Fontaines D.C. - A Hero's Death (2020)

Minder pakkend dan de voorganger. Zeker een paar heel goede nummers. Maar een nummer als A lucid dream klinkt toch wel erg naar de postpunk-noise die ik al eerder gehoord heb (The Horrors). Een rustige verademing is Oh such a spring. De albumopener is lekker en Televised Mind springt eruit. Hoewel Love the main thing is, is dit nr. niet 'the main thing' van het album. Verder ook wat herhaling t.o.v. de vorige plaat, maar naar mijn oor niet per se beter. Zijn de heren niet net te snel naar buiten met de opvolger van de plaat uit 2019? Even verder moeten borduren? Een nummer als Love is the main thing had verruild kunnen worden door een nr. 2 die echt indruk maakt. Gelukkig volgt de puike song Televised Mind, welke dit orenschijnlijke niemendalletje snel doet vergeten. Voor mij een score die net de 3,5 niet haalt. Zonder azijn te willen pissen: het is zeker geen slechte 'moeilijke tweede'. Misschien naar de volgende luisterbeurten toch nog een groeiplaat? Hope so (en dan trek ik de score op).

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fontaines D.C. - A Hero's Death - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fontaines D.C. - A Hero's Death
Fontaines D.C. maakte vorig jaar een onbetwiste jaarlijstjesplaat en doet dat nu nog eens met het donkere en dreigende maar ook spannende en bezwerende A Hero’s Death

Dublin werd vorig jaar weer stevig op de muziekkaart gezet door Dogrel, waarmee de Ierse band Fontaines D.C. op indrukwekkende wijze debuteerde. Na zo’n debuut volgt meestal een moeilijk tweede album, maar A Hero’s Death heeft geen last van de erfenis van zijn zo bewierookte voorganger. De band uit Dublin heeft vooral het donkere deel van Dogrel verder uitgewerkt en kiest wat meer dan op het debuut voor de postpunk. Het is postpunk die zich genadeloos opdringt door de fraaie instrumentatie, de bijna gesproken zang en de onderhuidse spanning die is verwerkt in bijna alles songs. Ik schrijf ook deze alvast op voor het jaarlijstje.

Postpunk associeer ik eerder met de herfst en de winter dan met de lente en de zomer, maar dit jaar is alles anders. De afgelopen weken verschenen met Ultimate Success Today van de Amerikaanse band Protomartyr en Fad van de Ierse band Silverbacks al twee geweldige albums die niet misstaan in het hokje postpunk en deze albums krijgen deze week gezelschap van een volgend geweldig postpunk album.

Dat album komt zeker niet als een verrassing, want A Hero’s Death van Fontaines D.C. werd een paar maanden geleden al aangekondigd en kan zomaar een van de grote albums van 2020 worden.

De uit het Ierse Dublin afkomstige band imponeerde vorig jaar met haar prachtige debuut Dogrel, dat terecht opdook in menig jaarlijstje. Op haar debuut verwerkte de Ierse band flink wat invloeden uit de archieven van de postpunk, maar Dogrel schoot ook allerlei andere kanten op, wat een imposant lijstje vergelijkingsmateriaal opleverde. Het was een lijstje dat varieerde van Joy Division tot The Clash en van The Smiths tot The Cure, maar met het noemen van namen deed je de veelzijdigheid van het debuut van Fontaines D.C. vooral tekort.

A Hero’s Death is het altijd moeilijke tweede album na een in brede kring bejubeld debuut, maar de band uit Dublin lijkt geen last te hebben van het syndroom na een droomdebuut. A Hero’s Death is ook wel een wat ander album dan Dogrel. Het tweede album van Fontaines D.C. is eenvormiger dan zijn voorganger en het is ook een wat donkerder en indringender album. Het is bovendien een album met wat complexere songs, al geldt dat niet voor alle songs op het album.

De openingstrack I Don’t Belong laat direct horen welke kant het op gaat op A Hero’s Death. De bassen zijn diep, de drums straks en monotoon, de gitaarlijnen fraai maar donker en de bijna gesproken zang van voorman Grian Chatten is wederom sfeerbepalend. Er zitten veel repeterende elementen in zowel de zang als de muziek, wat het bezwerende karakter van de openingstrack van A Hero’s Death versterkt.

Fontaines D.C. overschreed de grenzen van de postpunk op haar debuut met grote regelmaat, maar het tweede album van de band is meer een postpunk album. De ingrediënten van de fraaie openingstrack keren keer op keer terug, maar omdat de Ierse band varieert met de ritmes en met het gitaarwerk en ook een aantal keren flink gas terug neemt met ingetogen songs, is A Hero’s Death zeker geen monotoon album.

Waar Dogrel een deel van zijn kracht ontleende aan de diversiteit, ontleent het tweede album van Fontaines D.C. zijn kracht juist aan de eenvormigheid, of beter gezegd consistentie. Het levert een album op dat de zonnestralen verdrijft met gitzwarte wolken en het is een album dat zich genadeloos opdringt.

Fontaines D.C. heeft niet geprobeerd om Dogrel 2 te maken, maar is dieper de postpunk ingedoken en levert een album af dat in het genre met de allerbeste albums mee kan. Het blijft muziek die zich lastig gaat combineren met een mooie zomerdag, maar ook op de mooiste zomerdag ligt een stevige onweersbui altijd op de loer.

Naarmate het album vordert, duikt er toch nog wat variatie op. De net wat meer ingetogen songs zijn ook net wat lichtvoetiger en verruilen de postpunk iconen eenmaal zelfs voor een vleugje Oasis (You Said), maar het is toch postpunk die domineert op A Hero’s Death, tot de band aan het eind nog een keer gas terug neemt. Het tweede album van Fontaines D.C. moet en zal nog wel even groeien, maar wat mij betreft is de missie nu al geslaagd. Erwin Zijleman

Hoewel velen het hebben over de postpunk in de muziek van Fontaines D.C. hoor ik op A Hero's Death vooral ook een indie rockband die fraaie donkere melodieën speelt, gelardeerd met geweldige gitaren en diepe bassen. Er is natuurlijk een vergelijking te trekken met stijlen uit eind jaren '70 / jaren '80, maar bovenal heeft Fontaines D.C. ook een eigen smoel. Door de manier van spelen en de oh zo kenmerkende stem en manier van zingen / praten / schreeuwen van Grian Chatten.

Na het succes van hun debuutplaat komen ze nu al met een opvolger. En wat staan daar een hoeveelheid echt fantastische songs op. Geweldige gitaarriffs en fraaie melodieën zijn te vinden op de ijzersterke openingssong I Don't Belong, het ronduit briljante Televised Mind, het fraaie A Lucid Dream, het echt prachtige You Said, de catchy titelsong A Hero's Death en het fantastische Living In America. De intensiteit van al deze nummers is enorm en ik vind het juist goed dat ze op een aantal andere songs een versnelling lager spelen. Ook dat gaat ze bepaald niet slecht af en zorgt ook voor wat afwisseling op dit album. Het fraaie Sunny zou trouwens zo op een soundtrack kunnen staan. Voor mij is dit tot nu toe de beste plaat van 2020.

Tussen het legioen aan nieuwe postpunkbands met indrukwekkende albums is er vorig jaar eentje verschenen die overduidelijk bijna militant de positie van vaandeldrager opeist. Fontaines DC belichaamt het gedachtengoed van de jeugdige jong volwassenen, die in Dogrel hun gelijke vinden. Een droomdebuut waarmee ze niet alleen de lat voor andere beginnende bands gigantisch hoog leggen, maar zichzelf ook de onmogelijke opdracht meegeven om hier met de opvolger maar enigszins in de buurt te komen. De verwachting was er dan ook niet dat deze een jaar later al zal verschijnen, laat staan dat ze schrikbarend dicht bij het niveau van hun eersteling zitten.

Wat weten ze weer indrukwekkend te openen met I Don’t Belong. Heerlijke mistige jaren tachtig postpunk wordt doordrenkt met een overvloed aan doordringende dreampop en een rafelig stukje noise. Als in een ingewikkeld wiskundig schaakspel wordt er hier serieus een aantal stappen vooruit gedacht. Het is allemaal net weer een stuk verfijnder, een duidelijke verbreding van het geluid waarbij de hongerige vernieuwingsdrang van Fontaines D.C. zich nog steeds laat gelden. Als de zomer nog eventjes op zich laat wachten, dan grijp ik graag terug naar deze treurige herfstklanken die de kilte van een naderende koude regenbui zo perfect weten op te roepen. De volgroeide zanger geeft aan zich niet in hokjes te laten plaatsen. Een deprimerend zelfbewustzijnsbeleving die schijnbaar opgeroepen is door het overdonderende succes van Dogrel.

Het is heerlijk hoe die dromerigheid zich voortzet in het opgejaagde ritmische zeer sterke Love Is the Main Thing. De echo’s op de krassende rauwe gitaarsound geven datzelfde overdonderende oergevoel. Na de holle primitieve basakkoorden van Televised Mind is daar ook dat venijnige in de voordracht van Grian Chatten weer waarmee hij zichzelf een jaar geleden zo treffend introduceerde. Het duellerende gitaarspel laat hem nog steeds met een voet stevig in de postpunk staan, terwijl zijn vocalen al meegezogen worden door de punk. Thematisch ligt het echter gevaarlijk dicht bij Television Screens van Dogrel in de buurt, maar dat is dan ook een van de minimale smetplekjes op de plaat.

Wat knalt zijn stem weer heerlijk uit de speakers in het felle A Lucid Dream. Het breekpunt van de plaat zit halverwege de track, als al hakkend en oorverdovend de gitaren er die agressieve lawaai explosies aan toe voegen. Het shoegazer randje in het heldere You Said past geweldig bij de potige semi arrogantie waarmee Grian Chatten erg diep in de Britpop lijkt te graven en aansluiting zoekt bij het jaren negentig geluid. Hiermee maakt hij wel een schavende knieval door die kenmerkende Ierse kwajongensmentaliteit steeds meer te verloochenen. Anderzijds getuigt deze bredere oriëntatie op de drang om te blijven ontwikkelen. Het aansluitende slaap wiegende On Such A Spring is van hetzelfde kaliber, en hiermee blijft Fontaines D.C. steken in de bloeiperiode van de Britpop.

De ondertussen zeer bekende single A Hero’s Death heeft dat opgefokte, recht in je gezicht gevoel van het debuut. Rauwe punk mixt zich met de voortdenderende woordenschat van Grian Chatten, die op cynische wijze een wat positievere blik op het leven werpt. Die heerlijke treffende sneer is er weer, alleen wordt er nu stukken subtieler tegen de in slow motion verkerende maatschappij aangeschopt. Het pessimisme dat zich als een ziekmakende gedachtegang als een parasiet de hersens binnendringt wordt bestreden. Sta stil bij de wereld om je heen, en laat je niet teveel leiden door negativiteit. Een korte pakkende boodschap die als een mantra slogan steevast herhaald wordt.

Het is een verademing hoe er door gepakt wordt naar het donkere Living in America. Natuurlijk is de tijd zo sterk veranderd, dat deze Ieren niet de behoefte hebben om af te reizen naar het Beloofde Land. Dat Amerika aan de rand van de afgrond balanceert druipt in alles door het duistere fundament van de track heen. Met donderende baspartijen op de achtergrond doorkruizen de gitaren als aanvallende zwaarden de hedendaagse verdoemenis, waarmee er nog eventjes gesymboliseerd wordt aan de verstikkende gothic uit de zwartgallige jaren tachtig.

Met de psychedelica in de rockende dromerige gitaren in I Was Not Born roepen ze herinneringen op aan The Feelies en zijn uiteraard ook The Velvet Underground op de horizon zichtbaar. Wat weten ze de snaarinstrumenten beheerst te laten rammelen om er vervolgens die droge menselijke verslindende drummachine op los te laten. Dat er vervolgens nog een schemerig avondlicht sfeertje in het zonsondergangsnummer Sunny wordt toegevoegd verwacht je ook niet, en zelfs die kakofonische meerstemmigheid stoort voor geen moment. Dat het voortkabbelt in standje windstil, is ze vergeven, al is het wel de minst overtuigende track op de plaat.

Met de serene rust van No wordt er smaakvol afgesloten. Toch moet ik tot de conclusie komen dat hierbij ook op de voorspelbaarheid gespeeld wordt met de veiligheidsriemen flink strak aangesnoerd. Er staat echter geen slecht nummer op A Hero’s Death, maar die brutale drang om de boel flink wakker te schudden waarmee ze met Dogrel weten te overrompelen is hier niet meer aanwezig. Het is een waardig vervolg, waarmee ze wel hun veelzijdigheid tonen.

Fontaines D.C. - A Hero's Death | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Toch wel een aantal missers bij deze nieuwe plaat. Vanaf a heroes death is het kommer en kwel. Fantasieloos, monotoon. De nummers daarvoor zijn mooi, raken me. Gelukkig sluit de plaat af met 2 mooie rustige nummers, ballads.

Met 'Dogrel' kon ik heel erg weinig. Met A Hero's Death des te meer. Dit heet progressie maken en het pad inzetten dat een lange carrière mogelijk maakt. Dit album heeft variatie, diepgang, spanning, speelt met dynamiek en laat verschillende kanten van deze jonge band zien. Waarschijnlijk volkomen onvermoede kanten.

Een jonge band moet in mijn ogen op verschillende niveaus meters maken. Een van die niveaus is veel schrijven, opnemen en uitbrengen. Dat is de enige manier om het vak te leren, naast veel spelen en technisch beter worden. Dit tweede album in iets meer dan een jaar voldoet daaraan. Eigenlijk zou nu de eerstvolgende non-album single al klaar moeten liggen. Die tijden zijn (lang) voorbij voor bandjes.

In de paar recensies die ik van het nieuwe album gelezen heb, valt hij voor de critici tegen. Men wilde dus meer van hetzelfde horen. Het oordeel was in dat geval ook snel geveld: Fontaines D.C. herhaald zichzelf. Wat ik hoor, is een band die zichzelf vernieuwd en verbeterd. De verdieping is gezocht en gevonden. Wat mij betreft volkomen succesvol. De manier waarop een nummer als 'I Don't Belong' speelt met de verwachting van de luisteraar, is meesterlijk. Komt de ontlading nu?, nu?, nu? Het titelnummer knalt er gewoon meteen direct in en boeit van begin tot eind. De ballads kunnen wellicht iets spannender, maar brengen voor mij een goede balans naar het album.

A Hero's Death heeft voor mij nog niet het niveau van mijn persoonlijke favoriet van de jonge, aanstormende rockbandjes, 'Songs Of Praise' van Shame, maar gaat makkelijk in een adem mee met The Murder Capital. Van een degradatiekandidaat naar stevige subtopper in twee platen? Dat heet progressie.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Aangezien het debuut van het Ierse Fontaines D.C. (Dogrel) me vorig jaar danig imponeerde en ik er best veel luisterplezier aan beleefd heb voel ik me, nu het einde van het jaar in zicht komt, toch een beetje genoodzaakt om de opvolger A Hero's Death nog een kans te geven.
De plaat klinkt voor het merendeel donkerder en meer ingetogen dan zijn voorganger, en dat ervaar ik om meerdere redenen als behoorlijk positief. A Hero's Death sluit daardoor goed aan bij mijn huidige gemoedstoestand en ontwikkeling, aanpassing en verandering in de sound/geluid van een band kan ik ook altijd wel waarderen.
De uitstekende opener I Don't belong is wat dat betreft een perfect voorbeeld en ook met Televised Mind, A Lucid Dream, Living in America en het titelnummer weten de Fontaines D.C. een aantal voltreffers te produceren. Die laatste twee komen ook weer wat meer in de buurt van het geluid op Dogrel.
Verder is het zeker nog vermeldenswaardig dat het gros van de nummers, alleen op het einde wordt A Hero's Death misschien iets te eenvormig, compositorisch minimaal weer hetzelfde hoge niveau aan tikt en dat de zang van Grian Chatten er ook op vooruit gegaan is.
Kom ik, op een iets andere manier weliswaar ook bij dit tweede album toch weer uit op vier sterren.

[/quote]





Ik ga mee met je gevoel en ik denk dat ze de belofte in gaan lossen met hun aanstaande album!

[quote]

Met A Hero's Death verraste Fontaines D.C. mij toch weer. Waar het ijzersterke debuut Dogrel zo goed beviel, herhaalden ze dat kunstje zonder in mindere kopieën van het debuut te vervallen. De altijd pakkende stem van Grian Chatten, de heerlijke gitaarlicks, de vaak pompende ritmes... Weer even goed.

Naar het einde toe is er meer dan herhaling van het postpunkkunstje (een KNAP kunstje, ik bedoel dat woord 'kunstje' niet neerbuigend, integendeel!). Het wordt rustiger in Sunny, waar een vrouwenstem en sobere strijkers voor nieuwe impulsen zorgen. Wat dat betreft had ik wel zonder slotlied No gekund, zelfs al is dat een prima nummer; misschien had het eerder op de plaat gemoeten?

Ach, dat zijn details, gezeur van een stuurman aan wal. Opnieuw een sterke plaat zonder één zwak moment.