Bob Dylan - Blonde on Blonde (1966)

Inderdaad

Precies! En dat is juist wat ik het geweldige aan Dylan vind, juist die eigen invulling over waar zijn teksten nou over gaan! Dat maakt Bob ook tot een levende legende, een mythe haast! Over 100 jaar zullen er nog altijd mensen zijn die zijn teksten proberen te begrijpen, of zelfs menen te begrijpen, maar feit is dat er gewoon geen 'juiste oplossing' voor zijn teksten is!

Zo ook het stukje "Everybody must get stoned"! Gezien de rest van de tekst zal het inderdaad over stenigen gaan en is het dus een sneer naar de maatschappij, maar je kunt mij niet wijsmaken dat Dylan, rebels als hij de laatste jaren is geworden na zijn protestperiode, dit zinnetje er in had gezet als het niet die dubbele betekenis had gehad!

En ik vind het ook nog altijd het beste nummer ooit om een heerlijke stoner bij te roken

De teksten van Bob Dylan kan je inderdaad op verschillende manieren kunt interpreteren, wat gesprekstof oplevert.
Met "Everybody must get Stoned" bedoelt Dylan volgens mij dat iedereen gedrogeerd wordt in de huidige maatschappij m.a.w. de mensen worden gehersenspoeld door de autoriteiten en leven volgens een opgelegd patroon. Het gaat niet over drugs of over steniging maar over het volk dat wordt geleefd in de maatschappij.

Ik denk dat je daarmee wel gelijk hebt ja, wat niet wegneemt dat die betreffende zin, vooral in die tijd en periode waarin Bob zich van bijna niets of niemand zich nog wat aan trok, juist meer reacties bij het publiek losmaakte dan de rest van het nummer! En ook die zin vind juist ik zo memorabel en geniaal, juist door de dubbele betekenis!

Brengt mij meteen op het volgende; persoonlijk vind ik dit Dylan's meest mysterieuze album! Die teksten! Want wie is toch bijvoorbeeld die mysterieuze Johanna? Wikipedia geeft een aantal mogelijke (of misschien wel helemaal niet) antwoorden:

The identity of Johanna has been widely speculated.[who?] The most common 'theories' seem to be:

1. It refers to Joan Baez
2. It relates to "Gehenna" and "Ge-Hinnom", from a Hebrew word for Hell.
3. Vincent van Gogh's sister-in-law, Johanna Gezina van Gogh (Bonger), who was largely responsible for Vincent's eventual emergence as a major artist.
4. Johanna refers to the infinite or to God.

Een mysterie die (hoop ik dan) nooit opgelost zal worden! Want wat is er nog mooi aan een opgelost mysterie? Niets meer... hoewel, het nummer Visions of Johanna zal ondanks alles toch haar schoonheid wel behouden! Tijdloos!

En toch geef ik geen 5* voor dit album, omdat ik hem nét ietsjes aan de lange kant vind en omdat ik het laatste nummer gewoonweg nooit luister! Verklaar me maar voor gek ja, maar het is niet anders!

Eensch met Luc; maar het is toch deze die in mijn persoonlijke top 10 zou passen (maw, ook dit is voor mij HET album van uncle Bob).

Op dit moment gaat mijn voorkeur uit naar deze. De meest verscheidene en afgewerkte Dylan die ik totnogtoe heb gehoord. 'Visions of Johanna', 'Stuck inside of Mobile', 'Just Like A Woman' en nog zoveel meer. 4.5*

Inmiddels kan ik mezelf, na een jaar of drie, toch wel een serieus Dylan-fanaat noemen, en alles in ogenschouw nemend bestempel ik dit album als het aller-, allerbeste.
Tekstueel gezien briljant, muzikaal gezien misschien ook interessanter dan z'n meeste albums, geweldige hoes, en dan die drie-uur-s'nachts-sfeer die het hele ding uitademt..

Drie uur 's nachts Ik draai hem altijd zondag ochtend

Ik moet zeggen: om elf uur hard door de kamer komt 'ie ook zeker niet slecht over. Het is toch alleen jammer dat vanaf Absolutely Sweet Marie de verveling een beetje toeslaat. Niet dat dat nummer en de nummers die erna komen slecht zijn, maar ik heb het wel weer zo'n beetje gehoord vanaf dat moment. Jammer, maar de eerste helft is wel geweldig, met als uitschieter Visions Of Johanna - duidelijk een van Dylans beste nummers.

Het derde album in Bob Dylan's top trio albums van de mid 60's. Een 'rijk' album met zijn mix van country, blues, folk en rock. Hoewel het een zeer goed album is vind ik persoonlijk niet alle nummers aantrekkelijk. Zo klinkt in mijn oren One of us must know wat zeurderig en dat klinkt in sommige nummers wel meer door; zijn manier van zingen (intonatie) vind ik niet altijd even prettig. Aan de andere kant zijn het bijna allemaal sterke nummers en is er voor ieder wat wils. Het minste nummer wat mij betreft is het (te) lange Sad eyed Lady ......

Vind ik ook. vergeleken met Highway 61 heeft Dylan in Blonde on Blonde de neiging om een beetje geaffecteerd te zingen, iets te veel een effect na te streven. Vooral in Sad Eyed lady. Ook in Want you, wat overigens een heel goeie song is. Evenals Sooner or later, een prachtig nummer, maar zou nog beter zijn als hij het zong met de directheid en felheid van Like a rolling stone, een paar jaar eerder.
Blonde on Blonde scoort voor mij geen 5* louter en alleen hierom: Sad eyed lady of the lowlands is een wat aanstelligerig gezongen erg vage tekst die veel te lang duurt.
En dat zeg ik dus als grote Dylanfan hoor!

Sad eyed lady of the Lowlands is misschien wel het allermooiste Dylan-nummer.

Dat blijft subjectieffeh? Zelf ben ik er ook geen fan van. Op zich heb ik niks tegen de wat langere nummers van Dylan (Desolation Row is geweldig, Highlands is ook zeer oké), maar Sad Eyed Lady of the Lowlands doet mij niet zo veel. Ik word er een beetje slaperig van.

Ben het best wel eens met de kritieken over het nummer. Dylan schiet vocaal hier en daar ook een beetje uit. Wel is de intro prachtig en zijn enkele stukken kippenvel-waardig. Het is een nummer om op te zetten en gewoon...te relaxen.

Ook Bob was niet altijd even blij

lol

Dit is 1 van mijn favoriete albums aller tijden!
I want you, Sad Eyed Lady of the lowlands, visions, allemaal Bob Dylan classics. Alleen rainy day woman vind ik niet zo goed, ik weet niet waarom.

Misschien wel het mooiste nummer allertijden. Die mondharmonica op het einde is schoonheid in zijn puurste vorm. De tekst is vaag, maar dat is Dylan op zijn best, vaag.

Lang getwijfeld tussen Blood On the Tracks of deze Blonde On Blonde.
Maar dit veelzijdige album vind ik dus uiteindelijk de beste van Bob Dylan, met het slotnummer als hoogtepunt.
Misschien is het nummer wat aan de lange kant maar wel bloedmooi .
Ook Visions Of Johanna & One Of Us Must Know vind ik het vermelden waard.
Prachtplaat.

Helemaal mee eens, maar ik vind ook dat er meer filler op BOB staat.

Nummers als From A Buick 6, Leopard Skin ( met IMO ook een dieptepuntje in de vorm van Bob's tegen het valse aan snerpende gitaar solo waar het amulgaan bijna spontaan van uit mijn kiezen springt ) en in mindere mate Obviously 5 Believers halen het benodigde top nivo niet om BOB in dezelfde buitenkatagorie te plaatsen als Highway 61.

Leopard skin pill box hat is juist fantastisch. Werkelijk hilarische tekst ook: "You may think he loves you for your money, but I know what he really loves you for: it's your brand new leopard skin pill box hat!" Obviously 5 believers was voor mij ook een skipmomentje (wat wil je ook, net voor Sad eyed lady), maar niet meer hoor, heerlijk nummer ook. Eén en al toppers op deze plaat!

From A Buick 6 staat toch echt op Highway 61 Revisited, doch dit terzijde
Highway 61 Revisited is het elk nummer raak, hier staan een heleboel nummers op die minstens even goed zijn, maar ook een paar mindere (tegen het einde).

Oeps ...... Hmmm al die getalletjes ook ..... 4th Time Around bedoelde ik .....

Bob Dylan - Blonde on blonde! Het klinkt al sexy! En "sexy" it is!

Bob Dylan zingt met zo een heerlijke nonchalance in zijn stem, voeg daarbij de mondharmonica en je waant je meteen in het ruige wilde westen van de 19e eeuw!
Hoewel een verwijzing naar het wilde westen wat oubollig klinkt is het alleen maar positief bedoeld. Dylan zingt immers als een stoere cowboy, zonder dat je er spontaan van gaat linedancen en het dus een typische countryplaat wordt. Het stemgeluid van Dylan is echter niet alleen stoer, maar ook erg warm en dromerig. Gelukkig is het dan ook geen echte machoplaat geworden en verdrinkt de plaat niet in nonchalance en stoerdoennerij. De plaat is typisch Amerikaans qua stijl, maar gelukkig niet overdreven, aangezien het dan dus wat patseriger had moeten zijn. Het nonchalante Amerikaanse stijltje van Bob Dylan is vele malen geïmiteerd (Cockney Rebel en ook onze eigen Lucky Fonz III) maar onovertroffen en buiten zijn manier van zingen is de plaat qua muzikale composities heerlijk opzwepend en in het gehoor liggend. Door het gebruik van volkse instrumenten zoals een harmonica, trompet en een gitaar maakt het een zeer authentieke popplaat met countryinvloeden.
Hoewel je hoort dat het een plaat van vroeger is, weet het de tand des tijd toch prima te doorstaan. Dit komt vooral door de unieke stijl van Dylan en de kracht van eigenlijk alle songs op de plaat. Eigenlijk weet ik ook niet zo goed welke nummers ik nou als favoriet aan moet klikken!
Dylan bezingt het leven zoals het bezongen hoort te woorden! Krachtig, nonchalant en werelds!

4.5

Nouja country country. Er is inderdaad ietwat country in terug te vinden, maar dan ook zeer minimaal. Ook dat macho-achtige gedoe met die cowboy kan ik niet plaatsen. Trompetten worden trouwens erg weinig in de countrymuziek gebruikt dus die associatie omvat al niet veel garnering. Wellicht is wat verdieping in de countrymuziek nodig, voor je dit soort uitspraken doet.

Wat het dan wel is? Van alles (vooral Folk(rock), wellicht dat je dit bedoel ipv country), met Dylan's eigen poetische, surrealistische stempel erop.

Voor de rest heb ik je stuk proza met plezier gelezen en vind ik het fijn dat onze Bob er weer een fan bij heeft! Ik wil alleen voorkomen dat men dit album gaat associeren met cowboys.

Nou ik zeg expres ook "cowboy" in de positieve zin van het woord he! Want cowboys en country zijn ook niet zo mijn ding hehe. Ondanks dat ik in werkelijkheid de roepnaam Luuk heb..
Wat betreft die associatie met country heb ik het vooral over de manier van zingen van Bob Dylan. Namelijk dat no-nonsense en dus nonchalante stemgeluid. Volgens mij noem ik de zang van Dylan dus vooral country en noem ik de muziekinstrumenten meer een combinatie van volkse (folk) instrumenten.
Dus nee beste countryliefhebbers! Laat uw paardrijlaarsen, sporen en hoeden maar in de kast staan als je naar dit album gaat luisteren!
Misschien dat Amerikaans plattelandsgevoel je beter bevalt Mayne?! Want enige verdieping in de countrymuziek.. geef mijn portie maar aan Rataplan!

Neen in de zang van Dylan zie ik ook geen stoere cowboys en country in. Hij zingt namelijk zelfs erg on-country (nonchalant, losjes). Bij country denk ik aan Johnny Cash en Hank Williams.

Maar soit, wellicht neem ik country in een te letterlijke betekenis, namelijk het muziekgenre...

Ik denk dat we het erover eens zijn dat Bob Dylan GEEN country is. Feit is dat jij je echter niet kunt vinden in het gevoel dat de zang van Dylan bij mij opwekt. Namelijk een beetje die onverschillige en nonchalante Texaanse (geen idee overigens waar de goede man vandaan komt) attitude in zijn stem, die mij doet denken aan een "countrylife" sfeertje. Natuurlijk moet ik het met je eens zijn dat het veel meer folk dan countryinvloeden zijn als je spreekt over specifieke genres.
Wat betreft de zang is het dus vooral gewoon een gevoelskwestie die jij en waarschijnlijk andere met jou niet met mij delen. Maar goed de beleving van mensen verschilt nou eenmaal he.