Love - Forever Changes (1967)

Voegen die bonus nummers eigenlijk wat toe?

Voor de fan zekers wel: Het laatste singletje in de ozzinele bezetting plus Wonder People de voor de LP afgekeurde track

Voor de incidentele liefhebber: Neuh, de sfeer van het eigenlijke album wordt nergens meer gehaald maar het blijft de beste koop omdat de remaster gewoon tering goed gedaan is, dus deze release het meeste luistergenot verschaft ...........

Alleen al die fantastische gitaarsolo van Johnny Echols op "Your Mind and We Belong Together" is het waard om die extra songs te beluisteren (of aan te schaffen).

Ik was van plan om de cd de volgende keer mee naar huis te nemen en ze liggen er allebij dus ik neem wel de remaster. Bedankt voor de info.

And when you"ve given all you had...........And everything still turns out bad , and all your secrets are your own .....
het is deze tekst die mij zo raakt . ik heb ARTHUR LEE & LOVE pas een aantal jaren geleden ontdekt . andmoreagain...blijft eeuwig bestaan .

Love gaat mij vervelen, althans deze plaat. In het begin dacht ik nog: goh, wat een toffe muziek. Wel gedateerd, maar tof. Mieters. Halverwege de plaat dacht ik: ja, nu weet ik het wel. En richting het einde begon ik het steeds moeilijker te vinden mijn ogen open te houden. Niet dat de muziek slechter wordt, hoewel ik de eerste twee tracks wel het beste vind, meer dat het mij iets te veel van hetzelfde wordt. Toch een voldoende, dat wel.

Het is een verradelijk album. Het lijkt op het eerste gehoor allemaal een beetje vlakjes, maar na een paar draaibeurten blijken de meeste nummers al in je kop te zitten, alsof je 'm al 100 keer gedraaid hebt. Da's de sterkte van Forever Changes, de komposities zijn van een geweldig nivo en de produktie gaat nergens over de top waardoor het geheel vandaag nog net zo fris en naturel klinkt als in 1967. Gedateerd klinkt voor mij alleen door het opname proces .....

@ Air - Prima teksten inderdaad. Mijn fave regel is: This is the time in live that I am livin' and I face each day with a smile. Da's er echt zo een die je een trap onder je kont geeft als je depri zit te wezen .......

Niks gedateerd aan. Prachtige nummers, de orchestratie is ook niet te overdreven naar mijn mening. Je hoort heel goed waar MGMT het vandaan heeft bij hun laatste album. 4 sterren nu en vandaag maar eens kijken of ik hem ergens kan kopen!

Inmiddels 5 sterren en een plek in mijn top 10. Vanochtend origineel gekocht en nog een keer gedraaid en wat is dit geweldig. De nummers blijven inderdaad enorm in je kop hangen zoals Droombolus al zei. Het album is ook geweldig opgepoetst, alle instrumenten zijn heel duidelijk te horen, de bas staat er vooral heel lekker in. En Arthur Lee begint bijna te rappen op Bummer In The Summer, dat klinkt erg gaaf! Favoriete nummers zijn The Red Telephone en You Set The Scene. Ik kan me nog herinneren dat ik 1 jaar geleden nummers van dit album heb gehoord en ze helemaal niks vond. Wat kan een mens zich toch vergissen. Niks Pet Sounds, Forever Changes is hét popalbum!

Luxeprobleem: selecteer 3 favoriete tracks....
Haast niet te doen als het om een van die zeldzame platen gaat waar alleen maar goede nummers opstaan....
Dat geldt dan wel voor de originele plaat, zonder de bonustracks.
Uit de versie met bonustracks blijkt dat ze er goed aan hebben gedaan Wonder People
weg te laten, want anders was het een plaat geworden met één mindere track.
Daar zijn er overigens ook niet zo heel veel van...

2 van mijn 3 favoriete nummers op deze plaat zit in het bonusmateriaal, dus ja!

Welke dan?

ja inderdaad , ook deze regel is zo goed!! en ik vond ook dat dit album eerst nogal gewoontjes klonk , maar op een gegeven moment werd hij ijzersterk . vreemde tempo wisselingen en teksten die je niet zo maar even meezingt . zeer mooi....

Op kijken naar iemand doen we allemaal, de één kijkt op naar zijn vader, de ander naar zijn moeder. Soms gebeurt er dat mensen ook op kijken naar artiesten en vooral naar hun persoonlijke leven. Ik bijvoorbeeld kijk stiekem op naar Jimi Hendrix en Jim Morrison, en ook naar Ian Curtis. Deze drie heren hebben een speciale plaats in mijn muzikaal hart veroverd en dit omdat zij zo inspirerend zijn voor mij en ook voor anderen. Nu heeft het op kijken naar iemand niets te maken met deze plaat,. Maar mensen die de naam Jimi en Jim zien op deze pagina, kunnen al een link leggen waarom ik deze twee heren aanhaal (helaas voor mijn andere held, Ian, is het deze keer geen prijs). Beiden maken ook psychedelische rock en doen dit uitermate goed.

Ik ben op deze plaat gekomen nadat Don Cappuccino een bericht plaatste bij de pagina van het debuut van The Doors. Nu ik wat meer aan het experimenteren ben met het psychedelische van het leven, zo ook de middelen die zorgen voor een psychedelische effect, ben ik altijd op zoek naar psychedelische muziek om mijn ervaringen nog leuker te maken. Zeg nu eens zelf, als muziekfanaat muziek kunnen gebruiken om nog meer te kunnen genieten van het leven is toch een droom voor iedereen die muziek bespeelt of beluisterd ?

Nu over het album zelf, zoals bij iedere psychedelische muziek is dit een mengelmoes van verschillende genre's, vooral uit het Zuid-Amerikaanse gedeelte van de wereld, af en toe uit Oosterse landen. Ook wordt er soms veel gebruikt gemaakt van jazz en blues. Wat ik eigenlijk wil opmerken is dat bij alle reguliere albums van The Jimi Hendrix Experience weinig gebruikt werd gemaakt van verschillende genres, maar er door behulp van gitaarsolo's psychedelische ervaringen worden gemaakt.

Tekstueel worden er geen zware thema's gehanteerd, enkel luchtige zinnen over liefde en nietszeggende dingen. Eigenlijk wordt er amper gebruik gemaakt van thema's, behalve het enig terugkerend thema liefde. En eigenlijk is dit heel normaal voor psychedelische muziek, want de bedoeling van die muziek is het stimuleren van de hersenen en er voor zorgen dat die heerlijke hallucinaties niet veranderen in bad trips. Nu deden The Doors weer helemaal anders (zoals altijd), want zij gebruikten filosofische dingen in hun teksten. Nu heb ik weinig filosofische thema's als zwaar bevonden, maar dat is natuurlijk voor iedereen anders. Zoals dat iedere beleving voor iemand anders is. Wat ik wel mis is de poëtische kant van psychedelische muziek hier op het album. Oftewel heb ik het niet opgemerkt.

Dan is de stem van Arthur Lee weliswaar prachtig. Lekker luchtig, zonder zware tonen te gebruiken en is zijn stem lekker consistent. Ik heb toch wel geschrokken dat Arthur dezelfde huidskleur deelt. Niet omdat ik neerkijk op mensen met een andere huidskleur, maar omdat ik meestal de verschillen herken in de stem. En nu bedoel ik niet dat de één beter zingt dan de ander. Maar bij Jimi Hendrix wist ik gewoon dat hij een Afro-Amerikaan was. Nu is dit een slechte vergelijking, want iedereen weet al van in het begin dat Jimi een Afro-Amerikaan was.

In het begin van het album (vooral bij Andmoreagain) had ik trouwens het gevoel dat één van The Beatles aan het zingen was, nu kan ik helaas nog geen onderscheid maken van wie wie was bij The Beatles, dus vraag me niet wie. Nu rest er nog één ding te doen en dat is een beoordeling te geven. Ik twijfel enorm, aan de ene kant is dit een prachtig album waar ik geen ergernissen bij had, maar ik vind een vijf ietwat te veel. Misschien op een later moment, maar nu is dit een te hoog cijfer. Ik neig meer aan een vier en een half, dus zal ik op dit moment meer kiezen voor een vier en een half.

Na een lange tijd maar eens besloten om terug een recensie te schrijven. Helaas heb ik de magie verloren om een deftige recensie te schrijven, maar ik heb het tenminste geprobeerd. En al doende leert men!

Wat betreft de teksten, volgens mij zie je de stream of consciousness over 't hoofd.

Volgens mij sla je hier toch de plank mis.
In mijn ogen idealiseert het album het hele hippie-idee niet, maar zet er kritische kanttekeningen bij. Gezien de apocalyptische teksten vertegenwoordigde dit album meer de overgang van 'naïeve' hippies naar het realisme van de Vietnamoorlog en de harde jaren '70. De flower power bleef wel nog even doorgaan bij het grote publiek, maar de realiteit had de hele beweging alweer ingehaald. En dat is nu net wat je volgens mij kan horen op Forever Changes.

In de tekst wordt er toch niet direct verwezen naar wat jij zegt ? De band rept nooit een woord over wat zij vinden over de hippie-beweging en doen dit ook niet indirect. Kun je even voorbeelden geven van zinnen waar zij hun mening geven over de hippie-beweging ?

Ik bedoel hier niet mee dat er letterlijk wordt benoemd dat de band de hippie-beweging niets vindt. Zij zijn deelgenoten van die periode en zullen er ongetwijfeld zowel positieve als negatieve kanten van hebben gezien.

Je gaf in je stuk aan dat het enige thema dat steeds terugkomt in de teksten "liefde" is. Gezien het tijdperk waarin het album is ontstaan, maak ik de associatie met de hippie-beweging.
Voor mij houdt dit in het zich verzetten tegen de kapitalistische en materialistische maatschappij en de gerichtheid van mensen op werk, geld, bezit, status, zekerheid en macht. Daarbij kwam ook het verzet tegen liefdeloosheid, oorlog, discriminatie en geweld.

De teksten op Forever Changes laten in mijn ogen de harde realiteit van die periode zien en zijn doordrenkt van melancholie, maar ook contradictie, want de nummers lijken elkaar af te wisselen wanneer het gaat om thema's als liefde en/of positieve kijk naar het leven.
Het lijkt wel of Arthur Lee zelf zoekende was naar de zin van zijn bestaan en zich de erbij behorende existentiële vragen stelde en of hij tijdens deze zoektocht heen en weer wordt geslingerd tussen positieve en negatieve gevoelens/ervaringen die zijn kijk op de wereld/het leven bepalen.

Je vroeg om voorbeeldzinnen, lastig want het gaat om het hele nummers, maar ik heb wat stukken uit de nummers gepakt:

"A House is not a motel"
By the time that I'm through singing, the bells from the school of war will be ringing.
More confusions, blood transfusions, the news today will be the movies for tomorrow.
And the water's truned to blood, and if you don't think so, go turn on you're tub.

Luister goed naar "the Daily planet", wat gaat over de dagelijkse zichzelf herhalende realiteit al wachtende op de oorlog (vietnam).

"The red telephone":
Sitting on the hillside watching all the people die, I feel much better on the other side....................Life goes on here day after day, I don't know if I am living or if I'm supposed to be.

"Maybe the people..."
Moon's a common scene around my town Yeah where everyone is painted brown And if we do get stuck away Let's go paint everybody gray Yeah, gray, yeah.

Nogmaals: in mijn ogen gaat het niet om deze losse stukken tekst, maar om het complete album. Dat drukt in mijn ogen de realiteit uit van de zoektocht naar de zin van het bestaan/leven waarin positiviteit, confrontatie met de realiteit en de hieruit voortkomende melancholie de rode draad zijn.

In The Red Telephone zit echt een geweldig stuk tekst:

Sitting on the hillside
Watching all the people die

Het eerste gedeelte tekst staat natuurlijk voor de hippiebeweging die vooral stond voor vrede en liefde en mensen die zich nergens druk om maakten. Het tweede gedeelte tekst is de andere kant, tijdens de hippiebeweging was ook de Vietnamoorlog bezig en vielen er heel veel doden. De teksten op dit album zijn echt heel goed.

Ik moet dringend linken beginnen te leggen, want anders blijf ik zo een fouten maken. Mijn excuses als er mensen ophef maakten over mijn fout, dat was zeker niet mijn bedoeling.

Je bent niemand excuses schuldig hoor. Het gaat hier niet om goed of fout.
Wanneer ik naar een album luister, ga ik me pas na een aantal luisterbeurten steeds meer op de teksten richten. Het album moet me eerst pakken voor ik die moeite doe.

Dit album heeft me erg geraakt en vandaar dat ik me erin verdiept heb. Bovendien gaat het hier ook om mijn interpretatie, dus mijn waarheid. Die is niet allesomvattend

Op RateYourMusic speur ik graag wat rond in de toplijsten en een jaar geleden had ik een lijstje gemaakt van albums in de top 100 van RYM die ik nog niet had gehoord. Forever Changes was een van die albums die ik nog niet had gehoord. Bij de eerste luisterbeurt werd ik gelijk al gegrepen door de muziek van Love en kocht ik paar uur later het album.

Op het eerste gehoor vond ik Forever Changes een prachtige popplaat met prachtige melodieën en arrangementen. Maar omdat ik het album zo mooi vond ging ik me er in verder verdiepen. En toen kwam het moment dat ik dit album helemaal geweldig begon te vinden.

1 jaar na aanschaf luister ik het album minstens 1 keer per week en blijven de nummers echt in je hoofd hangen. Muzikaal is het allemaal vrij vrolijk en harmonieus maar de teksten zijn toch echt heel anders. Arthur Lee dacht bij dit album dat hij dood zou gaan en daarom zijn de teksten op dit album vrij duister.

Muzikaal heeft dit album extreem veel variatie. The Red Telephone is mijn favoriet en is een beetje vreemd, er zijn aparte akkoordenwisselingen te horen. Ook is de orkestratie prachtig en zeker niet te bombastisch. Op dat aspect gericht is You Set The Scene echt een kunststuk, gearrangeerd tot in de perfectie. Er zitten paar geweldige gitaarsolo´s in A House Is Not A Motel en die knallen er echt uit.

45 jaar later is Forever Changes nog steeds een plaat die zeer relevant is en die in mijn oren zeker niet gedateerd klinkt. De invloeden van dit album zijn nog duidelijk te horen bij hedendaagse groepen zoals MGMT met hun tweede album Congratulations. Het knappe van Forever Changes is dat de muziek vrij zomers is maar dat de teksten duister zijn. Het album viel mij eerst niet echt op maar 1 jaar later is het echt een van mijn favoriete albums geworden. Forever Changes staat in mijn top 10. Weer een geweldig album uit 1967!

Wat een meesterwerk!
Ondanks dat de teksten misschien donker zijn (al dacht ik net zoals IllumSphere dat de teksten juist over vrolijke dingen gingen) is het instrumentaal wel allemaal erg vrolijk.
De drums zijn bv. fantastisch! Maar ook het vele gebruik van de akoestische gitaar en de fantastische solo's. Ook vocaal zit het goed! Ruime 4,5*.

Dit album aangeschaft en vind het een prachtig pareltje. Die 'psychedelische pop' is vormgegeven door prachtige melodieën en bijpassende aanvullingen met strijkers, trompetten en ik meen zelfs een trombone te horen (beetje piano). Het hoofinstrument is de akoestische gitaar waar mooie arrangementen met de andere instrumenten zijn gemaakt. Elektrische gitaar hoor je een paar keer en dat 'rockt' met name bij het einde van A House Is Not A Motel. Er zijn 2 nummers waar ik minder van gecharmeerd zijn en dat zijn The Red Telephone en de afsluiter You Set The Scene. Al met al 4 sterren.

Kijk, hier hoor je bijvoorbeeld waar MGMT de mosterd haalt (The Red Telephone)

Dit album zou gerust een 4,5 of een 5 kunnen krijgen, is het niet dat mijn CD exemplaar zo belabbert klinkt... als ik deze opzet moet het volume altijd gigantisch omhoog, zo zacht klinkt hij... ook zit er in het eerste nummer soms een fluittoon... terwijl ik het eerste nummer toch een van de hoogtepunten vind.

Gewoon even de remaster kopen ...... Hij is het waard !

Door de bonusnummers kon ik deze plaat niet meer op waarde schatten zoals eerst. Echter heb ik vandaag de bonusnummers niet meegeteld en toen kon ik weer de pracht zien van dit album. Misschien was ik een stuk enthousiaster in het begin, want ik vind dat dit meer een vier sterren plaat is.

Your mind and we belong together is wel echt een aanwinst!