menu

Pearl Jam - Gigaton (2020)

mijn stem
3,40 (228)
228 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Universal

  1. Who Ever Said (5:11)
  2. Superblood Wolfmoon (3:49)
  3. Dance of the Clairvoyants (4:25)
  4. Quick Escape (4:47)
  5. Alright (3:44)
  6. Seven O'Clock (6:14)
  7. Never Destination (4:19)
  8. Take the Long Way (3:41)
  9. Buckle Up (3:38)
  10. Comes Then Goes (6:02)
  11. Retrograde (5:22)
  12. River Cross (5:53)
totale tijdsduur: 57:05
zoeken in:
avatar van Feiraco
4,5
Doc schreef:
Vraag je nou een top rockplaat te noemen die de afgelopen 20 jaar is uitgebracht? Maar dan zitten we hier morgen nog


haha, zeker! Kom maar door met tijdloze topplaten die we de komende decennia in de allertijden lijstjes gaan terugvinden. Want dat is blijkbaar de maatstaf voor Pearl Jam....

avatar van Doc
3,0
Doc
Eh... Blijkbaar

4,0
In vogelvlucht liggen er zo'n 2.000 mijl tussen Seattle en Alaska. Tussen debuutalbum 'Ten' van Pearl Jam, een plaat in die typische Seattle grunge sound van toen, en de desolaat klinkende soundtrack van 'Alaska'-film 'Into The Wild' van frontman Eddie Vedder liggen dan weer zo'n 16 jaar. Die beide albums heb ik erg graag en vaak beluisterd. De laatste jaren won de 'Alaska'-sound van de akoestische Vedder het bij mij duidelijk van de Seattle-rock van Pearl Jam. De 'Ukelele Songs' van Vedder haalde mijn Spotify playlists, de songs van 'Lightning Bolt' of 'Backspacer' niet, tenzij misschien 'Just Breathe', maar dat is eigenlijk een 'Alaska-song'. En nu is er dus 'Gigaton', plaat nummer 11 van de band. Hoes en titel geven aan: dit wordt rock. Recensies in de krant geven aan: 'beredeneerd', 'geen hoogvlieger' tot 'belegen rock'. Toch gaf ik 'Gigaton' de voorbije dagen een kans. En wat blijkt ... ik kan niet meer stoppen met luisteren! 'Don' Leo Blokhuis gaf onlangs in een tweet al mee: 'in deze Corona-dagen grijp ik terug naar de mij vertrouwde muziek'. Misschien is dat het bij mij, misschien geeft de stem van Vedder mij intussen - na bijna 30 jaar - en ondanks het occassionele geschreeuw diezelfde 'rust' die ik krijg bij bijvoorbeeld Michael Stipe van R.E.M. Of misschien zijn het toch gewoon de songs: 'Who Ever Said' (vooral dat refrein), 'Alright', 'Seven O'Clock' of 'River Cross' zijn voor mij vandaag de toppers, maar ook de wat 'anoniemere' rockers zing ik intussen graag mee. Enkele nummers overbruggen overigens bijzonder knap de hierboven vermelde '2.000 mijl' tussen ruwe band- en ingetogen solo-sound. En dan is er natuurlijk nog funky aan 'Talking Heads' schatplichtige single 'Dance Of The Clairvoyants', de allereerste Pearl Jam song die in een dj-set van Soulwax/2ManyDjs kan ... en moet. Heerlijke plaat. 4*

avatar van Marco van Lochem
Een nieuw album van Pearl Jam is altijd iets om naar uit te kijken. Als de enige overlevende van de grote grunge bands uit het begin van de jaren ’90 weten zij nog steeds een grote groep fans aan zich te binden, die hondstrouw naar nieuw materiaal van de in 1990 in Seattle opgerichte band uitkijken. “GIGATON” is het 11e album en de opvolger van het in 2013 verschenen “LIGHTNING BOLT”, dat het geweldige nummer “SIRENS” bevat, maar verder geen hits voort wist te brengen. Daar moet vijftal het overigens niet van hebben, al was het debuutalbum “TEN” uit 1991en “VS.” met in totaal 5 Top 40 hits op single gebied wel erg succesvol. De laatste hit die Pearl Jam in Nederland wist te scoren was de van “BACKSPACER” afkomstige ballad “JUST BREATHE”. De band rond de charismatische zanger Eddie Vedder is er niet één die braaf achter de wensen van een platenmaatschappij aan loopt, nee, ze gaan hun eigen weg en dat maakt ze zo goed, en legendarisch! “GIGATON” laat 57 minuten nieuwe muziek horen, verdeelt over 12 tracks. De eerste single liet een Red Hot Chili Peppers achtig geluid horen, maar dat heeft er niet voor gezorgd dat “DANCE OF THE CLAIRVOYANTS” een hitnotering wist te behalen. De stijl van de Peppers komt ook wel een beetje terug in “QUICK ESCAPE”, waarin Vedder zijn stem tot het uiterste belast. “ALRIGHT” en “COMES THEN GOES” zijn de ballads van het album, veel akoestische gitaar en mooie zang van Vedder. “BUCKLE UP” is een midtempo song, met een mooie melodie. “TAKE THE LONG WAY” is een ouderwetse lekkere rocker, met prachtige gitaarwerk, strakke riffs en een smaakvolle rauwe solo. Het album wordt afgesloten met “RIVER CROSS”, orgel, subtiel gitaar en bas, opbouwende drums, maar het komt niet tot een eruptie aan geluid. Op het bijna hoogtepunt, zwakt het weer af en komt de song met fade out tot een einde. Prachtig nummer op een album dat verder vol staat met lekkere rockers, daar waar we Pearl Jam van kennen, maar de band heeft ook op dit album andere stijlen opgezocht en met succes ingepast in hun eigen stijl. Top band!!!

avatar van ZERO
Doc schreef:
Vraag je nou een top rockplaat te noemen die de afgelopen 20 jaar is uitgebracht? Maar dan zitten we hier morgen nog


Ik kan Feiraco ergens wel volgen in zijn punt. Vooral dan als we kijken naar de afgelopen 10 jaar ipv 20 jaar. Als we als maatstaf even gebruiken dat een "Tijdloze top rockplaat" een groot bereik heeft en algemeen goed gewaardeerd wordt. Dat vertaal ik in: meer dan 200 stemmen hier en een gemiddelde boven de 4*. (Gewoon maar om er even een nummer op te plakken, jij kan dat uiteraard ook anders zien). Als je dan per decennia kijkt binnen het genre 'Rock', kom je qua aantal albums uit op:

'60: 40
'70: 97
'80: 67
'90: 78
'00: 66
'10: 26

Dat lijkt mij toch een behoorlijke daling. Daarnaast denk ik ook dat het afhangt van wat je 'Rock' noemt. In de jaren '90 heb je nog een hoop band die je kan scharen onder de 'Classic Rock' waarbij de nadruk toch wel op de gitaren ligt, zoals Nirvana, Pearl Jam, Smashing Pumpkins... In de jaren '10 staan er bij de 26 albums eigenlijk nauwelijks albums waarbij de gitaren centraal staan.

Begrijp me zeker niet verkeerd, ik wil niet zeggen dat er in de jaren '10 geen goede albums gemaakt zijn. Ik waardeer een hoop bands die in die toplijst staan zelf ook enorm! Maar ik ben wel voor een deel akkoord dat er de afgelopen 20 jaar weinig grote rockbands zijn opgestaan in de klassieke zin van het woord.

avatar van Doc
3,0
Doc
Daar heb je wel een creatieve rekensom op losgelaten zeg. “Classic math rock”... niet helemaal mijn genre maar dat doe je goed

Blijft staan dat ik op deze plaat nou niet bepaald een band hoor die “opgestaan” is zoals jij het noemt. Meer dan 200 stemmen gaat ie wel halen natuurlijk maar het gemiddelde gaat niet boven een 4 uitkomen, dat lijkt me ook wel vrij helder. In mijn beleving heeft dat voor een groot deel met kwaliteit te maken. Niet erg hoor! (ik vind het best een aardige plaat nog) maar de categorie “tijdloze topplaat” lijkt me hier niet zo van toepassing. Of iets tijdloos is, weet je daarnaast pas na het verstrijken van.... tijd (verrassend genoeg) En in die context zullen die 26 tijdloze topplaten uit de jaren ‘10 er over een x-aantal jaren vast ook een stuk meer zijn dan nu het geval lijkt.

avatar van Edwynn
2,5
Met de cruciale denkfout dat massale waardering een hoofdcriterium is voor de kwaliteit van een album.

Maar goed, daar moet het hier niet over gaan.

avatar van Doc
3,0
Doc
Je bedoelt dat Classic math rock ook niet helemaal jouw genre is?

avatar van nightcrawler
3,0
Album is een voldoende, maar daar blijft het dan ook bij. Songwriting mist bepaalde ‘diepgang’ ten opzichte van het oudere PJ werk waardoor het op dit album middle-of-the-road rock wordt. Mike McCready daarentegen speelt af en toe weergaloos op dit album. Zonder zijn gitaarspel was ik denk ik na 3 a 4 luisterbeurten wel klaar geweest.

4,0
[quote]nightcrawler schreef:
Album is een voldoende, maar daar blijft het dan ook bij. Songwriting mist bepaalde ‘diepgang’ ten opzichte van het oudere PJ werk waardoor het op dit album middle-of-the-road rock wordt. Mike McCready daarentegen speelt af en toe weergaloos op dit album. Zonder zijn gitaarspel was ik denk ik na 3 a 4 luisterbeurten wel klaar geweest.[/quote]

Dat maakt dit album zo gaaf en sterk

avatar van Feiraco
4,5
ZERO schreef:
(quote)
Mooie suggestie! Ik zal deze albums met hoge noteringen eens doornemen

avatar van Feiraco
4,5
Edwynn schreef:
Met de cruciale denkfout dat massale waardering een hoofdcriterium is voor de kwaliteit van een album.

Maar goed, daar moet het hier niet over gaan.


..Dan zou inderdaad de cirkel rond zijn Als er algemene overeenstemming is dat een album 'top' is dan lijkt dat niet de bedoeling te zijn, en ook niet bij gedeelde meningen. Zo blijft het (gelukkig) maar bij perceptie van luisteraars en kan iedereen er vrijelijk wat van vinden. Mijn vraag rondom de maatstaf is en blijft: wordt een band vergeleken met zijn topplaat (voor in dit geval Ten), waarover de meningen al kunnen verschillen? Of met tijdgenoten? Of met albums die op hetzelfde moment worden uitgebracht?...

avatar van Edwynn
2,5
Geen idee. Ik denk dat dat voor een ieder verschilt.
Ik gebruik Ten niet als maatstaf. Temeer omdat ik Ten destijds niet al te zeer bliefde en het pas sinds een jaar of 10 bij mij in achting is gestegen.

4,0
Edwynn schreef:
Geen idee. Ik denk dat dat voor een ieder verschilt.
Ik gebruik Ten niet als maatstaf. Temeer omdat ik Ten destijds niet al te zeer bliefde en het pas sinds een jaar of 10 bij mij in achting is gestegen.


Oh dan is over 10 jaar dit een top album bij jou....

avatar van Edwynn
2,5
Wie weet.

3,0
Gekregen van mijn liefste .Ik zou hem zelf nooit voor de volle mep hebben aangeschaft. Ik vind het allemaal wat moeizaam klinken. Onbewust ga je toch vergelijken met eerdere releases .Tuurlijk ben je ook ouder en verschuift je muzikale kleurenpallet maar toch was Pearl Jam altijd wel een soort van zekerheidje. Dat gevoel ben ik met de vorige en met deze release helemaal kwijt.Hij draait lekker mee op de achtergrond en hij stoort niet . Nergens veer ik echter op en dat was voorheen wel anders .Het is als met Neil Young , het beste is geweest , maar de hoop op nog een meesterwerk blijft. Althans, zo voelt het voor mij. 3 sterren met moeite welteverstaan.

4,0
Ach in totaliteit verschillen de laatste twee albums niet veel. Ik mis nu wel een nummer als PENDULUM. Een van hun beste nummers ooit! Maar.....T E N blijft ook na 27 jaar nog hun beste album, hoor!

avatar van legian
3,0
Twinpeaks schreef:
Hij draait lekker mee op de achtergrond en hij stoort niet . Nergens veer ik echter op en dat was voorheen wel anders.

Dit is inderdaad de beste beschrijving voor dit album. Ik draai hem tijdens me werk wel eens en dat werkt perfect. Hij trekt nergens de focus. Nu heb ik Pearl Jam nooit zo gevolgd als velen hier, dus de verwachtingen waren voor mij niet bijzonder hoog. Maar ik zie dit album niet echt lang in de playlists blijven hangen.

avatar van Sandokan-veld
3,5
‘Expecting perfection leaves a lot to ignore’

‘Who ever said it’s all been said/ gave up on satisfaction’ zingt Eddie Vedder, in de eerste albumopener van Pearl Jam in zeven jaar. Het lijkt net zo goed een strijdkreet voor hemzelf. Want ondanks hun nog steeds grote achterban, en inmiddels legendarische status, zijn de leden van Pearl Jam natuurlijk ook fossielen van een periode in de muziek die inmiddels dertig jaar achter ons ligt. Wat hebben ze nog niet gezegd? Als Vedder op ‘Seven O’Clock’ uitdrukking geeft aan zijn walging over Trump, klinkt er ook een soort vermoeide melancholie in door: wéér een rechtse president om kwaad op te worden.

Anders dan ‘Dance of the Clairvoyants’ deed vermoeden, gooit Pearl Jam het niet écht over een andere boeg. Meest opvallende verschil met de vorige twee platen is dat er niet meer gewerkt wordt met producer Brendan O’Brien. Gezien de rol die O’Brien vaak speelde om de band scherp en kritisch te houden, zou je het ergste vrezen, qua zelfgenoegzaamheid. Het valt mee: Gigaton heeft een opener, wijdser geluid dan de voorgangers, minder beknopt en, ja: daardoor soms langdradig. Maar juist die losse aanpakt helpt voorkomen dat de plaat wegzakt in de gezapigheid die voorganger Ligtning Bolt dwarszat.

Gigaton moet het vooral hebben van deze gelaagde, wat meer gruizige aanpak, waarin de individuele bandleden vaak de kans krijgen om te stralen (vooral Cameron en Ament). Wie verwachtte dat Pearl Jam zich helemaal opnieuw zou uitvinden, of nog steeds hoopte op een tweede Ten, komt natuurlijk van een koude kermis thuis. Mensen met meer realistische verwachtingen horen een plaat met een aantal sterke punten, van een band die trouw wil blijven aan zichzelf, maar het ook interessant wil houden.

Dat alles is een vooruitgang op de saaie voorganger van bijna zeven jaar terug. Maar: zeven jaar! In die periode bracht de band in hun begintijd ongeveer hun eerste vijf platen uit, en die waren allemaal eigenlijk sterker dan Gigaton, een plaat met een handvol 4*-tracks, maar zeker op de tweede helft ook een paar dipjes. Het blijft toch een beetje knagen dat een band met vijf componisten niet een páár topsongs meer had kunnen bedenken in die tijd. Dat houdt voor mij de plaat vooralsnog onder de 4*


‘Who Ever Said’
Dat het eerste nummer uptempo is zal niemand die bekend is met de band verbazen, sterker nog: voor Pearl Jam-begrippen is dit nog een vrij bedeesde opener. Vrij lang nummer ook, met name de break had eigenlijk wel wat knipwerk kunnen gebruiken. Heel aardig liedje verder, niet per se wereldschokkend briljant, maar wel gelaagder en knapper in elkaar gezet dat ik bij de eerste luisterbeurt dacht. Vooral de bubbelende ritmesectie is fijn. Die eigenschappen blijken trouwens allemaal exemplarisch voor de rest van het album.

‘Superblood Wolfmoon’
Veel mensen die nieuwsgierig werden door eerste single ‘Dance of the Clairvoyants’ leken bij deze tweede single weer af te haken. In eerste instantie was ik ook niet zo enthousiast: het leek op halfbakken garagepunk, zonder echt refrein met in plaats daarvan een Vedder die nogal onnozel het puberdrama uit ‘Last Kiss’ recyclet: ‘Superblood wolfmoon, took her away too soon…’
Bij herhaalde beluistering ging de in intensiteit toenemende snauw waarmee Vedder zingt alsnog behoorlijk in mijn systeem zitten, net als de retestrakke groove die de band neerzet. Hoofdrollen zijn er voor Matt Cameron en een behoorlijk vuige Mike McCready, misschien wel met een van zijn betere gitaarsolo’s. Behoorlijk lekker nummer, eigenlijk.

‘Dance of the Clairvoyants’
De eerste single was tot verrassing van velen min of meer een pastiche op Talking Heads, gedreven door een fijn artrock ritme, en een lekker wave-gitaartje van gelegenheidsgitarist Jeff Ament. Het zou niet per se een hoogtepunt zijn geweest op Fear of Music, maar er zitten veel leuke ideeën in verwerkt, en de band stapt met hoorbaar plezier uit hun comfort zone. In de context van het album werkt het nummer nog beter, als afwisseling tussen het vuige riffwerk in deze fase van de plaat.

‘Quick Escape’
Compositie van Ament, en direct misschien één van zijn beste voor Pearl Jam. ‘Quick Escape’ is misschien nét niet het beste nummer op het album, maar kan zeker uitgroeien tot livefavoriet, met zijn beukende gitaren en drums (weer glansrollen van Cameron en McCready), en een makkelijk mee te scanderen refrein. Net als het spierballenvertoon in de banaliteit dreigt weg te zakken, zorgt een sterke break voor diepgang.

‘Alright’
Een liedje dat zelfs helemaal (tekst en muziek) door Jeff Ament is geschreven, die op deze plaat een flink creatief aandeel opeist. Ament is nooit mijn favoriete componist geweest, ook omdat hij soms meer lijkt te zijn geïnteresseerd in sfeer dan in melodie. Op Gigaton, dat het sowieso meer moet hebben van opbouw en gelaagdheid dan van sterke hooks en popliedjes, lijkt hij zich als een vis in het water te voelen. ‘Alright’ is als liedje wel oké, maar de interessante geluidswereld op de achtergrond maakt het écht de moeite waard. Fijn ook dat het een van de weinige liedjes is die onder de vier minuten blijft.

‘Seven O’ Clock’
Schimmige gitaren en keyboards over een strakke groove, met een mooie, zalvende zanglijn van Vedder. Wordt hier en daar al gezien als fanfavoriet, maar op andere plekken ook afgedaan als slap Springsteen-aftreksel. Ik vind het wel een mooi nummer, al moest ik wel een beetje wennen aan het prozac-tempo van de eerste vier minuten. Op het laatst wordt het gelukkig wat gepassioneerder, maar dan hoor je in de ‘hee, hee,’ van Vedder wel dat zijn stembanden ook geen 25 meer zijn. Dat is echter allemaal detailkritiek, net als dat je heel cynisch kunt doen over de politieke boodschap. Onder de streep gewoon een prima song, waar de meeste Pearl Jam-fans wel blij mee moeten zijn.

‘Never Destination’
Fijn moment op de plaat voor een ouderwetse garagepunker, en zo geschiedde. Mensen die Pearl Jam graag verwijten niet vernieuwend te zijn, vinden hier genoeg munitie: hier gebeurt werkelijk niets wat je al niet op de platen van Little Richard kon aantreffen. Verder wel een leuk rock ’n roll-liedje, al komt de energie vooral van Vedders vocalen en van de ritmesectie. De gitaarpartijen blijven een beetje grijzig, waardoor een echte krachtstoot uitblijft.

‘Take the Long Way’
Zoals gebruikelijk staat er ook een compositie van drummer Matt Cameron op de plaat. Wederom een nummer dat intrigeert door zijn dwarsigheid. De wat meer gelaagde, gruizige productie van het album doet de ideeën van Cameron wel goed, en met wat slimme koortjes in het refrein wordt een liedje van de drummer zowaar bijna poppy. Bijna dan, he.

‘Buckle up’
De enige solocompositie van gitarist Stone Gossard is gelijk het raarste nummer van het album. En dat bedoel ik niet als compliment. Een weeïg, wazig stukje psychedelica, dat zich in een totaal eigen, autistisch universum lijkt te bevinden, los van de sfeer van het album. Rare tekst, apatische zang, kitschy gitaartjes… Tsja, wat moet je hier nou van maken? Het is in ieder geval het kortste nummer van het album…

‘Comes Then Goes’
Deze akoestische ballade (Vedder solo?) krijgt meer lading omdat het kennelijk een ode is van Vedder aan zijn overleden vriend Chris Cornell. Fuck ja, denk ik dan, zo lang is het geleden dat Pearl Jam nog een album uitbracht: tijdens de laatste was Chris Cornell nog in leven. Twintig jaar geleden noemde men Pearl Jam al ‘grunge-survivors’, maar nu heeft die term toch wel een hele macabere bijsmaak gekregen...
Op zich kan ‘Comes Then Goes’ zich wel meten met eerder akoestisch werk van Vedder, zoals ‘Off He Goes’, of de Into The Wild-soundtrack, al is het nummer wel weer aan de lange kant, en qua structuur wat eenvormig. Het is in ieder geval stukken beter dan zijn requiem voor Layne Staley, al kan het niet tippen aan zijn (waarschijnlijke) grafschrift voor Kurt Cobain.

‘Retrograde’
Een nieuwe vrucht van het componistenduo McCready/ Vedder, uit wiens pennen ook ‘Can’t Deny Me’ kwam, de schreeuwerige single uit 2018 die het album niet haalde. Deze is er dan weer eentje met veel rinkelende gitaren en Grote Gevoelens. Ondanks driftig gestuiptrek in de laatste twee minuten om je nog een beetje de suggestie van een climax te geven, blijf ik achter met de indruk van wat té makkelijk liedje, waarin de twee songwriters leunen op wat ze al vaker en beter hebben gedaan. Jammer, een echte kraker in de traditie van ‘Given to Fly’ of ‘Present Tense’ had deze plaat zomaar nog naar vier sterren kunnen tillen. Dit is echter meer de categorie ‘Inside Job’ of ‘Sirens’: vakwerk zonder echte brille.

‘River Cross’
Net als veel momenten op deze plaat, roept deze politiek getinte pomporgel-ballad sterke associaties op met Neil Young. Teleurstelling over de staat van de wereld, en melancholie over de vergankelijkheid van alles lijken om voorrang te vechten in Vedders strot. Op smaak gebracht door tribale bas en drums, wordt er meer gekreund dan gehuild: zelfs als het nummer op het einde wat opbloeit met koortjes en strijdkreten gebeurt dat redelijk subtiel. ‘Share the light, won’t hold us down’, herhaalt Vedder, op een toon alsof hij het liefst terug in bed zou duiken. Het benadrukt alleen maar de breekbare kracht van deze fraaie treurzang, die het album een meer dan waardig einde geeft.

avatar van xrockerx
CrossRoads schreef:
In vogelvlucht liggen er zo'n 2.000 mijl tussen Seattle en Alaska. Tussen debuutalbum 'Ten' van Pearl Jam, een plaat in die typische Seattle grunge sound van toen, en de desolaat klinkende soundtrack van 'Alaska'-film 'Into The Wild' van frontman Eddie Vedder liggen dan weer zo'n 16 jaar. Die beide albums heb ik erg graag en vaak beluisterd. De laatste jaren won de 'Alaska'-sound van de akoestische Vedder het bij mij duidelijk van de Seattle-rock van Pearl Jam. De 'Ukelele Songs' van Vedder haalde mijn Spotify playlists, de songs van 'Lightning Bolt' of 'Backspacer' niet, tenzij misschien 'Just Breathe', maar dat is eigenlijk een 'Alaska-song'. En nu is er dus 'Gigaton', plaat nummer 11 van de band. Hoes en titel geven aan: dit wordt rock. Recensies in de krant geven aan: 'beredeneerd', 'geen hoogvlieger' tot 'belegen rock'. Toch gaf ik 'Gigaton' de voorbije dagen een kans. En wat blijkt ... ik kan niet meer stoppen met luisteren! 'Don' Leo Blokhuis gaf onlangs in een tweet al mee: 'in deze Corona-dagen grijp ik terug naar de mij vertrouwde muziek'. Misschien is dat het bij mij, misschien geeft de stem van Vedder mij intussen - na bijna 30 jaar - en ondanks het occassionele geschreeuw diezelfde 'rust' die ik krijg bij bijvoorbeeld Michael Stipe van R.E.M. Of misschien zijn het toch gewoon de songs: 'Who Ever Said' (vooral dat refrein), 'Alright', 'Seven O'Clock' of 'River Cross' zijn voor mij vandaag de toppers, maar ook de wat 'anoniemere' rockers zing ik intussen graag mee. Enkele nummers overbruggen overigens bijzonder knap de hierboven vermelde '2.000 mijl' tussen ruwe band- en ingetogen solo-sound. En dan is er natuurlijk nog funky aan 'Talking Heads' schatplichtige single 'Dance Of The Clairvoyants', de allereerste Pearl Jam song die in een dj-set van Soulwax/2ManyDjs kan ... en moet. Heerlijke plaat. 4*


Maybe zonder originele zanger maar geloof dat Alice in Chains nog steeds bestaat...ik heb de fuzz rondom deze band nooit begrepen...die eerste 2 platen zijn prima maar daarna is het middelmatigheid troef enkel interessant voor de 3fm pinkpop bejaarde

avatar van Doc
3,0
Doc
Ik begrijp niet waar de link met Alice in Chains vandaan komt. Ik ben het niet met je eens trouwens (ook al maakt het me een 3fm Pinkpop bejaarde) maar met deze plaat heeft het niet veel van doen volgens mij.

avatar van Leptop
3,5
xrockerxEn dat is ook een markt. Een best grote markt nogal. Je kunt het dus ook anders zien.
Er zijn nogal wat bands met een grote schare fans die met regelmaat een album uitbrengen dat binnen een bandbreedte qua variatie, behoorlijk stijlvast zijn. Goede muzikanten, charismatische zangers, ik noem zo eens een U2, PJ, Coldplay, Muse, Bruce Springsteen. Prima als jij dat middelmaat vindt. Het valt zeker onder de gemiddelde smaak, kijkend naar verkopen e.d.
Ik vind dat toch ook een prestatie.

avatar van Timk
3,0
legian schreef:
(quote)

Dit is inderdaad de beste beschrijving voor dit album. Ik draai hem tijdens me werk wel eens en dat werkt perfect. Hij trekt nergens de focus. Nu heb ik Pearl Jam nooit zo gevolgd als velen hier, dus de verwachtingen waren voor mij niet bijzonder hoog. Maar ik zie dit album niet echt lang in de playlists blijven hangen.


Ik sluit me hier volledig bij aan, verkeerd is het niet, en ze verdienen ook van mij gewoon een voldoende.

avatar van xrockerx
Leptop schreef:
xrockerxEn dat is ook een markt. Een best grote markt nogal. Je kunt het dus ook anders zien.
Er zijn nogal wat bands met een grote schare fans die met regelmaat een album uitbrengen dat binnen een bandbreedte qua variatie, behoorlijk stijlvast zijn. Goede muzikanten, charismatische zangers, ik noem zo eens een U2, PJ, Coldplay, Muse, Bruce Springsteen. Prima als jij dat middelmaat vindt. Het valt zeker onder de gemiddelde smaak, kijkend naar verkopen e.d.
Ik vind dat toch ook een prestatie.


Springsteen live is werelds...op plaat sinds the Rising niet meer best....PJ is een queen de rest van die namen daar brokkel ik binnemonds van

avatar van LittleBox
4,0
geplaatst:
Toch een verrassend sterk album. Heeft bij mij wel wat draaibeurten gekost maar nummers als Never Destination, Seven O'Clock maar ook beide singles hoor ik erg graag inmiddels. In coronatijden 's avonds een wandeling met de noisecancelling headphones op en genieten maar. Dan wandel je gemakkelijk een uur

DeMeine
geplaatst:
Gelet op het grote aanbod aan albums in het algemeen heb ik na 1 luisterbeurt besloten om het hierbij te laten.
Geen album wat mij inpakt en meevoert, zoals Ten indertijd deed. Ten is en blijft voor mij het beste van Pearl Jam.
Dit album met moeite 3 sterren.
Zou graag een 4 of 4,5 willen geven, ... maar dat is bijna hetzelfde als albums van U2 die na Achtung-nog-iets kwamen een (te) hoge waardering toekennen; Whisfull Thinking?

avatar van meneer
geplaatst:
Sandokan-veld schreef:

‘Buckle up’
De enige solocompositie van gitarist Stone Gossard is gelijk het raarste nummer van het album. En dat bedoel ik niet als compliment. Een weeïg, wazig stukje psychedelica, dat zich in een totaal eigen, autistisch universum lijkt te bevinden, los van de sfeer van het album. Rare tekst, apatische zang, kitschy gitaartjes… Tsja, wat moet je hier nou van maken? Het is in ieder geval het kortste nummer van het album…

Hoe smaken weer heerlijk kunnen verschillen ! Ik vind dit juist het beste nummer van het album. Rare tekst wordt bij mij mysterieus, apatische zang wordt bij mij 'gevoelig' en de kitschy gitaartjes creëren voor mij een tapijt vol van dromerige werelden.

avatar van Frenz
geplaatst:
mysterieus, apathisch, tapijt vol van dromerige werelden...... Je kan ook zeggen gezapig, net als de rest van het tweede gedeelte van het album, zo klinkt iig in mijn oren.

De eerste nummers weet ik nog niet, zijn stem blijft prachtig, the jury is still out

avatar van west
4,5
geplaatst:
Des te vaker ik dit album draai, des te beter ik het vind. Sommige nummers hebben de tijd nodig om onder je huid te kunnen kruipen. Misschien hebben flink wat mensen hier 'm één keer geluisterd? Dat zou de relatief lage waardering mede kunnen verklaren.

avatar van milesdavisjr
3,0
geplaatst:
Des te vaker ik dit album draai, des te beter ik het vind. Sommige nummers hebben de tijd nodig om onder je huid te kunnen kruipen. Misschien hebben flink wat mensen hier 'm één keer geluisterd? Dat zou de relatief lage waardering mede kunnen verklaren.


Het valt mij op dat de score al vrij snel naar dit voorlopig gemiddelde kroop en naar mijn mening geeft de huidige score de beleving van dit plaatje goed weer. De plaat is bij mij al verschillende keren de revue gepasseerd maar hoe vaker ik het plaatje beluister des te magerder het geheel op mij overkomt. Voor mij kent dit album geen 'geheimen', geen puzzelstukjes die op den duur op zijn plek vallen, geen sluimerende melodieën of arrangementen die je alsnog over de streep trekken, het is in mijn ogen en oren een doodnormaal rockplaatje geworden zonder echte hoogtepunten. Ik respecteer je mening uiteraard maar ik ben wel benieuwd welke nummers volgens jou onder de noemer; songs die moeten rijpen, vallen.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:04 uur

geplaatst: vandaag om 02:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.