menu

Bob Dylan - John Wesley Harding (1967)

mijn stem
3,91 (376)
376 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Columbia

  1. John Wesley Harding (2:58)
  2. As I Went Out One Morning (2:49)
  3. I Dreamed I Saw St. Augustine (3:53)
  4. All Along the Watchtower (2:31)
  5. The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest (5:35)
  6. Drifter's Escape (2:52)
  7. Dear Landlord (3:16)
  8. I Am a Lonesome Hobo (3:19)
  9. I Pity the Poor Immigrant (4:12)
  10. The Wicked Messenger (2:02)
  11. Down Along the Cove (2:23)
  12. I'll Be Your Baby Tonight (2:34)
totale tijdsduur: 38:24
zoeken in:
avatar van Sibren
5,0
Nu het zo heerlijk gaat over de betekenis van het nummer all along the watchtower hebben, een vraag van mijn kant. Er is namelijk een ander nummer op deze plaat waar ik al jaren aandachtig naar luister, maar waar ik de betekenis maar niet van kan vatten: The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest. Het begin is mij wel duidelijk. Twee vrienden, geld enz. Maar plotseling verplaatst het verhaal zich naar een andere locatie. Ten eerste, waarom? Waarom raakt Frankie Lee in paniek? Dondert hij zijn geld neer om naar een huis/thuis te gaan? En wat gebeurt daar, wat voor huis is dit, een bordeel ofzo? Voor degene die het nummer heeft doorgrond, graag zijn mening...

avatar van Lennonlover
4,0
@Frankieman. Ik snap heel goed wat je bedoeld met het feit dat een rationele uitleg voor een tekst een persoonlijke betekenis kan verpesten. Een tekst is empirisch waar te nemen maar de emotie is voor iedereen anders. Het spijt me als ik jou All Along the Watchtower verpest heb Vele zangers hebben dat probleem, dat men hen vraagt om de betekenis van een tekst. (Lennon had dat 'probleem' ook (daarom ook Glass Onion)).

Ik ben iemand die heel veel belang hecht aan emotie en persoonlijke waarden die je aan een song bindt. Maar sommige nummers, zoals Dylan die vaak schrijft, dan wil ik weten waar het over gaat omdat de zanger écht iets verteld. Dit laatste heb ik met All Along the Watchtower. Een ander nummer waar ik dat bij had was The Ballad of Frankie and Judas. Ik kampte elke keer ik dat nummer hoorde met een groot vraagteken bij de tekst, die ik trouwens subliem geschreven vind. Net zoals Sibren kon ik de betekenis ervan maar moeilijk vatten.

Sibren, ik denk dat als je de tekst eens leest, er veel duidelijk zal zijn. Het is een beetje zoals een parabel, een levensles. En zoals bij all along the watchtower is de laatste alinea best belangrijk.

"And don't go mistaking Paradise, for that home across the road."

avatar van frankieman
Het spijt me als ik jou All Along the Watchtower verpest heb


Zo erg is het nu ook weer niet hoor

avatar van Lennonlover
4,0
wat een opluchting!

avatar van devel-hunt
3,0
Bob Dylan was geen filosoof of politieke wetenschapper, maar toch zette hij zich in voor de betrekkingen tussen het publieke en het persoonlijke domein, voor de verbeelding in de politiek. Zijn boodschap kan niet direct worden afgelezen uit zijn teksten. Dylan biedt bepaalde stemmingen aan, houdingen, een mentaliteit en zijn luisteraars hebben een kans die tot zich te nemen. Hij bestaat uit raadsels en puzzels, waarin zowel de artiest als zijn gehoor vertoeven. Zijn songs roepen geen welomschreven beelden op, maar verleiden tot dromen over verandering. In Bob Dylan schuilt een oer-liberale geest. Vanaf het begin maakt hij duidelijk dat de problemen van de democratie niet ergens ver weg zijn maar grijpbaar voor ons.

avatar van Floater
Lennonlover schreef:
Maar sommige nummers, zoals Dylan die vaak schrijft, dan wil ik weten waar het over gaat omdat de zanger écht iets verteld. Dit laatste heb ik met All Along the Watchtower. Een ander nummer waar ik dat bij had was The Ballad of Frankie and Judas. Ik kampte elke keer ik dat nummer hoorde met een groot vraagteken bij de tekst, die ik trouwens subliem geschreven vind. Net zoals Sibren kon ik de betekenis ervan maar moeilijk vatten


Volgens mij heeft Dylan JWH (het album) bewust geschreven om alle exegeten een hak te zetten, ziek als hij was door het popjournaille dat de betekenis van zijn songs meende te moeten duiden. Volgens mij gaan de meeste songs op dit album dan ook nergens over. Om de exegeten nog verder op een dwaalspoor te zetten bevat de hoestekst (door Dylan zelf geschreven) nog een hint: "The key is Frank".

Bijna alle songs bevatten verwijzingen naar de bijbel. Waarschijnlijk gebruikte Dylan destijds de bijbel om inspiratie op te doen voor zijn songs. Hij plukte gewoon een zinsnede uit een bijbelboek en dat bracht een stroom van associaties op gang die uiteindelijk resulteerde in een lied als All Along The Watchtower. Hetzelfde geldt denk ik voor Frankie Lee And Judas Priest en een handvol andere songs op dit album.

All Along The Watchtower klinkt geweldig en zelfs op papier ziet het er goed uit. Maar als je probeert te verklaren wat Dylan met de tekst bedoelt dan schiet je m.i. het doel voorbij. Ondertussen lacht Dylan zich een rolberoerte.

avatar van Sibren
5,0
Floater schreef:
(quote)


Volgens mij heeft Dylan JWH (het album) bewust geschreven om alle exegeten een hak te zetten, ziek als hij was door het popjournaille dat de betekenis van zijn songs meende te moeten duiden. Volgens mij gaan de meeste songs op dit album dan ook nergens over. Om de exegeten nog verder op een dwaalspoor te zetten bevat de hoestekst (door Dylan zelf geschreven) nog een hint: "The key is Frank".

Bijna alle songs bevatten verwijzingen naar de bijbel. Waarschijnlijk gebruikte Dylan destijds de bijbel om inspiratie op te doen voor zijn songs. Hij plukte gewoon een zinsnede uit een bijbelboek en dat bracht een stroom van associaties op gang die uiteindelijk resulteerde in een lied als All Along The Watchtower. Hetzelfde geldt denk ik voor Frankie Lee And Judas Priest en een handvol andere songs op dit album.

All Along The Watchtower klinkt geweldig en zelfs op papier ziet het er goed uit. Maar als je probeert te verklaren wat Dylan met de tekst bedoelt dan schiet je m.i. het doel voorbij. Ondertussen lacht Dylan zich een rolberoerte.


Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar ook altijd wel in heb geloofd. Dylan had inderdaad een hekel aan al die journalisten die zichzelf opdrongen met vragen over de diepere betekenis van zijn nummers. Ik denk inderdaad dat Dylan nummers vaak meer als een dichtvorm moeten worden gezien. In plaats van een boodschap met een hoger politiek of spiritueel doel.

Maar het ellendige van veel van de nummers op JWH is dat ze een hoog verhalend karakter hebben. Zo is the ballad of Frankie Lee and Judas Priest, erg goed te volgen, totdat the stranger om de hoek komt kijken. En dat heeft me altijd gefacineerd. Waarom is de helft van het nummer een goed te begrijpen verhaal en wordt het daarna een psygedelische trip. Waren zijn rijmwoorden op ofzo, dat hij daarom maar deze weg is ingeslagen.

Ik zal het antwoord wel nooit krijgen...

avatar van Cor
4,0
Cor
Dit vind ik een verrassend goed Dylan-album. Je hoort of leest er nooit veel over, maar dit is een mooie ingetogen plaat geworden. Niet meer het uitbundige van 'Blonde On Blonde', maar niet minder intens. En ook een mooi geluid. Percussie en accoustische gitaren geven het ritme aan en daardoor heen zoemt en danst de basgitaar, die eigenlijk vaak de melodie bepaalt. Heel apart, maar zeer geslaagd. Weer een manifestatie van het grote talent van Dylan.

avatar van bertus99
3,5
Ik lees met plezier de discussies over de teksten op JWH, met name over All along the watchtower. Inderdaad een fenomenaal nummer.

Ik verleg de aandacht even naar de muziek inplaats van de tekst:

Hier zie je dat eenvoud geniaal kan zijn. Want wat een heerlijke melodie en drive heeft deze song toch. Het is magie, om met zo weinig muzikale middelen, drie muzikaal identieke coupletten en geen refrein.
En wat is het tussenstuk, met de mondharmonica, toch belangrijk. Zonder dat het akkoordenschema wijzigt is dat toch de break. En het scheidt het verhalende gesprek tusse de joker en de dief van het meer beelden oproepende derde couplet (nou heb ik het toch over de tekst...)

De uiterst eenvoudige akkoorden van het nummer blijven in feite dezelfde als in het intro. Een toch is dit intro een van de sterkste in de popmuziek, zowel hier in de akoestische versie van Dylan als wanneer je hoort wat anderen ermee gedaan hebben.
Hendrix veranderde het intro maar behield de akkoorden en het schema. Zijn All along the watchtower is langzamer, maar eigenlijk veranderde hij verder niet veel, behalve natuurlijk de gitaarsolo inplaats van de harmonica in het tussenstuk en voegde hij gitaareffecten toe.

Ik wil hierbij ook even wijzen op de vesie van Paul Weller op zijn cd Studio 150.
Wat Weller doet is ook heel interessant. Hij verandert het ritme door zijn drums in de vierkwartsmaat de derde slag hard te laten slaan. Het nummer krijgt daardoor nog meer swing dan bij Dylan en Hendrix vind ik zelf. Met zangeressen en langdurige herhaling van het oersimpele thema wordt het bij Weller een nummer dat bijna een bezwering wordt.

Father McKenzie
Ik had nooit een precies idee waar All Along The Watchtower over ging, maar kijk, ik heb de uitgebreide uitleg van Lennonlover erop na gelezen, en ik ben opgelucht dat ik eindelijk weet waarover Jimi Hendrix.... euh, Bob Dylan zingt in dat nummer.

By the way; ik vind Jimi's versie een uitzonderlijk sterke cover, één die het origineel op zijn minst evenaart.

Ingetogener album dan het explosieve Blonde On Blonde, maar minstens even rijk.

avatar van Arrie
Ik ben het oeuvre van Bob Dylan chronologisch aan het langsgaan. Niet dat het zo'n favoriete artiest van me is, maar hij heeft heel veel parels verborgen voor me, die ook niet op de greatest hits enzo staan. Dus het is zeker de moeite waard. Ik ben nu hier aanbeland en ik was dit album waarschijnlijk anders nooit gaan luisteren. Je hebt zo'n rijtje klassiekers zoals Highway 61 Revisited en Blonde On Blonde (en nog wat) en die komen bij mij niet boven de 3,5 uit. Over dit album hoor je heel weinig dus ik had er ook niet al te veel van verwacht. Maar dit album bevalt me erg goed, tot aan dit album, chronologisch gezien, vind ik het zelfs zijn beste album.

Hoe komt dat? Het album is ten eerste ontzettend consisten wat mij betreft. Ik vind er geen slecht nummer tussen staan. Mijn probleem bij Dylan-albums is vaak dat er naast prachtige nummers ook een hoop dingen staan die ik niks vind. Hier niet. Ook geen uitschieters, maar alles is hier 4* waard. Ik vind het gewoon 12 sterke folknummers. Goede teksten, goede composities, mooie melodieen. Qua instrumentatie is het sober maar effectief. Akoestische gitaar, basgitaar, drums, en mondharmonica. Meer heb je niet nodig. Daardoor draait het geheel om de liedjes. En die zijn sterk genoeg om het album te dragen.

Een ander punt wat me meer bevalt op dit album ten op zichte van andere albums is de zang. Zijn stem klinkt hier beter dan ooit, en hij zingt gewoon, in plaats van die vervelende intonaties die hij soms gebruikt. Of de rap avant la lettre in Subterranean Homesick Blues. Nee, hij zingt hier gewoon met een sterke emotionele stem, in dienst van de liedjes.

Overigens nog een opmerking over All Along The Watchtower, overbekend in de versie van Jimi Hendrix. Haast iedereen vindt die zoveel beter. Ik vind dat wel meevallen, prima cover hoor, maar het origineel is ook erg sterk naar mijn mening! Ik heb dan ook niet zoveel met Hendrix. Erg mooi nummer.

Verder zijn mijn favorieten het titelnummer, en vooral het erg mooie I Pity The Poor Immigrant. Erg mooi nummer, mooi ingetogen, gewoon een erg mooi liedje. Dat zijn van die pareltjes die ik zoek.

Maargoed, grote verrassing dus; 4*

avatar van hmaeghs
4,0
I pity the poor immigrant is een geweldig nummer. Ik dacht eerst: waar ken ik dat nummer toch van? Welnu: op het album The Snake van Shane MacGowan (Pogues), staat het 5* nummer The Song With No Name. Een prachtige cover van I pity the poor immigrant. Alleen staat dit nergens vermeld. Ik vermoed dan ook dat het hier een traditional betreft, zoals wel vaker bij Dylan.

Aquila
hmaeghs schreef:
I pity the poor immigrant is een geweldig nummer. Ik dacht eerst: waar ken ik dat nummer toch van? Welnu: op het album The Snake van Shane MacGowan (Pogues), staat het 5* nummer The Song With No Name. Een prachtige cover van I pity the poor immigrant. Alleen staat dit nergens vermeld. Ik vermoed dan ook dat het hier een traditional betreft, zoals wel vaker bij Dylan.

Kan er nog niks over vinden. Alle tracklistings geven aan dat het een nummer van Dylan is, maar over de oorsprong vind ik niks. Bij MacGowan staat: the melody for "The Song With No Name" is based on a traditional Irish folk tune.

avatar van Rudi S
4,5
I pity the poor immigrant
Who wishes he would’ve stayed home
Who uses all his power to do evil
But in the end is always left so alone
That man whom with his fingers cheats
And who lies with ev’ry breath
Who passionately hates his life
And likewise fears his death.

Ik las laatst een blog waar gesuggereerd werd om de tekst maar eens aan Wilders en het nieuwe kabinet aan te bieden.
Maar in dit liedje van Dylan wordt een tamelijk depressief en negatief beeld van de immigrant neergezet.
Er is nergens uit te halen dat dit cynisch o.i.d bedoeld is.
Op de volgende site is ook een interessante verhandeling over dit lied te lezen.

Every Bob Dylan Song: Bob Dylan Song #111: I Pity The Poor Immigrant - everybobdylansong.blogspot.com

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Ach, gewoon iemand die blind op de titel van het nummer afgaat, en dan een intelligente blog denkt te kunnen schrijven.

avatar van Rudi S
4,5
Tja, Het is zeker geen hoogstaande literatuur.
Deze iemand gaat blijkbaar alle songs van Dylan af.
En heeft tenminste over de conclusie nagedacht, of deze juist is kan alleen Dylan beantwoorden, maar ja de tekst interpretatie van Dylan.

avatar van hmaeghs
4,0
Aquila schreef:
(quote)

Kan er nog niks over vinden. Alle tracklistings geven aan dat het een nummer van Dylan is, maar over de oorsprong vind ik niks. Bij MacGowan staat: the melody for "The Song With No Name" is based on a traditional Irish folk tune.
. Je zou Song With No Name van MacGowan toch eens moeten beluisteren. Onmiskaanbaar dezelfde song, heel Iers ook. Zoals ik als schreef: Dylan adopteerde vaker folksongs. Masters of War is zo bijvoorbeeld wel terug te herleiden ("Nottamun Town")

avatar van hmaeghs
4,0
Dylan is een van de meest gecoverde artiesten. Zo doet singer-songwriter Thea Gilmore een geweldige versie van I Dreamed I Saw St. Augustine. Een van de mooiste covers die ik ken. Kippenvel. En mooier dan de droom. Als er een mogelijkheid is dat je dit nummer kunt beluisteren: zeker doen. Je krijgt er geen spijt van. Het staat op haar album Songs from the Gutter.

avatar van DirkM
3,5
Ik las over dit album in Down the highway: the life of Bob Dylan van Howard Sounes. Bob Johnston, de producer van dit album, zegt over John Wesley Harding:

'Every artist in the world was in the studio trying to make the biggest-sounding record they possibly could. So what does he (Dylan) do? He comes to Nashville and tells me he wants to record wit a bass, drum and guitar.'

Kenny Buttrey, drummer op dit album, zei over de 9 uur waarin John Wesley Harding is opgenomen:

'It seemed to be the rougher the better. He would hear a mistake and laugh al little bit to himself as if to say: 'great man, that's just great. Just what I'm looking for.''

Eén van de redenen dat dit album met zo'n kleine bezetting en in zo'n korte tijd is opgenomen, is dat Bob een contract had waarin de helft van de kosten voor het inhuren van musici afging van de 'royalties' die hij ontving. Het leverde dus meer geld op om het snel en met weinig mensen te doen.

avatar van AOVV
4,5
Je hebt van die platen die je nooit beu wordt. Die je maar blijft draaien, en die je blijft goed vinden. Platen die je desondanks geen 5 sterren geeft. Daarvoor moet een album al heel speciaal zijn. Zulk een plaat is 'John Wesley Harding' van Bob Dylan, zeker niet m'n favoriete Dylanplaat, maar toch een heldere ster in z'n oeuvre. Prachtige, simpele, pakkende liedjes van Dylan, akoestisch en met z'n mondharmonica, terug naar de beginjaren. Als ik me niet vergis, blikte hij deze plaat in na z'n motorongeval.. Misschien deed het besef van zijn eigen eindigheid hem terugkeren naar de roots.. Wie weet.. Feit is dat Bob Dylan altijd (of toch zoveel mogelijk) z'n eigen zin heeft gedaan, en dat kunnen we in de meeste gevallen alleen maar toejuichen.

avatar van Stalin
Van harte met je 43e verjaardag John...


avatar van kort0235
4,0
Ik ben de laatste tijd weer eens wat albums van Bob Dylan aan het beluisteren. Zeker zijn albums van de beginjaren zijn mij overbekend.
Zo ben ik na het allerbeste album Blonde On Blonde beland bij deze plaat.
En ik moet weer zeggen, dat dit album alweer groots is. Alle nummers zijn goed, maar Dear Landlord en I pity the poor immigrant springen er wel uit, ze zijn wonderschoon!!!!
Joan Baez heeft I pity the poor immigrant trouwens ook prachtig gecovered op haar album Any Day Now.
Beoordeling : 4.0*

avatar van Arrie
I Pity The Poor Immigrant is prachtig inderdaad, ondergewaardeerd Dylan-nummer als je het mij vraagt. Ik zal die versie van Joan Baez ook eens opzoeken.

avatar van kort0235
4,0
Helaas is die niet via Spotify te beluisteren!
Wel jammer, want dit album van Joan Baez hoort daar gewoon toegevoegd te worden!!

avatar van Floater
kort0235 schreef:
Joan Baez heeft I pity the poor immigrant trouwens ook prachtig gecovered op haar album Any Day Now.


Joan Baez gebruikte op Any Day Now overigens dezelfde sessiemuzikanten als Dylan op JWH gebruikte...

avatar van lovegun
Ik las over dit album in Restless Pilgrim: The Spiritual Journey of Bob Dylan, ik ga hem nu eindelijk is beluisteren, All Along the Watchtower kende ik al een tijdje, ik had zelfs de tekst uitgeprint ^^

avatar van Arrie
Hij is zeer de moeite waard, lovegun! Na Blonde on Blonde is het wat minder folkrock en wat meer folk. I Pity the Poor Immigrant behoort wat mij betreft zelfs tot zijn mooiste nummers!

avatar van Xel
4,5
Xel
Ik begin deze Dylan steeds meer te waarderen.
Een zeer consistent album in sound en sfeer, en de songs zijn allen goed tot zeer goed.
Een wat meer folky album dan de voorgangers, en minder "legendarisch", maar nog heel veel te genieten.

avatar van Metalhead99
3,0
Vergeleken met al zijn werk van voor deze plaat vond ik dit lichtelijk tegenvallen. Slecht is het nog steeds niet, maar er zitten geen uitschieters in en dat mis ik hier een beetje. Een plaatje die snel vergeten zal worden door de rest van zijn werk.

avatar van Stalin
Sibren schreef:
Nu het zo heerlijk gaat over de betekenis van het nummer all along the watchtower hebben, een vraag van mijn kant. Er is namelijk een ander nummer op deze plaat waar ik al jaren aandachtig naar luister, maar waar ik de betekenis maar niet van kan vatten: The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest. Het begin is mij wel duidelijk. Twee vrienden, geld enz. Maar plotseling verplaatst het verhaal zich naar een andere locatie. Ten eerste, waarom? Waarom raakt Frankie Lee in paniek? Dondert hij zijn geld neer om naar een huis/thuis te gaan? En wat gebeurt daar, wat voor huis is dit, een bordeel ofzo? Voor degene die het nummer heeft doorgrond, graag zijn mening...


Hier is overigens een link naar een behoorlijk imposante live-versie van The Ballad Of Frankie Lee and Judas Priest...

Portsmouth UK Sep 25th 2000


Gast
geplaatst: vandaag om 20:46 uur

geplaatst: vandaag om 20:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.