Love - Forever Changes (1967)

Jawel, maar al die valse starts zijn eigenlijk alleen de eerste keer leuk .........

Ik denk dat de-alchemist het niet over de zogenoemde "Tracking Session Highlights" heeft, maar de single versie bedoelt (zonder al die valse starts). En die blijft magnifiek.

Van dit album heb ik al talloze keren de grote 3 (Alone Again Or, You Set the Scene, A House is Not a Motel) gehoord, en dan nu is ook de rest van het album aan de beurt. Waar de eerder genoemde nummers veel indruk op mij hebben gemaakt, is dat iets minder het geval bij het horen van de rest van het album. Want hoewel het niveau hoog blijft, had ik op een iets spannender geheel gehoopt. Voortkabbelend is wat overdreven, toch is dat een term die bij mij opkomt. Live and Let Live is trouwens wel een uitstekend nummer die het niveau van de andere toppers kan benaderen.

Ah say again .......

Ik zie ook niet helemaal in waarom die nummers "de grote drie" zouden zijn.

Ik snap wel wat hij bedoelt, al ben ik het er ook niet mee eens. In de MuMe Top 2000 staan die drie nummer erin en ook heel erg hoog ieder jaar.

Maar ik denk dat als AndMoreAgain of The Red Telephone bijv. wordt genomineerd deze ook zo hoog zouden kunnen komen.
Al durf ik wel te stellen dat Alone Again Or op dit album wel de grote klassieker is. Maar eigenlijk is zo ongeveer ieder nummer op dit album briljant.

Zie de statistieken en inderdaad de MuMe Top2000. Maar dat is verder ook niet zo belangrijk. Bij The Red Telephone ontbreekt bij mij trouwens de echte klik, hoewel ik de aparte tekst en structuur van het nummer best kan waarderen.

Raar dat Alone Again Or met voorsprong het populairste nummer is, dat terwijl het met voorsprong het saaiste nummer is van dit album.

Die sax is echt geweldig in dat nummer.

Kan je dat nog een keer zeggen? Dan sta ik alvast klaar met mijn vlakke hand om een goede klap in het gelaat te geven.

McLean's moeder was een flamengo danseres. Lee gebruikte dat gegeven als invalshoek voor het arrangement door er een latino sfeer aan mee te geven met een ....... trompet solo.

Ik vind het relatief ook één van de mindere nummers, maar dat zegt meer over de plaat dan over het nummer. Staat helemaal vol met pareltjes, maar Alone Again Or is wel een erg fijne opener. Dat trompetje is inderdaad heerlijk.

Alone Again Or vind ik duidelijk één van de beste nummers; ik vind zelfs de eerste 3 de beste, de rest goed tot aardig.

Die aan het eind van "You Set the Scene" zo niet nog heerlijker!

Moet ik dat nu echt herhalen? Ge zult wel lang armen nodig hebben

En dit album komt op 2 binnen in mijn top 10!
De eerste keer dat ik dit album beluisterde, enkele jaren geleden, snapte ik niet zo goed wat hier nu goed aan was
maar toen ik het laatst nog eens opzette voelde alles gelijk vertrouwd.

De plaatjes zijn wonderschoon. Zowel qua tekst als muzikale productie.
De eerste dag dat ik het weer eens beluisterde heb ik het gelijk vier keer beluisterd die dag: ik wilde het gewoon nog een keer horen. En nog een keer. En het verveelde niet. Integendeel!
Nog steeds luister ik het elke dag minstens één keer, en ik geloof niet dat ik dat ooit eerder heb gehad met een album!

Het is de groeibriljant der groeibriljanten, maar daar had ik het al meer over gehad volgens mij

Ik zie op je rotatielijst dat je bezig bent met ouwe Elektra meuk en dat Buckley's Goodbye And Hello ook regelmatig in je spelert zit. Goed bezig jongeman !

Een goede vriend van me en muzikaal gids vertelde me dat hij afgelopen zomer Forever Changes en Goodbye And Hello heel veel heeft geluisterd. Daarop heb ik die twee ook achter elkaar geluisterd en ze gaan inderdaad supergoed samen!

Ik zal mijn rotatielijst even voor je bijwerken. Love staat nu absoluut op 1!

Ik ben opgegroeid in de sixties en werd destijds doodgegooid met platen van de Beatles, Stones, Hollies, Animals, bob dylan enz, enz.
Een heleboel muziek, die even mooi was of zelfs veel mooier is me ontgaan.
Jaren later ben ik een aantal albums gaan ontdekken en soms herontdekken.
Forever Changes is er één van.
Toevallig op een platenbeurs de LP gekocht voor 10 euro, het is wel de heruitgave uit 1971, maar ben er ontzettend blij mee.
Wil je de originele LP uit 1967 aanschaffen, hetgeen al moeilijk genoeg is, kost je dat een vermogen. Een tientje voor die van 1971 vind ik dus een koopje!
Ik schaar de plaat wel tussen de beste van de 60-er jaren net als Aftermath, Blonde on Blonde, , Sweetheart of the Rodeo, Rubber soul, Begin ( the Millennium) en Present Tense (Sagitarrius).
Forever Changes boeit mij van het begin tot eind met prachtige nummers, een beetje soft dat wel, maar daar hou ik wel van.
Het enige nummer dat naar mijn mening wat minder is : the daily planet.
De rest is bovengemiddeld tot geniaal!
Hoewel ik een vinyl-aanhanger ben, schaf ik misschien wel de geremasterde versie aan.
Voorlopig een 4.5*, omdat Daily Planet me niet kan bekoren.

Even aan toevoegen:
Meteen deze plaat in mijn top 10 gezet, helaas ten koste van Warren Zevon. Maar je moet nu eenmaal keuzes maken in het leven!!!

Ofschoon die wel 5* i.p.v. 4,5* van je krijgt zoals deze...

Ik vind dit soort muziek in 98% van de gevallen al beter klinken op CD omdat er in het digitale meer ruimte in zit waardoor de subtiliteiten beter uitkomen. Door de langere speelduur klinkt Forever Changes op vinyl een beetje vlak en zal voor mijn oren nooit zo lekker klinken als op de geweldig geremasterde CD.

Mag ik bij deze Brewer & Shipley's Down In LA hartelijk aanbevelen bij alle liefhebbers van Forever Changes ?

Op het eerste gehoor lijken de albums niet op elkaar maar toch hebben ze eenzelfde soort vibe. Ook bij B&S dacht ik eerst dat de muziek wel wat aan de lichte kant was. De nummers hechtten zich echter onverbiddelijk een voor een aan mijn hersencellen en ik blijf de plaat maar draaien. Herkennen jullie dat proces ergens van ? Ik wel ..........

Gisteren was ik bij een concert van Calexico in Bloemendaal. Ze speelden ook een cover van Alone Again Or. Dat nummer spelen ze al zo'n 10 jaar in hun setlists, maar gisteravond viel bij mij het kwartje. Wat een goed nummer is dat toch.

Vanmorgen maar even Forever Changes opgezocht op Spotify en inmiddels luister ik hem nu voor de 3e keer achter elkaar. Wat een geweldig album!!! Ik heb overigens de geremasterde CD thuis liggen, maar amper gedraaid. 4 sterren gaf ik hem ooit, what was I thinking? Een dikke 5 sterren en als ik thuiskom ren ik meteen naar mijn cd kast om de CD weer eens tevoorschijn te halen

Geeft de hoes Afrika weer of zie ik er teveel in?

Dat zie ik er ook in terug.

Ik ook wel, met enige fantasie; het is niet letterlijk Afrika.

Lijkt me een toevallige gelijkenis, want de vorm klopt niet.

Het is een eerbetoon aan de cover van Revolver van de Beatles.

Ergens doet het me ook wel denken aan: Buffalo Springfield - Last Time Around (1968) Maar deze was toen nog niet uit.

Neil Young was overigens wel betrokken bij Forever Changes. Jammer dat dat niet is doorgegaan. Dit album was helemaal magisch geweest als Jack Nitzsche dan ook mee was gekomen.