menu

John Mayall with Eric Clapton - Blues Breakers (1966)

mijn stem
4,05 (228)
228 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Blues / Rock
Label: Decca

  1. All Your Love (3:35)
  2. Hideaway (3:14)
  3. Little Girl (2:33)
  4. Another Man (1:44)
  5. Double Crossing Time (3:02)
  6. What'd I Say (4:26)
  7. Key to Love (2:06)
  8. Parchman Farm (2:19)
  9. Have You Heard (5:54)
  10. Ramblin' on My Mind (3:07)
  11. Steppin' Out (2:28)
  12. It Ain't Right (2:41)
  13. All Your Love [Stereo Mix] * (3:35)
  14. Hideaway [Stereo Mix] * (3:14)
  15. Little Girl [Stereo Mix] * (2:33)
  16. Another Man [Stereo Mix] * (1:45)
  17. Double Crossing Time [Stereo Mix] * (3:01)
  18. What'd I Say [Stereo Mix] * (4:26)
  19. Key to Love [Stereo Mix] * (2:05)
  20. Parchman Farm [Stereo Mix] * (2:21)
  21. Have You Heard [Stereo Mix] * (5:52)
  22. Ramblin' on My Mind [Stereo Mix] * (3:07)
  23. Steppin' Out [Stereo Mix] * (2:27)
  24. It Ain't Right [Stereo Mix] * (2:41)
  25. Crawling Up a Hill [BBC 'Saturday Club' Session] * (2:06)
  26. Crocodile Walk [BBC 'Saturday Club' Session] * (2:22)
  27. Bye Bye Bird [BBC 'Saturday Club' Session] * (2:47)
  28. I'm Your Witchdoctor [Immediate 45 IM012] * (2:09)
  29. Telephone Blues [Immediate 45 IM012] * (3:56)
  30. Bernard Jenkins [Purdah 45 3502] * (3:47)
  31. Lonely Years [Purdah 45 3502] * (3:17)
  32. Cheatin' Woman [BBC 'Saturday Club' Session] * (2:01)
  33. Nowhere to Turn [BBC 'Saturday Club' Session] * (1:40)
  34. I'm Your Witchdoctor [BBC 'Saturday Club' Session] * (2:08)
  35. On Top of the World [Tk 2] [Unreleased Stereo Mix] * (2:49)
  36. Key to Love [BBC 'Saturday Club' Session] * (2:01)
  37. On Top of the World [BBC 'Saturday Club' Session] * (2:32)
  38. They Call It Stormy Monday [Recorded Live at Flamingo Club, London] * (4:33)
  39. Intro Into Maudie [Recorded Live at Flamingo Club, London] * (2:25)
  40. It Hurts to Be in Love [Recorded Live at Flamingo Club, London] * (3:21)
  41. Have You Ever Loved a Woman [Recorded Live at Flamingo Club, London] * (6:42)
  42. Bye Bye Bird [Recorded Live at Flamingo Club, London] * (3:49)
  43. Hoochie Coochie Man [Recorded Live at Flamingo Club, London] * (3:53)
toon 31 bonustracks
totale tijdsduur: 37:09 (2:12:34)
zoeken in:
avatar van Stijn_Slayer
4,5
DonDijk bij deze hartelijk dank voor de tip, wat een geweldig album is dit! Lekker gitaarwerk, klagende zang en een lading emotie!

DonDijk
Geen dank, goed om te horen!

avatar van Fairy Feller
4,5
Ik speel als gitarist op een Marshall 1962 "Bluesbreaker" combo en oa een Les Paul.......wat zou ik van dit album vinden

DonDijk
Ik denk een 4,5?

avatar van woutorrmusic
John Mayall is op zich geen geweldig getalenteerde bluespianist maar hij heeft wel veel voor andere artiesten betekend. Bedankt voor het vele luisterplezier John!

avatar van Lee Malone
5,0
woutorrmusic schreef:
John Mayall is op zich geen geweldig getalenteerde bluespianist maar hij heeft wel veel voor andere artiesten betekend. Bedankt voor het vele luisterplezier John!

Toch maar niet vergeten dat deze man toch ook wel enigszins overweg kan met de mondharmonica.

rico24
prachtig album ,deels gedragen door een jonge eric clapton. alle elementen van de blues zitten er in. heerlijk heerlijk heerlijk.

avatar van kakature
5,0
Schitterend album ja, één van de betere Britse blues albums.

avatar van Paulus_2
5,0
woutorrmusic schreef:
John Mayall is op zich geen geweldig getalenteerde bluespianist maar hij heeft wel veel voor andere artiesten betekend. Bedankt voor het vele luisterplezier John!

Hoe is het mogelijk toch, dat er niet zo goed geluisterd wordt. John Mayall is beslist meer dan een verdienstelijk pianist of organist.

In What I'd Say en Steppin'Out laat ie horen dat ie een goede organist is. In Rambling on My Mind klinkt een lekkere piano.
Pak Crusade en draai "Driving Sideways" of "Streamline". Vervolgens nog even The Blues Alone in de CD speler en luister naar "Sonny Boy Blow" of "Broken Wings" en je krijgt een andere mening.

avatar van MichielP
Doet me erg denken aan Cuby + Blizzards (niet alleen omdat het blues is maar ook qua zang, net Harry Muskee)...

avatar van Metalhead99
4,0
Mooie old school blues. De combinatie Mayall/Clapton is erg sterk. Een must voor de blues liefhebbers.

ForzaRob
tegen het einde van deze plaat verlies ik een beetje mij concentratie en heb ik de neiging hem af te zetten, dit is natuurlijk geen goed teken.

al met al zit er wel genoeg tussen om van te genieten. 4*

avatar van Thuurke
ForzaRob schreef:
tegen het einde van deze plaat verlies ik een beetje mij concentratie en heb ik de neiging hem af te zetten, dit is natuurlijk geen goed teken.


Tegen het einde van de mijn cd (in mono) begint hij weer opnieuw in stereo.

avatar van SnelleSnake
4,5
Heerlijk bluesalbum. Vooral 'All Your Love' is subliem. Alleen 'What'd I Say' vind ik een iets minder geslaagde cover.
De deluxe edition is een echte aanrader. Staan heel veel goede singles op uit diezelfde periode zoals 'I'm Your Witchdoctor' met als b-kant 'Telephone Blues', 'Crocodele Walk' en 'Bernard Jerkins' (Allereerste Eric Clapton compositie) en dan nog wat live opnames uit de korte periode dat Jack Bruce John McVie verving op bas. Vooral van historisch belang omdat Eric Clapton enkel de Bluesbreakers wou verlaten voor een nieuwe groep met Ginger Baker als het met Jack Bruce erbij was, ondanks dat Jack Bruce door ruzie met Ginger Baker bij de Graham Bond Organisation was buitengesmeten door Ginger Baker.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Ik begin deze plaat net te leren kennen, in de 24-tracks-versie. Twee vragen voor de mensen die hem al langer kennen:

Waarom is er indertijd drie-en-een-half jaar na de mono-release nog een stereo-mix verschenen? Een poging om een nieuw slaatje uit deze plaat te slaan door hem nu te slijten aan mensen die inmiddels betere en/of duurdere hi-fi-installaties hadden gekocht?

En zijn er nog dingen of nummers waar ik speciaal op moet letten voor het onderscheid tussen de mono- en de stereo-versies? Ik lees hier dat sommige mensen de mono-versies wat "punchier" vinden, ik ben benieuwd hoe dat bij mij gaat overkomen.

avatar van Ronald5150
4,5
Binnen de bluesmuziek wordt nogal eens heftig gediscussieerd over "zwarte" en "witte" blues. De eerste zou authentieker zijn en urgenter klinken dan de tweede. Ik heb me nooit zo bezig gehouden met deze nogal arbitraire scheiding. Voor mij is het eindresultaat belangrijker; klinkt de muziek goed en word ik erdoor geraakt. Gevoel is dus essentieel daarbij. Als er dan toch een blanke bluesgitarist (oeps nu doe ik het toch) het gevoel van de blues kan uitdrukken door zijn manier van gitaarspelen, dan is dat naar mijn mening Eric Clapton. Dit heeft hij al bewezen op het prachtige "Layla and other Assorted Love Songs", maar zijn fascinatie voor de blues werd al overduidelijk op "Bluesbreakers with Eric Clapton".

Dit album is een inspiratie voor vele artiesten en bands geweest, voornamelijk door het gitaarspel van Clapton. Dit album was de voorbode voor het vormen van Cream en zijn status als "Clapton is God" in de jaren 60. John Mayall had het talent van Clapton al snel onderkend en wilde zijn vlammende gitaarsolo's eigenlijk vastleggen op een live album en niet op een studioplaat. Daartoe werd een live set opgenomen in The Flamingo Club, maar de opnamen waren van een dermate slechte kwaliteit dat deze nooit zijn uitgebracht. Uiteindelijk besloot men toch maar een studioplaat te maken en dat resulteerde in "Bluebreakers with Eric Clapton".

Dit album is ook wel bekend onder de naam "The Beano Album", omdat Eric Clapton een Beano magazine (een Britse kinderstrip) leest zoals is te zien op de cover. Later verklaart Clapton dat hij een Beano leest, omdat hij opstandig en nonchalant wilde overkomen tijdens de fotoshoot. Van deze ietwat arrogante houding is echter niets te merken op dit album. Clapton is in bloedvorm en perst de ene na de andere legendarische lick en vurige, puntige en meeslepende solo uit zijn gitaar. Hierbij wordt hij ondersteund door geweldige muzikanten als John Mayall (zang, piano, orgel, mondharmonica), John McVie (die later Fleetwood Mac zou vormen op basgitaar) en Hughie Flint (drums). Zelf waagt Clapton zich op de Robert Johnson klassieker "Rambling on My Mind" aan de lead vocals, maar alleen na hevig aandringen van John Mayall. Clapton zelf vond zijn zang op dat moment nog onder de maat, maar daar is op deze uitvoering helemaal niets van te merken. Verder worden sommige nummers nog aangevuld met een blazerssectie die zorgt voor meer warmte en dynamiek.

Clapton hanteert op dit album een Gibson Les Paul gitaar met twee humbucker pick ups. Deze gitaar werd later bekend als "The Beano Les Paul". Niemand weet waar deze gitaar is gebleven en mede daardoor heeft het een cultstatus verworven. Clapton produceert op deze plaat een uniek gitaargeluid veroorzaakt door de toen unieke combinatie van een Gibson Les Paul versterkt door een Marshall Amplifier. Clapton gebruikt deze combinatie ook in de band Cream, maar stapt vanaf Derek and the Dominos over naar Fender, waar hij tot op de dag van vandaag op speelt.

"Bluesbreakers with Eric Clapton" is een unieke bluesplaat met een uniek geluid gespeeld door gewedige muzikanten. Clapton vestigt zich hiermee in de eredivisie van (blues)gitaristen.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Ik ben misschien te veel geneigd geweest om dit album als een museumstuk te beluisteren vanwege de diverse reputaties (Mayall als peetvader van de Britse blues, het verschijnen van Clapton als gitaargod, het eerste artistiek èn commercieel succesvolle Engelse bluesalbum enz.). Wanneer ik het album echter niet beschouw als een Artistiek Historisch Artefact maar het gewoon met open oren tegemoet treed (zoals het natuurlijk zou moeten), hoor ik een lekkere vette toegankelijke bluesrockplaat die na 46 jaar nog altijd verbazend fris en helder klinkt. En dat sommige dingen gedateerd klinken (met name die drumsolo op What I'd say) is minder opmerkelijk dan hoe weinig gedateerd de rest van de plaat klinkt – met name het openingstrio knalt nog altijd uit de speakers alsof ze niet al bijna een halve eeuw oud zijn.

Wat het verschil in mixen betreft, in de stereoversies hoor je soms instrumenten die op de monoversies totaal lijken te ontbreken. Alleen al op het begin van de stereomix van Hideaway hoor je een orgeltje dat je op de monomix niet zou horen als je niet wist dat het er zat (en zelfs dan hoor je het vermoedelijk nog alleen via de koptelefoon, tenzij je misschien een installatie hebt met een prijskaartje dat niet voor iedereen is weggelegd). Kortom, bij mij zul je de monomix niet vaak horen.
 

Hendrik68
Een plaat met 2 gezichten. Enerzijds wordt er uitstekend gemusiceerd, laat daar geen misverstand over zijn. Ik vind alleen de keuze van de covers nogal ongelukkig dan wel matig uitgevoerd. Ik vind Hideaway weinig toevoegen aan het ook al niet opzinebarende origineel van Freddie King. Bovendien ben ik sowieso niet zo van de volledig instrumentale nummers, hoewel dat andere instrumentaaltje nou juist wel weer geweldig is (Steppin'out). What I'd say is een ronduit vervelende Ray Charles cover. De afsluiter It ain't right is een luchtig niemendalletje.
Van de covers stijgt Ramblin' on my mind er met kop en schouders bovenuit. Een cover van een van mijn helden Robert Johnson en zeer goed uitgevoerd door de heren. Ook Parchman Farm vind ik prachtig gedaan. De eigen nummers zijn eigenlijk allemaal dikke prima, behalve dan Key to Love. Double Crossing Time en Have you heard zijn weergaloos.

De mindere nummers zijn keurig verdeeld over dit album en verpesten dit album beslist niet. Zeer genietbaar en het was een baanbrekend album.

BobbieMarley
Voor mij is dit gewoon een klassieker, Henk. En de critici denken er precies hetzelfde over. Gisteren live gezien in de Mezz. 79 jaar, maar zijn beleving is nog steeds fenomenaal.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
BoyOnHeavenHill schreef:
Kortom, bij mij zul je de monomix niet vaak horen.

Hmm, daar moet ik toch even op terugkomen. Zeker op de koptelefoon is er veel voor te zeggen om de monoversie te beluisteren: de energie komt soms beter over wanneer de instrumenten niet zo kunstmatig gescheiden worden. (Overigens duren de monoversies soms seconden langer dan de stereoversies.)
 

MatthijsBudding
Waarom word dit zo goed gevonden? Clap speelt geweldig, maar het is gewoon lompe standaard cliche-blues zonder enige vorm van originaliteit. Stem van John Mayall vind ik ook verschrikkelijk. Ik kan niet meer dan 1 nummer per keer aanhoren.

avatar van devel-hunt
5,0
1,5* is wel erg mager, MathijsBudding, zeker als ik zie dat je Clapton in je top 10 hebt staan.
Misschien is de plaat zo bijzonder omdat het één van de allereerste echte witte blues platen is. En omdat, zoals je zelf schrijft, Clapton geweldig speelt.
Bovendien de eerste plaat waarop Clapton tot Brits gitaar fenomeen werd neergezet.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Het is inderdaad één van de eerste Britse bluesalbums. Bijvoorbeeld Alexis Korner en Blues Incorporated waren nog wel wat eerder, maar bereikten een minder groot publiek en waren simpelweg minder goed.

Het blijft een beetje een kopie van de Amerikaanse blues, maar cliché blues zou ik het niet willen noemen. In 1966 speelde vrijwel niemand gitaar zoals Clapton hier deed. Althans, niet zo technisch en verfijnd. Het is denk ik geen toeval dat het algemene gitaarniveau na dit album behoorlijk is gestegen. Natuurlijk ook door o.a. Jimi Hendrix.

Blues is in zekere zin bijna altijd cliché. Het heeft nu eenmaal een cultuur van doorgeven, adapteren en een traditie levend houden.

MatthijsBudding
Solo "Have You Heard" is FENOMENAAL, "Hideaway" waanzinnig en daar houd het voor mij op . Ik vind de stem van Mayall gewoon te vervelend om goed te kunnen luisteren. En veel bomtiebom blues. Een cd vol 12-bar bluesschemas vind ik enorm saai. En nogmaals; Eric geweldig. Voor jou word het *2!

MatthijsBudding
Hier 2 voorbeelden van blues die ik prachtig en interessant vind:
YouTube - Buddy Guy - Stormy Monday (From "Carlos Santana presents Blues at Montreux 2004) (dynamisch als een gek, subtiel, sensueel)
YouTube - Buddy Guy - Stay Around A Little Longer ft. B.B. King (sweet, afwijkend schema, goede SOUND)

En dat laatste mis ik bij JM & Clapton ook. Een goede band-sound. Bij dat laatste filmpje; die hammond, de goedgeplaatste begeleidende gitaartjes, prachtige ondersteuning van het nummer. Ben geen enorme Buddy Guy fan maar dit zijn toevallig 2 goede voorbeelden voor wat ik in de blues zoek.

avatar van spinout
3,5
De band klinkt lekker, de zang van Mayall en Clapton niet. Ook zijn niet alle nummers boven de maat. Een belangrijke plaat, dat wel.

avatar van ArnoldusK
4,0
Ik heb deze versie laatst aangeschaft voor een prikkie: John Mayall & The Bluesbreakers - Featuring Eric Clapton And Peter Green (Vinyl, LP) at Discogs

Dat is dan volgens mij dezelfde plaat, enkel een re-release met wat kleine wijzigingen?

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Dat betwijfel ik, aangezien Peter Green op déze plaat niet meespeelt. Jouw aanschaf lijkt me eerder een compilatie met zeven nummers van dit album en zeven nummers van andere Mayall-platen.

avatar van pmac
Ronald5150 schreef:

Clapton hanteert op dit album een Gibson Les Paul gitaar met twee humbucker pick ups. Deze gitaar werd later bekend als "The Beano Les Paul". Niemand weet waar deze gitaar is gebleven en mede daardoor heeft het een cultstatus verworven. .



Is dat niet de gitaar die hij rood liet spuiten en later zou weggeven aan George Harrison? (zie Harrison tijdens Revolution) Hij zou de gitaar Lucy noemen meen ik.

avatar van Ronald5150
4,5
pmac schreef:
Is dat niet de gitaar die hij rood liet spuiten en later zou weggeven aan George Harrison? (zie Harrison tijdens Revolution) Hij zou de gitaar Lucy noemen meen ik.


Dat zou ik niet weten, maar dit is wel weer een leuk weetje die de mystiek hieromtrent weer wat aanwakkert.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:20 uur

geplaatst: vandaag om 22:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.