T.C. Matic - T.C. Matic (1981)
mijn stem
192 stemmen
België
Rock
Label: Parsley
-
Bye Bye Till the Next Time (3:22)
-
L'Union Fait La Force (2:32)
-
With You (4:10)
-
Stop Rock (3:37)
-
The Parrot Brigade (3:55)
-
I'm Not Like That (2:27)
-
Give Them a Leader (4:54)
-
Viva Boema (4:18)
-
O La La La (3:16)
-
Pitié pour Lui (3:14)
-
Still on the Loose * (3:03)
-
Willie Willie * (3:16)
-
O La La La [Remix] * (4:52)
-
Femme Femme * (3:37)
-
Modern Noise * (2:06)
-
Bazooka Joe * (3:20)
-
Take It Easy * (3:53)
-
White Rhythm * (4:34)
-
Willie [Demo] * (3:47)
-
With You [Demo] * (5:23)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur:
35:45
(1:13:36)
Links
Last.fm
1
geplaatst: 5 oktober 2008, 22:45 uur
TC MATIC 1981
Eén brok graniet, als fondant chocolade zo zwart.
Slijpende gitaren, beukende bas en broeierige synths.
Arno Hintjens schraapt zijn keel en bezweert de menigte.
In zekere zin doet dit ijzersterke debuut me
aan de eerste langspeler van Killing Joke denken.
De opzwepende ritmes, de loodzware flarden funk.
Bye Bye Till the Next Time staat krom van de ironie.
L'Union Fait la Force blijft brandend actueel Belgisch.
With You is één grote spanningsboog op synthesizer.
Stop Rock kwispelt als een dartel tussendoortje.
The Parrot Brigade funkt als een opgewonden wekker.
I'm Not Like That zindert vastberaden kant 2 op gang.
Give Them a Leader knipoogt ook inhoudelijk naar Killing Joke.
Viva Boema verheft aardappelen met worst tot de Europese keuken.
O La La La is TC Matics onsterfelijke new wave klassieker.
Pitie Pour Lui strompelt als een manke Prodigy avant la lettre.
En de jubileumeditie doet er nog heel wat extra lekkers bij.
Still on the Loose (b-kant O La La La) experimenteert naast het album.
Willie Willie was de zwaar onderschatte single tussen twee elpees.
Tracks 14-18 bevatten de integrale eerste studio sessie uit 1980.
Vier nummers verschenen dat zelfde jaar nog op EP in eigen beheer.
Bazooka Joe kwam op een belpop sampler en opende deuren.
Track 13 is een recentere remix en mocht voor mijn part
ingeruild worden voor Do the Kangaroo van Lala, een studiograp
van Arno Hintjens en Jean-Marie Aerts uit 1981 (een cultsingle).
Eén brok graniet, als fondant chocolade zo zwart.
Slijpende gitaren, beukende bas en broeierige synths.
Arno Hintjens schraapt zijn keel en bezweert de menigte.
In zekere zin doet dit ijzersterke debuut me
aan de eerste langspeler van Killing Joke denken.
De opzwepende ritmes, de loodzware flarden funk.
Bye Bye Till the Next Time staat krom van de ironie.
L'Union Fait la Force blijft brandend actueel Belgisch.
With You is één grote spanningsboog op synthesizer.
Stop Rock kwispelt als een dartel tussendoortje.
The Parrot Brigade funkt als een opgewonden wekker.
I'm Not Like That zindert vastberaden kant 2 op gang.
Give Them a Leader knipoogt ook inhoudelijk naar Killing Joke.
Viva Boema verheft aardappelen met worst tot de Europese keuken.
O La La La is TC Matics onsterfelijke new wave klassieker.
Pitie Pour Lui strompelt als een manke Prodigy avant la lettre.
En de jubileumeditie doet er nog heel wat extra lekkers bij.
Still on the Loose (b-kant O La La La) experimenteert naast het album.
Willie Willie was de zwaar onderschatte single tussen twee elpees.
Tracks 14-18 bevatten de integrale eerste studio sessie uit 1980.
Vier nummers verschenen dat zelfde jaar nog op EP in eigen beheer.
Bazooka Joe kwam op een belpop sampler en opende deuren.
Track 13 is een recentere remix en mocht voor mijn part
ingeruild worden voor Do the Kangaroo van Lala, een studiograp
van Arno Hintjens en Jean-Marie Aerts uit 1981 (een cultsingle).
0
geplaatst: 12 augustus 2012, 14:54 uur
Een paar jaar geleden nog de 25th anniversary collectors edition gekocht en het viel me meteen op hoe fris dit album nog steeds klinkt.Euro wave/rock waar de energie nog steeds vanaf spat en met een sound waarbij geen andere band in de buurt komt.Elke keer als ik nummers als Viva Boema,Bye bye till the next time of O la la la weer hoor veer ik weer op en denk ik ;Wat een geweldige plaat is dat toch.
2
geplaatst: 25 februari, 07:15 uur
Dit debuut van het Brusselse T.C. Matic veroorzaakte in 1981 de nodige opwinding. O La La La (C'est Magnifique was in juli 1981 #20 volgens Ultratop en een radiohit in Nederland. Mijn kennismaking met de groep, heb ik destijds de videoclip gezien?
De roep- en schreeuwzang van Arno Hintjes herkende ik enigszins uit de punk, maar hij deed het wél op zijn eigen manier. Engels- én Franstalig, apart voor een kaaskop van boven de grote rivieren. De gitaarpartijen van Jean-Marie Aerts waren onvergelijkbaar en dan die strakke ritmesectie waar funk en four-to-the-floor domineerden, zonder dat het de gangbare funk of disco was. Ferry Baelen en Rudy Cloet als onmisbaar stuwende basis.
Bye Bye Till the Next Time schuurt en is dansbaar, L'Union Fait La Force evenzo op iets kalmere wijze, waarna toetsen van de hand van Serge Feys de basis vormen van het onderkoelde With You. Postpunkerig met opnieuw die aparte zangpartijen van Hintjes.
Stop Rock is geschoeid op een snelle baslijn, net als bij The Parrot Brigade, waar Baelen bovendien veel slapt en Aerts zijn tegendraads scheurende gitaarspel op afvuurt. Wat gebeurt hier toch?
Kant 2 start voortvarend met I'm Not Like That, om met Give Them a Leader een aanklacht tegen te volgzame meelopers te presenteren; helaas weer hartstikke actueel. Meer wavefunkrock in Viva Boema, waarna die instant-favoriet O La La La de boel nog eens opstuwt, om slappend met Pitié pour Lui te eindigen.
Niet alleen in de lage landen viel dit op; in het Verenigd Koninkrijk verscheen de plaat ongeveer tegelijkertijd zelfs met een bonus-EP. In tegenstelling tot wat ik hierboven tegenkwam, vind ik het debuut onverminderd fris. Op volstrekt eigen wijze worden uiteenlopende invloeden samengebald tot een ijzersterk geheel.
Hierboven las ik dat er op MuMe korte tijd een forum draaide over Belgische wave, mij deels onbekend. Te vinden op BELPOP (the fradzler files), ongetwijfeld reden om later een inhaalslag te maken voor mijn afspeellijsten met new wave.
Mijn vorige halte was ook al om een gemist album te bespreken: de tweede van The Shirts. De volgende komt net als deze T.C. Matic uit 1981: het Engelse Department S en single Going Left Right, te vinden op verzamelaar Sub-Stance.
De roep- en schreeuwzang van Arno Hintjes herkende ik enigszins uit de punk, maar hij deed het wél op zijn eigen manier. Engels- én Franstalig, apart voor een kaaskop van boven de grote rivieren. De gitaarpartijen van Jean-Marie Aerts waren onvergelijkbaar en dan die strakke ritmesectie waar funk en four-to-the-floor domineerden, zonder dat het de gangbare funk of disco was. Ferry Baelen en Rudy Cloet als onmisbaar stuwende basis.
Bye Bye Till the Next Time schuurt en is dansbaar, L'Union Fait La Force evenzo op iets kalmere wijze, waarna toetsen van de hand van Serge Feys de basis vormen van het onderkoelde With You. Postpunkerig met opnieuw die aparte zangpartijen van Hintjes.
Stop Rock is geschoeid op een snelle baslijn, net als bij The Parrot Brigade, waar Baelen bovendien veel slapt en Aerts zijn tegendraads scheurende gitaarspel op afvuurt. Wat gebeurt hier toch?
Kant 2 start voortvarend met I'm Not Like That, om met Give Them a Leader een aanklacht tegen te volgzame meelopers te presenteren; helaas weer hartstikke actueel. Meer wavefunkrock in Viva Boema, waarna die instant-favoriet O La La La de boel nog eens opstuwt, om slappend met Pitié pour Lui te eindigen.
Niet alleen in de lage landen viel dit op; in het Verenigd Koninkrijk verscheen de plaat ongeveer tegelijkertijd zelfs met een bonus-EP. In tegenstelling tot wat ik hierboven tegenkwam, vind ik het debuut onverminderd fris. Op volstrekt eigen wijze worden uiteenlopende invloeden samengebald tot een ijzersterk geheel.
Hierboven las ik dat er op MuMe korte tijd een forum draaide over Belgische wave, mij deels onbekend. Te vinden op BELPOP (the fradzler files), ongetwijfeld reden om later een inhaalslag te maken voor mijn afspeellijsten met new wave.
Mijn vorige halte was ook al om een gemist album te bespreken: de tweede van The Shirts. De volgende komt net als deze T.C. Matic uit 1981: het Engelse Department S en single Going Left Right, te vinden op verzamelaar Sub-Stance.
* denotes required fields.