Black Sheep - Encouraging Words (1975)
mijn stem
2 stemmen
0
geplaatst: 14 december 2024, 10:24 uur
De groep waarin Lou Gramm, nadien welbekend van Foreigner, zijn eerste schreden op het pad van vinyl zette. Dit onder zijn volle achternaam Grammatico. Net als het debuut verscheen deze tweede - en laatste - van Black Sheep in 1975. Twee albums zo kort na elkaar? Vaak bevat de opvolger het mindere materiaal; hier is dat niet het geval. De groep speelt melodieuze hardrock / adult oriented rock, waarin de toetsen van Larry Crozier (piano en orgel) niet verzuipen ten opzichte van hetgeen gitarist Donald Mancuso neerzet.
Opener Halfway Home laat Encouraging Words rockend starten en had zo maar één van de topnummers van Foreigner kunnen zijn. Daarna volgt het melodieuzere en langzamere titelnummer; op zich ook sterk, maar met z'n 5'31" iets te lang. To Whom It May Concern is vervolgens uptempo en aangenaam en waar de vorige nummers op gitaar leunden, is het hier een Hammondorgel dat de basis legt.
Op het midtempo No Worry, No Pain zijn piano en gitaar in evenwicht, waarna kant 1 met zwoele elektrische piano afsluit via ballade When It All Makes Sense. Hierbij moet ik aan The Babys denken.
Het blijft qua tempo kalm, omdat kant 2 opent met ballade The Change. Net als op het debuut had ik wel meer uptempo werk gewild, al spelen de muzikanten prima en is Gramm in topvorm. Iets vlotter is All I Am, de akoestische ballade Shauna werkt vervolgens verrassend goed en met slotlied Chain on Me is daar eindelijk het derde uptempo nummer en het mag er zijn.
De groep gaat op tournee als voorprogramma van Kiss, maar als hun truck met daarin alle apparatuur verongelukt op een spekgladde snelweg en men de tour moet afbreken, is het einde daar.
Ik vond het album op YouTube. Dit was dus de laatste die Black Sheep maakte; beide zijn meer dan interessant voor liefhebbers van het vroege werk van Foreigner, waar eveneens de adult oriented rocksferen van de jaren '70 klinken.
Gramm maakte furore bij die groep, op zijn latere solowerk werkte hij echter weer samen met zijn oude maatje van Black Sheep, bassist Bruce Turgon. Dan bedoel ik Ready Or Not (1987), Long Hard Look (1989) en het kortstondige project met het gelijknamige album Shadow King (1991), waarna Turgon meeging naar Foreigner om daar zo'n tien jaar te blijven. Hij is op hun Mr. Moonlight te horen.
Als Gramm in 2009 zijn album met The Lou Gramm Band uitbrengt, klinkt daar een ander kompaan uit de dagen van Black Sheep: gitarist Donald Mancuso.
Zo af en toe doet Black Sheep een reünieconcert. De laatste keer in juni 2024, waarvan ik deze beelden tegenkwam op YouTube. Alhoewel de groep slechts een tweetal albums maakte en niet ieder nummer sterk genoeg is, valt met het beste van de twee een prima afspeellijst samen te stellen. Zoals ik destijds deed met de eerste albums van Whitesnake, waar eveneens mindere nummers met briljantjes werden afgewisseld. Degenen die minder moeite hebben met langzaam werk, kunnen hier op een hogere score uitkomen.
Opener Halfway Home laat Encouraging Words rockend starten en had zo maar één van de topnummers van Foreigner kunnen zijn. Daarna volgt het melodieuzere en langzamere titelnummer; op zich ook sterk, maar met z'n 5'31" iets te lang. To Whom It May Concern is vervolgens uptempo en aangenaam en waar de vorige nummers op gitaar leunden, is het hier een Hammondorgel dat de basis legt.
Op het midtempo No Worry, No Pain zijn piano en gitaar in evenwicht, waarna kant 1 met zwoele elektrische piano afsluit via ballade When It All Makes Sense. Hierbij moet ik aan The Babys denken.
Het blijft qua tempo kalm, omdat kant 2 opent met ballade The Change. Net als op het debuut had ik wel meer uptempo werk gewild, al spelen de muzikanten prima en is Gramm in topvorm. Iets vlotter is All I Am, de akoestische ballade Shauna werkt vervolgens verrassend goed en met slotlied Chain on Me is daar eindelijk het derde uptempo nummer en het mag er zijn.
De groep gaat op tournee als voorprogramma van Kiss, maar als hun truck met daarin alle apparatuur verongelukt op een spekgladde snelweg en men de tour moet afbreken, is het einde daar.
Ik vond het album op YouTube. Dit was dus de laatste die Black Sheep maakte; beide zijn meer dan interessant voor liefhebbers van het vroege werk van Foreigner, waar eveneens de adult oriented rocksferen van de jaren '70 klinken.
Gramm maakte furore bij die groep, op zijn latere solowerk werkte hij echter weer samen met zijn oude maatje van Black Sheep, bassist Bruce Turgon. Dan bedoel ik Ready Or Not (1987), Long Hard Look (1989) en het kortstondige project met het gelijknamige album Shadow King (1991), waarna Turgon meeging naar Foreigner om daar zo'n tien jaar te blijven. Hij is op hun Mr. Moonlight te horen.
Als Gramm in 2009 zijn album met The Lou Gramm Band uitbrengt, klinkt daar een ander kompaan uit de dagen van Black Sheep: gitarist Donald Mancuso.
Zo af en toe doet Black Sheep een reünieconcert. De laatste keer in juni 2024, waarvan ik deze beelden tegenkwam op YouTube. Alhoewel de groep slechts een tweetal albums maakte en niet ieder nummer sterk genoeg is, valt met het beste van de twee een prima afspeellijst samen te stellen. Zoals ik destijds deed met de eerste albums van Whitesnake, waar eveneens mindere nummers met briljantjes werden afgewisseld. Degenen die minder moeite hebben met langzaam werk, kunnen hier op een hogere score uitkomen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.