Nightwish - Human. :||: Nature. (2020)

Human. :II:. Nature is in zekere zin een logische opvolger van Endless Forms Most Beatiful en anderzijds ook een album dat zich wil laten onderscheiden binnen de discografie. Een stuk als Harvest geeft wat dat betreft al wel de stip op de horizon weer: meer folk en minder metal. Wat blijft is de bekende Nightwishbombast.

Music opent fraai met een theatraal intro. Het komt in rustigere vaarwateren als Floor Jansen haar mond open trekt. Erg bijzonder hoe die vrouw aan 'show off' doet zonder 'show off' te zijn. Ze geeft precies datgene wat een song nodig heeft en treedt zelden echt op de voorgrond terwijl het allemaal wel duizelingwekkend is wat ze doet. Of zoiets.

Noise blijft een lelijk eendje met zijn staccato versjes. Het is lawaaierig en verder niets bijzonders. Als het iets steviger moet, is Tribal meer geslaagd.

Harvest is als rustpuntje zeer aardig maar de vocalen van Donockley zijn tamelijk nikserig. Daar had absoluut meer ingezeten. Een ander mannelijk puntje van zangergernis is Marco Hietala die in Endlessness hopeloos probeert een Savatage/TSO declamatienten beste te geven. De sterke fundamenten van de song redden de boel enigszins.

How's The Heart? heeft de titel van een gezapige ballad maar is eigenlijk een goed in het gehoor liggende mellow hardrocktrack. Dat is echt een goed gelukt breekpunt op het album.

Schijf nummer 2 lijkt me meer een solo-escapade van Tuomas Holopainen. Een score-achtig werkstuk met enkele gevocaliseerde bijdragen. Het doet me wat denken aan BE van Pain Of Salvation maar dat niveau wordt nergens gehaald.

Al met al is het wel een fijne plaat om in huis te halen. Schijf 1 stelt op kleine smaakkwesties na nauwelijks teleur. De boel moet even rijpen maar dan is er ook zat te beleven.
Schijfje nummer 2 voelt een beetje als een bonusexperiment. Ik zal het zelf niet heel vaak draaien. Maar het is wel dapper om gewoon erbij te doen.

Nightwish herbevestigt haar status. De band is nog lang niet toe aan terugvallen op oude tijden. En dat is een gezond teken.

Bedankt voor sjabloon

'Music'
Redelijke goede openingstrack vooral in de rustige gedeeltes, de hardere stukken doen wat recycled aan.
Floor heeft wel toffe zanglijnen.

'Noise'
Erg erg matig nummer.

'Shoemaker'
Misschien wel beste nummer van het album. Leuk en een heel erg kunstig einde.

'Harvest'
Potentiele Eurovisie Songfestival winnaar. Redelijk leuk

'Pan'
En is het niet Shoemaker dan is Pan het beste nummer. Gewoon ontwikkeling die je van Nightwish wil horen. Tof nummer.

'How's the heart'
Erg matige ballad in het oeuvre van Nightwish

'Procession'
Goed nummer. Had misschien iets korter gemogen maar dat is miereziften.

'Tribal'
Op die onzinnige stem van Hietala na een best stevig nummer wat wel te waarderen valt.

'Endlessness'
Wat een draak.

conclusie:
Iets van een 3,5 dan misschien. Benieuwd naar album twee, bij korte luistering hoorde ik Road to Awe en Tree of Life....
Floor krijgt gelukkig deze keer wel leuke zanglijnen en trekt een paar nummers daarmee over de streep naar de positieve kant. Hietela is toch wel minder. Op bijvoorbeeld Rest Calm een geweldige toevoeging, op Tribal en Endlessess hopeloos.
Als geheel een kleine revanche voor het inspiratieloze en zwakke EMFB maar helaas ook nog geen mokerslag om mee terug te meppen.

Is het de enorme verwachting die ik had van dit tweede album met Floor? Op elke Nightwish plaat waren er wel een paar echte hoogtepunten, maar op deze plaat mis ik dat. Misschien moet ik deze plaat anders benaderen, meer vanuit een soort River dance optiek.

De positieve punten voor mij: beste gedurfde aparte sound, soms behoorlijk introvert, mooie romantische luisterstukken als achtergrondmuziek, de soms prachtige kwetsbaar klinkende stem van Floor, eens een keer wat anders, bijna een soort etnische volksmuziek, sferisch af en toe. Conclusie: ik moet deze plaat van Nightwish benaderen alsof het een andere band is. Dat schept minder frustratie.

De negatieve punten voor mij: nauwelijks metal, saaie composities, minder interessante, niet geschoolde stem van Donockley die teveel op de voorgrond staat, Hietala's stem niet optimaal benut, Floors stem niet optimaal benut, herhalingsoefening van de bekende Nightwish melodietjes, teveel nadruk op de in een kringetje rondcomponerende Holopainen.

Dan is het weer tijd voor Allen/Olzon. Of voor een van de twee Dark Elements. Of Metalite. Of de nieuwe van Dynazty. Of Ghost Love score, of Northward....:-)

Je moet het Tuomas Holopainen nageven: hij laat zich niet leiden door wat de massa wil, maar volgt zijn eigen wil, zijn eigen weg. Bevalt je deze niet, dan is dat jammer. Bevalt je deze wel, dan is er niets aan de hand.

Human Nature klinkt eigenlijk in alles als het logische vervolg op het succes-album Endless Forms Most Beautiful, maar tegelijkertijd kiest Nightwish niet direct voor de gemakkelijkste weg. En dit komt met name door het ruim een half uur durende slotstuk van het album, het grotendeels instrumentale (op een paar gesproken woorden en wat woordloze zang van Floor Jansen na) "All the Works of Nature Which Adorn the World", opgedeeld in acht stukken.
En het moet gezegd, muzikaal klinkt het prachtig. Meneer Holopainen weet prachtige instrumentale stukken te schrijven. Alleen werkt het niet als geheel, omdat het teveel van het goede is. Teveel voor een Nightwish-album. Had hij een deel van deze muziek gebruikt en verweven met de rest van de gezongen nummers, dan had het i.m.o. meer effect gehad. Nu klinkt het vooral als een stuk muziek wat hij beter onder zijn eigen naam had kunnen uitbrengen.
Daarnaast zit ik ook niet echt te wachten op de grote Tuomas Holopainen-show. En ja ik weet dat de beste man de grote kracht achter Nightwish is, maar met alle respect denk ik niet dat de doorgewinterde Nightwish-fan op muziek zit te wachten, die ik eerder zou verwachten op een album van bijvoorbeeld de Oostenrijkse multi-instrumentalist Gandalf. Het nummer "The Green" bijvoorbeeld had zo op een album van Gandalf kunnen staan. Maar met alle respect, dan zet ik wel een album van Gandalf op of een willekeurige soundtrack van een film met soortgelijke muziek. Daar luister ik geen Nightwish voor.

Maar het pretentieuze instrumentale tweede deel van het album, hoe mooi het ook moge zijn, is niet het enige probleem van dit album. Naast dat e.e.a. al niet lekker loopt op dit album, staan er binnen het kader van de gezongen nummers, nou niet bepaald al te memorabele nummers tussen.

Het album begint weliswaar veelbelovend met het verrassende en nou niet bepaald voor de hand liggende opener "Music". Het is een prachtig nummer met een sterke opbouw en ongelooflijk sterke zanglijnen van Floor Jansen. Een nummer die ook tot volle wasdom komt, bij elke nieuwe luisterbeurt.

"Noise" volgt daarna vlot en is een meer voor de hand liggende Nightwish-knaller, die ondanks dat deze niet per se verrast, wel erg lekker klinkt en daardoor ermee door kan.

"Shoemaker" is ook een pareltje en vooral vanwege het slotstuk, waarin Floor haar sopraan-kwaliteiten voor de dag legt. Prachtig nummer die wat mij betreft wel wat langer had mogen duren.

Na "Shoemaker" begint het echter te rammelen. "Harvest" is hoe goed bedoelt ook, nou niet bepaald memorabel te noemen. Het klinkt herkenbaar en op deze wijze hebben we het allemaal uiteraard al eens eerder gehoord; echter is het nummer niet sterk genoeg om te blijven hangen.

Gelukkig is daar "Pan", wederom weer een pareltje zoals ik ze graag hoor van Nightwish. Sprookjes-achtige zanglijnen van Floor, een gaaf refrein en pakkende bombastiek zorgen ervoor dat dit nummer naast de eerste drie nummers boven de rest uitsteekt.

Helaas blijft het niveau dus niet constant. Vanaf de tweede helft van de gezongen nummers kakt het in. "How's the Heart" is an sich best mooi, maar beklijft niet. Het saaie refrein en grotendeels matte muzikale ondersteuning zorgt er zelfs voor dat het nummer wat saai klinkt. Jammer!

"Procession" is muzikaal ronduit zwak. Het kabbelt voort zonder dat het echt interessant wordt. Natuurlijk is het muzikaal best mooi, Floor zingt mooi, maar kom op jongens, wat een richtingloos nummer is dit zeg!

Neem dan "Tribal". Wauw, ik hoor metal. Maar ik hoor ook een vorm van geforceerdheid, die ik niet vind thuis horen binnen Nightwish. Naar ik vernomen heb, is dit voor velen een favoriet. Ik hoor het er niet direct in terug helaas.

En om dan het vocale gedeelte te eindigen met het ronduit wel erg saaie "Endlessness", is gewoon een teleurstelling. Het nummer sleept zich op een saaie manier zeven minuten lang voort en ondanks de bezielende zang van Marco Hietala (het enige nummer waarop hij, met uitzondering van wat achtergrondzang, prominent te horen is), red hij het niet om het nummer naar grote hoogten te leiden. Daar is het compositorisch gezien te zwak voor.

Conclusie is dat Human Nature muzikaal gezien een album is van uitersten. Er zullen wagonladingen mensen zijn die dit prachtig zullen vinden. Maar laten we eerlijk zijn: teveel van het goede is gewoonweg teveel van het goede. Het instrumentale tweede deel van het album is, hoe herkenbaar het bij vlagen ook mag klinken, niet iets waar de fan op een Nightwish-album zit te wachten. Althans, dat denk ik tenminste.
Dan is er natuurlijk de oplossing, om het vervolgens niet te luisteren. Tja, dan blijven er negen nummers over, waarvan de ene helft goed is en de andere helft middelmatig. En is dat dan het album waar we vijf jaar op hebben zitten wachten?
Is het niet eerlijk dan? Had ik niet zulke torenhoge verwachtingen moeten hebben? Is het album wél goed, maar valt het kwartje gewoonweg niet? Welnu, na meerdere luisterbeurten blijkbaar niet.
Maar wat ik al eerder aangaf: het rockt ook niet. De vonk spat er niet vanaf. Dat Nightwish ervoor kiest om nu steeds meer van het metal-pad af te raken, is een keuze. En die wil ik best respecteren. Maar waar de band op vorige albums die stevige metal-ondergrond nog goed wist te behouden en deze wist te combineren met het theatrale en bombastische tintje die meneer Holopainen steeds meer in de muziek stopte, lijkt dit op Human Nature nu door te slaan op een manier dat het songmateriaal er zelfs onder lijdt. En dat kan toch nooit de bedoeling zijn geweest toch?

Human Nature krijgt nog steeds een voldoende. Maar een krappe dit keer. Simpelweg vanwege het feit dat ik hier zoveel meer van had verwacht. Ik zal zeker de nummers die ik wel goed vind, nog vaak gaan beluisteren. Maar de rest zal een minder lot beschoren zijn. Het is wat het is, maar jammer is het wel. Want na de knaller die Endless Forms Most Beautiful heet, is Human Nature, hoe goed bedoelt ook, het allemaal nét niet.

Nightwish neemt de afgelopen 13 jaar telkens de tijd voor zijn albums, maar geeft ons dan wel gelijk ongeveer 80 minuten luisterplezier. In de pre-cd-tijd kun je dat gerust een dubbel-lp noemen. Dat legitimeert de vier-vijf jaar telkens dan ook. Ik moet alleen dan gelijk eerlijk zeggen dat ik de halfuur durende tweede cd niet helemaal serieus kan nemen. Dit soort muziek is voor mijn gevoel, vrij naar Hans Teeuwen, door anderen veel eerder, veel vaker en veel beter gedaan. Ja, ik hoor wel dat er aandacht aan is besteed en ik zeg niet dat ik het zelf ook zo even zou kunnen bedenken, maar hiervoor luister ik niet Nightwish. Bedenk hiervoor een zijprojectje zou ik zeggen, en laat Nightwish als Nightwish klinken: symfonische metal dus. Let wel: op het vorige album was er The Eyes of Sharbat Gula, dat nummertje vind ik best aardig als uitstapje te midden van de rest, en was kwalitatief denk ik geslaagd, maar 30 minuten vind ik te veel van het goede.

Blijft over Human, en deze cd vind ik er best mee door kunnen. Een betere opening dan ‘Music’ had ik me niet kunnen wensen: prachtig hoe het mysterieuze begin overgaat in bombastisch strijkwerk dat abrupt maar uiterst subtiel wordt doorbroken met een prachtige en fraai gezongen coupletmelodie. Die lijkt ook weer moeiteloos over te gaan in een evenzo prettige refreinmelodie. Wat wil een mens nog meer. Het andere hoogtepunt is ‘Pan’ dat vol gave hooks zit en een krachtig refrein heeft. Doet al met al wat filmisch aan. Sowieso lijkt de Hans Zimmer-inspiratie weer een beetje teruggekeerd ten opzichte van het toch meer rechttoe rechtaan Endless Forms Most Beautiful. Ook prima is ‘Noise’: snel, herkenbaar en degelijk. Er is hier ook weer de tijd genomen voor een meeslepende symfonische bridge. Al met al een prima verzorgd nummer met een spannende break voor het refrein. ‘Shoemaker’ komt met een lekker ontregelend ritme en weet heel fraai en episch te eindigen, zeker niet alleen door Floors hemelse operazang. De 50 minuten van Human voelen ondanks de niet al te gewaagde liedjesstructuren divers en avontuurlijk aan. Net als bij het vorige album weet Holopainen de nummers leuk en effectief aan te kleden, waardoor de mindere nummers overeind worden gehouden. Die mindere tracks vind ik vooral op de tweede helft van Human, hoewel het met ‘Endlessness’ met de slepende themamelodie acceptabel eindigt. How's the Heart heeft dan weer een zeikerig refreintje. Na een positieve eerste indruk bij ‘Harvest’ begint dit nummer me jammer genoeg dan weer steeds meer te vervelen.

Al met al ben ik over de eerste cd zeker niet ontevreden als ik bedenk hoeveel nummers er ook nou echt bovenuit schoten op de vorige Nightwish-schijven. ‘Music’ en ‘Pan’ geven blijk van het maximum van Holopainens kunnen en ook met ‘Noise’, ‘Shoemaker’, ‘Tribal’ en ‘Endlessness’ is het Nightwish-oeuvre heel aardig uitgebreid. Floor doet haar werk uiteraard prima met haar krachtige borststem en en enkele machtige uithalen zoals in een variatie op het refrein van 'How's the Heart'. Ze lijkt echter net als op het vorige album niet helemaal tot uiting te komen als je zag wat ze allemaal in haar mars heeft bij het tv-programma Beste Zangers. Een positief aspect is ook dat de lijn van Endless Forms Most Beautiful wordt doorgezet in de zin dat het weer een album is dat ergens over gaat en dat de teksten mooi en origineel zijn. Het experiment van cd 2 vind ik niet geslaagd jammer genoeg, dus als beoordeling houd ik het bij een ruime voldoende.

Ik zal maar gelijk maar met de deur in huis vallen, ik ben geen fan van het eerste uur, eigenlijk had ik nog nooit van Nightwish of Floor Jansen gehoord, moet ik me daar voor schamen, nou nee niet echt( vind ik zelf). Mijn aandacht werd getrokken door het bewuste programma, wij waren op vakantie in Noorwegen , en via de bewuste Z app hebben we in de avond uren tv gekeken , en natuurlijk viel Floor hier bij op.

Thuis gekomen Endless op cd gekocht, en dat beviel goed, met deze plaat in het achterhoofd ook maar gelijk deze nieuwe release op vinyl gekocht , hoewel ietsje minder dan zijn voorganger, kan deze elpee mijn goedkeuring wel wegdragen , strakke harde melodien , die gedragen worden door de strakke zang van Floor Jansen, zelfs het door velen verguisde Harvest met Donockly vind ik prima te pruimen, de derde lp valt ook redelijk in de smaak, eigenlijk is er maar 1 minpuntje, en dat zijn mijn buren, normaal zijn ze het hele jaar op vakantie, alleen door de periode die we door moeten komen zij nauwelijks de deur uit , ik heb de plaat nog niet echt op volle sterkte kunnen draaien

De sprookjesachtige fluitketelmetal van Nightwish weet ditmaal niet helemaal te overtuigen. Herhaaldelijk klinkt het materiaal nogal kitscherig, met name in het flauwe, folky Harvest. Daar krijg ik nogal een riverdance-achtig gevoel bij, en dat is nooit goed. Floor Jansen is uitstekend bij stem; zolang zij een hoofdrol vervult is het album de moeite waard. Helaas zijn er ook enkele songs aanwezig waar zij amper op te horen is. Echt stevig wil de boel ook maar niet worden. Hier en daar een lekker zware gitaarriff, maar daar is alles ook wel mee gezegd. Het klinkt allemaal erg mooi en lekker bombastisch, maar de band kan veel beter. Het tweede schijfje is hoofdzakelijk instrumentaal en laat zich beluisteren als de soundtrack van een niet bestaande film. Niet slecht, maar acts als Audiomachine en Two Steps From Hell doen min of meer hetzelfde, alleen dan een stuk beter.

Eigenlijk had ik wel verwacht dat de tweede plaat met Floor beter zou zijn. Endless Forms Most Beautiful paste voor mijn gevoel niet bij Floor. Nu hebben ze tijd gehad om aan elkaar te wennen en dan merk je dat het resultaat echt een stuk beter is. Floor levert wat mij betreft haar beste performance ooit af. Ik heb haar nog nooit zo vrij horen zingen. Tegelijkertijd gaat de band qua geluid en kwaliteit terug naar het oude werk. Je merkt het aan de folk deuntjes en de zwierige natuurklanken. Het enige dat ik wellicht wel mis, is de volle power metal sound. De gitaar is er vooral voor de ritmepartijen en ook de toetsen staan wat op de achtergrond. Wel vind ik dat de band hier echt een teamprestatie aflevert. Veel mooie songs en dan vooral door het geweldige zangwerk. Op Tribale en Endlessness zelfs nog een wat agressieve finale van de eerste cd. Ik ben erg onder de indruk. Dat had ik, om eerlijk te zijn, echt niet verwacht.


Eindstand:
1. Century Child
2. Oceanborn
3. Human. |: Nature.
4. Over The Hills And Far Away
5. Wishmaster
6. Imaginaerum
7. Angels Fall First
8. Once
9. Endless Forms Most Beautiful
10. Dark Passion Play

Nightwish verrast niet en verrast stiekem toch een beetje. Ik ga niet moeilijk doen over een tweede cd die ik niet snel op zal zetten, omdat ik het gewoon als een leuk extraatje zie bij een album met 9 losse tracks die gewoon prima bevallen. Waar Endless Forms Most Beautiful vooral vriendelijke songs en een knaller van een uitsmijter had, is het hier wat consistenter qua sound. Ergens over het algemeen wat soft en qua tempo allemaal vrij traag, maar ik heb alsnog het idee dat er dit keer iets meer tijd is gestoken in het uitwerken van de songs, waardoor de subtiele details gewoon meer opvallen. Ergens jammer dat het weinig meer met de sprookjesachtige power metal van weleer te maken heeft, maar als orkestrale, verhalende muziek werkt het nog steeds prima.

Floor krijgt meer te doen dan op de voorganger het geval was in ieder geval. Meer sopraan, meer licht/engel-achtig, maar ook meer stevigere uithalen. De zanglijnen op een song als Pan dansen als het ware, het geeft zo'n nummer meteen een heel herkenbaar karakter. Dat de doedelzakspeler dit keer ook vocalen voor de rekening neemt, levert ook nog iets moois extra's op. Harvest deed me in het begin niets, maar is nu gegroeid naar een nummer dat ik echt heel goed trek. Op Tribal barst het even lekker los en het epische Endlesness (waar Marko ook toch nog mag meedoen) is gewoon een fijne afsluiter. Er springt niets enorm uit, maar een dikke 8 voor het geheel is er zeker wel.

De tweede cd is gewoon een rustige instrumentale soundtrack. Mooi, niet bijzonder, maar niet iets dat ik voor de totale beoordeling heel zwaar laat gelden. Met betrekking tot de 'echte' nummers is gewoon duidelijk dat Nightwish volwassen muziek maakt die misschien niet heel uitdagend meer klinkt, maar zo vol kwaliteit zit dat ik er met niets dan liefde naar kan luisteren. Intrigerend dat de metalliefhebbers (getuige de scores op Rate Your Music en metal-archives) er nog weinig van moeten hebben. Ik vind het gewoon erg mooi.

Eindstand:
1. Oceanborn 5*
2. Century Child 5*
3. Over The Hills And Far Away 4.5*
4. Wishmaster 4*
5. Human Nature 4*
6. Imaginaerum 4*
7. Endless Forms Most Beautiful 4*
8. Angels Fall First 4*
9. Dark Passion Play 3.5*
10. Once 3*
Gemiddelde: 4,05*

how's the heart is verre van een ballad