Bob Dylan - The Freewheelin' Bob Dylan (1963)

Op dit moment is dit album mijn favoriete dylanplaat. vooral hard rain is een meesterwerkje. blowing in the wind ben ik een beetje zat, maar de rest van de plaat is een en al:

maar het zou heel goed kunnen dat ik morgen blonde on blonde opleg en dat opeens zijn beste album vind. zo gaat dat bij Dylan bij mij. ik ben trouwens "down on the highway" aan het lezen, heeft iemand die ook gelezen?

Jup, ik heb 'm ook gelezen. Erg interessant, vooral doordat ik eindelijk eens wat te weten kwam over de periode nádat Dylan elektrisch ging. Ik bedoel, de jaren rond 1965 zijn al meer dan genoeg gedocumenteerd.

Sterk folk-album, dat zeer sterk begint, maar na 4 of 5 nummers wordt het wel iets minder vind ik. Blowin' in the Wind blijft ijzersterk, en ook Girl from the North Country en Masters of War zijn favorieten van mij.

Deze vind ik ongeveer gelijkwaardiger aan The Times They Are-A Changin', al klinkt deze wat luchtiger en 'The Times' wat zwaarmoediger. Of dat daadwerkelijk zo is weet ik niet, ik moet de teksten nog eens een keer aandachtig gaan doornemen. In ieder geval ben ik erg blij met deze aanwinst

Wow! Met mijn stem heb ik het gemiddelde gewoon van 4.17 naar 4.18 laten stijgen!

Geheel terecht, natuurlijk

Dank u!

Aardig album met een paar érg goede nummers, en ook wat mindere nummers. Het is jammer dat ik niet volledig kan genieten van Bob Dylan, omdat zijn stem me niet ligt. Maar toch moet ik erkennen dat Dylan mooie dingen heeft gemaakt. Blowin' In The Wind vond ik vroeger zijn mooiste nummer, maar begint me nu toch een beetje te vervelen. Masters of War is wel een erg goed nummer, klinkt lekker dreigend, met een sterke tekst. Ook A Hard Rain's A-Gonna Fall is een mooi nummer, met een goede tekst. En Girl From The North Country behoort ook tot mijn favorieten. Er staan helaas ook wat mindere nummers op, met als dieptepunt het vervelende Down The Highway. Het is jammer dat de tweede helft niet zo sterk is als de eerste, maar al met zijn de teksten ruimschoots oké, en klinkt het allemaal zeker leuk. Met een andere zanger had ik dit album waarschijnlijk wel nog meer kunnen waarderen.

Een uitstekende plaat. Bevat zeer sterke songs. Niet zo zwaarmoedig als zijn opvolger maar wel even confronterend. Zeker "Masters of War" en "A Hard Rain" zijn pareltjes. Erg overtuigend album voor de jonge artiest die Dylan toen was.

Masters of War is zo'n vette tekst.

'and I hope that you die!' .

Het leuke van dit album vind ik dat dit album al een aantal mooie acoustische popnummers herbergt. Uiteraard het album begint met het protestnummer waar hij echt bekend mee is geworden. Vergelijkbare nummers zijn Masters of War en Hard Rain en Oxford Town. Nummers waarbij Dylan een kritische blik heeft op de koude oorlog en de gesegregeerde samenleving in de VS. Nummers als Girl from the North Country, Bob Dylan's Dream en Corina Corina laten echter al zien dat Dylan mooie popsongs kan schrijven. Dat laatste nummer speelt hij samen met een acoustische band. Ook staan er nog enkele bluestracks op (Down the Higway/Bob Dylan's Blues/World War Blues) een country nummer (Honey, just allow me one more chance) en is Dylan niet alleen serieus maar ook grappig tegelijk World War Blues en I Shall Be Free. Krtom een schitterend en afwisselend album die welliswaar een beetje gedateerd is maar prima te luisteren is als je het plaatst in de tijd en een absolute must have als je de essentiële albums van Bob Dylan wil verzamelen.

ik vind het absoluut niet gedateerd. oxford Town is bijvoorbeeld nog enorm actueel. Tevens is de muziek akoustisch dus eingelijk moeilijk te verouderen.

Ik denk ook niet dat Corina Corina van Dylan is. Ik denk dat het een traditional is.

Je hebt gelijk Corina, Corina is een traditional.

Wat een prachtig divers werk. Van het boze Masters of War tot het joviale I Shall Be Free. Dit album biedt een zeer diverse blik in de nog erg jonge Dylan.

Het is overigens het eerste nog volwaardige album uit zijn folk-georiënteerde periode dat ik heb geluisterd. Het is heerlijk om Dylan even rauw en puur met alleen een gitaar in de hand te horen. Tegelijktijd laat deze plaat mijn waardering voor het werk zoals op Highway 61 stijgen, om de een of andere reden klinkt een dergelijke plaat toch weer heel fris nadat ik The Freehweelin lange tijd heb beluisterd.

Hoogtepunt van Bob's folkperiode. Goede songteksten (sociaal en politiek bewust, liefdesperikelen en humor), prachtig vertolkt en geen saai moment te bekennen.

Idd, prachtig.

Vrij sterk album, en naar mijn mening ook beter dan het wat meer geprezen Blonde on Blonde. Dat album is ergens toch wel tja... saai wil ik het niet noemen, maar kan helaas niet op een beter woord komen. Hier heb ik dat totaal niet, misschien Talking World War III Blues, doet me totaal niks. Maar buiten dat nummer is de rest erg mooi. Girl from the North Country bijvoorbeeld... God, daar kan ik alleen van zuchten, zo mooi.

Well, if you go when the snowflakes storm,
When the rivers freeze and summer ends,
Please see if she's wearing a coat so warm,
To keep her from the howlin' winds.

Ik buig voor u meneer Dylan, neem mijn hoed af en als u het niet erg vindt moet ik nu gaan, snel naar huis, want ik besef me net; ik ben u thuis vergeten.

Edit: prachtige hoes trouwens! Erg aandoenlijk..

Wat mij het meeste roert in Girl From The North Country is de volgende zin:

she once was a true love of mine

zo simpel, zo recht door zee Wat een dichter, die Bob Dylan

Ooit, lang geleden, het eerste album dat ik van Bob Dylan had.
Helemaal grijs gedraaid.
Indrukwekkend, vertederend,opruiend,boos, hallucinerend, van alles tegelijk en door elkaar.

Ik kocht laatst een DVD met een opname van Bob's concert op het tweede Woodstockfestival in 1994. daar doet ie Don't think twice, met akoestisch spelende band (waaronder een accordeon). Totaal ander en swingend nummer is het daar geworden.
Ook Masters of War speelde hij daar, eveneens akoestisch met band, en hij zingt het heel zacht, bijna onhoorbaar op sommige momenten. Maar het krijgt daardoor extra veel dreiging. Prachtig.
Overigens staan op die DVD ook versies van bekende nummers die ik minder vind dan het origineel.

Corrina, Corrina is ook al zo'n mooi nummer. De Dylan van Masters of War is natuurlijk zeer interessant, en ook zijn humoristische kant is.. erg grappig. Maar ik geef zelf toch de voorkeur aan de Dylan van Corrina en Girl from the North Country. Simpel, maar oprecht.

Naast blonde on blonde ver weg mijn favoriete Bob album. Bijna geheel akoestisch zonder de drugs maar met liefdesliedjes, anti oorlog liedjes en liedjes over hemzelf.

Inmiddels is dit werk uitgegroeid tot persoonlijk favoriet uit zijn folk periode. De volledige thematische diversiteit die het werk uit zijn begin periode bevat is hier aanwezig. De Woody Guthrie-achtige muzikale demonstrant (Masters of War), de bezorgde spreekbuis (Blowin' in the Wind), de cabareteske Fliere Fluiter (I Shall Be Free) de verliefde en verdrietige Dylan (Girl from the North Country) en de nog jonge, onzekere Folk liefhebber (met de traditionals Honey, Just Allow Me One More Chance en 'Corrina, Corrina).

Dit alles in een werk, behapbaar en toch zo groot. Het werk zit ik met plezier in een keer uit. De belofte van een grootmeester fluistert door de hele plaat heen.

Dit was mijn eerste kennismaking met Bob Dylan, aloewel ik al enkele songs kende maar dit was dan de eerste hele plaat die ik van hem uitluisterde. Prachtig idd gevarieerd album. Songs ide onmiddelijk de aandacht trokken waren Blowing in the Wind and Master of War, prachtig en aandoenlijk hoe hij op die laatste onmiddelijk zijn aggressie tentoonspreid.

Ik las pas ergens voor het eerst dat ook op dit album een tekst is die je ook anders kunt verstaan, omdat het onduidelijk gezongen wordt (dat heeft een naam - kan er niet opkomen - Frank Boeyen heeft enkele legendarische op zijn naam staan): "The Ants Are My Friends - They're Blowin' in the Wind". Vond dat wel een grappige eigenlijk.

Toch maar eens (op hard copy) aangeschafd. En, na een paar keer draaien, begint ie toch aardig richting mijn favorite Dylan-plaat (Blonde on Blonde) te geraken, 0,5 erbij...

Je hoort aan alles dat dit een bijzondere folkplaat is. Scherp, soms zelfs agressief met mooie arrangementen. Het is in het genre natuurlijk een standaardwerk. Alleen ben ik niet zo gek op het genre. Niet altijd even spannend: gitaarakkoorden, mondharmonica en zang. That's it. Maar de klasse van Bob Dylan als songsmid druipt er wel van af. Ik ben blij met zijn beroemde turnover naar meer elektrisch werk.

Ik durf het bijna niet uit te spreken, maar dit moet toch mijn favoriete Dylan-plaat zijn. De nummers zijn stuk voor stuk heerlijk en ik kan hem zo vaak luisteren als ik wil, hij verveelt nooit. Daarbij is Don't Think Twice mijn nummer. Dat is een van de nummers die op mijn begravenis mag komen!

Van dit album snap ik twee dingen niet.

1. Er wordt algemeen aangenomen dat deze beter is dan zijn eerste.

2. Don't think twice it's all right wordt gezien als een topnummer.

Ben met allebei de stelligen erg oneens.

laat maar komen, zou ik zo zeggen...

Boe! muziekverraad! pek en veren! enz.

Ik vind de eerste ook beter!

Mag, ben het er alleen niet mee eens: vind deze in de breedte evenwichtiger en 'volwassener'.

Neem bijvoorbeeld 'A Hard Rain' (een All Time Classic): ten tijde van de eerste LP had ik niet het idee dat ie dat nummer toen al had kunnen schrijven.

M.a.w., bij 'Bob Dylan' was het talent in '62 overduidelijk aanwezig, met zijn tweede plaat maakt ie een grote sprong en alle verwachtingen van de eerste meer dan waar!

Het feit dat Dylan bijna alle nummers van dit album zelf heeft geschreven, geeft wel aan, zoals LeRoi ook zei, dat dit album een stuk volwassener is dan zijn voorganger.

Als ik mij niet vergis was Dylan zelf ook niet zo onder de indruk van zijn eerste plaat, omdat hij tentijde van de release ervan gelijk begon met het schrijven van eigen nummers en zo snel mogelijk weer de studio in dook. Ik weet niet zeker of het is op de dvd van no Direction Home of een andere dvd of boek, maar ik weet zeker dat het zo gegaan is.

Dus ik sluit me aan bij Sandokan-veld: pek met veren voor de ketter die Lennonlover heet en het Dylanisme hier openlijk in twijfel trekt door het tegenovergesteld pad van de meester zelf te bewandelen!