Bob Dylan - The Freewheelin' Bob Dylan (1963)

Een uitstekende plaat. Bevat zeer sterke songs. Niet zo zwaarmoedig als zijn opvolger maar wel even confronterend. Zeker "Masters of War" en "A Hard Rain" zijn pareltjes. Erg overtuigend album voor de jonge artiest die Dylan toen was.

Na zijn debuut werd het stilaan tijd voor het echte werk, al mag dat debuut zeker niet onderschat worden. Bob Dylan wist enkele mooie liedjes nog mooier te maken in zijn haastige, energieke stijl, die toen zijn handelsmerk was. Ook liet hij zien geen onbegaafd songwriter te zijn, waarvan ‘Talkin’ New York’ en ‘Song To Woody’ het bewijs zijn. Maar goed, in vergelijking met zijn tweede langspeler, ‘The Freewheelin’ Bob Dylan’, was dat slecht aardig voorspel. Want zijn tweede, dat is meteen één van de beste platen die deze man gemaakt heeft.

‘The Freewheelin’ Bob Dylan’ is opgebouwd in dezelfde stijl als zijn debuut, de bouwstenen zijn namelijk Dylan’s snerpende doch charismatische zang, zijn fluks gitaarspel en snijdende mondharmonica. Daar wordt nu nog een extra ingrediënt aan toegevoegd: zijn geweldige teksten. Dylan is in mijn ogen (en velen zijn het daarmee eens) één van de grote singer-songwriters, genre Leonard Cohen, Neil Young en Tom Waits, en persoonlijk plaats ik Dylan nog net een trapje hoger. Dat hij een plaat als deze niet eens zo lang na zijn 20ste verjaardag wist te maken, is werkelijk verbijsterend. Er staan een handvol meesterwerkjes op, en dat is zeker geen sinecure. ‘Blowin’ In The Wind’ is waarschijnlijk één van de bekendste songs van Dylan, maar niet het beste wat deze plaat te bieden heeft. Een protestsong is het, van nog geen drie minuten, maar wel enorm meeslepend, vind ik.

‘Girl From The North Country’ kent een fantastische tekst, en klinkt als een liefdesliedje. Misschien een ode aan een lang vervlogen liefde, toen hij nog “in het noorden” woonde. Of een liedje voor Suze Rotolo, die recent jammer genoeg van ons heengegaan is, en samen met Dylan op de cover van deze plaat staat. ‘Masters Of War’ is buitengewoon scherp, een AANKLACHT, in hoofdletters. Je hoort duidelijk dat Dylan een flinke afkeer heeft van het gepeupel waar hij het over heeft in deze song, de afschuw klinkt gewoon door in z’n stem. ‘Down The Highway’ is een bluesje, zoals hij er wel meer heeft geschreven. Zwak is het allerminst, net wat minder dan voorgaande nummers, dat wel. ‘Bob Dylan’s Blues’ vind ik niet echt “blues” klinken, het gitaarspel en de vinnige mondharmonica maken het eerder swingend klinken bij momenten.

Dan volgt een magisch duo, twee songs die, als ik ze afspeel, me helemaal lyrisch maken. Dylan die z’n verhaal doet is Dylan op z’n best. In de tekst van ‘A Hard Rain’s A-Gonna Fall’ is al een spoor van de latere Dylan te bemerken, van zijn raadselachtige doch wonderschone poëzie op platen als ‘Highway 61 Revisited’ en ‘Blonde On Blonde’. Het leuke aan Dylan is dat je nooit echt weet wat hij exact bedoelt, zonder echt irriterend vaag te worden. Dat heb ik altijd al intrigerend gevonden aan ’s mans liederen. Volgens mij is het ook gewoon een enigmatisch man. ‘Don’t Think Twice, It’s All Right’ sluit qua onderwerp een beetje aan bij ‘Girl From The North Country’; het is ook zo’n liefdesliedje met een treurige inslag, zoals alleen Dylan dat kan. De relatie heeft niet stand gehouden, kan ik eruit opmaken, en wiens schuld dat is, laat Dylan wijselijk in het midden.

‘Bob Dylan’s Dream’ maakt voor mij duidelijk dat Dylan het op die moment niet al te breed had, en droomde van een beter leven, een onbezorgder leven ook. Zwart op wit kan je het natuurlijk niet aflezen uit zijn tekst, maar dat is dan ook eigen aan Dylan. Een activist is Dylan eigenlijk ook wel altijd geweest, denk ik, maar dan op zijn geheel eigen manier. ‘Oxford Town’ mag dan op het eerste gehoor klinken als een simpel nummertje, een brug van de ene kolos (‘Bob Dylan’s Dream’) naar de andere (‘Talking World War III Blues’), maar dat is het niet. Dylan heeft het onder andere over discriminatie jegens de zwarte medemens, schrijnend eigenlijk.

‘Talkin’ World War III Blues’ is stiekem misschien wel mijn favoriet der favorieten op deze plaat. Een schoolvoorbeeld van hoe geniaal deze man wel niet is in tekstschrijverij. Wat een verhaal, verzin het maar eens. En ook qua frasering, bijna nonchalant klinkt hij, als een profeet die het allemaal wel weet. Geniaal nummer gewoon, Dylan onder stoom, prachtig. Bij momenten zou je denken dat Dylan de allereerste rapper was. De volgende twee nummers liggen me net wat minder, maar zijn desalniettemin erg fraai. ‘Corrina, Corrina’ klinkt erg relaxed, heeft een haast nietszeggende tekst, maar Dylan komt er natuurlijk mee weg. ‘Honey, Just Allow Me One More Chance’ is een stuk vinniger en sneller, Dylan amuseert zich hoorbaar en raakt bijna buiten adem.

Gelukkig heeft hij nog wat adem opgespaard, anders hadden we die laatste song niet meer gehad. En dat zou echt doodzonde geweest zijn. ‘I Shall Be Free’ klinkt ook echt als vrijheid, de tekst is wederom van een erg hoog niveau, bizar op z’n eigen wijze. Deze strofe wil ik u niet onthouden, en is wat mij betreft een beetje representatief voor Dylan’s geweldige gevoel voor humor.

“Well, my Telephone rang, it would not stop;
It’s President Kennedy calling me up;
He said: “My friend Bob, what do we need to make the country grow?”;
I said: “My friend John, Brigitte Bardot,
Anita Ekberg, Sophia Loren;
Country’ll grow.””

Ik heb hier weer veel te veel geschreven waarschijnlijk, maar deze plaat verdient wat mij betreft bergen aandacht. Muzikaal is het misschien veelal simpel, maar toch erg doeltreffend en het raakt me gewoon enorm, in combinatie met Dylan’s grote wapen, zijn teksten. Zijn stem, tja, er zijn mensen die zich daarop kapot focussen, maar dat doe ik niet, ik kan het eigenlijk wel hebben, meer nog, ik ben er gewoon gek op. Het maakt van hem een uniek artiest, nog meer dan hij al was. En wat die meesterwerkjes betreft.. als je dit stukje tekst aandachtig hebt gelezen, zal je wel weten welke nummers ik bedoel.

4,5 sterren

Ik vind dit de meest wisselvallig cd uit zijn acoustische periode. Hier staan enkele van de allermooiste van zijn acoustische liedjes op zoals 'Don't Think Twice It's All Right', 'Girl From the North Country' en 'Corrina, Corrina', maar ook enkele langdradige nummers zoals 'Talkin' World War III Blues' en 'Bob Dylan's Dream'. Niet dat ik die laatste slecht vind maar ze duren iets te lang.

Een score van 4,15! Wat hoog! Ik zat zelf te denken eerder aan 3 magere sterren. Dit zal wel vloeken in de Bob Dylan-kerk zijn, maar ik vind hier gewoon weinig aan. Sowieso vind ik het stemgeluid van hem niet mooi en door de mondharmonica komt dit allemaal ook zeurderig over. Dylan zingt een paar teksten, komt er met zijn bekschaaf tussendoor en zingt weer een paar teksten. Tsja, niet echt mijn idee van leuke muziek.

De wat zachtmoedigere nummers met meer lijn zoals Corrina, Corrina kunnen dan ook meer mijn goedkeuring verdragen. Nu begrijp ik dat de teksten klaarblijkelijk briljant zijn, maar daar interesseer ik me nooit zo heel hard voor. Ik weet het, dat kan een groot gemis zijn, maar ik vind de muziek zelf vaak interessanter om te horen dan alleen puur de teksten. Maar oke, als ik in een goede bui ben, zal ik de lyrics opsnorren, al denk ik niet echt dat mijn waardering voor deze plaat hoger zal worden.

Een jaar nadat zijn titelloos debuut goed onthaald werd komt in 63 ‘The Freewheelin‘ Bob Dylan’ uit.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen; ik vind dit album nog veel beter dan zijn eerste. Zijn verhalende teksten, zijn gitaar-en mondharmonicaspel en zelfs zijn zangstijl zijn ongeëvenaard.
Bob Dylan moet indertijd veel folkzangers wanhopig hebben gemaakt, want hoe konden ze hem evenaren, laat staan verbeteren.
Tegenwoordig kunnen we zeggen dat dit album kan worden beschouwd als een van de belangrijkste folk platen aller tijden. De zo treffend verwoordde poëzie, vaak politiek geëngageerd, is zo intens, dat je je afvraagd waarom deze man nooit is genomineerd voor de Nobelprijs voor literatuur. Luisteren naar ‘Masters Of War’, ‘A Hard Rain's Gonna Fall’, ‘Think Twice It's All Right’ is zonder daarbij ontzag te krijgen voor zijn simpele, maar effective stijl onmogelijk.
De klassieker van alle klassieke Dylan nummers ‘Blowin’in The Wind’ is natuurlijk een van de favorieten. Evenals ‘Girls From The North Country’. Het enige duidelijk mindere nummer vind ik ‘Honey, Just Allow Me One More Chance’ en ‘Talking World War III Blues’ duurt iets te lang.

Al met al is het een cd met naar mijn mening 5 memorabele nummers , 6 goede tot zeer goede en 2 redelijk goede nummers.

How many roads must a man walk down
Before you call him a man?

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik The Freewheelin’ Bob Dylan zeker niet Dylans beste album vind. Toch is dit de eerste die ik bespreek en ik denk dat dat komt omdat deze plaat kenmerken heeft die latere albums van Dylan minder hebben: het klinkt eerlijk, puur, vrij, jong, warm. Wat het eerste opvalt, is de prachtige hoes waarop ik diezelfde predicaten kan plakken als op de muziek. Dylan is hier nog een echte folk singer die met venijnige teksten kritiek levert op de maatschappij. En op zichzelf. De protestnummers zou Dylan later min of meer afzweren en zich meer richten op minder concrete, poëtische teksten (volgens mij word ik geacht de naam Rimbaud te laten vallen), maar hier is het nog het beste van beide werelden.

Over het legendarische Blowin’ in the Wind is eigenlijk alles al gezegd en geschreven. Laat ik dit nog opmerken: als je zulke levenswijsheid met zulke zeggingskracht kan verpakken, in zo’n mooi liedje, dan ben je gewoon een held.

Girl from the North Country is wellicht het meeste liefelijke, knusse nummer dat ik ken. Ik zie Dylan al helemaal zitten, op een ijskoude winteravond met zijn vrienden rond een kacheltje. Het gitaarspel en de jeugdige stem van Dylan stralen zoveel warmte uit dat al zijn verkleumde toehoorders de kou even vergeten. En dan komt op het einde die prachtige, gecontroleerde uitbarsting van weemoed met de mondharmonica; telkens loopt er weer een siddering door mijn ruggenmerg als ik dit hoor. Het meisje dat hij bezingt, is een meisje dat hij verloren heeft, maar hij koestert haar nog altijd. Ze is simpelweg te lief en te mooi om te vergeten. Althans, zo stel ik me dat voor. Het kan toch niet anders zijn dan dat Dylan hier het meisje van mijn dromen bezingt?

In Masters of War is de stemming nogal anders: het venijn klinkt door in het gitaarspel, Dylan spuugt bijna letterlijk op de masters of war in zijn tirade – Ja, dit is pure haat. Als het onheilspellende, bezwerende gitaargejengel van dit nummer voorbij is, verlaat Dylan zijn boze stemming alweer om meer de kant van de blues op te gaan, als een ware ramblin’ man.

Twee nummers later volgt A Hard Rain’s A-Gonna Fall. Wellicht het eerste echt enigmatische nummer van Dylan. Toch klinkt hier ook weer genoeg maatschappijkritiek door. Zelf denk ik dat de hard rain staat voor een soort van apocalyptische neerslag, de natuurkrachten die de aarde zullen teisteren en reinigen als de mensheid zichzelf niet verbetert (dit is nogal slecht geformuleerd, maar ik doel op concepten als de Dag des Oordeels, zondvloed, en eigenlijk ook op spirituele/psychologische abstracties hiervan). Dylan is tegelijkertijd de profeet en de verlosser, die waarschuwt en wil behoeden voor het kwaad. Een andere, meer specifieke uitleg is dat het nummer over de Cubacrisis gaat en dat de hard rain staat voor fall-out (Saillant detail is dat Dylan het nummer voor het eerst ten gehore bracht een maand vóór de Cubacrisis uitbrak). Dat voor beide interpretaties wel iets te zeggen valt, blijkt misschien wel het beste uit dit geniale stukje uit het nummer:

And what'll you do now, my blue-eyed son?
And what'll you do now, my darling young one?
I'm a-goin' back out 'fore the rain starts a-fallin',
I'll walk to the depths of the deepest dark forest,
Where the people are many and their hands are all empty,
Where the pellets of poison are flooding their waters,
Where the home in the valley meets the damp dirty prison,
And the executioner's face is always well hidden,
Where hunger is ugly, where the souls are forgotten,
Where black is the color, where none is the number,
And I'll tell it and speak it and think it and breathe it,
And reflect from the mountain so all souls can see it,
And I'll stand on the ocean until I start sinkin',
But I'll know my song well before I start singin',
And it's a hard, it's a hard, it's a hard, and it's a hard,
It's a hard rain's a-gonna fall.

Don’t Think Twice valt in dezelfde categorie als Girl from the North Country. Wederom gebruikt Dylan prachtig, zacht gitaargetokkel. Terwijl the Beatles nog zongen dat ze zo graag de hand van dat meisje wilden vasthouden, schreef de 22 -jarige Dylan teksten over heel andere aspecten van de liefde. Als een getekend man, zou je haast zeggen. Ook in Bob Dylan’s Dream doet hij het voorkomen alsof zijn onbezorgde jeugd al mijlenver achter hem ligt (en wie ben ik om dat tegen te spreken?): nostalgisch, eenvoudig, grote gevoelens heel simpel maar accuraat weergegeven.

Oxford Town is vervolgens weer een protestnummer, maar wel een redelijk luchtige qua sfeer. Schitterend hoe Dylan ook hier weer zware thema’s in een ogenschijnlijk simpel jasje steekt. Talkin’ World War III Blues is een hoogtepuntje: onwijs grappig en tegelijkertijd worden er weer interessante thema’s en ideeën aangesneden.

Well, the doctor interrupted me just about then,
Sayin', 'Hey, I've been havin' the same old dreams,
But mine was a little different you see.
I dreamt the only person left after the war was me.
I didn't see you around.'

De twee covers die volgen zijn niet wereldschokkend, maar vooral Corrina, Corrina is toch wel vermakelijk. Gelukkig sluit Dylan prima af met het nummer I Shall Be Free dat het album toch wel aardig samenvat.

Dylan was hier jong en idealistisch, hij was een titaantje. Dat hij de stem van een generatie is geworden, begrijp ik maar al te goed. Ik ben van een compleet andere generatie, maar ook ik geloof elk woord dat hij hier uitkraamt. Voor mij is dit album een en al oprechtheid en geloofwaardigheid.

The answer, my friend, is blowin’ in the wind,
The answer is blowin' in the wind.

Wie smelt er nu niet voor zo'n aandoenlijke hoes? Jongen heeft meisje gevonden, ze lopen gearmd door een koud New York, het middagzonnetje doet zijn best door te breken. Ze houden elkaar stevig vast, bang om uit te glijden.

Op dit album horen we geen jongetje. Bob Dylan is tweeëntwintig - of eigenlijk eenentwintig toen hij de plaat opnam - maar klinkt als een volwassen vent. Dit resulteert in een dertiental even volwassen liederen, die zich net als Dylans eerste plaat kenmerken door hun eenvoud, goeddeels uitgevoerd met niet meer dan een stem, een gitaar en een mondharmonicaatje. Inhoudelijk heeft zijn meisje, Suze Rotolo, grote invloed: zij is niet alleen zijn vriendinnetje, maar ook zeer politiek en maatschappelijk geëngageerd. Op een deel van de nummers bezingt Bob de liefde, eerlijk, vrij traditioneel maar soms wonderschoon: Don't Think Twice It's Allright is een lied waarmee je ieder meisje mee naar huis krijgt, en Girl from the North Country is eigenlijk nog mooier. Maar ook een heel ander soort nummers komt de hoek om kijken: protestsongs. Soms scherp als een vlindermes (Masters of War), soms poëtisch (Blowin' in the Wind), soms er tussenin (It's a Hard Rain A-Gonna Fall) maar altijd helder in hun boodschap: de manier waarop we leven is niet houdbaar, er moet wat veranderen. Dylans zegt het met veel woorden, maar overduidelijk.

Iets wat ik altijd lastig heb gevonden aan het folkgenre is de zogenaamde talking blues: een lang verhaal, begeleid door een eenvoudige gitaar, half gezongen, half gesproken. Ik kan me voorstellen dat de impact groot was wanneer je in 1960 in een rokerige New Yorkse kroeg naar een dergelijk relaas zat te luisteren, vijftig jaar later in je kamer in Utrecht is het vooral vermoeiend. Dit album bevat drie van zulke nummers: Down the Highway, Bob Dylan's Blues en Talking World War III Blues. Wat mij betreft twee te veel.

Met dit album beginnen we Dylan terecht serieus te nemen: grotendeels eigen werk, tekstueel bijzonder goed eigen werk bovendien, een duidelijk eigen geluid, een serieuze boodschap. Vanaf nu zijn we los in het oeuvre van Bob, en vanaf dit album is Bob zelf ook los: de komende vier jaar zullen er zes albums volgen, albums waarvan naar aanleiding van deze plaat de kwaliteit wel, maar de inhoud en impact nog niet vermoed kunnen worden. Met het meisje gaat het snel uit (gedoe met een kind en gerotzooi met een andere zangeres), maar dit album is een blijvend souvenir van Bobs tijd met Suze. Een souvenir om blij mee te zijn.

Ik heb nu 4 albums van heer Zimmerman geluisterd en de hele wikipediapagina gelezen.

Dit album is voor mij bijna perfect. (H)eerlijke folk/blues waar ieder nummer wel iets van elkaar weg heeft maar nergens echt in de herhaling valt. Ieder nummer heeft een verhaal, ieder nummer heeft iets te vertellen. De eerste 2 keer luisterde ik dit album op de achtergrond, en ja; dan wordt het saai. Je moet hier echt even voor gaan zitten en luisteren. Dylan mag écht geen achtergrond muzikant zijn.

Ik begrijp nu eindelijk ook de hele heisa om "Dylan went electric" want dit is tot nu toe, voor mij, veruit z'n beste album. Highway 61 & Blonde zijn ook zeker niet verkeerd hoor maar dit is echt het pure waar ik van houd. Ik zou bijna in God gaan geloven want mijn God wat is dit goed.

Op dit album staan Bob's 4 beste nummers en misschien nog wel meer (mag ik even Masters of War noemen). Maar daar naast ook grappige nummers als I Shall Be Free.

Kortom: Ik begin net met Dylan luisteren, vind dit een prachtig album, ben bang dat ik ben begonnen met de beste.

4.5*

Het is bijna niet voor te stellen welke impact deze plaat 50 jaar geleden moet hebben gehad, met z'n mix van liefdesliedjes, postapocalyptische toekomstvisioenen, humoristische monologen, persoonlijke ontboezemingen, surrealistische bokkesprongen, "protest songs" en vleugjes traditionele folk en blues, alles gebracht met die "voice that came from you and me" – ik stel me zo voor dat een groot deel van de op dat moment actieve muzikanten zich somber afvroeg hoe het in 's hemelsnaam mogelijk was dat dit groentje van de ene op de andere dag het hele peloton zo mijlenver achter zich had gelaten.
        Wat die impact betreft, omdat ik nog amper was geboren toen dit album uitkwam heb ik die impact nooit meegemaakt, en omdat ik het album nu al zó lang ken heeft het evenmin meer de impact van de allereerste keer dat ik het hoorde, maar op gezette tijden komt het nog altijd hard binnen. Niet alles is even geweldig: Down the highway, Bob Dylan's blues en Honey just allow me one more chance zijn enigszins melige stoorzendertjes, en ik had liever een resonanter slotnummer dan I shall be free gehad, maar dat zijn slechts klachtjes in de marge. De onverslijtbare relevantie van Blowin' in the wind, de tederheid van Girl from the North country, de schokkende onverzoenlijkheid van Masters of war, de koortsdromen van A hard rain's gonna fall, de lyrische onderkoeldheid van Corrina Corrina en bovenal de schrijnende melancholie en het zo herkenbare schuldgevoel van Bob Dylan's dream, het snijdt allemaal dwars doorheen de afstand tussen hem en mij.

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #202

Toen mijn pa zijn platencollectie de deur uit deed, ik denk een jaar of 10 jaar geleden, kon ik overnemen wat ik wilde. Het klassiek sloeg ik over, en ook het overige was grotendeels niet aan me besteed, maar ik hield er toch een leuke subset van Rolling Stones, Ry Cooder en Leonard Cohen aan over. Daarbij bovendien een stuk of 5 platen van Bob Dylan. Nou kende ik van Bob reeds verschillende albums, die ik allemaal waardeerde, maar niet al te vaak draaide. Toch zijn ze op een lange autorit of bij huishoudelijke klusjes soms precies waar ik behoefte aan heb. Bob heeft iets vertrouwds en geruststellends. Zelfs als hij zingt over grootse of afstandelijke thema’s lijkt hij om de hoek te zitten. Maar toen ik rond 2006 zijn discografie begon aan te breken bestond die al uit zo’n 30 albums. Dan graviteer ik, naast enkele toevalstreffers als het ongevraagde maar prima bevallen verjaardagskado No Mercy, al snel naar de kanonnen uit de mid-‘60s en wat daar omheen ligt. Van The Freewheelin… had ik onderbewust aangenomen dat Bob toen nog een beetje moest inkomen. En dus stond hij hier thuis, ondanks de oprecht en verfrissend kwetsbaar overkomende hoes, 10 jaar onbeluisterd in de kast. Gênant eigenlijk.

‘Blowin’ in the Wind’, dat ik talloze keren hoorde in verschillende uitvoeringen waaronder deze, ligt me eigenlijk niet zo – hoewel ik evengoed nooit een betere vertolking hoorde dan die van Dylan zelf. Het schreeuwt voor mij iets te veel ‘evergreen’ in tekst en compositie – waar de hoes iets kleins en vertrouwds belooft, is dit ondanks de warme vertolking meteen het grote gebaar. ”How many years can a mountain exist”…The answer, my friend…. Wellicht knap om op je 21ste zoiets universeels te schrijven, maar het is wel erg ‘opa vertelt’ allemaal en aan de melodramatische kant. Het goede nieuws is dat we het minste dan direct achter de rug hebben. ‘Girl From the North Country’ is al een stuk nabijer en mengt het grootse en het nabije tot een soort benaderbaar epos. Die prettige tegenstelling zien we vervolgens vaker, te beginnen met hoogtepunt ‘Masters of War’. Bob bezingt oorlogsthematiek met grootse gebaren, maar de minimalistische en juist daardoor bezwerende aanpak maakt het geloofwaardig en dichtbij.

Bob is een van die artiesten waar je niet langs de teksten heen kunt luisteren, of je het nu wilt of niet. Terwijl ik normaal meer geef om klank dan om tekst, heeft het hier zeker meerwaarde en vormt het een gebalanceerde eenheid met de gitaar en harmonica. Overtuigend oorlogsprotest, verpakt in een gestaag binnendeinende schets die ik na enkele beluisteringen al tot Bobs beste stukken reken. Ook op het bluesy ‘Down the Highway’ ligt het functionele en sprekende gebruik van de akoestische gitaar me heel goed. Die kleine en directe nummers komen het hardst binnen, terwijl ook nummers zoals ‘A Hard Rain’s A-Gonna Fall’, die meer in lijn liggen met de Dylan van latere albums, resoneren en verwonderen. Ik krijg spontaan zin om me weer meer in Bob te gaan verdiepen. Waar ik de laatste tijd veel Townes van Zandt heb gedraaid komt de freewheelin’ Bob over als een wat opgewektere, minder cynische, of ja inderdaad, freewheeling variant daarop. Soms iets aan de traditionele kant, maar heel levendig en speels, zoals mooi geïllustreerd op afsluiter I Shall Be Free, dat dronken gelal identificeerbaar maakt, inclusief de zwalkende bravoure weergegeven in het ritme – een van mijn favorieten op deze kleurrijke plaat.

The Freewheelin’ Bob Dylan zou op termijn wel eens mijn favoriete Bob-plaat kunnen worden. De lichtheid van de hoes spreekt uit de plaat, terwijl zware thema’s niet geschuwd worden en als het ware in die lichtheid ingebed liggen. Dat voorkomt melodramatiek en maakt dat ze inhoudelijk beter binnenkomen. Blowin’ in the Wind blijft een wat ongelukkige opener, en voor mij ook gewoon het minst interessante moment van de plaat. Van daaruit maakt de plaat zijn titel precies waar: de vrije loop, en toch nergens vrijblijvend. Dat de LP hier al 10 jaar ongedraaid in de kast stond is een vergissing die bij dezen is rechtgezet.

Ruim 4*