

Ik moet nóg meer van Dylan halen. Maar beginnen met Bringing it all back Home, Desire, Blood on the Tracks en Freewheelin'.

Ik begin echt een fan te worden.

4 *

Het is 1966, de radio gaat aan;

"EVERYBODY MUST GET STONED!"

Daar kan ik niets anders voor geven dan 5 sterren en een flinke klop op de schouder!

Hij gebruikt stoned hier in de letterlijke betekenis. Everybody must get stoned betekent niet anders dan: Iedereen wordt aan de schandpaal genageld. Het is een klacht over hoe men in de maatschappij omgaat met mensen die op een of andere manier opvallen of niet helemaal zijn als de rest.
Hoe verleidelijk het ook is om te denken dat Bob de mensen met dit nummer aanried om eens allemaal lekker aan de wiet of de hasj te gaan, daar gaat het niet over. Ik kan me ook geen enkel ander nummer herinneren waarin hij druggebruik heeft aanbevolen. Dit hoewel we weten dat hij er zelf een tijdje niet vies van was. Maar gelukkig niet te lang

Oh, ik had altijd gedacht dat Dylan het over drugs had in dat nummer. Niet dus .

Amen, bertus99, maar niet geheel waar. Het nummer hangt op een "pun", dus de dubbele betekenis van het woord.

Bob Dylan heeft zelf er nooit iets over gezegd, zo ik mij kan herinneren. Volgens mij is het gewoon een kwestie van interpeteren. De een wil gewoon graag stoned worden, de ander ziet een maatschappelijke diepgang. Ook heb ik gelezen dat ze tijdens de productie van het lied knetterstoned waren (vandaar de gillende muzikanten op de achtergrond en de constant lachende Dylan):

According to Howard Sounes' book Down the Highway: The Life of Bob Dylan, Dylan refused to play the song "straight," meaning sober, and large amounts of "Leprechaun Cocktails" in large Milkshake cartons were brought in for the band which they consumed. Dylan also passed around marijuana before the recording. Dylan did not touch the alcohol but was high on grass.

Ook moet je weten dat Dylan toentertijd helemaal geen fan meer was van maatschappijkritische liedjes. Hij keerde zich er zelfs tegen af door bijvoorbeeld "Leopard-Skin-Pillbox-Hat" een protestlied te noemen.

Dat maatschappijkritische is weer wat anders. Een paar regels uit Rainy day woman, oordeel zelf maar of het gaat over stoned zijn of niet:

Well, they'll stone ya when you're trying to be so good,
They'll stone ya just a-like they said they would.
They'll stone ya when you're tryin' to go home.
Then they'll stone ya when you're there all alone
Well, they'll stone ya when you're walkin' 'long the street.
They'll stone ya when you're tryin' to keep your seat.
They'll stone you when you're riding in your car.
They'll stone you when you're playing your guitar.
They'll stone you and then say you are brave.
They'll stone you when you are set down in your grave.
But I would not feel so all alone,
Everybody must get stoned

De regels kunnen gaan over achtereenvolgens Jezus, zwarte activisten,Dylan zelf,John F Kennedy. Dat interpreteer ik tenminste zo'n beetje. Bob gebruikte zelf inderdaad ook flink in die tijd, dat hoor je ook goed op blonde on blonde, bijvoorbeeld de lijzige manier van zingen in Sad eyed lady of the lowlands.

Dit bedoel ik alleen maar te zeggen: het is een kwestie van interpeteren. Iedereen geeft een andere visie aan het lied, de jouwe is maatschappijkritisch, maar voor een ander hoeft dat niet per se.

Moet nu even tot de conclusie komen dat Bob Dylan niet tot zijn recht komt wanneer afgespeeld op iPod of dergelijke.
Vol volume door de huiskamer werkt een stuk beter.

Heel deze plaat afdraaien, vind ik toch een lange zit. Er gebeuren hele mooie dingen en met name tekstueel is de man een genie en een poëet, maar muzikaal gezien zit ik toch niet echt een uur lang op het puntje van m'n stoel.

De teksten zijn goed, de muziek is goed, maar toch mist Blonde On Blonde dat stukje magie dat Highway 61 Revisited wel heeft. En inderdaad, hij duurt naar mijn smaak ook iets te lang. Desondanks hou ik het toch bij m'n 4,0*, want het blijft een genietbare plaat.

En ik vind dan weer dat Highway 61 dat stukje magie van deze mist Prachtige cd die wat mij betreft zelfs dubbel zo lang had mogen duren. Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again blijft ook mijn favoriete nummer van Dylan, geweldige tekst met prachtige muziek die me altijd weer weet te raken.

Ik heb 'Highway 61 Revisited' op CD, 'Blonde on Blonde' heb ik op mijn computer staan. ik ken alle nummers . Maar inderdaad, Blonde on Blonde is toch net ietsjes mooier, dat neemt niet weg dat 'Highway 61 Revisited' dat niet is. Maar dit album is net iets meer 'zielig', 'Folk', 'Laidback' en 'vrolijk'. Dit album wordt door vele albums Dylan's hoogtepunt in zjin carriere beschouwd. Ik geef ze geen ongelijk, maar vindt flink wat albums van Dylan prachtig! (sorry voor het een beetje eromheen lullen, want het blijft een quote, maar ik wou even mijn mening over dit album kwiijt, want ik ben het volkomen met je eens!).

Zelf vind ik "Blonde on Blonde" ook het hoogtepunt in Dylans carrière. Maar "Highway 61 Revisited" is eveneens één van de vele meesterwerken van Bob Dylan.