Love - Forever Changes (1967)

Ja... dat valt niet mee. Als ik onderstaande niet per se moest opschrijven van de heer aERo, kwam er hier nooit een lang bericht te staan van mij. Het is niet makkelijk hier iets zinnigs over op virtueel papier te zetten

Ik las net even de discussie bij dit album door, en niemand schijnt een sluitende verklaring te hebben waarom dit zo'n geweldige plaat is. Even luisteren dan maar, denk je dan, als je er zelf ook niet helemaal uitkomt. Ligt ie bij mijn ouders in Leiden... . Maar goed, met wat hulp van Soulseek komen we er ook.

Dan vallen de eerste klanken van Alone Again Or de kamer binnen. Als je dan voor de eerste keer luisteren denkt met licht psychedelische sixtiespoprock te maken te hebben, hoor je ineens een soort Spaans, bijna traditioneel, riedeltje langskomen. Maar het klinkt toch potverdorie wel een partij lekker in de oren. Prachtige blazers, meteen verkocht.

Dat Spaanse element komt af en toe ook nog wel terug (bijvoorbeeld in Maybe the People...), maar wat mij steeds meer gaat opvallen: Arthur Lee vertelt liedjes. Hij leest ons een heel mooi boekje voor. En dat intrigeert denk ik zo aan Love. Het zit allemaal verdraaid vernuftig in elkaar, en hoewel er af en toe best wel wat moeilijkdoenerij tussen zit, weet je toch: Arthur gaat zo weer een mooi verhaaltje zingen en dan begrijp ik het allemaal weer helemaal

Dit geeft Forever Changes een soort toegankelijkheid, zonder dat de nummers ook maar gaan vervelen. Dit maakt Forever Changes tijdloos en de schitterende luisterplaat die het is. Eigenlijk zijn dit kinderliedjes voor grote mensen, met een heel knap en vernuftig muzikaal jasje. Ik verhoog hem weer naar 5*, hij heeft een tijdje op 4.5* gestaan, en zet hem ook maar weer terug in mijn toptien. Want als ik in zulke vage termen verval bij een poging tot recenseren moet er iets heel goed zijn aan de muziek. Laat ik het daar maar bij houden.

Eind jaren '80: aERo had Jimi Hendrix ontdekt. En heel vaak als ik iets over Hendrix las werd ook wel de naam Love genoemd.
Deze band scheen een meesterwerk gemaakt te hebben in de vorm van Forever Changes.
Dus aERo vond dat hij daar maar eens achteraan moest gaan, want Hendrix beviel ook méér dan goed.
Het was LIEFDE op het eerste gezicht die mij voor altijd veranderde..........

Waarom dan? Hendrix leek een incidentele ontdekking, het leek er op dat het daar bij bleef voor wat betreft de wonderlijke eind-jaren-'60 albums. Love bleek de sleutel naar veel meer meesterwerkjes uit de tijd.
Terug naar Love dus met hun Forever Changes, want hoe sterk moet een album wel niet zijn als het al bijna 20 jaar tot je favoriete albums behoort. Ik heb daar nooit enige twijfel over gehad, al vanaf luisterbeurt nummer 1. Ik zag ook dat dit album gelijk op 5* werd gezet door mij; niks beginnetje met 4,5 om dan dat halfje later toe te voegen.
Hup, gelijk de volle mep. Wham Bam Thank U Ma'am....

Het album opent op gitaar: Alone Again Or. Al snel komt het avontuur in dit nummer. Wat is dit in hemelsnaam voor setting? Wat doen hier in godsnaam voor instrumenten mee? En hoe past dit allemaal zo mooi bij elkaar? Als dartele lammetjes duiken de tonen om elkaar heen. En help! Wat gebeurt er als die trompet ingezet gaat worden? Dan valt je mond toch open van pure verbazing zeker! Het zijn vooral die 7 strijkers in combinatie met de blazers die dit nummer dat bijzondere randje weten te geven. U zei Forever Changes? Inderdaad. Dat gebeurde na de eerst luisterbeurt.
Met A House Is Not A Motel gaat de wervelwind verder. Het gaat gelijk door waar het vorige nummer eindigde. Hier valt het drumwerk me al snel op. Het zijn uiteindelijk de gitaren die het nummer voor zich op weten te eisen. Dit door middel van een schitterend duel dat aangegaan wordt na 2.18 minuten.
Met AndMoreAgain keert de rust terug. Het heeft een akoestische setting gekregen waarin strijkers een wat zoet laagje toe brengen. Samen zorgen ze voor psychedelische en soms haast bizarre songstructuren en het feit dat Arthur Lee er soms net tegenaan zingt maakt het niet erger maar zorgt juist voor een extra dosis mysterieusheid. Meeslepend tot het einde aan toe...
The Daily Planet: Boudewijn de Groot moet ongetwijfeld vaak naar dit nummer geluisterd hebben. Ik herken veel van de gitaarpartijen in zijn werk terug. Het nummer zit vol wendingen die hier voor een aangename luistertrip zorgen. Ook hier buitelt alles en iedereen over elkaar heen zonder dat het chaotisch wordt. Ik vind het de grootste kracht van dit hele album.
Old Man heeft dezelfde melancholie zoals we die ook bij Nick Drake terug horen. Op dit nummer verzorgt Bryan MacLean de vocalen. De melodie schijnt geïnspireerd te zijn door de Lieutenant Kije Suite van de klassieke componist Prokofjef. Ik ken deze niet, dus kan ook niet beamen of het hier terug in is te horen. Wat ik wel hoor is een juweel van een nummer en dat volstaat.
The Red Telephone heeft weer zo'n mooi akoestisch gitaar-intro. De titel is ontleend aan de rode telefoon die daadwerkelijk in het huis van Arthur Lee te vinden was. Toch schijnt het niet de strekking van dit nummer te zijn. Het gaat eerder over het einde van de wereld. De strijkers zorgen dan ook voor een dramatisch tintje, ondanks de shalalala's die telkens gezongen worden. Het nummer eindigt met een soort van monoloog: 'We're All Normal And We Want Our Freedom'.
Het tempo wordt opgeschroefd op Maybe The People Would Be The Times Or Between Clark And Hilldale. Een wat dwingend en vooral psychedelisch nummer. De blazerspartijen maken dit nummer vooral tot wat het is: een ijzersterke popsong. Heerlijk!
Live And Let Live heeft een luchtige toon (iets wat voor veel nummers op Forever Changes wel opgaat: het klinkt niet vreselijk zwaar). Dit nummer herbergt ook weer alle pluspunten die op dit album maar te noemen zijn en dan vooral een mooi, akoestisch gitaarritme en lekkere electrische solo.
Op The Good Humor Man He Sees Everything Like This nemen de heren weer wat gas terug. Het intro heeft wat weg van die van The Red Telephone en oe wat is het toch mooi als die trompet inzet. De tokkelende violen geven dit nummers net wat extra's. En hoe mooi zitten alle tempo-wisselingen weer in elkaar. Aan het einde denk je even dat je cd-speler blijft haperen, maar gelukkig is dat niet het geval.
En zo komen we aan bij een persoonlijke favoriet, genaamd Bummer In The Summer. Ik blijf verzot op die prachtige manier van gitaarspelen op dit nummer. Ook dit nummer kan niet zonder gitaarbreak halverwege de song. Alsof engelen mee doen op dit nummer zo mooi klinkt die break. Wel kort maar krachtig, dat dan wel.
You Set The Scene eindigt dit meesterwerk. Het is tevens het langste nummer van dit album en misschien ook wel het meest avontuurlijke. Alles wat te horen was in de voorgaande nummers keert hier terug: de violen, de blazers, de akoestische gitaar, de tempo-wisselingen. Het kan mij niet lang genoeg duren. Maar helaas zwelt het aan tot een schitterende climax aan het einde en hiermee weet je dat ook hier echt een einde aan komt.

Het voordeel van muziek-albums is dat je het einde weer kunt terugdraaien door het gewoon nog eens op te zetten, en geloof me: dat heb ik die 20 jaar zeer vaak gedaan.
Des te verbazingwekkender is het dan misschien dat dit nooit is gaan vervelen. Hoe fijn is het ook te lezen dat mensen het ook blijven ontdekken, keer op keer.
Dit maakt Forever Changes dan ook een onbetwiste klassieker die we met zijn allen heerlijk mogen koesteren.
Want zeg nu eerlijk? Wie kan er nu niet verliefd worden op dit soort pracht en praal?

Inmiddels zit ik alweer meer dan 5 jaar op Musicmeter, en het leuke (en soms beschamende) daarvan is dat je af en toe berichten tegenkomt van een jonge naieve versie van jezelf. Op 1 maart 2005 schreef ik een belachelijk berichtje over dit album, waarin ik met termen als folk-rock en vrolijkheid strooide die maar weinig met deze plaat te maken hebben. Maargoed, 16-jarige obsessed was dan ook een vervelende pretentieuze puber die probeerde net te doen alsof hij heel veel verstand van muziek had.

En 20-jarige obsessed dan? Een legitieme vraag. De obsessed van de tegenwoordige tijd is misschien nog wel pretentieuzer, en probeert nog steeds bij vlagen met zijn alwetendheid in het gezicht van anderen te zwaaien. De winst van de afgelopen 5 jaar? Nu realiseer ik me maar al te goed dat er mensen zijn die veel betere recensies schrijven dan ik, mensen die veel meer muziek kennen en er veel meer verstand van hebben. Ik ben steeds meer een passief lezer van Musicmeter geworden, genietend van mooie berichtjes van anderen.

Het leuke van Forever Changes is dat hoewel ik heel veel favorieten heb gehad door de jaren heen, waar ik dan enthousiast over claimde dat ze de beste band ooit en zwaar onderschat waren (vaak lekker obscure dingen uiteraard), is mijn liefde voor Forever Changes nooit bekoeld. Al ben ik het met alle stompzinnige opmerkingen uit mijn vorige bericht niet meer eens, ik kan me nog altijd vinden in dat bijzondere gevoel dat deze plaat oproept. Dat enthousiasme van mijn jongere ik, die spanning voel ik nog steeds elke keer weer als ik dit opzet. Arthur Lee zei niet voor niets dat hij tijdens de opnames van Forever Changes dacht dood te gaan. Je hoort dat dan ook echt.

Arthur Lee woonde rond die tijd op een heuvel aan de rand van Los Angeles. Waar zijn bandgenoot Bryan MacLean rondhing met The Doors en de rest van de west-coast scene, sloot Lee zich op in zijn kluizenaarshuisje. Hij werd steeds schuwer en banger voor de mensen om zich heen. Het was alsof hij het lot van de hippiecultuur al zag aankomen. Sitting on a hillside / Watching all the people die. Hij zag zijn vrienden en collegae steeds verder wegzinken in destructief drugsgebruik, en hij ging er zelf kapot aan, zonder mee te doen. In de wetenschap van dit gedragspatroon van Lee, heb ik altijd het gevoel dat het prachtige liedje Old Man, één van de twee liedjes hier die geschreven zijn door MacLean (de andere is het beroemde openingsnummer) stiekem over Lee gaat. I know the old man would laugh / He spoke of love's sweeter days.

Dubbelzinnigheid in die laatste zin? Misschien hoort het woordje love daar wel met hoofdletter geschreven. Achteraf gezien waren Love's sweet days volgens vele het einde van 1967, maar op dat moment zal Arthur Lee er zeker anders over hebben gedacht en heeft hij ongetwijfeld weinig plezier beleefd aan de Summer of Love.

Luxeprobleem: selecteer 3 favoriete tracks....
Haast niet te doen als het om een van die zeldzame platen gaat waar alleen maar goede nummers opstaan....
Dat geldt dan wel voor de originele plaat, zonder de bonustracks.
Uit de versie met bonustracks blijkt dat ze er goed aan hebben gedaan Wonder People
weg te laten, want anders was het een plaat geworden met één mindere track.
Daar zijn er overigens ook niet zo heel veel van...

Op kijken naar iemand doen we allemaal, de één kijkt op naar zijn vader, de ander naar zijn moeder. Soms gebeurt er dat mensen ook op kijken naar artiesten en vooral naar hun persoonlijke leven. Ik bijvoorbeeld kijk stiekem op naar Jimi Hendrix en Jim Morrison, en ook naar Ian Curtis. Deze drie heren hebben een speciale plaats in mijn muzikaal hart veroverd en dit omdat zij zo inspirerend zijn voor mij en ook voor anderen. Nu heeft het op kijken naar iemand niets te maken met deze plaat,. Maar mensen die de naam Jimi en Jim zien op deze pagina, kunnen al een link leggen waarom ik deze twee heren aanhaal (helaas voor mijn andere held, Ian, is het deze keer geen prijs). Beiden maken ook psychedelische rock en doen dit uitermate goed.

Ik ben op deze plaat gekomen nadat Don Cappuccino een bericht plaatste bij de pagina van het debuut van The Doors. Nu ik wat meer aan het experimenteren ben met het psychedelische van het leven, zo ook de middelen die zorgen voor een psychedelische effect, ben ik altijd op zoek naar psychedelische muziek om mijn ervaringen nog leuker te maken. Zeg nu eens zelf, als muziekfanaat muziek kunnen gebruiken om nog meer te kunnen genieten van het leven is toch een droom voor iedereen die muziek bespeelt of beluisterd ?

Nu over het album zelf, zoals bij iedere psychedelische muziek is dit een mengelmoes van verschillende genre's, vooral uit het Zuid-Amerikaanse gedeelte van de wereld, af en toe uit Oosterse landen. Ook wordt er soms veel gebruikt gemaakt van jazz en blues. Wat ik eigenlijk wil opmerken is dat bij alle reguliere albums van The Jimi Hendrix Experience weinig gebruikt werd gemaakt van verschillende genres, maar er door behulp van gitaarsolo's psychedelische ervaringen worden gemaakt.

Tekstueel worden er geen zware thema's gehanteerd, enkel luchtige zinnen over liefde en nietszeggende dingen. Eigenlijk wordt er amper gebruik gemaakt van thema's, behalve het enig terugkerend thema liefde. En eigenlijk is dit heel normaal voor psychedelische muziek, want de bedoeling van die muziek is het stimuleren van de hersenen en er voor zorgen dat die heerlijke hallucinaties niet veranderen in bad trips. Nu deden The Doors weer helemaal anders (zoals altijd), want zij gebruikten filosofische dingen in hun teksten. Nu heb ik weinig filosofische thema's als zwaar bevonden, maar dat is natuurlijk voor iedereen anders. Zoals dat iedere beleving voor iemand anders is. Wat ik wel mis is de poëtische kant van psychedelische muziek hier op het album. Oftewel heb ik het niet opgemerkt.

Dan is de stem van Arthur Lee weliswaar prachtig. Lekker luchtig, zonder zware tonen te gebruiken en is zijn stem lekker consistent. Ik heb toch wel geschrokken dat Arthur dezelfde huidskleur deelt. Niet omdat ik neerkijk op mensen met een andere huidskleur, maar omdat ik meestal de verschillen herken in de stem. En nu bedoel ik niet dat de één beter zingt dan de ander. Maar bij Jimi Hendrix wist ik gewoon dat hij een Afro-Amerikaan was. Nu is dit een slechte vergelijking, want iedereen weet al van in het begin dat Jimi een Afro-Amerikaan was.

In het begin van het album (vooral bij Andmoreagain) had ik trouwens het gevoel dat één van The Beatles aan het zingen was, nu kan ik helaas nog geen onderscheid maken van wie wie was bij The Beatles, dus vraag me niet wie. Nu rest er nog één ding te doen en dat is een beoordeling te geven. Ik twijfel enorm, aan de ene kant is dit een prachtig album waar ik geen ergernissen bij had, maar ik vind een vijf ietwat te veel. Misschien op een later moment, maar nu is dit een te hoog cijfer. Ik neig meer aan een vier en een half, dus zal ik op dit moment meer kiezen voor een vier en een half.

Op RateYourMusic speur ik graag wat rond in de toplijsten en een jaar geleden had ik een lijstje gemaakt van albums in de top 100 van RYM die ik nog niet had gehoord. Forever Changes was een van die albums die ik nog niet had gehoord. Bij de eerste luisterbeurt werd ik gelijk al gegrepen door de muziek van Love en kocht ik paar uur later het album.

Op het eerste gehoor vond ik Forever Changes een prachtige popplaat met prachtige melodieën en arrangementen. Maar omdat ik het album zo mooi vond ging ik me er in verder verdiepen. En toen kwam het moment dat ik dit album helemaal geweldig begon te vinden.

1 jaar na aanschaf luister ik het album minstens 1 keer per week en blijven de nummers echt in je hoofd hangen. Muzikaal is het allemaal vrij vrolijk en harmonieus maar de teksten zijn toch echt heel anders. Arthur Lee dacht bij dit album dat hij dood zou gaan en daarom zijn de teksten op dit album vrij duister.

Muzikaal heeft dit album extreem veel variatie. The Red Telephone is mijn favoriet en is een beetje vreemd, er zijn aparte akkoordenwisselingen te horen. Ook is de orkestratie prachtig en zeker niet te bombastisch. Op dat aspect gericht is You Set The Scene echt een kunststuk, gearrangeerd tot in de perfectie. Er zitten paar geweldige gitaarsolo´s in A House Is Not A Motel en die knallen er echt uit.

45 jaar later is Forever Changes nog steeds een plaat die zeer relevant is en die in mijn oren zeker niet gedateerd klinkt. De invloeden van dit album zijn nog duidelijk te horen bij hedendaagse groepen zoals MGMT met hun tweede album Congratulations. Het knappe van Forever Changes is dat de muziek vrij zomers is maar dat de teksten duister zijn. Het album viel mij eerst niet echt op maar 1 jaar later is het echt een van mijn favoriete albums geworden. Forever Changes staat in mijn top 10. Weer een geweldig album uit 1967!

Van dit album heb ik al talloze keren de grote 3 (Alone Again Or, You Set the Scene, A House is Not a Motel) gehoord, en dan nu is ook de rest van het album aan de beurt. Waar de eerder genoemde nummers veel indruk op mij hebben gemaakt, is dat iets minder het geval bij het horen van de rest van het album. Want hoewel het niveau hoog blijft, had ik op een iets spannender geheel gehoopt. Voortkabbelend is wat overdreven, toch is dat een term die bij mij opkomt. Live and Let Live is trouwens wel een uitstekend nummer die het niveau van de andere toppers kan benaderen.

En dit album komt op 2 binnen in mijn top 10!
De eerste keer dat ik dit album beluisterde, enkele jaren geleden, snapte ik niet zo goed wat hier nu goed aan was
maar toen ik het laatst nog eens opzette voelde alles gelijk vertrouwd.

De plaatjes zijn wonderschoon. Zowel qua tekst als muzikale productie.
De eerste dag dat ik het weer eens beluisterde heb ik het gelijk vier keer beluisterd die dag: ik wilde het gewoon nog een keer horen. En nog een keer. En het verveelde niet. Integendeel!
Nog steeds luister ik het elke dag minstens één keer, en ik geloof niet dat ik dat ooit eerder heb gehad met een album!

Ik had het daar over rellen over royalties en ego-problemen binnen de band. Als de bandleden zich niet voegden konden ze hun spullen pakken. Zelfs Don Costa, Lee's fave drummer, werd aan de kant gezet voor de opnames van de 1e LP.




Als dat al zo is heeft Lee dat arrangement handig achterovergedrukt. In de Love Story doc verteld David Angel dat Lee hem alle arrangementen voorgezongen heeft en hij alleen maar hoefde te noteren.



Dat was mijn inschatting van de situatie anno 1967. Lee beschouwde zichzelf in die tijd als King Of The Strip, een ego als een karrewiel dus .......

Lekker wegdromen met 'Love'. Alone Again Or en The Red Telephone zijn wat mij betreft pareltjes uit de jaren 60.. en de 60's hebben er veel. Wat een tijdperk. Geef mij een tijdmachine en laat me a.u.b. even lekker meetrippen daar, op de juiste tijd en juiste plaats. Al is het maar voor even. Dit album geeft je dat gevoel in ieder geval een beetje. Erg mooi.

Een album dat anders durfde te zijn.
De teksten, muziek, arrangementen, productie, verbeelding.
Het gebruik van blazers en strijkers was (nog) ongewoon en gewaagd. Afgezien van de norm.
Alleen al het geluid maakt me dromerig, alle elementen maken het zo'n prachtige plaat. Zoveel als Arthur Lee 'kluizenaar' was, was hij van plan het album te maken, en de band was niet zo geïnspireerd (gelukkig / 'happy'), geïrriteerd of enthousiast om door te gaan. De LA-scène lijkt het enthousiasme te verzwakken.
Het praat over The Wrecking Crew was een truc van Jac Holzman om een ​​reactie van de groepsleden te krijgen. Geslaagd.
Als een keuze van hoogtepunt tussen alle uitstekend muziek - " Maybe The People Would Be The Times Or Between Clark And Hilldale ", briljant, BRILLIANCE.
Pas ontdekt toen ik 'oud genoeg' was, hoewel ik me kan herinneren dat ik een jonge 17/18 jaar oud was, heb live gezien. Jim Morrison was een bewonderaar van Lee, die actief was om Doors te laten ondertekenen bij Elektra.
Een absolute parel van een album. Geweldig.
Iemand die geïnteresseerd is zoek uit Rhino / Elektra Podcast en interview met Botnick en Holzman.

Ik heb Love eigenlijk vrij laat ontdekt. Denkelijk door het gebrek aan hits (denk niet dat ze ooit zelfs in de Belgische hitlijsten stonden met hun album). Maar goeie muziek komt altijd boven drijven en vooral met het nummer Alone Again Or dan toch kennis gemaakt met de band. Al blijft de groep voor mij een wat onbekende in de jaren '60, ondanks de status van hun album.

Forever Changes is psychedelisch conceptalbum geworden waarin de band al deels de tijd vooruit was richting progressieve rock. De sfeer van het album is sterk met een liefde voor muziek. Hadden de muzikanten nooit op een podium gestaan en enkel muziek gemaakt in een studio, had me dit niet verwonderd.

Echt overdonderd ben ik niet, het album mist voor mij dat extra. Maar het is wel heerlijk om te luisteren, dit kan ik gerust nog wel wat meer opzetten.

In 1965 werd in Los Angeles de band Love opgericht en de onbetwiste leider was Arthur Lee, zanger, gitarist en componist van de band. De band maakte psychedelische pop muziek met veel orkestrale arrangementen en ze brachten in 1966 2 studio albums uit, het self-titled debuut dat in maart van dat jaar verscheen en “DA CAPO” dat in november verscheen.
Het bijzondere aan Love was dat Arthur Lee een gekleurde Amerikaan was en dat ze daarmee één van de eerste bands in Amerika was die raciaal divers was. Op het moment van het verschijnen van het derde album van Love, “FOREVER CHANGES” was Lee, geboren op 7 maart 1945 in Memphis Tennessee, 22 jaar en steeg hij boven zichzelf uit met de songs die hij voor dit album schreef.
De op 1 november 1967 verschenen klassieker uit dat decennium, bevat 11 liedjes, waarvan Lee er 2 samen schreef met gitarist Bryan MacLean. Love bestond ten tijde van dit album verder uit bassist Ken Forssi, gitarist Johnny Echols en drummer Michael Stuart-Ware en het album werd geproduceerd door Arthur Lee samen met Bruce Botnick, die verder werkte met onder andere The Doors, Beach Boys en de Rolling Stones. Bijna 43 minuten genieten wordt afgetrapt door de klassieker in oeuvre van de band, “ALONE AGAIN OR”, een prachtige opbouw, geweldige arrangementen en een heerlijke melodie. “A HOUSE IS NOT A MOTEL” is opgebouwd op een aanstekelijke akoestische gitaar partij, “ANDMOREAGAIN” is een midtempo track en wordt wel vergeleken met een Burt Bacharach en daar kan ik mij wel in vinden. De rijkelijk aanwezige strijkers onderbouwen die vergelijking, mooi nummer! “THE DAILY PLANET” is een heerlijke uptempo sixties rocker met mooie samenzang, “OLD MAN” is een rustig liedje, weer prachtig gearrangeerd, “THE RED TELEPHONE” heeft een pakkende psychedelische feel, het tempo gaat omhoog in de track “MAYBE THE PEOPLE WOULD BE THE TIMES OR BETWEEN CLARK AND HILLDALE”, een vreemde titel maar wel een pakkend liedje met mooi gitaarwerk en blazers.
“LIVE AND LET LIVE” klokt 5 en een halve minuut, is uptempo doet mij wel wat denken aan The Kinks, “THE GOOD HUMOR MANHE SEES EVERYTHING LIKE THIS” heeft weer zo’n vreemde titel, maar wel een gaaf nummer. Met 2 en een halve minuut is “BUMMER IN THE SUMMER” het kortste nummer van “FOREVER CHANGES”, uptempo en gezongen op een pratende wijze en dit is de opmaat tot de langste track van het album, “YOU SET THE SCENE”. Hierin wordt nog een keer alles uit de kast gehaald en hoor je waartoe Love in staat was, en dat was veel. “FOREVER CHANGES” is de geschiedenis in gegaan als een klassieker, zonder dat het een verkoop succes in geworden.
Mocht je van ambachtelijke popmuziek houden, met psychedelische invloeden, rijkelijke arrangementen van strijkers en blazers en als basis van nagenoeg elk liedje de akoestische gitaar, dan is dit een absolute aanrader!

Met hoge verwachtingen en veel welwillendheid aangeschaft maar kan niet anders zeggen dan dat het me vies tegenvalt. Er is niks storends maar mijns inziens ook niks verheffends. Een bijzondere sound, ja, maar niet per se een heel mooie. En zeker een album lang niet interessant genoeg. Gaat voorlopig de kast in. Over een tijdje weer nieuwe kans.

N.a.v. dit topic beluisterde ik dit album.

Door het nummer Alone Again Or heb ik dit album ooit beluisterd. Ooit als in al heel lang niet meer. De opener heb ik dus al benoemd en dat blijft toch wel een prettig nummer, net als het hele album wel prettige muziek herbergt. Wordt ik er echt door omver geblazen? Nee. Weet het mij echt te raken? Nee. Maar luistert het allemaal prima weg? Ja, dat doet het wel. Ik wil het qua sfeer graag vooral karakteriseren als vriendelijke muziek.

De AllMusic-recensie van Mark Denning, het commentaar van Stewart Mason en Matthew Greenwald bij de individuele nummers (ook op AllMusic) en het uitgebreide essay van Ben Edmonds in het boekje bij de "expanded" CD-remaster uit 2001 geven een zeer gedetailleerd beeld van hoe Arthur Lee het concept en de teksten van dit album heeft bedoeld c.q. hoe je ze zou kunnen interpreteren, hetgeen een interessant biografisch en culturhistorisch perspectief op deze plaat biedt. Des te jammerder vind ik het dan dat ik dit album nooit helemaal met volle overtuiging heb kunnen omarmen, hoe boeiend bovenstaande interpretaties ook zijn en hoe eindeloos fascinerend deze periode van de popmuziek ook is.
        Ik denk toch dat dat te maken heeft met hoe de composities vorm zijn gegeven, want hoewel ik heel veel platen uit deze periode echt geweldig vind zitten er bepaalde dingen in Forever changes die ik gewoon niet goed kan vinden. Vooral stoor ik me aan het feit dat dit eigenlijk grotendeels folky nummers voor twee akoestische gitaren en een sixties-ritmesectie zijn, maar de strijkers en vaak ook de blazers komen zó vaak de helpende hand toesteken dat ik haast zou gaan denken dat de kale sound van de band te licht is en dat die orkestrale arrangementen nodig zijn om de nummers op te blazen en body te geven, hetgeen voor mijn gevoel niet strookt met het persoonlijke karakter van de vrij ingetogen muziek. Los daarvan hebben sommige nummers een structuur met "left turns" die ik gewoon niet begrijp, bijvoorbeeld dat aflopende klavecimbel na het eerste couplet van The red telephone dat in melodisch opzicht niets met het voorafgaande te maken heeft, of wanneer er na het herhaalde intro op 2:12 van The daily planet opeens een heel fragmentarisch gedeelte volgt alsof Lee niet wist hoe het nu verder moest en daarom maar wat Syd Barrett-achtige twists en breaks heeft gebruikt. Wellicht zeggen veel gebruikers hier dat dat nu juist de kern van deze grillige muziek is, maar ik heb deze plaat in de loop van de afgelopen vijfentwintig jaar misschien wel vijftig keer gedraaid en nog steeds klinken zulke wendingen me niet "natuurlijk" in de oren.
        Er staat verder ook geen enkel slecht nummer of zelfs maar brak moment op de plaat, en toch ook wel genoeg leuks (aangevinkte favorieten: A house is not a motel, Maybe the people would be... en Live and let live), dus misschien dat bij mij in de komende vijfentwintig jaar etc., maar vooralsnog vind ik dit zeker een interessante plaat maar kan ik net als mijn voorganger niet horen waar dit album zijn klassieke status (en zijn plaats in de MusicMeter-top-250) precies aan verdient.