Bob Dylan - The Freewheelin' Bob Dylan (1963)
mijn stem
658 stemmen
Verenigde Staten
Folk
Label: Columbia
-
Blowin' in the Wind (2:48)
-
Girl from the North Country (3:22)
-
Masters of War (4:34)
-
Down the Highway (3:27)
-
Bob Dylan's Blues (2:23)
-
A Hard Rain's A-Gonna Fall (6:55)
-
Don't Think Twice, It's All Right (3:40)
-
Bob Dylan's Dream (5:03)
-
Oxford Town (1:50)
-
Talking World War III Blues (6:28)
-
Corrina, Corrina (2:44)
-
Honey, Just Allow Me One More Chance (2:01)
-
I Shall Be Free (4:49)
-
Rocks and Gravel * (2:21)
-
Let Me Die in My Footsteps * (4:05)
-
Rambling, Gambling Willie * (4:11)
-
Talkin' John Birch Blues * (3:45)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
50:04
(1:04:26)
0
geplaatst: 28 februari 2011, 18:13 uur
akkoord, postte het hier even voor de niet forum bezoekende muziekmeter kerels 
0
geplaatst: 28 maart 2011, 21:54 uur
Na zijn debuut werd het stilaan tijd voor het echte werk, al mag dat debuut zeker niet onderschat worden. Bob Dylan wist enkele mooie liedjes nog mooier te maken in zijn haastige, energieke stijl, die toen zijn handelsmerk was. Ook liet hij zien geen onbegaafd songwriter te zijn, waarvan ‘Talkin’ New York’ en ‘Song To Woody’ het bewijs zijn. Maar goed, in vergelijking met zijn tweede langspeler, ‘The Freewheelin’ Bob Dylan’, was dat slecht aardig voorspel. Want zijn tweede, dat is meteen één van de beste platen die deze man gemaakt heeft.
‘The Freewheelin’ Bob Dylan’ is opgebouwd in dezelfde stijl als zijn debuut, de bouwstenen zijn namelijk Dylan’s snerpende doch charismatische zang, zijn fluks gitaarspel en snijdende mondharmonica. Daar wordt nu nog een extra ingrediënt aan toegevoegd: zijn geweldige teksten. Dylan is in mijn ogen (en velen zijn het daarmee eens) één van de grote singer-songwriters, genre Leonard Cohen, Neil Young en Tom Waits, en persoonlijk plaats ik Dylan nog net een trapje hoger. Dat hij een plaat als deze niet eens zo lang na zijn 20ste verjaardag wist te maken, is werkelijk verbijsterend. Er staan een handvol meesterwerkjes op, en dat is zeker geen sinecure. ‘Blowin’ In The Wind’ is waarschijnlijk één van de bekendste songs van Dylan, maar niet het beste wat deze plaat te bieden heeft. Een protestsong is het, van nog geen drie minuten, maar wel enorm meeslepend, vind ik.
‘Girl From The North Country’ kent een fantastische tekst, en klinkt als een liefdesliedje. Misschien een ode aan een lang vervlogen liefde, toen hij nog “in het noorden” woonde. Of een liedje voor Suze Rotolo, die recent jammer genoeg van ons heengegaan is, en samen met Dylan op de cover van deze plaat staat. ‘Masters Of War’ is buitengewoon scherp, een AANKLACHT, in hoofdletters. Je hoort duidelijk dat Dylan een flinke afkeer heeft van het gepeupel waar hij het over heeft in deze song, de afschuw klinkt gewoon door in z’n stem. ‘Down The Highway’ is een bluesje, zoals hij er wel meer heeft geschreven. Zwak is het allerminst, net wat minder dan voorgaande nummers, dat wel. ‘Bob Dylan’s Blues’ vind ik niet echt “blues” klinken, het gitaarspel en de vinnige mondharmonica maken het eerder swingend klinken bij momenten.
Dan volgt een magisch duo, twee songs die, als ik ze afspeel, me helemaal lyrisch maken. Dylan die z’n verhaal doet is Dylan op z’n best. In de tekst van ‘A Hard Rain’s A-Gonna Fall’ is al een spoor van de latere Dylan te bemerken, van zijn raadselachtige doch wonderschone poëzie op platen als ‘Highway 61 Revisited’ en ‘Blonde On Blonde’. Het leuke aan Dylan is dat je nooit echt weet wat hij exact bedoelt, zonder echt irriterend vaag te worden. Dat heb ik altijd al intrigerend gevonden aan ’s mans liederen. Volgens mij is het ook gewoon een enigmatisch man. ‘Don’t Think Twice, It’s All Right’ sluit qua onderwerp een beetje aan bij ‘Girl From The North Country’; het is ook zo’n liefdesliedje met een treurige inslag, zoals alleen Dylan dat kan. De relatie heeft niet stand gehouden, kan ik eruit opmaken, en wiens schuld dat is, laat Dylan wijselijk in het midden.
‘Bob Dylan’s Dream’ maakt voor mij duidelijk dat Dylan het op die moment niet al te breed had, en droomde van een beter leven, een onbezorgder leven ook. Zwart op wit kan je het natuurlijk niet aflezen uit zijn tekst, maar dat is dan ook eigen aan Dylan. Een activist is Dylan eigenlijk ook wel altijd geweest, denk ik, maar dan op zijn geheel eigen manier. ‘Oxford Town’ mag dan op het eerste gehoor klinken als een simpel nummertje, een brug van de ene kolos (‘Bob Dylan’s Dream’) naar de andere (‘Talking World War III Blues’), maar dat is het niet. Dylan heeft het onder andere over discriminatie jegens de zwarte medemens, schrijnend eigenlijk.
‘Talkin’ World War III Blues’ is stiekem misschien wel mijn favoriet der favorieten op deze plaat. Een schoolvoorbeeld van hoe geniaal deze man wel niet is in tekstschrijverij. Wat een verhaal, verzin het maar eens. En ook qua frasering, bijna nonchalant klinkt hij, als een profeet die het allemaal wel weet. Geniaal nummer gewoon, Dylan onder stoom, prachtig. Bij momenten zou je denken dat Dylan de allereerste rapper was. De volgende twee nummers liggen me net wat minder, maar zijn desalniettemin erg fraai. ‘Corrina, Corrina’ klinkt erg relaxed, heeft een haast nietszeggende tekst, maar Dylan komt er natuurlijk mee weg. ‘Honey, Just Allow Me One More Chance’ is een stuk vinniger en sneller, Dylan amuseert zich hoorbaar en raakt bijna buiten adem.
Gelukkig heeft hij nog wat adem opgespaard, anders hadden we die laatste song niet meer gehad. En dat zou echt doodzonde geweest zijn. ‘I Shall Be Free’ klinkt ook echt als vrijheid, de tekst is wederom van een erg hoog niveau, bizar op z’n eigen wijze. Deze strofe wil ik u niet onthouden, en is wat mij betreft een beetje representatief voor Dylan’s geweldige gevoel voor humor.
“Well, my Telephone rang, it would not stop;
It’s President Kennedy calling me up;
He said: “My friend Bob, what do we need to make the country grow?”;
I said: “My friend John, Brigitte Bardot,
Anita Ekberg, Sophia Loren;
Country’ll grow.””
Ik heb hier weer veel te veel geschreven waarschijnlijk, maar deze plaat verdient wat mij betreft bergen aandacht. Muzikaal is het misschien veelal simpel, maar toch erg doeltreffend en het raakt me gewoon enorm, in combinatie met Dylan’s grote wapen, zijn teksten. Zijn stem, tja, er zijn mensen die zich daarop kapot focussen, maar dat doe ik niet, ik kan het eigenlijk wel hebben, meer nog, ik ben er gewoon gek op. Het maakt van hem een uniek artiest, nog meer dan hij al was. En wat die meesterwerkjes betreft.. als je dit stukje tekst aandachtig hebt gelezen, zal je wel weten welke nummers ik bedoel.
4,5 sterren
‘The Freewheelin’ Bob Dylan’ is opgebouwd in dezelfde stijl als zijn debuut, de bouwstenen zijn namelijk Dylan’s snerpende doch charismatische zang, zijn fluks gitaarspel en snijdende mondharmonica. Daar wordt nu nog een extra ingrediënt aan toegevoegd: zijn geweldige teksten. Dylan is in mijn ogen (en velen zijn het daarmee eens) één van de grote singer-songwriters, genre Leonard Cohen, Neil Young en Tom Waits, en persoonlijk plaats ik Dylan nog net een trapje hoger. Dat hij een plaat als deze niet eens zo lang na zijn 20ste verjaardag wist te maken, is werkelijk verbijsterend. Er staan een handvol meesterwerkjes op, en dat is zeker geen sinecure. ‘Blowin’ In The Wind’ is waarschijnlijk één van de bekendste songs van Dylan, maar niet het beste wat deze plaat te bieden heeft. Een protestsong is het, van nog geen drie minuten, maar wel enorm meeslepend, vind ik.
‘Girl From The North Country’ kent een fantastische tekst, en klinkt als een liefdesliedje. Misschien een ode aan een lang vervlogen liefde, toen hij nog “in het noorden” woonde. Of een liedje voor Suze Rotolo, die recent jammer genoeg van ons heengegaan is, en samen met Dylan op de cover van deze plaat staat. ‘Masters Of War’ is buitengewoon scherp, een AANKLACHT, in hoofdletters. Je hoort duidelijk dat Dylan een flinke afkeer heeft van het gepeupel waar hij het over heeft in deze song, de afschuw klinkt gewoon door in z’n stem. ‘Down The Highway’ is een bluesje, zoals hij er wel meer heeft geschreven. Zwak is het allerminst, net wat minder dan voorgaande nummers, dat wel. ‘Bob Dylan’s Blues’ vind ik niet echt “blues” klinken, het gitaarspel en de vinnige mondharmonica maken het eerder swingend klinken bij momenten.
Dan volgt een magisch duo, twee songs die, als ik ze afspeel, me helemaal lyrisch maken. Dylan die z’n verhaal doet is Dylan op z’n best. In de tekst van ‘A Hard Rain’s A-Gonna Fall’ is al een spoor van de latere Dylan te bemerken, van zijn raadselachtige doch wonderschone poëzie op platen als ‘Highway 61 Revisited’ en ‘Blonde On Blonde’. Het leuke aan Dylan is dat je nooit echt weet wat hij exact bedoelt, zonder echt irriterend vaag te worden. Dat heb ik altijd al intrigerend gevonden aan ’s mans liederen. Volgens mij is het ook gewoon een enigmatisch man. ‘Don’t Think Twice, It’s All Right’ sluit qua onderwerp een beetje aan bij ‘Girl From The North Country’; het is ook zo’n liefdesliedje met een treurige inslag, zoals alleen Dylan dat kan. De relatie heeft niet stand gehouden, kan ik eruit opmaken, en wiens schuld dat is, laat Dylan wijselijk in het midden.
‘Bob Dylan’s Dream’ maakt voor mij duidelijk dat Dylan het op die moment niet al te breed had, en droomde van een beter leven, een onbezorgder leven ook. Zwart op wit kan je het natuurlijk niet aflezen uit zijn tekst, maar dat is dan ook eigen aan Dylan. Een activist is Dylan eigenlijk ook wel altijd geweest, denk ik, maar dan op zijn geheel eigen manier. ‘Oxford Town’ mag dan op het eerste gehoor klinken als een simpel nummertje, een brug van de ene kolos (‘Bob Dylan’s Dream’) naar de andere (‘Talking World War III Blues’), maar dat is het niet. Dylan heeft het onder andere over discriminatie jegens de zwarte medemens, schrijnend eigenlijk.
‘Talkin’ World War III Blues’ is stiekem misschien wel mijn favoriet der favorieten op deze plaat. Een schoolvoorbeeld van hoe geniaal deze man wel niet is in tekstschrijverij. Wat een verhaal, verzin het maar eens. En ook qua frasering, bijna nonchalant klinkt hij, als een profeet die het allemaal wel weet. Geniaal nummer gewoon, Dylan onder stoom, prachtig. Bij momenten zou je denken dat Dylan de allereerste rapper was. De volgende twee nummers liggen me net wat minder, maar zijn desalniettemin erg fraai. ‘Corrina, Corrina’ klinkt erg relaxed, heeft een haast nietszeggende tekst, maar Dylan komt er natuurlijk mee weg. ‘Honey, Just Allow Me One More Chance’ is een stuk vinniger en sneller, Dylan amuseert zich hoorbaar en raakt bijna buiten adem.
Gelukkig heeft hij nog wat adem opgespaard, anders hadden we die laatste song niet meer gehad. En dat zou echt doodzonde geweest zijn. ‘I Shall Be Free’ klinkt ook echt als vrijheid, de tekst is wederom van een erg hoog niveau, bizar op z’n eigen wijze. Deze strofe wil ik u niet onthouden, en is wat mij betreft een beetje representatief voor Dylan’s geweldige gevoel voor humor.
“Well, my Telephone rang, it would not stop;
It’s President Kennedy calling me up;
He said: “My friend Bob, what do we need to make the country grow?”;
I said: “My friend John, Brigitte Bardot,
Anita Ekberg, Sophia Loren;
Country’ll grow.””
Ik heb hier weer veel te veel geschreven waarschijnlijk, maar deze plaat verdient wat mij betreft bergen aandacht. Muzikaal is het misschien veelal simpel, maar toch erg doeltreffend en het raakt me gewoon enorm, in combinatie met Dylan’s grote wapen, zijn teksten. Zijn stem, tja, er zijn mensen die zich daarop kapot focussen, maar dat doe ik niet, ik kan het eigenlijk wel hebben, meer nog, ik ben er gewoon gek op. Het maakt van hem een uniek artiest, nog meer dan hij al was. En wat die meesterwerkjes betreft.. als je dit stukje tekst aandachtig hebt gelezen, zal je wel weten welke nummers ik bedoel.
4,5 sterren
0
geplaatst: 1 augustus 2011, 14:41 uur
Een vermakelijke Dylan, het zakt nergens in maar vele hoogtepunten kent deze plaat eigenlijk ook niet. Toch zijn er een paar tracks die je wel als een "klein" hoogtepunt kunt benoemen: Don't Think Twice, It's All Right, Talking World War III Blues, A Hard Rain's A-Gonna Fall.
Het is ook leuk op Bob Dylan eens alleen met een gitaar en een mondharmonica- ik denk toch dat het een mondharmonica is
- te horen.
Het is ook leuk op Bob Dylan eens alleen met een gitaar en een mondharmonica- ik denk toch dat het een mondharmonica is
- te horen.
0
geplaatst: 1 augustus 2011, 16:11 uur
Goede review AOVV, ik heb bij favo tracks, naast Girl from the North Country en A Hard Rain's A-Gonna Fall , I Shall Be Free heerlijk lopende hilarische afsluiter.
0
geplaatst: 16 augustus 2011, 14:37 uur
Ik vind dit de meest wisselvallig cd uit zijn acoustische periode. Hier staan enkele van de allermooiste van zijn acoustische liedjes op zoals 'Don't Think Twice It's All Right', 'Girl From the North Country' en 'Corrina, Corrina', maar ook enkele langdradige nummers zoals 'Talkin' World War III Blues' en 'Bob Dylan's Dream'. Niet dat ik die laatste slecht vind maar ze duren iets te lang.
0
geplaatst: 16 augustus 2011, 19:22 uur
SnelleSnake schreef:
maar ook enkele langdradige nummers zoals 'Talkin' World War III Blues' en 'Bob Dylan's Dream'. Niet dat ik die laatste slecht vind maar ze duren iets te lang.
maar ook enkele langdradige nummers zoals 'Talkin' World War III Blues' en 'Bob Dylan's Dream'. Niet dat ik die laatste slecht vind maar ze duren iets te lang.
Niet als je meegaat in de tekst. Die is niets te lang. De teksten van dez songs zijn hylarisch,humoristisch en na bijna 50 jaar nog steeds actueel, al zou je the reds in TWWIII blues moeten vervangen door moslims of liberalen.
0
geplaatst: 18 oktober 2011, 09:21 uur
Ke$ha covert Don't Think Twice, It's All Right 
Link
Dit als onderdeel van een all-star tribute album met Dylan songs voor Amnesty International.
Link
Dit als onderdeel van een all-star tribute album met Dylan songs voor Amnesty International.
''When you think of me, you wouldn't think of Bob Dylan.'' says the pop star whose favorite album ever is Dylan's country classic Nashville Skyline.
''My music is more about going crazy than politics. But he's a huge influence-he writes his own songs and means what he says. I write my own music and I fucking mean every word I sing.''
The lyrics moved her so deeply that she broke into tears during recording. Adds Ke$ha: ''You can hear the snot running down my face.''
''My music is more about going crazy than politics. But he's a huge influence-he writes his own songs and means what he says. I write my own music and I fucking mean every word I sing.''
The lyrics moved her so deeply that she broke into tears during recording. Adds Ke$ha: ''You can hear the snot running down my face.''
I write my own music and I fucking mean every word I sing
0
Misterfool
geplaatst: 18 mei 2012, 22:07 uur
Op zich wel leuke, dromerige folk van Dylan, maar ik merk toch dat na enkele nummers de verveling toeslaat. 3* als openingsbod. Volgens mij ben ik toch meer fan van de elektrische periode van de heer Zimmerman.
0
sugartummy
geplaatst: 14 september 2012, 22:40 uur
dylans teksten zullen me worst wezen, ik lees liever een boek. het gaat om de muziek. en er zitten echt welmindere nummers op dit album:down the highway, oxford town, talking world...honey allow...ook word bob nogal eens (terecht) van plagiaat beschuldigd. ach, mijn fa vourite band led zeppelin jatte ook en de grootste countryblues artiest robert johnson ook. maar mischien kan AOVV zijn lezers op de gejatte melodieën en teksten op deze plaat wijzen. plaatst het wat in het juiste perspectief. zelfs het gelach heeft bob van woody guthrie gestolen! nou ja!
0
geplaatst: 15 september 2012, 01:43 uur
De teksten zijn juist een van de speerpunten van Dylan, muzikaal is het allemaal wel in dienst van het liedje maar niet opzienbarend. Ook zijn stem is niet je van het maar die teksten: man man wat geweldig!
0
geplaatst: 6 december 2012, 18:58 uur
A Hard Rain’s A-Gonna Fall is een halve eeuw oud vandaag !
Link
The original version from “The Freewheelin’ Bob Dylan” was recorded on December 6 – 1962…. 50 year’s ago today.
Link
0
geplaatst: 18 december 2012, 19:43 uur
Nooit geweten dat Bob in 2007 zijn magnum opus A Hard Rain's A-Gonna Fall nogmaals in de studio heeft opgenomen...
Studio 2007
Studio 2007
0
geplaatst: 18 december 2012, 20:45 uur
Klinkt wel leuk, maar het is wel duidelijk naar welke versie mijn voorkeur uitgaat 
0
geplaatst: 9 januari 2013, 13:32 uur
Columbia (Sony) heeft eind 2012 een box met 4 cd's uitgebracht (The 50th Anniversary Collection).
Hierop staan 86 nummers van Bob Dylan; de eerste twee cd's bevatten louter outtakes van The Freewheelin' Bob Dylan.
Hoewel in een oplage van slechts 100 (!) exemplaren betreft het hier wel een officiële release!
Voor zover ik heb kunnen nagaan staan de volgende nummers op deze box:
CD 1:
Columbia Studio A, New York, 24 april 1962:
Going To New Orleans [take1]
Going To New Orleans [take2]
Sally Gal [take2]
Sally Gal [take3]
Ramblin' Gamblin' Willie [take1]
Ramblin' Gamblin' Willie [take3]
Corrina, Corrina [take1]
Corrina, Corrina [take2]
The Death Of Emmett Till
Lonesome Whistle [take2]
Columbia Studio A, New York, 25 april 1962:
Rocks And Gravel [take3]
Sally Gal [take4]
Sally Gal [take5]
Baby, Please Don't Go [take1]
Baby, Please Don't Go [take3]
Milkcow's Calf Blues [take1]
Milkcow's Calf Blues [take3]
Wichita (Going To Louisiana) [take1]
Wichita (Going To Louisiana) [take2]
Milkcow's Calf Blues [take4]
Wichita (Going To Louisiana) [take2]
Columbia Studio A, New York, 9 juli 1962:
Baby I'm In The Mood For You [take2]
Blowin' In The Wind [take1]
Blowin' In The Wind [take2]
Worried Blues [take1]
Baby I'm In The Mood For You [take4]
CD 2:
Columbia Studio A, New York, 9 juli 1962:
Bob Dylan's Blues [take2]
Bob Dylan's Blues [take3]
Columbia Studio A, New York, 26 oktober 1962:
Corrina, Corrina [take2]
Corrina, Corrina [take3]
That's Alright, Mama [take1]
That's Alright, Mama [take3]
That's Alright, Mama [take5]
Mixed-Up Confusion [take3]
Mixed-Up Confusion [take5]
Columbia Studio A, New York, 1 november 1962:
Mixed-Up Confusion [take6]
Mixed-Up Confusion [take7]
Mixed-Up Confusion [take9]
Mixed-Up Confusion [take10]
Mixed-Up Confusion [take11]
That's Alright, Mama [take3]
Rocks And Gravel [take2]
Columbia Studio A, New York, 14 november 1962:
Ballad Of Hollis Brown [take2]
Kingsport Town [take1]
Whatcha Gonna Do? [take1]
Columbia Studio A, New York, 6 december 1962:
Hero Blues [take1]
Whatcha Gonna Do? [take1]
I Shall Be Free [take3]
I Shall Be Free [take5]
Hero Blues [take2]
Hero Blues [take4]
CD 3:
McKenzie's Home, New York, 23 november 1961:
Hard Times In New York Town
McKenzie's Home, New York, 29 januari 1962:
The Death Of Emmett Till
McKenzie's Home, New York, april 1963:
I Rode Out One Morning
House Of The Risin' Sun
McKenzie's Home, New York, september 1962:
See That My Grave Is Kept Clean
Ballad Of Donald White
Gerde's Folk City, New York, mei 1962:
Honey Just Allow Me One More Chance
Talkin' New York
Corrina, Corrina
Deep Ellem Blues
Blowin' In The Wind
Finjan Club, Montreal, 2 juli 1962:
The Death Of Emmett Till
Stealin'
Hiram Hubbard
Blowin' In The Wind
Rocks And Gravel
Quit Your Lowdown Ways
He Was A Friend Of Mine
Let Me Die In My Footsteps
Still A Fool
Ramblin' On My Mind
Muleskinner Blues
CD 4:
Carnegie Hall, Hootenanny, New York, 22 september 1962:
Sally Gal
Highway 51
Talking John Birch Paranoid Blues
Ballad Of Hollis Brown
A Hard Rain's A-Gonna Fall
The Gaslight Café, New York, oktober 1962:
See That My Grave Is Kept Clean
No More Auction Block
Motherless Children
Kindhearted Women Blues
Black Cross
Ballad Of Hollis Brown
Ain't No More Cane
Hierop staan 86 nummers van Bob Dylan; de eerste twee cd's bevatten louter outtakes van The Freewheelin' Bob Dylan.
Hoewel in een oplage van slechts 100 (!) exemplaren betreft het hier wel een officiële release!
Voor zover ik heb kunnen nagaan staan de volgende nummers op deze box:
CD 1:
Columbia Studio A, New York, 24 april 1962:
Going To New Orleans [take1]
Going To New Orleans [take2]
Sally Gal [take2]
Sally Gal [take3]
Ramblin' Gamblin' Willie [take1]
Ramblin' Gamblin' Willie [take3]
Corrina, Corrina [take1]
Corrina, Corrina [take2]
The Death Of Emmett Till
Lonesome Whistle [take2]
Columbia Studio A, New York, 25 april 1962:
Rocks And Gravel [take3]
Sally Gal [take4]
Sally Gal [take5]
Baby, Please Don't Go [take1]
Baby, Please Don't Go [take3]
Milkcow's Calf Blues [take1]
Milkcow's Calf Blues [take3]
Wichita (Going To Louisiana) [take1]
Wichita (Going To Louisiana) [take2]
Milkcow's Calf Blues [take4]
Wichita (Going To Louisiana) [take2]
Columbia Studio A, New York, 9 juli 1962:
Baby I'm In The Mood For You [take2]
Blowin' In The Wind [take1]
Blowin' In The Wind [take2]
Worried Blues [take1]
Baby I'm In The Mood For You [take4]
CD 2:
Columbia Studio A, New York, 9 juli 1962:
Bob Dylan's Blues [take2]
Bob Dylan's Blues [take3]
Columbia Studio A, New York, 26 oktober 1962:
Corrina, Corrina [take2]
Corrina, Corrina [take3]
That's Alright, Mama [take1]
That's Alright, Mama [take3]
That's Alright, Mama [take5]
Mixed-Up Confusion [take3]
Mixed-Up Confusion [take5]
Columbia Studio A, New York, 1 november 1962:
Mixed-Up Confusion [take6]
Mixed-Up Confusion [take7]
Mixed-Up Confusion [take9]
Mixed-Up Confusion [take10]
Mixed-Up Confusion [take11]
That's Alright, Mama [take3]
Rocks And Gravel [take2]
Columbia Studio A, New York, 14 november 1962:
Ballad Of Hollis Brown [take2]
Kingsport Town [take1]
Whatcha Gonna Do? [take1]
Columbia Studio A, New York, 6 december 1962:
Hero Blues [take1]
Whatcha Gonna Do? [take1]
I Shall Be Free [take3]
I Shall Be Free [take5]
Hero Blues [take2]
Hero Blues [take4]
CD 3:
McKenzie's Home, New York, 23 november 1961:
Hard Times In New York Town
McKenzie's Home, New York, 29 januari 1962:
The Death Of Emmett Till
McKenzie's Home, New York, april 1963:
I Rode Out One Morning
House Of The Risin' Sun
McKenzie's Home, New York, september 1962:
See That My Grave Is Kept Clean
Ballad Of Donald White
Gerde's Folk City, New York, mei 1962:
Honey Just Allow Me One More Chance
Talkin' New York
Corrina, Corrina
Deep Ellem Blues
Blowin' In The Wind
Finjan Club, Montreal, 2 juli 1962:
The Death Of Emmett Till
Stealin'
Hiram Hubbard
Blowin' In The Wind
Rocks And Gravel
Quit Your Lowdown Ways
He Was A Friend Of Mine
Let Me Die In My Footsteps
Still A Fool
Ramblin' On My Mind
Muleskinner Blues
CD 4:
Carnegie Hall, Hootenanny, New York, 22 september 1962:
Sally Gal
Highway 51
Talking John Birch Paranoid Blues
Ballad Of Hollis Brown
A Hard Rain's A-Gonna Fall
The Gaslight Café, New York, oktober 1962:
See That My Grave Is Kept Clean
No More Auction Block
Motherless Children
Kindhearted Women Blues
Black Cross
Ballad Of Hollis Brown
Ain't No More Cane
0
geplaatst: 9 januari 2013, 17:56 uur
Floater schreef:
Columbia (Sony) heeft eind 2012 een box met 4 cd's uitgebracht (The 50th Anniversary Collection).
Hierop staan 86 nummers van Bob Dylan; de eerste twee cd's bevatten louter outtakes van The Freewheelin' Bob Dylan.
Hoewel in een oplage van slechts 100 (!) exemplaren betreft het hier wel een officiële release.
Columbia (Sony) heeft eind 2012 een box met 4 cd's uitgebracht (The 50th Anniversary Collection).
Hierop staan 86 nummers van Bob Dylan; de eerste twee cd's bevatten louter outtakes van The Freewheelin' Bob Dylan.
Hoewel in een oplage van slechts 100 (!) exemplaren betreft het hier wel een officiële release.
Sony wil nog even cashen, voordat voor dit materiaal de copyright in Europa ten einde loopt...
NY Times
Two spokesmen for Sony confirmed that the set was legitimate, its bootleglike appearance notwithstanding. They explained that the point of the release was to keep the recordings under copyright protection in Europe, where the laws are in flux. Currently, recordings can be copyrighted in Europe for 50 years, a much shorter term than in the United States, where recordings made since 1978 will remain copyrighted until 70 years after the death of the last surviving author.
0
geplaatst: 9 januari 2013, 22:56 uur
Nou, Stalin als ze echt hadden willen cashen dan hadden ze natuurlijk veel meer dan 100 exemplaren op de markt gezet. Ze hebben net op tijd ontdekt dat de copyright van deze nummers bijna verlopen was. Waarschijnlijk moeten ze nu ieder jaar een reeks songs op de markt zetten.....
0
geplaatst: 9 januari 2013, 23:10 uur
Daar heb je een punt, toch snap ik niet helemaal waarom je dit zou kopen...
Als doorsnee Dylan-liefhebber met wellicht maar 5 platen in de kast zul je niet snel 4 schijfjes vol verschillende takes van veelal dezelfde nummers in huis willen halen.
Dit is toch meer iets voor de doorgewinterde liefhebber, maar die zullen het allergrootste gedeelte van dit materiaal toch al lang in huis hebben als bootleg.
Meer iets voor fetishjisten die koste wat kost de collectie compleet moeten hebben lijkt mij dus...
Nee, ik wacht liever op de volgende Bootleg Series
Als doorsnee Dylan-liefhebber met wellicht maar 5 platen in de kast zul je niet snel 4 schijfjes vol verschillende takes van veelal dezelfde nummers in huis willen halen.
Dit is toch meer iets voor de doorgewinterde liefhebber, maar die zullen het allergrootste gedeelte van dit materiaal toch al lang in huis hebben als bootleg.
Meer iets voor fetishjisten die koste wat kost de collectie compleet moeten hebben lijkt mij dus...
Nee, ik wacht liever op de volgende Bootleg Series
0
geplaatst: 10 januari 2013, 10:13 uur
Dit is inderdaad geen materiaal voor de doorsnee Dylan liefhebber die vijf platen in de kast heeft staan. Voor de verzamelaar (waaronder ikzelf), maar ook voor de liefhebber van The Freewheelin’ Bob Dylan is dit wel iets om je vingers bij af te likken.
Ik heb vele bootlegs met materiaal uit deze tijd, maar ik heb even geturfd en er staan maar liefst 24 opnames op de eerste twee cd’s die niet onder verzamelaars circuleren!
Bovendien zijn met name de studio-opnamen hier in veel betere kwaliteit, wat natuurlijk ook een extra waarde geeft aan de collectie.
Kennelijk wil Columbia (Sony) in de toekomst nog iets met deze opnamen doen (Bootleg Series bijv.) en daarom bedraagt de totale oplage van The 50th Anniversary Collection slechts honderd exemplaren.
Ik heb vele bootlegs met materiaal uit deze tijd, maar ik heb even geturfd en er staan maar liefst 24 opnames op de eerste twee cd’s die niet onder verzamelaars circuleren!
Bovendien zijn met name de studio-opnamen hier in veel betere kwaliteit, wat natuurlijk ook een extra waarde geeft aan de collectie.
Kennelijk wil Columbia (Sony) in de toekomst nog iets met deze opnamen doen (Bootleg Series bijv.) en daarom bedraagt de totale oplage van The 50th Anniversary Collection slechts honderd exemplaren.
0
geplaatst: 10 januari 2013, 11:57 uur
Ik heb weer eens mijn complete collectie van Bob op mijn iPod gezet, want het is alweer een tijdje geleden dat ik dit soort parels heb beluisterd. Freewheelin' is toch wel één van mijn favorieten samen met o.a. Blonde on Blonde en Desire.
0
geplaatst: 14 januari 2013, 17:49 uur
Floater schreef:
Nou, Stalin als ze echt hadden willen cashen dan hadden ze natuurlijk veel meer dan 100 exemplaren op de markt gezet. Ze hebben net op tijd ontdekt dat de copyright van deze nummers bijna verlopen was. Waarschijnlijk moeten ze nu ieder jaar een reeks songs op de markt zetten.....
Nou, Stalin als ze echt hadden willen cashen dan hadden ze natuurlijk veel meer dan 100 exemplaren op de markt gezet. Ze hebben net op tijd ontdekt dat de copyright van deze nummers bijna verlopen was. Waarschijnlijk moeten ze nu ieder jaar een reeks songs op de markt zetten.....
Why There Are Only 100 Copies Of The New Bob Dylan Record
"Even record executives occasionally stray into honesty," says James Boyle, a law professor at Duke University. "This is, in fact, a copyright extension collection. That's what it is."
Boyle says Dylan's label appears to be exploiting an obscure but potentially lucrative change in European copyright law.
The European Union recently extended the term of copyright for sound recordings from 50 years to 70 years. But, there's a catch.
"You actually have to have, at some point, distributed these songs during that initial 50-year period. These were masters that were lying in the vaults," Boyle says, "and none of them had ever seen the light of day. And so he had to get them out before that 50-year period expired in order to get the extra 20 years."
Boyle says Dylan's label appears to be exploiting an obscure but potentially lucrative change in European copyright law.
The European Union recently extended the term of copyright for sound recordings from 50 years to 70 years. But, there's a catch.
"You actually have to have, at some point, distributed these songs during that initial 50-year period. These were masters that were lying in the vaults," Boyle says, "and none of them had ever seen the light of day. And so he had to get them out before that 50-year period expired in order to get the extra 20 years."
Link
Had ik toch gelijk Floater
0
geplaatst: 15 januari 2013, 09:27 uur
Jij je zin, jij blij, Stalin!
Maar zoals ik hiervoor al aangaf:
Volgens mij is dat iets anders dan:
Maar zoals ik hiervoor al aangaf:
Floater schreef:
Kennelijk wil Columbia (Sony) in de toekomst nog iets met deze opnamen doen (Bootleg Series bijv.) en daarom bedraagt de totale oplage van The 50th Anniversary Collection slechts honderd exemplaren.
Kennelijk wil Columbia (Sony) in de toekomst nog iets met deze opnamen doen (Bootleg Series bijv.) en daarom bedraagt de totale oplage van The 50th Anniversary Collection slechts honderd exemplaren.
Volgens mij is dat iets anders dan:
Stalin schreef:
Sony wil nog even cashen, voordat voor dit materiaal de copyright in Europa ten einde loopt...
Sony wil nog even cashen, voordat voor dit materiaal de copyright in Europa ten einde loopt...
0
geplaatst: 15 januari 2013, 17:56 uur
Floater schreef:
Jij je zin, jij blij, Stalin!
Jij je zin, jij blij, Stalin!
Niet zo chagrijnig Floater, de smiley gaf al aan dat ik je zat te pesten...
Columbia heeft hoe dan ook een tactische en financieel verstandige zet gedaan en is, samen met Dylan de lachende derde.
Even goede vrienden, ik zal het in elk geval niet in huis halen...that's all
0
geplaatst: 15 januari 2013, 21:56 uur
Sans rancune, Stalin.
Overigens heb ik de collectie gewoon gratis gedownload. En ik vind het een aanrader!
Overigens heb ik de collectie gewoon gratis gedownload. En ik vind het een aanrader!
0
geplaatst: 4 maart 2013, 19:06 uur
Een score van 4,15! Wat hoog! Ik zat zelf te denken eerder aan 3 magere sterren. Dit zal wel vloeken in de Bob Dylan-kerk zijn, maar ik vind hier gewoon weinig aan. Sowieso vind ik het stemgeluid van hem niet mooi en door de mondharmonica komt dit allemaal ook zeurderig over. Dylan zingt een paar teksten, komt er met zijn bekschaaf tussendoor en zingt weer een paar teksten. Tsja, niet echt mijn idee van leuke muziek.
De wat zachtmoedigere nummers met meer lijn zoals Corrina, Corrina kunnen dan ook meer mijn goedkeuring verdragen. Nu begrijp ik dat de teksten klaarblijkelijk briljant zijn, maar daar interesseer ik me nooit zo heel hard voor. Ik weet het, dat kan een groot gemis zijn, maar ik vind de muziek zelf vaak interessanter om te horen dan alleen puur de teksten. Maar oke, als ik in een goede bui ben, zal ik de lyrics opsnorren, al denk ik niet echt dat mijn waardering voor deze plaat hoger zal worden.
De wat zachtmoedigere nummers met meer lijn zoals Corrina, Corrina kunnen dan ook meer mijn goedkeuring verdragen. Nu begrijp ik dat de teksten klaarblijkelijk briljant zijn, maar daar interesseer ik me nooit zo heel hard voor. Ik weet het, dat kan een groot gemis zijn, maar ik vind de muziek zelf vaak interessanter om te horen dan alleen puur de teksten. Maar oke, als ik in een goede bui ben, zal ik de lyrics opsnorren, al denk ik niet echt dat mijn waardering voor deze plaat hoger zal worden.
0
geplaatst: 18 maart 2013, 22:29 uur
Ik gok dat alleen een uitzonderlijke artiest mij kan interesseren in folk muziek. Folk muziek is nog steeds niet mijn ding maar Dylan kan uitzonderlijke muziek maken waardoor hij elk genre veranderd in Bob Dylan.
0
geplaatst: 24 april 2013, 17:32 uur
Bob Dylan – The 8th and last Freewheelin’ Bob Dylan session – 24 April 1963 – 50 years ago
Johanna's Visions
Johanna's Visions
0
geplaatst: 27 mei 2013, 10:52 uur
Vandaag wordt dit prachtige album exact 50 jaar oud. Tijd om hem nog eens te draaien .
.* denotes required fields.