Bob Dylan - The Freewheelin' Bob Dylan (1963)
mijn stem
658 stemmen
Verenigde Staten
Folk
Label: Columbia
-
Blowin' in the Wind (2:48)
-
Girl from the North Country (3:22)
-
Masters of War (4:34)
-
Down the Highway (3:27)
-
Bob Dylan's Blues (2:23)
-
A Hard Rain's A-Gonna Fall (6:55)
-
Don't Think Twice, It's All Right (3:40)
-
Bob Dylan's Dream (5:03)
-
Oxford Town (1:50)
-
Talking World War III Blues (6:28)
-
Corrina, Corrina (2:44)
-
Honey, Just Allow Me One More Chance (2:01)
-
I Shall Be Free (4:49)
-
Rocks and Gravel * (2:21)
-
Let Me Die in My Footsteps * (4:05)
-
Rambling, Gambling Willie * (4:11)
-
Talkin' John Birch Blues * (3:45)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
50:04
(1:04:26)
0
geplaatst: 2 juni 2013, 14:00 uur
Een jaar nadat zijn titelloos debuut goed onthaald werd komt in 63 ‘The Freewheelin‘ Bob Dylan’ uit.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen; ik vind dit album nog veel beter dan zijn eerste. Zijn verhalende teksten, zijn gitaar-en mondharmonicaspel en zelfs zijn zangstijl zijn ongeëvenaard.
Bob Dylan moet indertijd veel folkzangers wanhopig hebben gemaakt, want hoe konden ze hem evenaren, laat staan verbeteren.
Tegenwoordig kunnen we zeggen dat dit album kan worden beschouwd als een van de belangrijkste folk platen aller tijden. De zo treffend verwoordde poëzie, vaak politiek geëngageerd, is zo intens, dat je je afvraagd waarom deze man nooit is genomineerd voor de Nobelprijs voor literatuur. Luisteren naar ‘Masters Of War’, ‘A Hard Rain's Gonna Fall’, ‘Think Twice It's All Right’ is zonder daarbij ontzag te krijgen voor zijn simpele, maar effective stijl onmogelijk.
De klassieker van alle klassieke Dylan nummers ‘Blowin’in The Wind’ is natuurlijk een van de favorieten. Evenals ‘Girls From The North Country’. Het enige duidelijk mindere nummer vind ik ‘Honey, Just Allow Me One More Chance’ en ‘Talking World War III Blues’ duurt iets te lang.
Al met al is het een cd met naar mijn mening 5 memorabele nummers , 6 goede tot zeer goede en 2 redelijk goede nummers.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen; ik vind dit album nog veel beter dan zijn eerste. Zijn verhalende teksten, zijn gitaar-en mondharmonicaspel en zelfs zijn zangstijl zijn ongeëvenaard.
Bob Dylan moet indertijd veel folkzangers wanhopig hebben gemaakt, want hoe konden ze hem evenaren, laat staan verbeteren.
Tegenwoordig kunnen we zeggen dat dit album kan worden beschouwd als een van de belangrijkste folk platen aller tijden. De zo treffend verwoordde poëzie, vaak politiek geëngageerd, is zo intens, dat je je afvraagd waarom deze man nooit is genomineerd voor de Nobelprijs voor literatuur. Luisteren naar ‘Masters Of War’, ‘A Hard Rain's Gonna Fall’, ‘Think Twice It's All Right’ is zonder daarbij ontzag te krijgen voor zijn simpele, maar effective stijl onmogelijk.
De klassieker van alle klassieke Dylan nummers ‘Blowin’in The Wind’ is natuurlijk een van de favorieten. Evenals ‘Girls From The North Country’. Het enige duidelijk mindere nummer vind ik ‘Honey, Just Allow Me One More Chance’ en ‘Talking World War III Blues’ duurt iets te lang.
Al met al is het een cd met naar mijn mening 5 memorabele nummers , 6 goede tot zeer goede en 2 redelijk goede nummers.
1
geplaatst: 6 juli 2013, 18:13 uur
Momenteel is het de beurt aan dit plaatje in het 1001 albums topic.
Mijn indruk na een eerste beluistering is dat Dylan hier goed de kunst van less is more beheerst. Tenminste wat instrumentatie betreft. Wat nummers betreft hadden er een paar gerust wat korter gemogen van mij.
Mijn indruk na een eerste beluistering is dat Dylan hier goed de kunst van less is more beheerst. Tenminste wat instrumentatie betreft. Wat nummers betreft hadden er een paar gerust wat korter gemogen van mij.
0
geplaatst: 8 september 2013, 20:42 uur
How many roads must a man walk down
Before you call him a man?
Laat ik beginnen met te zeggen dat ik The Freewheelin’ Bob Dylan zeker niet Dylans beste album vind. Toch is dit de eerste die ik bespreek en ik denk dat dat komt omdat deze plaat kenmerken heeft die latere albums van Dylan minder hebben: het klinkt eerlijk, puur, vrij, jong, warm. Wat het eerste opvalt, is de prachtige hoes waarop ik diezelfde predicaten kan plakken als op de muziek. Dylan is hier nog een echte folk singer die met venijnige teksten kritiek levert op de maatschappij. En op zichzelf. De protestnummers zou Dylan later min of meer afzweren en zich meer richten op minder concrete, poëtische teksten (volgens mij word ik geacht de naam Rimbaud te laten vallen), maar hier is het nog het beste van beide werelden.
Over het legendarische Blowin’ in the Wind is eigenlijk alles al gezegd en geschreven. Laat ik dit nog opmerken: als je zulke levenswijsheid met zulke zeggingskracht kan verpakken, in zo’n mooi liedje, dan ben je gewoon een held.
Girl from the North Country is wellicht het meeste liefelijke, knusse nummer dat ik ken. Ik zie Dylan al helemaal zitten, op een ijskoude winteravond met zijn vrienden rond een kacheltje. Het gitaarspel en de jeugdige stem van Dylan stralen zoveel warmte uit dat al zijn verkleumde toehoorders de kou even vergeten. En dan komt op het einde die prachtige, gecontroleerde uitbarsting van weemoed met de mondharmonica; telkens loopt er weer een siddering door mijn ruggenmerg als ik dit hoor. Het meisje dat hij bezingt, is een meisje dat hij verloren heeft, maar hij koestert haar nog altijd. Ze is simpelweg te lief en te mooi om te vergeten. Althans, zo stel ik me dat voor. Het kan toch niet anders zijn dan dat Dylan hier het meisje van mijn dromen bezingt?
In Masters of War is de stemming nogal anders: het venijn klinkt door in het gitaarspel, Dylan spuugt bijna letterlijk op de masters of war in zijn tirade – Ja, dit is pure haat. Als het onheilspellende, bezwerende gitaargejengel van dit nummer voorbij is, verlaat Dylan zijn boze stemming alweer om meer de kant van de blues op te gaan, als een ware ramblin’ man.
Twee nummers later volgt A Hard Rain’s A-Gonna Fall. Wellicht het eerste echt enigmatische nummer van Dylan. Toch klinkt hier ook weer genoeg maatschappijkritiek door. Zelf denk ik dat de hard rain staat voor een soort van apocalyptische neerslag, de natuurkrachten die de aarde zullen teisteren en reinigen als de mensheid zichzelf niet verbetert (dit is nogal slecht geformuleerd, maar ik doel op concepten als de Dag des Oordeels, zondvloed, en eigenlijk ook op spirituele/psychologische abstracties hiervan). Dylan is tegelijkertijd de profeet en de verlosser, die waarschuwt en wil behoeden voor het kwaad. Een andere, meer specifieke uitleg is dat het nummer over de Cubacrisis gaat en dat de hard rain staat voor fall-out (Saillant detail is dat Dylan het nummer voor het eerst ten gehore bracht een maand vóór de Cubacrisis uitbrak). Dat voor beide interpretaties wel iets te zeggen valt, blijkt misschien wel het beste uit dit geniale stukje uit het nummer:
And what'll you do now, my blue-eyed son?
And what'll you do now, my darling young one?
I'm a-goin' back out 'fore the rain starts a-fallin',
I'll walk to the depths of the deepest dark forest,
Where the people are many and their hands are all empty,
Where the pellets of poison are flooding their waters,
Where the home in the valley meets the damp dirty prison,
And the executioner's face is always well hidden,
Where hunger is ugly, where the souls are forgotten,
Where black is the color, where none is the number,
And I'll tell it and speak it and think it and breathe it,
And reflect from the mountain so all souls can see it,
And I'll stand on the ocean until I start sinkin',
But I'll know my song well before I start singin',
And it's a hard, it's a hard, it's a hard, and it's a hard,
It's a hard rain's a-gonna fall.
Don’t Think Twice valt in dezelfde categorie als Girl from the North Country. Wederom gebruikt Dylan prachtig, zacht gitaargetokkel. Terwijl the Beatles nog zongen dat ze zo graag de hand van dat meisje wilden vasthouden, schreef de 22 -jarige Dylan teksten over heel andere aspecten van de liefde. Als een getekend man, zou je haast zeggen. Ook in Bob Dylan’s Dream doet hij het voorkomen alsof zijn onbezorgde jeugd al mijlenver achter hem ligt (en wie ben ik om dat tegen te spreken?): nostalgisch, eenvoudig, grote gevoelens heel simpel maar accuraat weergegeven.
Oxford Town is vervolgens weer een protestnummer, maar wel een redelijk luchtige qua sfeer. Schitterend hoe Dylan ook hier weer zware thema’s in een ogenschijnlijk simpel jasje steekt. Talkin’ World War III Blues is een hoogtepuntje: onwijs grappig en tegelijkertijd worden er weer interessante thema’s en ideeën aangesneden.
Well, the doctor interrupted me just about then,
Sayin', 'Hey, I've been havin' the same old dreams,
But mine was a little different you see.
I dreamt the only person left after the war was me.
I didn't see you around.'
De twee covers die volgen zijn niet wereldschokkend, maar vooral Corrina, Corrina is toch wel vermakelijk. Gelukkig sluit Dylan prima af met het nummer I Shall Be Free dat het album toch wel aardig samenvat.
Dylan was hier jong en idealistisch, hij was een titaantje. Dat hij de stem van een generatie is geworden, begrijp ik maar al te goed. Ik ben van een compleet andere generatie, maar ook ik geloof elk woord dat hij hier uitkraamt. Voor mij is dit album een en al oprechtheid en geloofwaardigheid.
The answer, my friend, is blowin’ in the wind,
The answer is blowin' in the wind.
Before you call him a man?
Laat ik beginnen met te zeggen dat ik The Freewheelin’ Bob Dylan zeker niet Dylans beste album vind. Toch is dit de eerste die ik bespreek en ik denk dat dat komt omdat deze plaat kenmerken heeft die latere albums van Dylan minder hebben: het klinkt eerlijk, puur, vrij, jong, warm. Wat het eerste opvalt, is de prachtige hoes waarop ik diezelfde predicaten kan plakken als op de muziek. Dylan is hier nog een echte folk singer die met venijnige teksten kritiek levert op de maatschappij. En op zichzelf. De protestnummers zou Dylan later min of meer afzweren en zich meer richten op minder concrete, poëtische teksten (volgens mij word ik geacht de naam Rimbaud te laten vallen), maar hier is het nog het beste van beide werelden.
Over het legendarische Blowin’ in the Wind is eigenlijk alles al gezegd en geschreven. Laat ik dit nog opmerken: als je zulke levenswijsheid met zulke zeggingskracht kan verpakken, in zo’n mooi liedje, dan ben je gewoon een held.
Girl from the North Country is wellicht het meeste liefelijke, knusse nummer dat ik ken. Ik zie Dylan al helemaal zitten, op een ijskoude winteravond met zijn vrienden rond een kacheltje. Het gitaarspel en de jeugdige stem van Dylan stralen zoveel warmte uit dat al zijn verkleumde toehoorders de kou even vergeten. En dan komt op het einde die prachtige, gecontroleerde uitbarsting van weemoed met de mondharmonica; telkens loopt er weer een siddering door mijn ruggenmerg als ik dit hoor. Het meisje dat hij bezingt, is een meisje dat hij verloren heeft, maar hij koestert haar nog altijd. Ze is simpelweg te lief en te mooi om te vergeten. Althans, zo stel ik me dat voor. Het kan toch niet anders zijn dan dat Dylan hier het meisje van mijn dromen bezingt?
In Masters of War is de stemming nogal anders: het venijn klinkt door in het gitaarspel, Dylan spuugt bijna letterlijk op de masters of war in zijn tirade – Ja, dit is pure haat. Als het onheilspellende, bezwerende gitaargejengel van dit nummer voorbij is, verlaat Dylan zijn boze stemming alweer om meer de kant van de blues op te gaan, als een ware ramblin’ man.
Twee nummers later volgt A Hard Rain’s A-Gonna Fall. Wellicht het eerste echt enigmatische nummer van Dylan. Toch klinkt hier ook weer genoeg maatschappijkritiek door. Zelf denk ik dat de hard rain staat voor een soort van apocalyptische neerslag, de natuurkrachten die de aarde zullen teisteren en reinigen als de mensheid zichzelf niet verbetert (dit is nogal slecht geformuleerd, maar ik doel op concepten als de Dag des Oordeels, zondvloed, en eigenlijk ook op spirituele/psychologische abstracties hiervan). Dylan is tegelijkertijd de profeet en de verlosser, die waarschuwt en wil behoeden voor het kwaad. Een andere, meer specifieke uitleg is dat het nummer over de Cubacrisis gaat en dat de hard rain staat voor fall-out (Saillant detail is dat Dylan het nummer voor het eerst ten gehore bracht een maand vóór de Cubacrisis uitbrak). Dat voor beide interpretaties wel iets te zeggen valt, blijkt misschien wel het beste uit dit geniale stukje uit het nummer:
And what'll you do now, my blue-eyed son?
And what'll you do now, my darling young one?
I'm a-goin' back out 'fore the rain starts a-fallin',
I'll walk to the depths of the deepest dark forest,
Where the people are many and their hands are all empty,
Where the pellets of poison are flooding their waters,
Where the home in the valley meets the damp dirty prison,
And the executioner's face is always well hidden,
Where hunger is ugly, where the souls are forgotten,
Where black is the color, where none is the number,
And I'll tell it and speak it and think it and breathe it,
And reflect from the mountain so all souls can see it,
And I'll stand on the ocean until I start sinkin',
But I'll know my song well before I start singin',
And it's a hard, it's a hard, it's a hard, and it's a hard,
It's a hard rain's a-gonna fall.
Don’t Think Twice valt in dezelfde categorie als Girl from the North Country. Wederom gebruikt Dylan prachtig, zacht gitaargetokkel. Terwijl the Beatles nog zongen dat ze zo graag de hand van dat meisje wilden vasthouden, schreef de 22 -jarige Dylan teksten over heel andere aspecten van de liefde. Als een getekend man, zou je haast zeggen. Ook in Bob Dylan’s Dream doet hij het voorkomen alsof zijn onbezorgde jeugd al mijlenver achter hem ligt (en wie ben ik om dat tegen te spreken?): nostalgisch, eenvoudig, grote gevoelens heel simpel maar accuraat weergegeven.
Oxford Town is vervolgens weer een protestnummer, maar wel een redelijk luchtige qua sfeer. Schitterend hoe Dylan ook hier weer zware thema’s in een ogenschijnlijk simpel jasje steekt. Talkin’ World War III Blues is een hoogtepuntje: onwijs grappig en tegelijkertijd worden er weer interessante thema’s en ideeën aangesneden.
Well, the doctor interrupted me just about then,
Sayin', 'Hey, I've been havin' the same old dreams,
But mine was a little different you see.
I dreamt the only person left after the war was me.
I didn't see you around.'
De twee covers die volgen zijn niet wereldschokkend, maar vooral Corrina, Corrina is toch wel vermakelijk. Gelukkig sluit Dylan prima af met het nummer I Shall Be Free dat het album toch wel aardig samenvat.
Dylan was hier jong en idealistisch, hij was een titaantje. Dat hij de stem van een generatie is geworden, begrijp ik maar al te goed. Ik ben van een compleet andere generatie, maar ook ik geloof elk woord dat hij hier uitkraamt. Voor mij is dit album een en al oprechtheid en geloofwaardigheid.
The answer, my friend, is blowin’ in the wind,
The answer is blowin' in the wind.
0
Fedde
geplaatst: 8 september 2013, 22:20 uur
Fortunato, Jeroen: een voortreffelijk stuk. Je beschrijft niet alleen de nummers maar zet ze in een context; de zaken waar Dylan zich druk om maakte, de actualiteit van die dagen en zijn spiritualiteit. Je geeft best een hoge waardering omdat je begint te zeggen dat je dit zeker niet Dylan's beste album vindt. Dat belooft wat!
0
geplaatst: 8 september 2013, 22:27 uur
Ik sluit mij bij Fedde's commentaar aan.
Mooi dat "jongere users"als Forunato en bv ook AOVV zich in Dylan verdiepen en hem dan ook nog goed kunnen plaatsen.
Ik kijk uit naar de volgende.
Mooi dat "jongere users"als Forunato en bv ook AOVV zich in Dylan verdiepen en hem dan ook nog goed kunnen plaatsen.
Ik kijk uit naar de volgende.
0
geplaatst: 8 september 2013, 22:36 uur
Inderdaad, een mooi stuk van Fortunato. Ik zie ook nog eens heel wat parallellen tussen onze meningen, erg leuk!
0
geplaatst: 9 september 2013, 20:30 uur
Wat leuk dat jullie mijn stukje kunnen waarderen!
Dat was misschien iets te stellig van me. Ik vind dit wel degelijk een geweldig album dat nauwelijks onderdoet voor 's mans beste werk.
Ehm... ik ben niet heel productief met dit soort schrijfsels (dit wordt al geïllustreerd door mijn niet bijster omvangrijke output op deze site), maar positieve reacties motiveren natuurlijk wel, dus als ik tijd heb zal ik zeker nog meer gaan schrijven. Verwacht van mij alleen niet dat ik heel Dylans oeuvre door ga spitten zoals bijvoorbeeld AOVV wel doet (respect daarvoor trouwens).
Fedde schreef:
Je geeft best een hoge waardering omdat je begint te zeggen dat je dit zeker niet Dylan's beste album vindt. Dat belooft wat!
Je geeft best een hoge waardering omdat je begint te zeggen dat je dit zeker niet Dylan's beste album vindt. Dat belooft wat!
Dat was misschien iets te stellig van me. Ik vind dit wel degelijk een geweldig album dat nauwelijks onderdoet voor 's mans beste werk.
Rudi S schreef:
Ik kijk uit naar de volgende.
Ik kijk uit naar de volgende.
Ehm... ik ben niet heel productief met dit soort schrijfsels (dit wordt al geïllustreerd door mijn niet bijster omvangrijke output op deze site), maar positieve reacties motiveren natuurlijk wel, dus als ik tijd heb zal ik zeker nog meer gaan schrijven. Verwacht van mij alleen niet dat ik heel Dylans oeuvre door ga spitten zoals bijvoorbeeld AOVV wel doet (respect daarvoor trouwens).
0
geplaatst: 10 september 2013, 12:25 uur
Fortunato schreef:
Ehm... ik ben niet heel productief met dit soort schrijfsels (dit wordt al geïllustreerd door mijn niet bijster omvangrijke output op deze site), maar positieve reacties motiveren natuurlijk wel, dus als ik tijd heb zal ik zeker nog meer gaan schrijven. Verwacht van mij alleen niet dat ik heel Dylans oeuvre door ga spitten zoals bijvoorbeeld AOVV wel doet (respect daarvoor trouwens).
(quote)
Ehm... ik ben niet heel productief met dit soort schrijfsels (dit wordt al geïllustreerd door mijn niet bijster omvangrijke output op deze site), maar positieve reacties motiveren natuurlijk wel, dus als ik tijd heb zal ik zeker nog meer gaan schrijven. Verwacht van mij alleen niet dat ik heel Dylans oeuvre door ga spitten zoals bijvoorbeeld AOVV wel doet (respect daarvoor trouwens).
Productiviteit is niet alles, mijn beste. Je tijd nemen om zo'n bespreking te schrijven, is erg belangrijk, als je het mij vraagt. Ik kan ook niet zomaar ineens zo'n heel stuk uit mijn botten slaan (ik weet niet of die uitdrukking ook in Nederland gebruikt wordt).
Ik ben bij 'Oh Mercy' aanbeland, trouwens, en dat is na een aantal zwakkere platen weer een behoorlijk sterke van Bob.
0
geplaatst: 10 oktober 2013, 23:50 uur
Bob Dylan speelde Blowin' In The Wind vanavond in Oslo, tijdens de eerste show van de Europese Tour.
Blowin' In The Wind
Blowin' In The Wind
0
geplaatst: 6 december 2013, 13:42 uur
Bob Dylan: The 7th Freewheelin’ Bob Dylan session – 6 Dec 1962
Johanna's Visions
Freewheelin’ in it’s released form is essentially a “best of” from one of the most creative years in Dylan’s life. The lag between sessions resulted in an album whose sound metamorphosed at least twice.
Johanna's Visions
0
geplaatst: 23 december 2013, 11:22 uur
Wat vinden de Dylanpuristen van de cover van Masters of war van My baby. heiligschennis of toch wel leuk gedaan? Zelf vind ik het een stuk beter dan het origineel.
0
geplaatst: 28 december 2013, 10:54 uur
Ruim een maand voordat Freewheelin' zou uitkomen, gaf Dylan een indrukwekkend optreden in Town Hall.
Vrijwel het gehele concert is nu online te beluisteren.
Vrijwel het gehele concert is nu online te beluisteren.
Town Hall, April 12, 1963
The concert — 23 songs plus a poem — was an amazing one. Hopefully Sony will release it as a Bootleg Series recording in the near future.
The concert — 23 songs plus a poem — was an amazing one. Hopefully Sony will release it as a Bootleg Series recording in the near future.
0
geplaatst: 28 december 2013, 11:33 uur
Stalin schreef:
Ruim een maand voordat Freewheelin' zou uitkomen, gaf Dylan een indrukwekkend optreden in Town Hall.
Vrijwel het gehele concert is nu online te beluisteren.
Ruim een maand voordat Freewheelin' zou uitkomen, gaf Dylan een indrukwekkend optreden in Town Hall.
Vrijwel het gehele concert is nu online te beluisteren.
(quote)
Staat hier ook op: 22 t/m 41: Bob Dylan - The 50th Anniversary Collection 1963 (2013)
0
geplaatst: 28 december 2013, 18:16 uur
freakey schreef:
Staat hier ook op: 22 t/m 41: Bob Dylan - The 50th Anniversary Collection 1963 (2013)
(quote)
Staat hier ook op: 22 t/m 41: Bob Dylan - The 50th Anniversary Collection 1963 (2013)
Welke freak koopt dat album nou ?
0
geplaatst: 11 oktober 2014, 18:05 uur
Helaas ook dit jaar geen Nobelprijs voor de Literatuur gewonnen,maar dat was voor mij wel reden om dit album aan te schaffen. Het regent buiten, een ideaal weertje voor het luisteren naar deze plaat. 'Masters of War' vind ik het beste nummer van dit album. Maar wat me vooral opvalt is dat de opname van de nummers zo goed van kwaliteit zijn. Toch weer ruim 50 jaar oud en het klinkt alsof hij naast me zit op de bank...
0
geplaatst: 5 juni 2015, 13:30 uur
Bob Dylan's Dream is een mooi nummer, maar wel grotendeels gejat:
We were homeward bound one night on the deep
Swinging in my hammock I fell asleep
I dreamed a dream and I thought it true
Concerning Franklin and his gallant crew
With a hundred seamen he sailed away
To the frozen ocean in the month of May
To seek a passage around the pole
Where we poor sailors do sometimes go
Through cruel hardships they vainly strove
Their ships on mountains of ice were drove
Only the Eskimo with his skin canoe
Was the only one that ever came through
In Baffin's Bay where the whale fish blow
The fate of Franklin no man may know
The fate of Franklin no tongue can tell
Lord Franklin alone with his sailors do dwell
And now my burden it gives me pain
For my long-lost Franklin I would cross the main
Ten thousand pounds I would freely give
To know on earth, that my Franklin do live
Hier een mooie uitvoering van dit nummer door Martin Carthy:
Martin Carthy - Lord Franklin - YouTube
We were homeward bound one night on the deep
Swinging in my hammock I fell asleep
I dreamed a dream and I thought it true
Concerning Franklin and his gallant crew
With a hundred seamen he sailed away
To the frozen ocean in the month of May
To seek a passage around the pole
Where we poor sailors do sometimes go
Through cruel hardships they vainly strove
Their ships on mountains of ice were drove
Only the Eskimo with his skin canoe
Was the only one that ever came through
In Baffin's Bay where the whale fish blow
The fate of Franklin no man may know
The fate of Franklin no tongue can tell
Lord Franklin alone with his sailors do dwell
And now my burden it gives me pain
For my long-lost Franklin I would cross the main
Ten thousand pounds I would freely give
To know on earth, that my Franklin do live
Hier een mooie uitvoering van dit nummer door Martin Carthy:
Martin Carthy - Lord Franklin - YouTube
0
geplaatst: 22 januari 2016, 20:56 uur
For Sale: One of the World’s Rarest Bob Dylan Albums - See more at: http://www.texasmonthly.com/the-daily-post/379386/#sthash.yLTLnW9d.dpuf
0
geplaatst: 30 mei 2016, 20:10 uur
Wie smelt er nu niet voor zo'n aandoenlijke hoes? Jongen heeft meisje gevonden, ze lopen gearmd door een koud New York, het middagzonnetje doet zijn best door te breken. Ze houden elkaar stevig vast, bang om uit te glijden.
Op dit album horen we geen jongetje. Bob Dylan is tweeëntwintig - of eigenlijk eenentwintig toen hij de plaat opnam - maar klinkt als een volwassen vent. Dit resulteert in een dertiental even volwassen liederen, die zich net als Dylans eerste plaat kenmerken door hun eenvoud, goeddeels uitgevoerd met niet meer dan een stem, een gitaar en een mondharmonicaatje. Inhoudelijk heeft zijn meisje, Suze Rotolo, grote invloed: zij is niet alleen zijn vriendinnetje, maar ook zeer politiek en maatschappelijk geëngageerd. Op een deel van de nummers bezingt Bob de liefde, eerlijk, vrij traditioneel maar soms wonderschoon: Don't Think Twice It's Allright is een lied waarmee je ieder meisje mee naar huis krijgt, en Girl from the North Country is eigenlijk nog mooier. Maar ook een heel ander soort nummers komt de hoek om kijken: protestsongs. Soms scherp als een vlindermes (Masters of War), soms poëtisch (Blowin' in the Wind), soms er tussenin (It's a Hard Rain A-Gonna Fall) maar altijd helder in hun boodschap: de manier waarop we leven is niet houdbaar, er moet wat veranderen. Dylans zegt het met veel woorden, maar overduidelijk.
Iets wat ik altijd lastig heb gevonden aan het folkgenre is de zogenaamde talking blues: een lang verhaal, begeleid door een eenvoudige gitaar, half gezongen, half gesproken. Ik kan me voorstellen dat de impact groot was wanneer je in 1960 in een rokerige New Yorkse kroeg naar een dergelijk relaas zat te luisteren, vijftig jaar later in je kamer in Utrecht is het vooral vermoeiend. Dit album bevat drie van zulke nummers: Down the Highway, Bob Dylan's Blues en Talking World War III Blues. Wat mij betreft twee te veel.
Met dit album beginnen we Dylan terecht serieus te nemen: grotendeels eigen werk, tekstueel bijzonder goed eigen werk bovendien, een duidelijk eigen geluid, een serieuze boodschap. Vanaf nu zijn we los in het oeuvre van Bob, en vanaf dit album is Bob zelf ook los: de komende vier jaar zullen er zes albums volgen, albums waarvan naar aanleiding van deze plaat de kwaliteit wel, maar de inhoud en impact nog niet vermoed kunnen worden. Met het meisje gaat het snel uit (gedoe met een kind en gerotzooi met een andere zangeres), maar dit album is een blijvend souvenir van Bobs tijd met Suze. Een souvenir om blij mee te zijn.
Op dit album horen we geen jongetje. Bob Dylan is tweeëntwintig - of eigenlijk eenentwintig toen hij de plaat opnam - maar klinkt als een volwassen vent. Dit resulteert in een dertiental even volwassen liederen, die zich net als Dylans eerste plaat kenmerken door hun eenvoud, goeddeels uitgevoerd met niet meer dan een stem, een gitaar en een mondharmonicaatje. Inhoudelijk heeft zijn meisje, Suze Rotolo, grote invloed: zij is niet alleen zijn vriendinnetje, maar ook zeer politiek en maatschappelijk geëngageerd. Op een deel van de nummers bezingt Bob de liefde, eerlijk, vrij traditioneel maar soms wonderschoon: Don't Think Twice It's Allright is een lied waarmee je ieder meisje mee naar huis krijgt, en Girl from the North Country is eigenlijk nog mooier. Maar ook een heel ander soort nummers komt de hoek om kijken: protestsongs. Soms scherp als een vlindermes (Masters of War), soms poëtisch (Blowin' in the Wind), soms er tussenin (It's a Hard Rain A-Gonna Fall) maar altijd helder in hun boodschap: de manier waarop we leven is niet houdbaar, er moet wat veranderen. Dylans zegt het met veel woorden, maar overduidelijk.
Iets wat ik altijd lastig heb gevonden aan het folkgenre is de zogenaamde talking blues: een lang verhaal, begeleid door een eenvoudige gitaar, half gezongen, half gesproken. Ik kan me voorstellen dat de impact groot was wanneer je in 1960 in een rokerige New Yorkse kroeg naar een dergelijk relaas zat te luisteren, vijftig jaar later in je kamer in Utrecht is het vooral vermoeiend. Dit album bevat drie van zulke nummers: Down the Highway, Bob Dylan's Blues en Talking World War III Blues. Wat mij betreft twee te veel.
Met dit album beginnen we Dylan terecht serieus te nemen: grotendeels eigen werk, tekstueel bijzonder goed eigen werk bovendien, een duidelijk eigen geluid, een serieuze boodschap. Vanaf nu zijn we los in het oeuvre van Bob, en vanaf dit album is Bob zelf ook los: de komende vier jaar zullen er zes albums volgen, albums waarvan naar aanleiding van deze plaat de kwaliteit wel, maar de inhoud en impact nog niet vermoed kunnen worden. Met het meisje gaat het snel uit (gedoe met een kind en gerotzooi met een andere zangeres), maar dit album is een blijvend souvenir van Bobs tijd met Suze. Een souvenir om blij mee te zijn.
0
geplaatst: 24 januari 2017, 13:18 uur
Mijn eerdere commentaar was te zuinig en doet geen recht aan het scherpe en spannende karakter van dit klassieke album. Verhoogd naar 4****
0
geplaatst: 24 februari 2017, 20:00 uur
Eindelijk toch ook Halfje erbij ,vind het steeds meer ....zo,n bijzonder sprekend puur album ,ieder geval de mooiste uit zijn beginperiode (t/m '64)
Betekend nu ook dat dit inmiddels mijn 5e Dylan album is met 5*
Het is 1963 en gewoon uniek hoe Dylan de rake woorden met zijn pure muziek profieleerd
Lijkt me bijzonder Moeilijk om een Dylan song Top 10 samen te stellen,maar Masters Of War zou er zeker wel in staan !
Betekend nu ook dat dit inmiddels mijn 5e Dylan album is met 5*
Het is 1963 en gewoon uniek hoe Dylan de rake woorden met zijn pure muziek profieleerd
Lijkt me bijzonder Moeilijk om een Dylan song Top 10 samen te stellen,maar Masters Of War zou er zeker wel in staan !
* denotes required fields.