Bob Dylan - Nashville Skyline (1969)

Ik vind Lay Lady lay helemaal niet als Dylan klinken, zou dit een van die stad-in gebeurens zijn?

Nee hoor, het is echt Dylan die je hoort...



Bron

Niet al te best dit album, zeg... Het lijkt bij vlagen wel een parodie op country, en zijn stem klinkt nog beroerder dan normaal. Valt behoorlijk tegen na het mooie John Wesley Harding... nog maar wat meer luisteren, misschien valt het kwartje nog.

Wow, daarnet zette ik voor het eerst Lay Lady Lay op en... wat een verrassing. Die stem! Lijkt helemaal niet op Dylan. Desondanks vind ik het een heerlijk nummer en ik ga zeker de rest van het album luisteren.

Van Lay Lady Lay zou je eerder zeggen dat het door Johnny Cash is gezongen. Niettemin een prachtig nummer.

Wat men toch in dit album hoort, is me een raadsel. Het voorgaande album, John Wesley Harding vond ik zijn beste album tot dan toe, en ik was dan ook erg benieuwd naar dit album... valt dat even tegen, zeg... Ik vind het prima als Bob een andere richting in slaat, namelijk country. Ik heb ook helemaal niks tegen country. Maar dan moet-ie het wel goed doen. Dit is me namelijk toch een ongeïnspireerd album geworden, zeg...

Het eerste wat op valt als je het album beluistert, is zijn stem. Nu is zijn stem normaal al niet geweldig, maar hier klinkt ie heel anders dan normaal, en niet bepaald in positieve zin... Het klinkt totaal niet als Bob Dylan, en eigenlijk vind ik zijn stem op dit album helemaal niet zo fijn.
Het album begint met een cover van zichzelf. Girl from the North Country vind ik een erg mooi nummer, maar deze versie had van mij niet zo gehoeven. Hij zingt het met Johnny Cash, en dat is al niet bepaald een van mijn favoriete zangers... maar hij zingt Bob er met gemak uit. Zijn stem klinkt als een verademing na de stem van Dylan zelf. De versie zelf is weinig bijzonders ten opzichte van het origineel, wat mij betreft overbodig.

Daarna krijgen we nog een erg leuk country-instrumentaaltje met Nashville Skyline Rag. Dit kan ik wel erg waarderen. Gewoon een leuk, vrolijk liedje. Zou op veel albums een leuk tussendoortje zijn, hier is het een van de hoogtepunten.

Daarna krijgen we eigenlijk bijna alleen nog maar heel erg flauw country-liedjes. Heel zwakke teksten, dat zijn we niet gewend van Bob. Hier is het toch echt het geval, ik kan nergens sterke teksten ontdekken. Sterke liedjes ook nauwelijks. Ik vind het zoals gezegd gewoon allemaal erg flauwe en zwakke country, erg clichématig ook. Heel jammer, Bob Dylan zou toch beter moeten kunnen dan dit. Tel daarbij op de heel vervelende stem en je hebt een zeer matig album.

Toch staan er nog een paar aardige liedjes op. Lay Lady Lay kan er wat mij betreft wel mee door, da's nog best een mooi liedje. Ook Country Pie is wel een grappig liedje, tekst is ook nog wel geinig (maar ook een beetje flauw). De rest hoef ik niet meer te horen. 2*

Ik ben dan weer iemand die dit heel mooi vindt. Ik ben van origine ook een countryliefhebber, misschien dat ik hier daarom wat beter naar kan luisteren. Bovendien hou ik ervan wanneer artiesten van de geijkte paden afwijken, al moet het dan natuurlijk nog wel kwaliteit hebben. Nou dat is hier voldoende op te vinden. De opener is fraai, maar als je het origneel kent is het wat minder. Ken je het origineel niet dan hoor je gewoon een prachtig duet. Het instrumentaaltje Nashville Skyline Rag vind ik prachtig en zo kan ik wel doorgaan. Peggy Day en One More Night zijn ook van die vrolijke niemendalletjes. Mooi, maar je moet die 2 nummers zeker niet te vaak horen. Alle andere nummers die ik nog niet heb genoemd vind ik naast leuk ook gewoon heel goed, met de afsluiter Tonight I'll Be Staying Here With You als mijn favoriet. Hiermee sluit hij de jaren 60 af zonder ook maar 1 mindere plaat. Natuurlijk zijn deze en zijn voorganger John Wesley Harding niet de allerbeste, maar nog steeds zeer goed.

Nog even 1 ding. Valt het meer mensen op dat de sound die je op sommige nummers hoort later ook enigszins terug te horen is op bepaalde nummers op Love And Theft? Ik krijg bij I Threw It All Away bij vlagen een Mississippi gevoel. Een prima gevoel overigens.

Persoonlijk vind ik de stijlverandering die op deze plaat te horen is echt geniaal. Daar waar de vorige plaat van hem meer een herhalingsoefening werd, klinkt deze plaat ineens weer fris, waardoor het een zeer boeiend plaatje is geworden. Vooral het duet met Johnny Cash vond ik echt geweldig. Niet alle Dylan liefhebbers zullen deze plaat kunnen waarderen, maar ik vind hem geweldig.

Dit is inderdaad een plaat die veel negatieve reacties oproept: oppervlakkig, huiselijk, flierefluiterig, en die stem...
Ik heb, sinds de eerste keer dat ik het hoorde, altijd een enorm zwak gehad voor dit album. De schrik over zijn stem duurde hooguit één nummer, en inderdaad, hij is erg lief en weinig diepgaand, nummers als To Be Alone With You en Peggy Day zijn verre van briljant, maar toch: het speelplezier is geweldig, een aantal nummers is gewoon ronduit en ongecompliceerd vrolijk, en dat kan je van Dylan niet vaak zeggen. Daarnaast zijn er prachtige gevoelige nummers (Lay Lady Lay, I Threw It All Away, Girl From The North Country) die me altijd weer diep raken en die ondanks hun simpelheid gewoon heel goed in elkaar zitten. En bij het instrumentaaltje, Nashville Skyline Rag, kun je mij opvegen.

Dit is niet Dylan's beste album, de kwaliteit is niet al te constant, maar het heeft één voordeel tegenover andere (betere) Dylanplaten: lucht. Geen enkele pretentie is hier te horen, Bob maak hier gewoon muziek en dat doet hij heel goed.

Zo ken ik er nog wel 1...

Ik weet niet goed wat ik met dit album moet.

Ervaren en bewierrookte artiest klinkt vocaal en muzikaal opeens niet meer als zichzelf.
De muziek is behoorlijk country, ik ontwaarde ook opeens Johnny Cash op de hoes van de cd. Waar ik een aantal malen al had gedacht dat Bob Dylan begon te klinken als Johnny Cash.

Ik kan niet echt ontwaren op welke nummers Cash allemaal meedoet en welke niet, het heeft bij mij allemaal niet geleid tot het gevoel dat ik hier een geweldig Dylan album aan het draaien ben.

De stem klinkt dus al niet als Dylan en op de koop toe brengt hij wat zouteloze country-achtige muziek. Geen opstand, ook al is het eind jaren '60, geen constateringen dat de wereld vergaat, geen cynisme over de maatschappij of de VS in het algemeen.

Het is in die zin een beetje een vreemde eend dat Dylan er voor heeft gekozen om een compleet ander album neer te zetten, geen boeiende verkenningen in een vertrouwde omgeving. En dan kunnen goede composities het nog redden, maar dat doen ze hier niet omdat ze het niet zijn.

Al met al in z'n soort dus maar een mager album naar mijn smaak, zeker als je het vergelijkt met bijvoorbeeld Blonde on blonde van een paar jaar eerder.

Johnny Cash doet alleen op het eerste nummer mee.

En Bob Dylan zal hebben gedacht: laat ik dat vocaal ook eens een heel album proberen..

‘Nashville Skyline, Dylan’s negende studioplaat en, opmerkelijk genoeg, zijn grootste kassucces tot dan toe. Opmerkelijk, omdat het plaatje nog geen halfuur in beslag neemt, door vele critici werd verguisd en een behoorlijke stijlbreuk is met zijn overige platen. De afsluiter van zijn vorige plaat, ‘I’ll Be Your Baby Tonight’, gaf dan wel een vette knipoog naar de countrymuziek van één van zijn voorbeelden, Hank Williams, toch was dit niet bepaald de plaat die men van Dylan kon verwachten. En zo bleef hij toch maar verrassen en choqueren.

De plaat wordt geopend met een remake van één van z’n oudere nummers, ‘Girl from the North Country’. Dit keer een duet, met Johnny Cash, nog zo’n grootheid. Ik vind dat de twee goed samengaan, en het waren ook vrienden; zo schreef Dylan het nummer ‘Wanted Man’, speciaal voor Cash. En Cash schreef een mooie hoestekst voor op de achterflap van ‘Nashville Skyline’. Wederzijds respect tussen de groten. Veel meer dan een remake is het niet, het nummer, wel een degelijke opener.

‘Nashville Skyline Rag’ is een instrumentaal nummertje dat Dylan heeft bedacht, maar waar we niet zeker van zijn dat hij er überhaupt op meespeelt. Het ontbrak ‘m weer niet aan goeie musici rondom zich; drummer Kenny Buttrey, bassist Charlie McCoy en gitaristen als Wayne Moss, Charlie Daniels en Pete Drake. Allemaal keien in hun vak, maar dat waren ze in die tijd in Nashville praktisch allemaal. ‘To Be Alone with You’ wordt opgesmukt met een frivool pianootje, spaarzaam doch solide drumspel en een laid-back gitaartje. Deze song ligt nog meer bij de roots van de blues.

Op de hoes vinden we een goedlachse Dylan terug, gitaar in de hand, hoed op z’n hoofd. Het begin van een baard. Hij ziet er mild uit, en tevreden. Ontnuchterd ook waarschijnlijk, door dat motorongeluk. En dat hoor je ook terug in zijn zang. Die is, naast de genreverschuiving, de tweede opvallende verandering. En dat komt de kwaliteit niet altijd ten goede, en de luisterervaring ook niet naar mijn mening. ‘I Threw It All Away’ heeft bijvoorbeeld een heerlijk melodietje, maar ik vind de zang te zoetsappig, de muziek te… saai. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een mooi nummer, maar geef mij gewoon die heerlijk gejaagde kant van Dylan. Die zou echter nooit meer helemaal terugkomen. Hij klinkt alsof hij de innerlijke rust gevonden heeft.

De teksten zijn ook niet om over naar huis te schrijven. ‘Peggy Day’ is een vat vol clichés, en terwijl ik meestal heel wat geweldige dingen uit zijn teksten weet te halen, lukt me dat hier niet. Zelf reageerde hij provocerend op de kritiek op z’n teksten, door te beweren dat dit de nummers zijn die hij altijd al heeft willen schrijven, die meer over ‘m zeggen dan zijn vroegere songs. hoe komt het nou toch dat ik hier geen woord van geloof?

Het zijn allemaal korte nummers. Het verwijt dat hij een nummer te lang rekt, of teveel strofes heeft geschreven, kan hem dus onmogelijk gemaakt worden. ‘Lay Lady Lay’ is één van de langere nummers, en duurt nog geen drieënhalve minuut. De combinatie bongo’s-Koebel van Buttrey is trouwens een mooi verhaal; hij wist in eerste instantie niet meteen wat bij deze song paste, en vroeg het aan Dylan. Die antwoordde: “bongo’s”. Buttrey wist dat het op niks sloeg, en vroeg de mening van producer Bob Johnston. Die zei, na enig nadenken: “koebel”. Buttrey was ten einde raad, en besloot dan maar, om de twee te jennen, de bongo’s en koebel te combineren met zijn drumstel. Het werkte wonderwel, en mede dankzij dit detail is ‘Lay Lady Lay’ een erg fraai nummer, dat boven de put der vergetelheid uittorent.

Teveel gekabbel, is mijn voornaamste kritiek. ‘One More Night’ is er ook weer een schoolvoorbeeld van. Deze song, aanvankelijk nog ‘No Light Will Shine on Me’ getiteld, is zeker niet slecht, maar nooit bijzonder te noemen. Dylan slaagt er op ‘Nashville Skyline’ nauwelijks in me te raken, en daarom is de muziek wel degelijk, maar meer ook niet. Op enkele uitzonderingen na, natuurlijk. ‘Tell Me That It Isn’t True’ zou je ook kabbelend kunnen noemen, maar dit raakt me wel; goeie zanglijn van Dylan, dat dromerige steelgitaartje op de achtergrond, occasioneel wat pianonoten.

‘Country Pie’ vind ik persoonlijk ook een heerlijk niemendalletje; lekker ongedwongen, beetje countryrocken. Beatlesachtig ook. Laat het zingen door John Lennon of Paul McCartney, en je hebt ongetwijfeld een grote hit te pakken. Het nummer duurt amper een minuut veertig seconden, maar veel hits van The Beatles duurden niet veel langer. Dat hoeft dus niet echt een probleem te zijn.

Met ‘Tonight I’ll Be Staying Here With You’ kent ‘Nashville Skyline’ een afsluiter die verder breit op de afsluiter van ‘John Wesley Harding’. Toen was er nog de nood om het liefje te zijn, nu klinkt de berusting; “Throw my troubles out the door; I don’t need them anymore; ‘cause tonight I’ll be staying here with you” zingt Dylan, en dan weet je; deze man heeft z’n innerlijke rust gevonden. Hoe lang dat zou duren, dat horen we later dan wel weer.

‘Nashville Skyline’ is op het eerste zicht twee keer niets, maar mispak je er niet aan; voor wie echt wil, is er nog wel genoeg om van te smullen. Ik vind het wel z’n zwakste plaat tot dan toe, niet omdat ik de verandering niet apprecieer, maar gewoonweg omdat het voor mij niet werkt. En Dylan blijft Dylan, natuurlijk. Enkele nummers zijn meer dan de moeite, maar verder is het vooral een solide, gedegen countryplaat.

3 sterren

More cowbell...

Mooi stukje, Nick!

Bedankt. Nu komt er een eind aan de reeks platen die ik op voorhand al erg goed kende. 'Self Portrait' is voor mij zelfs een beetje een stap in het onbekende. De lage waardering doet me het ergste vermoeden, maar met Dylan weet je nooit. Enfin, je zal daar ten gepaste tijde wel lezen wat ik er van vind.

Dat had ik dan weer niet verwacht. Ik dacht dat een plaat als Blonde on blonde zijn grootste commerciële succes uit de jaren 60 was, een niemendalletje als Nashville Skyline een groot commercieel succes? Het zal best.
Dylan is sowieso geen echte commerciële succesvolle artiest. In de jaren 70 had hij wel wat grote verkoopcijfers. Maar in vergelijking met generatie genoten als The Beatles,Stones en Clapton waren zijn verkopen een stuk minder.
Dat maakt zijn verdiensten overigens niet minder. Kwaliteit en belang gaan lang niet altijd hand in hand met commercieel succes.

Mwah, als je een aantal keer platinum hebt gehaald en vaak makkelijk goud haalt, vind ik dat je toch wel van commercieel succesvol kan spreken. Het is natuurlijk geen recordbreker wat betreft verkoopcijfers, dat is waar.

Ik weet niet hoe betrouwbaar de gegeves op Wiki zijn, maar zo héél erg ontloopt hij Clapton blijkbaar (?) niet eens.

Ik heb vooral het idee dat Dylan vooral de laatste 10 jaar veel meer tot de verbeelding spreekt dan Clapton. Veel jongeren die interesse hebben in de geschiedenis van de muziek komen eerder bij Dylan dan bij Clapton terecht. Dacht ik zo maar even, maar misschien klets ik wel ik mijn nek.

Ja mooi stukje Nick. Ik ben het er alleen niet mee eens dat dit het zwakste album tot dan toe is. Ik vind dit juist heel catchy en totaal anders dan we van hem gewend waren en de liedjes zitten prima in elkaar. Bij Times they are a changin' en John Wesley Harding slaat de verveling nog wel eens toe. Helemaal als je John Wesley Harding na Blonde on Blonde hoort dan is dat toch een vette tegenvaller voor mij. Na verloop van tijd kan ik JWH prima los zien van B.O.B. en ook best wel waarderen, maar deze pakt mij veel meer. Misschien omdat de country mij over het algemeen aardig ligt. Wel is het zo dat dit soort plaatjes geen uur moeten duren zoals we van Dylan gewend zijn. Dan ligt meligheid op de loer. Deze duurt nog geen half uur en dat heeft hij slim gedaan.

Ik moest het ongeloof ook even uit m'n kop schudden toen ik het las, maar de bron waar ik het uit haal (een boek van een Belg over alle studioplaten van Bob Dylan) is toch vrij betrouwbaar.

Er stond ook dat dit zijn derde nr. 1 notering was in de albumtoplijst in het Verenigd Koninkrijk. Daar was hij eigenlijk succesvoller dan in zijn eigen land..

Feitelijk interesseren verkoopcijfers mij geen zak. Maar toch effe Als ik het over Clapton heb pak ik ook Cream, Derrek and the dominoes, the yarbirds etc mee. Clapton is voornamelijk in Amerika een koopcijfer kanon en vreemd genoeg vooral zijn saaie werk.
Dylan heeft vooral in de jaren 70 goed verkocht. Blood on a track, Desire ,street legal en slow train coming waren million sellers. Daarna zakte de boel qua verkopen in. Pas met Time out of mind had hij weer een verkoop succes te pakken.

Het volgende album wat je van grote held Dylan gaat bespreken, bevat het instrumentale niemendalletje Wigwam...nota bene Dylan's hoogst genoteerde single in Nederland.

Klopt, Stalin! Vreemd toch. Die man heeft dan zoveel geniale nummers geschreven, en net zo'n nummer is zijn meest succesvolle single in Nederland.

Unieke 18 minuten beeld en geluid van Bob Dylan and The Band @ The Isle Of Wight 1969 !!!

Joetoep

I threw it all away is 1 van de mooiste liedjes van bob; elvis had het moeten coveren. over elvis gesproken, bijna alle muzikanten op dit album hebben ook met elvis opgenomen, de geluksvogels. ik vind dit album heerlijk; geen enkele misser erop. misschien dat dit elvis inspireerde tot het opnemen van zijn country-album, genaamd "country".

Deze gekocht voor 5 euri bij de FRS. Valt niet mee dit album. Er staan zeker een handvol goede nummers op, maar ook minder werk. Het lijkt wel dat ie dit even snel gemaakt heeft, zo'n album met een country inslag. De nummers vind ik ook nogal eens wat te kort en met zo'n 26 minuten is het al afgelopen; overigens dit liever dan het ellenlange BOB. Ik vind het toch wat te weinig geboden, maar toch geef ik het een (ruime) voldoende geef.

Gisteren naar Silver Linings Playbook geweest en in die film kwam "Girl from the North Country " langs. Geweldig om dit nummer op een lekker volume in de bios te horen Vandaag meteen maar weer eens aantal albums beluisterd van meneer Dylan. Waar zo'n film al niet goed voor is...

Hij klinkt hier wel totaal anders die Dylan; het lijkt net alsof Johnny Cash eerst heeft gevoeld of hij wel echt ballen heeft.
Beetje richting Roy Orbison.
Ik ontdek steeds meer van Dylan, en kan hem steeds meer waarderen.

Beter laat dan nooit: goed verhaal, alweer.



Grappig dat je Country Pie weet te waarderen. Vind ik ook een geweldig catchy deuntje van Dylan. De song is gecovered door nota bene The Nice en nog goed ook. Zoek maar op. Superswingende versie!