Katatonia - City Burials (2020)

Dit album went toch wel heel erg snel hoor! Minder zwaar dan TFoH maar dat is zeker geen minpunt hier. Met de sfeer overall zit het hier prima en Jonas Renske klinkt weer zeer goed!

Voor nu het aanstekelijke Behind The Blood, Introdden en Rein als favorieten aangevinkt... maar ook Heart Set To Divide, Lacquer en City Glaciers maken nog kans hier verandering in te brengen.

De eerste twee tracks openen het album heerlijk stevig en onstuimig, maar daarna wordt het materiaal snel wat meer voorspelbaar en stemmig. Niet dat dat direct een minpunt is, want ook ditmaal staat Katatonia voor kwaliteit, maar iets meer experimenteerdrang was fijn geweest. Nu weet het album zich amper te onderscheiden van (vooral) de twee voorgaande albums. De twee bonustracks, Closing Of The Sky en Fighters, zijn overigens uitstekend en kunnen zich meten met de rest van de plaat. Fighters is dan ook nog eens met afstand de meest stevige song van het album.

Ik sluit me aan bij james_cameron. Het album klinkt als een klok, maar ook zeer vertrouwd en dus enigszins voorspelbaar. Het artwork en het "clear vinyl" vind ik wel mooi, maar goed: grijsdraaien zal ik het album vermoedelijk niet.

Met de komst van een nieuwe Katatonia en een nieuwe Paradise Lost kort achter elkaar is er voor de droefbekkies weer veel te beleven deze zonnige lente. Deze nieuwsteling van de immer treurige Zweden klinkt - na enige jaren van afwezigheid - zeer vertrouwd, maar dat maakt het nog geen overbodige release. Er wordt stevig teruggegrepen op alle elementen die de band al jaren geliefd maakt bij de liefhebber van introverte, melancholische rock en metal met een progressief randje. Dat maakt dat het album bij de eerste luisterbeurt voor diegenen die bekend zijn met Katatonia meteen aanvoelt als een oude bekende. En dat is ook wel eens fijn in tijden van hevige onzekerheid.
En wees nou eerlijk: wie is er beter in het maken van droevige, beklemmende en tegelijkertijd beeldschone en onder je huid kruipende muziek? Juist. Deze band mag gewoon nóg tien van dit soort albums maken. Mij hoor je niet klagen.

Voor een onervaren metal luisteraar zoals ondergetekende heeft dit wat meer draaibeurten nodig om binnen te komen. Maar inmiddels komen de pareltjes bovendrijven hoor. Lacquer is echt een prachtig melancholisch nummer. Maar ook het gebeuk op bijvoorbeeld Behind the Blood is genieten. Zal mij niet verbazen als de voorganger wordt geëvenaard.

Als je voor de wat meer Melancholieke Katatonia songs wil gaan dan kan ik hun Unplugged album van harte aanbevelen. In alle bescheidenheid vind ik dat hun mooiste werk.

Katatonia - Sanctitude (2015)

Sanctitude is zeker een mooie verzamelaar, maar deze plaat slaat in mijn ogen en oren op den duur wat dood. Dat heeft te maken met de speelduur, een gebrek aan spanning, de relatieve ingetogen zang van Renkse en het feit dat alles unplugged is. Katatonia vind ik typisch zo'n band waarbij de afwisseling tussen harde en zachte stukken het beste tot zijn recht komt in een elektrische versie. City Burials vormt daarin het beste voorbeeld, volop afwisseling, de juiste spanningsboog, Renkse in topvorm en een fijne speelduur.

City Burials is weer typisch 'Katatonia'.
Je blijft luisteren en gaan met name de nummers vanaf Vanishers steeds fijner klinken met City Glaciers, Flicker en Untrodden als ware hoogtepunten. Zelfs de relatief hardere songs bloeien steeds meer open. Alleen met Fighters heb ik nog altijd niks en dat is niet om de wat snellere aanpak of het hardere geluid, want dit alles valt best wel heel erg mee, maar ik vind de compositie niet al te sterk. Maar omdat het een bonusnummer en een cover is, til ik daar toch niet zo zwaar aan. Closing of the Sky vind ik daarentegen wel weer een echte 'Katatonia'. Bijzondere band!

Ondertussen heeft de cd meermaals aangestaan evenals de digitale variant. En ook met City Burials hebben ze weer een prachtige plaat afgeleverd. Waar The Fall of Hearts af en toe wat eentonig begint te klinken is deze een stuk afwisselender. Ze trekken daardoor regelmatig de aandacht als deze opstaat.

Wat me opvalt is de prachtige samenwerking van de instrumentatie en de zang, deze zijn perfect op elkaar afgestemd. Naar mijn idee meer nog dan op voorgaande platen. Het levert meerdere kippenvel momenten op, waarvan Neon Epitaph wel mijn favoriet is. Ook Lacquer is heerlijk. De onderhuidse spanning in het nummer sijpelt langzaam steeds meer het nummer binnen. Het contrast met Behind the Blood (welke op het album beter werkt dan als single voor mij) kan haast niet groter.

Ik heb regelmatig op het randje van de stoel gezeten met het beluisteren. Het is het enige nadeel wat ik bij de City Burials kan bedenken. Het trekt vrijwel bij elk nummer weer de aandacht. Maar of dat erg is...

Ik begin voorzichtig met 4*. Maar elke luisterbeurt wordt ie beter, dus er zit nog rek in verwacht ik. Voor mij is Lacquer toch wel het hoogtepunt. Zoals mijn bovenbuurman al aangeeft, meesterlijk hoe die onderhuidse spanning wordt opgebouwd. En dan dat refrein... als hij voor de laatste keer 'The levee breaking' inzet, een en al kippenvel. Lachesis is een soortgelijk nummer, jammer dat daar niet meer mee is gedaan. Nu neigt het naar een intermezzo, alsnog prachtig daar niet van. Verder vooral snellere, hardere nummers die ook erg goed vallen. Alleen Vanishers vind ik relatief gezien een zwak nummer. Die vrouwelijke vocals komen wat zeurderig over.

Blijft toch een top plaat ! Net iets beter dan zijn voorganger .

Ik geef de voorganger wat meer credits, maar deze mag er ook zijn. Overigens hebben alle Katatonia albums de tijd nodig om lekker los te komen.

Heerlijk album, heb me nog niet zo verdiept in Katatonia als ik wellicht zou moeten doen, maar wat ik gehoord heb beviel me al, en dit album is daar geen uitzondering op. Gaaf stukje muziek weer

Van de week weer een aantal keer aangezet en mijn vier toch maar even verzet naar een 4,5. Wat een geweldig album blijft dit zeg. Nu toch maar eens opzoek naar eerder materiaal van deze heren.

Nadat ik direct zeer onder de indruk was van The Fall of Hearts, duurde het wat langer voordat ik deze nieuweling van Katatonia op zijn echte waarde kon inschatten. De CD is langzaam binnen gekomen en heeft zijn schoonheid inmiddels prijs gegeven. De sterke punten van Katatonia zijn weer in al haar grootsheid aanwezig. Meeslepend en melancholisch weet de band hier weer perfect haar donkere stemmigheid op de mensheid los te laten. 2020 is al geen vrolijk jaar natuurlijk, dus laat dit dan maar de soundstrack zijn. Extra sterk punt zijn de gitaarsolo's op City Burials, die klinken fantastisch.

Solide plaat alweer van Katatonia, de Zweedse koningen van de melancholie. De productie is smetteloos (misschien een beetje té perfect), en de songs zitten vernuftig ineen.

Verder gaat mijn voorkeur wel uit naar het oude werk, en ook Night Is the New Day plaats ik wat hoger. Maar slechte platen maken de Zweden niet, zelfs geen matige.

3,5 sterren

Katatonia - City Burials

Ook weer een geslaagd album van Katatonia. Wel wat minder dan de voorganger, maar ook hier valt genoeg te beleven. Het eerste nummer heeft meteen een leuke switch, waarmee je lekker het album inkomt. Daarna komt meteen één van mijn favorieten: Behind the Blood, erg pakkend nummer.
Lacquer is dan weer wat rustiger, maar ook zeker genietbaar. En na Rein komt mijn andere favoriet, The Winter of Our Passing. Heerlijke sfeer heeft dat nummer.
Vanishers vind ik wel wat minder, maar daarna blijft de kwaliteit wel weer redelijk constant. Echte uitschieters staan er ook weer niet op. De bonustrack Fighters vind ik zelfs ronduit saai, de lyrics alleen al voelt alsof het in een paar minuutjes geschreven is.
De meeste nummers zijn dus wel geslaagd, enkele uitschieters naar boven en naar beneden.

4*

Blijft na een jaar van aanschaf nog altijd indrukwekkend. Top plaat.

Blijft ook na bijna twee jaar... nog... altijd... even... mooi!

Hoewel de band naar mijn mening een aardige muzikale ontwikkeling doormaakt weten de heren mij niet echt te overtuigen. Het hele oeuvre van de band doorgeworsteld maar nergens word ik over de streep getrokken, ofschoon de muziek zeker niet slecht is. Waar bands als Paradise Lost en Anathema de koers gingen wijzigen met enkele wisselvallige platen tot gevolg was de muzikale ontwikkeling interessant te noemen. Voor een collectief als Katatonia heb ik het gevoel dat de mannen te weinig durven af te wijken van de zelfgekozen koers. Zeker op details verschillen de platen weliswaar enigszins maar het is te weinig om mij geboeid te houden. Tel daarbij op dat Renkse weliswaar geen slechte zanger is maar voor mijn gevoel zingt de beste man in 1 register en dat maakt het simpelweg saai. Hij mist het bereik, de creativiteit en afwisseling om nummers naar een hoger plan te tillen. City Burials blijft voor mij de beste plaat van de heren, want meer ruimte voor detail en afwisseling maar te weinig om mij over de streep te trekken om te spreken van een topper.

Prima album. Niks meer en niks minder. Ik heb me wederom vermaakt met een paar heel lekkere songs.

Hoewel Night Is the New Day voor mij het hoogtepunt vormt in het oeuvre van de heren komt City Burials daar direct achteraan.
Ik heb jarenlang moeten wennen aan het middenstuk, songs als Vanishers, City Glaciers en Flicker zijn zeker niet slecht, echter het niveau van de eerste vijf tracks wordt naar mijn mening niet aangetikt.
Dat neemt niet weg dat City Burials een aantal weergaloze nummers bevat, ik krijg nog steeds niet genoeg van Heart Set to Divide, Behind the Blood, Lacquer, The Winter of Our Passing en Lachesis.
Afsluiter Untrodden kan ik inmiddels ook aan dat lijstje toevoegen, een pracht van een nummer en fraai gearrangeerd.
De productie zorgt er mede voor dat mijn score hoger uitvalt dan voorheen; kristalhelder en ruimtelijk, zo kan een plaat anno 2020 klinken.
De concurrentie aangaan met Night Is the New Day lukt de plaat niet, maar dat is geen diskwalificatie. City Burials mag op zijn eigen merites beoordeeld worden. Het is niet de kroon op het werk, maar een schoonheid van een album is het wel.

City Burials was al mooi, maar de plaat is nu definitief opgeklommen naar de bovenste plek. Toegegeven, de band heeft meerdere prima schijven op hun naam staan, echter City Burials wint het op punten.
De werkelijk prachtige kristalheldere productie is van een wonderlijke schoonheid, zo kan een plaat in de jaren 20 ook klinken!
Beluister een track als Flicker en het zijn kleine details die de doorslag geven.
De eerste helft van City Burials vond ik altijd al sterk, de 2e helft is met de tijd gaan groeien. Neon Epitaph en Untrodden hadden voor mij nooit zo veel om het lijf, tegenwoordig kan ik er geen genoeg van krijgen.
Met City Burials heeft de band een voorlopige kroon op hun werk gezet, in retrospectief de beste plaat van de heren. Althans in mijn ogen.