menu

Bob Dylan - John Wesley Harding (1967)

mijn stem
3,91 (377)
377 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Columbia

  1. John Wesley Harding (2:58)
  2. As I Went Out One Morning (2:49)
  3. I Dreamed I Saw St. Augustine (3:53)
  4. All Along the Watchtower (2:31)
  5. The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest (5:35)
  6. Drifter's Escape (2:52)
  7. Dear Landlord (3:16)
  8. I Am a Lonesome Hobo (3:19)
  9. I Pity the Poor Immigrant (4:12)
  10. The Wicked Messenger (2:02)
  11. Down Along the Cove (2:23)
  12. I'll Be Your Baby Tonight (2:34)
totale tijdsduur: 38:24
zoeken in:
avatar van bertus99
3,5
Misschien dat hij vond dat bij de countrystijl van nashville skyline die ouwerwetse Dylanstem niet paste. Die werd nog steeds te veel geassocieerd met de protestzanger Dylan. Zou dat de reden kunnen zijn?
Zoals de film I'm not there laat zien is er niet één Dylan maar zeker zes. Daarbij hoort ook de country and westernzanger, met de hoed.

3,0
Ik had niet al te hoge verwachtingen van dit album, maar ome Bob weet zelfs die niet in te lossen. Hij vertelt wat aardige verhaaltjes en de begeleiding is ook wel aardig, maar hij weet mijn aandacht niet echt te grijpen en al helemaal niet vast te houden. Nog voor de helft voorbij is gaan mijn gedachten ergens anders naartoe, en dat terwijl het album niet eens 40 minuten duurt. Een behoorlijke tegenvaller: 3,0*.

avatar van ArthurDZ
4,0
Toch vind ik dit 1 van zijn beste albums! All Along The Watchtower is zo perfect

avatar van Lennonlover
4,0
Vind ik ook! Ik voel me zo eenzaam als fan van bob Dylan's All Along The Watchtower, de meerderheid vindt Jimi Hendrix's versie veel beter.

4,0
Mooie plaat.. Sommige nummers trekken geen aandacht maar het all Along the watchtower klinkt mystirieus en is samen met As i went out one moring en Dear Landlord naar mijn mening het mooiste nummer van de plaat. De begleidingsband is hier wat minder maar als harmonica solo's maken veel goed. Een 4.0

avatar van Floater
Een meesterwerk. Wat een verschil met de voorganger, het nòg genialere Blonde On Blonde! Terwijl andere grootheden uit de jaren 60 (Stones, Beatles) meer de psychedelische kant op gaan maakt Dylan zijn meest sobere (en serieuze) album tot dan toe. De verzameling liedjes op deze plaat is indrukwekkend. Voor mij is het onmogelijk om hier favoriete tracks uit te kiezen. Er staat ook geen zwak nummer tussen.

Op de een of andere manier associeer ik dit album met World Gone Wrong en "Love and Theft". Het heeft iets vooroorlogs. Iets wat helemaal los staat van de jaren 60 waarin het werd gemaakt.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Lennonlover schreef:
Vind ik ook! Ik voel me zo eenzaam als fan van bob Dylan's All Along The Watchtower, de meerderheid vindt Jimi Hendrix's versie veel beter.


Ik vind beiden versies geweldig, maar ik ga toch ook voor die van Dylan. Ook al is die van Hendrix natuurlijk 'beter'. Het is in ieder geval een van de hoogtepunten op dit mooie album.

3,0
De enige keer dat ik Hendrix' versie bij volle verstand hoorde, was toen ik de CD van mijn broer draaide, waar een flinke kras op zit, wat tot gevolg had dat meneer Hendrix nogal haperig speelde en zong en niet bepaald ritmevast was. Dus ja, ik ga ook voor de versie van Dylan

avatar van Madjack71
3,5
Genietbaar folkalbum met een paar uit de marge springende nummers als; JWH/All along the watchtower en The Ballad of... Daarnaast zijn Lonesome Hobo en Poor Immigrant ook dik in orde.

M.i vind ik de tweede helft wat meer afwisselender, prima melodielijnen bevatten en puik baswerk. Hoewel ik een liefhebber ben van een mondharmonica, vind ik dat Bob het op dit album althans, niet altijd met even veel verve naar voren brengt.

All along the watchtower is een klassieker en heeft ook wel iets unieks over zich, zelfs in de eenvoudige setting dat het hier gespeeld is. Het is niet mijn favoriete uitvoering van dit nummer. Met artiesten als Hendrix/Young/Clapton vind ik daar toch wel wat mooiere uitvoeringen tussen zitten. Maar dat is geen minpunt. Dylan is als een klassieke componist, waarvan over 100 jaar nog steeds uitvoeringen van gedaan zullen worden. Trouwens Dylan vond de interpretatie van Hendrix wel wat eigens hebben en heeft deze zelf ook live op die wijze ten gehore gebracht.

Het laatste nummer sluit het album waardig af, met I'll be your baby tonight, goh weet ik ook weer waar UB40 en Palmer de mosterd vandaan hebben gehaald.

Ik vind op dit album i.i.g Dylan op zijn best op zijn verhalende kant, zoals in JWH en Frankie Lee and Judas Priest.
Een album dat de kans verdient om zich te vormen, zoals leer doet met een zadel.

avatar van AOVV
4,5
Eerste album van na zijn motorongeluk, en je hoort eraan dat hij tijd zat had om sterke, samenhangende teksten te schrijven. 'John Wesley Harding' is een countryrock-plaat, een totaal andere plaat dan 'Blonde On Blonde'. Dit illustreert de veelzijdigheid van Dylan, en hij kan ook dit genre aan. Hij besteedt veel aandacht aan outlaws, waarmee hij veel sympathie heeft, zoals af te leiden uit de lyrics. Hij voert onder andere de immigranten ('I Pity the Poor Immigrant') en de zwervers ('I Am A Lonesome Hobo') op. Er zijn ook religieuze invloeden, zoals in 'I Dreamed I Saw St. Augustine', over de middeleeuwse kerkvader Augustinus, die hij in zijn droom uiteindelijk zelf stenigt, waarna hij huilend wakker wordt. 'John Wesley Harding' is voor mij de beste song, over een outlaw, "he was never known to hurt an honest man", prachtige tekst. Sober, maar meesterlijk album van Bob Dylan.

4.5 sterren

BananA
Dylan gebruikt op elk nummer een capo op de vijfde fret,
dat geeft een typisch geluid aan de songs,
maar er is ook een nadeel: doordat de gitaar zo hoog speelt klinken de bass en drum partijen meer gescheiden.

Maar alleen grote mierenneukers struikelen daarover.
beste nummers: As I Went Out One Morning, All Along the Watchtower en The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest.

avatar van Edwynn
Dit is mijn kennismaking met Dylan. Tot nog toe had ik zijn muziek redelijk genegeerd.
Ik was erg nieuwsgierig naar het origineel van All Along The Watchtower en The Ballad Of Frankie Lee And Judas Priest. Wie een blik in mijn top tien werpt begrijpt waarom.

Erg verrast was ik door hoe ik ineens gepakt werd door de verhalende stem van Dylan in dat laatste nummer. Ik begrijp dat dat ook juist de reden is waarom Dylan zo geliefd is. Je luistert naar wat de man voordraagt.
All Along The Watchtower is min of meer een naakte versie van de overbekende Hendrix variant. De voorzichtig stuwende bas geeft het nummer een hele typische 60's feel die erg aansluit op wat er allemaal in die tijd gebeurde. Een fantastisch tijdsdocument.

Ook de overige nummers houden mijn aandacht vast. De plaat nodigt uit om nog eens een paar keer te beluisterd te gaan worden om de teksten wat beter te kunnen doorgronden.

Opvallend vind ik ook dat de plaat klinkt alsof het in één take is opgenomen. Je hoort de breekbaarheid in Dylan's stem. Daarnaast lijkt het alsof hij er met zijn mondharmonica wel eens naast zit. Dat geeft de plaat nog eens extra karakter.

Met deze plaat is Bob Dylan voor mij weer een nieuwe ontdekking en verbreding van de muzikale horizon.

5,0
Ik denk dat Dylan er zich terdege van bewust is geweest dat hij met Blonde on Blonde een hoogtepunt had bereikt met zijn electrische back-up band, gekte en psychedelisch getinte teksten. Een meesterzet om dus om nu terug te keren naar de eenvoud. Zijn stem klinkt hier fantastisch, de begeleiding is simpel maar doeltreffend en de teksten zitten vol bijbelse verwijzingen.

avatar van Eardrum
4,0
Ik heb een cd biograph (3) van bob dylan, hier staat een versie van All along the watchtower op.. tsjonge jonge beter dan deze én die van Jimi als je het mij vraagt. hij staat ook op before the flood van bob dylan & the band.

Social_Mask
Was hier niet al te onder de indruk van. Slecht of matig is het nergens, maar het gaat voor een groot deel aan mij voorbij. De eerste 7 nummers zijn aardig tot sterk, maar vervolgens valt de plaat in een diepe slaap.

Het sterk begin en het geweldige Dear Landlord zorgen voor een 3,5*. Alleraardigst, maar meer dan dat ook niet.

avatar van Kill_illuminati
Lennonlover schreef:
Vind ik ook! Ik voel me zo eenzaam als fan van bob Dylan's All Along The Watchtower, de meerderheid vindt Jimi Hendrix's versie veel beter.


Ik vind Jimi Hendrix's versie ook better. Maar ik vind Bob's versie ook een pracht. Hendrix's versie geeft het alleen een andere dimensie.

avatar van bertus99
3,5
Kill_illuminati schreef:
(quote)


Ik vind Jimi Hendrix's versie ook better. Maar ik vind Bob's versie ook een pracht. Hendrix's versie geeft het alleen een andere dimensie.


Bob vond Hendrix' versie ook beter. Live speelde hij het vaak op de Hendrixmanier. Dus met het typerende intro en een rockdrum.
Maar wel zonder de wah-wah pedaal natuurlijk.

avatar van Rudie
4,0
Blonde on Blonde was een creatief hoogtepunt, mijn verwachtingen waren dan ook dat de koek daarna wel even op zou zijn. Integendeel, want een jaar later bracht Dylan al dit zeer degelijke en volwassen plaatje uit. Het is Folk maar dan wat gejaagder en volwassener dan zijn folk werk uit de eerste helft van de jaren 60.

De thematiek is traditioneel maar breed. Van het openingsnummer die een typische folk uitstraling heeft, inclusief de 'Robin Hood-outlaw' thematiek naar het reflectieve en prachtig gecoverde All Along The Watchtower. Daar tussen zit vermaak zoals 'I Dreamed I Saw St. Augustine' en 'Dear Landlord', hier wordt geen revolutie gepredikt nog gedwaald, Dylan is weer aan het vertellen.

De ware aantrekkingskracht zit hem in de instrumentatie. Die is divers, krachtig maar met een traditionele terugslag. Hierdoor voelt John Wesley Harding aan als een op zichzelf staand werk, met zijn eigen achtergrond en stijl die zich niet laat overlopen in zijn voorganger of nakomer.

Gejaagd, volwassen maar vermakelijk. Een fijn afslagje in Dylan's muzikale snelweg van eind jaren 60.

avatar van Psycho Holiday
Net als Edwynn was dit ook mijn kennismaking met Dylan.
Door de cover van All Along the Watchtower van Jimi Hendrix was ik nieuwsgierig geworden naar het origineel.

Sindsdien helemaal verknocht aan het werk van Dylan.
Dit is vooral een lekker rustig plaatje met mooie ingetogen nummers. Favorieten zijn All Along the Watchtower, The Ballad of.. en Dear Landlord.

avatar van Sibren
5,0
bertus99 schreef:
(quote)


Bob vond Hendrix' versie ook beter. Live speelde hij het vaak op de Hendrixmanier. Dus met het typerende intro en een rockdrum.
Maar wel zonder de wah-wah pedaal natuurlijk.


Bob Dylan speelde in zijn eerdere jaren all along the watchtower Hendrix-achtig. Erg rock. Bijvoorbeeld de versie van zijn live album before the flood: Before the flood
Nu is het nummer standaard opgenomen in zijn toegift, vanaf weet ik veel wanneer. Het heeft nu naast het rock achtige gitaarwerk tijdens de tussenstukken, weer een hoog hoempa gehalte tijdens de coupletten. Wat erg kenmerkend is voor de afgelopen live jaren van dylan. Zie bijvoorbeeld zijn laatste concert in de HMH.
HMH 2009

avatar van Madjack71
3,5
Vandaag gedraaid in de auto..maar dan wel volle bak met de volume, wat een beroerde geluidskwaliteit.

avatar van Lennonlover
4,0
All Along the Watchtower. Een gewéldig nummer dat in de top-tien van Bob Dylans beste nummer hoort. Ik heb het ook altijd beter gevonden dan Hendrix' versie.
Wat een prachtige tekst met een fenomenaal achtergrond.

[i] "There must be some way out of here," said the joker to the thief,
"There's too much confusion, I can't get no relief.
Businessmen, they drink my wine, plowmen dig my earth,
None of them along the line know what any of it is worth."

"No reason to get excited," the thief, he kindly spoke,
"There are many here among us who feel that life is but a joke.
But you and I, we've been through that, and this is not our fate,
So let us not talk falsely now, the hour is getting late."

All along the watchtower, princes kept the view
While all the women came and went, barefoot servants, too.
Outside in the distance a wildcat did growl,
Two riders were approaching, the wind began to howl. [i]



De song gaat over de veranderende sociale structuren tijdens de jaren zestig. Het begint midden in een conversatie tussen 'The Joker' en 'The Thief'. Ze raken sympatiseren met elkaar. De Joker vertelt hem over het feit dat hij het moeilijk heeft met zijn plaats in het leven, en in de maatschappij, en haat de normen en waarden in de maatschappij (de maatschappij van toen, 1967). Daar gaan de twee eerste alinea's over.

In de derde en laatste alinea verandert het nummer van omgeving (een andere scène, zeg maar). Het handelt in de middeleeuwen (waarschijnlijk). Die derde strofe lijkt totaal weggerukt uit een ander nummer maar het is wel dégelijk van héél groot belang voor het nummer. Het gaat over een prinses, blootvoetse bedienden die een kasteel verdedigen. Deze personnages zouden de 'established society' (het establishement) verpersoonlijken.
Plotseling 'somewhere in the distance, a wildcat does growl' suggereert dat er gevaar op komst is (gevaar voor het establishment dus). Dan 'two riders were approaching' (het is de link naar de twee eerste verzen). De twee ruiters zouden The Joker en The Thief zijn die het gevaar met zich meebrengen. 'The guarded castle' suggereert dat er een confrontatie aan zit te komen.

DIE confrontatie, de clash tussen The Riders (The Joker en The Thief) tegenover de middeleeuwse personnages (het establishment) representeren de sociale/maatschappelijke veranderingen die in de jaren '60 plaatsvonden. The Joker en The Thief brengen een sociale verandering, een andere manier van denken met zich mee. Dit is een gevaar voor de gevestigde waarde die willen dat alles hetzelfde blijft.

4,0
Wat een mooie uitleg. Snap eindelijk precies de inhoud van de tekst

Mayne
All Along the Watchtower blijft Dylan's tekstuele meesterwerk. Sowieso vind ik dit album op papier beter dan elk ander Dylan album - waar Dylan's teksten, hoe geniaal ze soms ook zijn, op papier nogal rommelig overkomen, is hier sprake van een duidelijk metrum en een treffende helderheid van taal. Het zou zo allemaal in een dichtbundel kunnen staan.

avatar van Lennonlover
4,0
Hmmm, ik weet niet of het wel zijn allerbeste tekst is. Hij heeft zoveel mooie dingen geschreven. En er zijn al vele lyrics van hij uitgebracht in boek/dichtvorm hoor. Niet voor niets dat hij de Pullizer gewonnen heeft. Leve Dylan!

avatar van Sandokan-veld
@ Lennonlover: ik vind je uitleg best mooi, maar ik denk wel dat je er voorzichtig mee moet zijn om al te veel betekenissen op te dringen aan een tekst die net ze goed geschreven kan zijn terwijl Dylan knetterstoned met een gitaar aan het klooien was op de veranda.

Het is inderdaad mogelijk dat Dylan veel maatschappelijke en persoonlijke observaties in zijn teksten stopte, maar eerlijk gezegd betwijfel ik of hij echt zo'n duidelijke 'diepere betekenis' in zijn teksten stopte als jij hier suggereert. Is dit jouw eigen interpretatie, of houd je een bron aan?

Overigens vind ik 'Watchtower' ook een van zijn betere liedjes en teksten.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
''Businessmen, they drink my wine, plowmen dig my earth,
None of them along the line know what any of it is worth."

Dit stuk past goed bij de uitleg van Lennonlover, maar misschien ook wel bij Dylan's persoonlijke leven. Dylan is nooit vies geweest van het spelen dubbelzinnigheid.

avatar van frankieman
Hoewel het een mooi stuk is Lennonlover en er ook wel goeie punten genoemd worden denk ik dat men Dylan vaak dingen toedicht waar hij helemaal niet zo blij mee is. Voor mij zijn Dylan's songs meer dan ieder keer maar weer een protestsong, Dylan is een dichter en heeft vrij weinig nummers waar je niet over de betekenis kan discusseren. Het is voor iedereen net weer anders, wat ook het mooie van Dylan is. Dylan zegt niets maar verteld iets en door wie je bent, wat je hebt meegemaakt en waar je staat in het leven interpreteer je een tekst op een bepaalde manier, de reden waarom ik hem echt als kunstenaar zie.

Ik zelf zie All Along The Watchtower gewoon als een poëtisch stuk waarvan ik niet wil weten waar het echt over gaat. Vaak worden Dylan's teksten door stukken als die van Lennonlover voor mij verpest omdat ze ingaan tegen mijn beeld van de tekst. Ik snap die drang om Dylan altijd maar te willen doorgronden ook niet. Als je zelf een bepaald beeld hebt bij een nummer is dat toch goed, het maakt mij echt totaal niet uit of Dylan het met een bepaalde bedoeling schreef als ik een ander beeld bij het nummer heb. Ballad Of A Thin Man is er ook zo een.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Dat is sowieso bij poëzie altijd het geval. Er zijn twee hermeneutische posities. Een betekenis verkrijgen door de oorspronkelijke bedoeling van de schrijver te reconstrueren (wat vaak niet mogelijk is), en het tot een betekenis komen door het samenspel tussen tekst en lezer.

Het doet er niet zo toe wie de dichter is en wat hij wil zeggen (al is het leuk om te lezen), het gaat er inderdaad om wat je er zelf in ziet.

Aquila
Stijn_Slayer schreef:
Er zijn twee hermeneutische posities.

Daar had ik nog nooit van gehoord. Hermeneutiek.

Zoals jij het uitlegt is het in elk geval begrijpelijker dan wat de wiki zegt: " Hermeneutiek is niet meer een kunst van het lezen van een tekst in de samenhang van ontstaan in correlatie tot de auteur, maar de leer van het leven zelf. Het 'Verstehen' is het bepalend element van de zijnswijze van het menselijk bestaan als oorspronkelijk begrijpen dat ieder mens is meegegeven als bestemdheid alles een zin te moeten geven."

Weer wat geleerd. Ook leuk om te lezen van 'All Along the Watchtower'.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:37 uur

geplaatst: vandaag om 22:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.