menu

Katatonia - City Burials (2020)

mijn stem
3,95 (66)
66 stemmen

Zweden
Metal / Rock
Label: Peaceville

  1. Heart Set to Divide (5:29)
  2. Behind the Blood (4:37)
  3. Lacquer (4:42)
  4. Rein (4:20)
  5. The Winter of Our Passing (3:18)
  6. Vanishers (4:56)
  7. City Glaciers (5:30)
  8. Flicker (4:44)
  9. Lachesis (1:54)
  10. Neon Epitaph (4:31)
  11. Untrodden (4:29)
  12. Closing of the Sky * (5:24)
  13. Fighters * (3:37)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 48:30 (57:31)
zoeken in:
avatar van Bravejester
4,0
geplaatst:
Dit album went toch wel heel erg snel hoor! Minder zwaar dan TFoH maar dat is zeker geen minpunt hier. Met de sfeer overall zit het hier prima en Jonas Renske klinkt weer zeer goed!

Voor nu het aanstekelijke Behind The Blood, Introdden en Rein als favorieten aangevinkt... maar ook Heart Set To Divide, Lacquer en City Glaciers maken nog kans hier verandering in te brengen.

avatar van james_cameron
4,0
geplaatst:
De eerste twee tracks openen het album heerlijk stevig en onstuimig, maar daarna wordt het materiaal snel wat meer voorspelbaar en stemmig. Niet dat dat direct een minpunt is, want ook ditmaal staat Katatonia voor kwaliteit, maar iets meer experimenteerdrang was fijn geweest. Nu weet het album zich amper te onderscheiden van (vooral) de twee voorgaande albums. De twee bonustracks, Closing Of The Sky en Fighters, zijn overigens uitstekend en kunnen zich meten met de rest van de plaat. Fighters is dan ook nog eens met afstand de meest stevige song van het album.

avatar van NoMind
3,5
geplaatst:
Ik sluit me aan bij james_cameron. Het album klinkt als een klok, maar ook zeer vertrouwd en dus enigszins voorspelbaar. Het artwork en het "clear vinyl" vind ik wel mooi, maar goed: grijsdraaien zal ik het album vermoedelijk niet.

avatar van knoltor
4,5
geplaatst:
Met de komst van een nieuwe Katatonia en een nieuwe Paradise Lost kort achter elkaar is er voor de droefbekkies weer veel te beleven deze zonnige lente. Deze nieuwsteling van de immer treurige Zweden klinkt - na enige jaren van afwezigheid - zeer vertrouwd, maar dat maakt het nog geen overbodige release. Er wordt stevig teruggegrepen op alle elementen die de band al jaren geliefd maakt bij de liefhebber van introverte, melancholische rock en metal met een progressief randje. Dat maakt dat het album bij de eerste luisterbeurt voor diegenen die bekend zijn met Katatonia meteen aanvoelt als een oude bekende. En dat is ook wel eens fijn in tijden van hevige onzekerheid.
En wees nou eerlijk: wie is er beter in het maken van droevige, beklemmende en tegelijkertijd beeldschone en onder je huid kruipende muziek? Juist. Deze band mag gewoon nóg tien van dit soort albums maken. Mij hoor je niet klagen.

avatar van Mausie
Voor een onervaren metal luisteraar zoals ondergetekende heeft dit wat meer draaibeurten nodig om binnen te komen. Maar inmiddels komen de pareltjes bovendrijven hoor. Lacquer is echt een prachtig melancholisch nummer. Maar ook het gebeuk op bijvoorbeeld Behind the Blood is genieten. Zal mij niet verbazen als de voorganger wordt geëvenaard.

avatar van Killeraapje
4,0
Mausie schreef:
Voor een onervaren metal luisteraar zoals ondergetekende heeft dit wat meer draaibeurten nodig om binnen te komen. Maar inmiddels komen de pareltjes bovendrijven hoor. Lacquer is echt een prachtig melancholisch nummer. Maar ook het gebeuk op bijvoorbeeld Behind the Blood is genieten. Zal mij niet verbazen als de voorganger wordt geëvenaard.


Als je voor de wat meer Melancholieke Katatonia songs wil gaan dan kan ik hun Unplugged album van harte aanbevelen. In alle bescheidenheid vind ik dat hun mooiste werk.

Katatonia - Sanctitude (2015)

avatar van milesdavisjr
4,0
Als je voor de wat meer Melancholieke Katatonia songs wil gaan dan kan ik hun Unplugged album van harte aanbevelen. In alle bescheidenheid vind ik dat hun mooiste werk.


Sanctitude is zeker een mooie verzamelaar, maar deze plaat slaat in mijn ogen en oren op den duur wat dood. Dat heeft te maken met de speelduur, een gebrek aan spanning, de relatieve ingetogen zang van Renkse en het feit dat alles unplugged is. Katatonia vind ik typisch zo'n band waarbij de afwisseling tussen harde en zachte stukken het beste tot zijn recht komt in een elektrische versie. City Burials vormt daarin het beste voorbeeld, volop afwisseling, de juiste spanningsboog, Renkse in topvorm en een fijne speelduur.

avatar van Alicia
5,0
City Burials is weer typisch 'Katatonia'.
Je blijft luisteren en gaan met name de nummers vanaf Vanishers steeds fijner klinken met City Glaciers, Flicker en Untrodden als ware hoogtepunten. Zelfs de relatief hardere songs bloeien steeds meer open. Alleen met Fighters heb ik nog altijd niks en dat is niet om de wat snellere aanpak of het hardere geluid, want dit alles valt best wel heel erg mee, maar ik vind de compositie niet al te sterk. Maar omdat het een bonusnummer en een cover is, til ik daar toch niet zo zwaar aan. Closing of the Sky vind ik daarentegen wel weer een echte 'Katatonia'. Bijzondere band!

Gast
geplaatst: vandaag om 17:56 uur

geplaatst: vandaag om 17:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.