Bob Dylan - The Freewheelin' Bob Dylan (1963)

Mijn verkenning van Bob Dylan gaat verder, en zo heb ik hier weeral een pareltje ontdekt. Ik weet niet goed waarom, maar ik vind dit gewoon een prachtige cd, gevoelig maar toch aanstekelijk en heel mooi rustig. Blowin' in the Wind vind ik echt schitterend, de andere nummers moeten nog een beetje groeien. Maar er zit nog veel in verborgen, ben ik van overtuigd. Laten we 4 sterren geven, dan kan dat groeien binnenkort ook numeriek uitgedrukt worden

Masters of War is echt een topper, wat een tekst, zoals alleen Dylan dat kan.

Wauw, mooie hoes zeg!

Hé, ik dacht dat ik de enige was die er zo over denkt. Ik weet niet waarom, maar ik vind de hoes ook echt prachtig. De cd zelf is trouwens ook erg goed.

Weet iemand wie die dame is aan Dylan's zijde?
Die is volgens mij ook best bekend.

Suze Rotolo. Toenmalige vriendin van Bob Dylan.

Hoe klinkt dit album in vergelijking met Highway 61 Revisited? Harder, zachter? Akoestisch, elektrisch?

Akoestisch, zijn tweede album en waarmee het eigenlijk allemaal begon. "Blowin' in the Wind," "Masters of War," en "A Hard Rain's A-Gonna Fall" zijn natuurlijk legendarisch! Teksten, melodie, uitvoering, allemaal perfect. Verplichte aankoop.

Ik zag laatst een documentaire van de beste man. Wat heeft hij het moeillijk gehad toen hij met een ander instrumentarium een andere sound probeerde te ontwikkelen. Ik heb niet vaak gezien dat iemand zo werd uitgejoeld door een tamelijk conservatieve achterban.
Maar ja, zoals de man zelf ook heeft gezegd, don't think twice it's allright. Als het latere werk je niet aanspreekt is er altijd deze nog.

Ik kan niet begrijpen dat het latere werk fans van zijn vroegere werk niet aanspreekt.
Zijn stijl 'verbetering' ('verandering' is eigenlijk een veiliger woord) was toch zeker wel revolutionair voor het Rockgenre.

Ja, het lijkt mij ook eerder een verrijking van zijn muziek dan een onnavolgbare verandering. Ik snap ook echt niet dat je een band, of zanger gaat benaderen en aanspreken op een stijlverandering. Er werd hem op nogal botte wijze duidelijk gemaakt dat ie beter kon ophouden.

Ik kan me voortstellen dat je bij een concert staat en bij jezelf denkt, hier hoef ik niet meer naar toe te gaan, of hier koop ik geen platen meer van. Maar om nou zo lullig te gaan doen.

staat in bestelling bij bol.com

en idd een erg mooie hoes

Volgens mij bedoel je naar mijn mening DE documentaire "No Direction Home".

Ik ben iemand die alles van Dylan koop (zelfs Self Portrait raad ik je aan). Dit is toch wel z´n beste album, omdat je hier een jongmens hoort dat met zijn gitaar en pen tegen het onrecht in de wereld ten strijde gaat. Die zeggingskracht in de simpele liedjes is nog steeds even sterk.

Wat is dit een goed album zeg - dit is de Bob Dylan die ik graag wil horen. 4,5 * met mogelijke uitloop.

Een klassieker. 5*****

een klassieker inderdaad, prachtige nummers van een jonge dylan

Ten eerste een schitterende hoes natuurlijk (het enige jammerige eraan is eigenlijk dat er letters op afgedrukt zijn. ja ik ben een kniesoor).
Ten tweede de muziek. Wat een verschil met de eerste. Met ferme stappen zijn de covers verlaten en horen we hoe het vakmanschap gerijpt is hetgeen resulteert in 13 pareltjes.
Het zacht, bijna melancholieke Blowin' in the Wind.
De onbereikbare geworden liefde (zijn muze?) in Girl from the North Country.
De vlijmscherpe analyse in Masters of War.
Het gemis van zijn geliefde in Down the Highway (in de tekst zingt hij ergens "She packed it all up in a suitcase, Lord, she took it away to Italy, Italy". Dat was ook wat er in werkelijkheid gebeurde, zijn geliefde zat in Italie). Over de verleidingen die je tegenkomt als je trouw wilt blijven in Bob Dylan's Blues
(Oh you five and ten cent women
With nothin' in your heads
I got a real gal I'm lovin'
And Lord I'll love her till I'm dead
Go away from my door and my window too
Right now).
Over de (bijna apocaliptische) weg die voor je ligt als je het leven wilt leven in A Hard Rain's A-Gonna Fall.
Over het al of niet opgeven van je eigen persoonlijkheid in een relatie in Don't Think Twice, It's All Right (I once loved a woman, a child I'm told
I give her my heart but she wanted my soul).
Over verloren vriendschap in Bob Dylan's Dream.
Over Verontwaardiging betreffende rassenongelijkheid in Oxford Town.
Over de (destijds reeele) dreiging van een derde wereldoorlog in een talking blues en grappig bovendien ("I'll let you be in my dreams if I can be in yours")
Over het verlangen naar zijn geliefde in Corrine, Corrina
Over op zoek zijn naar een geliefde in Honey, Just Allow Me One More Chance.
Over de verwachtingen die hij niet kan beantwoorden in I shall be free.
Ik weet het, je kan het ook anders uitleggen maar dit is wat ik er uithaal (althans gedeeltelijk). Dat is dan ook de kracht (vakmanschap) van deze liederen, je haalt eruit wat je nodig hebt.
Het is een mooi album zeker als opvolger van zijn eerdteling. Een aanrader dus.

Deze twee keer gedraaid vandaag en het pakt me stukken minder dan een Blood on the Tracks of een Highway 61 Revisited. Laatstgenoemde is mijn favoriet momenteel, maar heb nog niet alle Dylan-albums beluisterd. Maar wat een geweldige muziek heeft deze man gemaakt, tot het ontroerende toe..
Wel 4 dikke sterren voor deze.

Zeer leuke plaat. Dit was het eerste album van Dylan dat ik hoorde. Alle nummers zijn best leuk maar vooral masters of war en a hard rais a gonna fall zijn weergaloos.

4

Maak er maar 5* van. Ik krijg van veel nummers kippevel en tranen in men ogen. Dat is wel uitzonderlijk.

Bob Dylans dream is ongelooflijk mooi.

Alhoewel het natuurlijk een schier onmogelijke taak is om te zeggen wat het beste werk van Bob Dylan is. Als het echt zou moeten zou ik toch voor The Freewheelin' kiezen.

Het voelt allemaal zo oprecht en natuurlijk aan, met geniale teksten. Alsof hij bij dit album nog helemaal vrij is. Later gingen er meer dingen meespelen en wilde hij zich aan niemand binden en tegen iedereen afzetten. Dat speelt hier allemaal nog niet mee, en is muziek in zijn puurste vorm..

in 1 woord geweldig. *5

Hmm, dit alles geldt ook voor mij. Ook Don't Think Twice, It's Alright is mooi.

Gave plaat, 4 sterren.

Absoluut een meesterwerkje, geweldig ook die clip bij Blowin' in the wind.voorlopig nog een 4,0 met groeimogelijkheden.
A hard rain's gonna fall

Deze stijlverandering kan best revolutionair zijn, maar ook mij spreekt de latere stijl van Dylan veel minder aan. Ik hoor het liefst de Dylan, die nummers als "Blowing In The Wind" ten gehore brengt. Wanneer ik aan mijn favoriete Dylan denk, denk ik aan een man die op een stoel voor een houten chalet in de bossen zit, met een gitaar en een mondharmonica. Met deze instrumenten brengt hij rustige folksongs ten gehore. Daar straalt voor mij een soort romantiek vanuit.

Misschien is het latere werk van Dylan muzikaal gezien beter, maar de stijl van "Freewheelin'" vind ik Dylan op zijn mooist .

Ik moet zeggen dat ik het latere werk nogal wisselvallig heb gehoord. (Dat is, als The Essential een goed beeld daarvan geeft)

Nooit. Best Of's kunnen soms best een goed beeld geven van wat een artiest allemaal zo'n beetje in huis heeft, maar je kan niet een coherent album van een artiest naast een best of leggen om vervolgens wat te zeggen over zijn beste werk.

Ik treed je geheel bij. Puike plaat is dit.

Masters of War is hemels, wat een tekst, wat een melodie!

4 sterren ook van mij.

* * * *

4 sterren is te weinig voor mij. Dylan's tweede album is n.m.m. eigenlijk zo'n beetje twee keer zo goed als zijn debuut uit '62. 'A Hard Rain's A-Gonna Fall', 'Don't Think Twice It's All Right', 'Masters Of War', 'Girl From The North Country' en 'Blowin' In The Wind' zijn allen klassiekers geworden. Dit zijn dan ook de hoogtepunten. Dit is de beste pre-"Highway 61" Dylan plaat, en zoals veel luisteraars vast zullen weten, ook een van de meest invloedrijke LP's aller tijden. Een must. 5/5

Wow. Legendarische plaat. Toch gewoon een van zijn meesterwerken. Oxford Town, dat grenst aan psychelica voor mij.