Fontaines D.C. - A Hero's Death (2020)

Noem eens wat namen?

Ik vind het een lekkere plaat, het is duidelijk een groeier. De drie releases beloofden al veel goeds.
Hij pakt me nog niet zo bij de strot zoals Dogrel dat destijds deed, maar het begint te komen.

Ik stuur je zo een bericht, met een lijst van bands. Wereld gaat voor je open !

Mag je hier ook best plaatsen Coldwarkids. Ik ben ook benieuwd

Daarnaast vind ik dit een heerlijke plaat tot nu toe. Ietsje minder dan hun debuut, omdat voor mij net twee knaller van nummers missen. A Hero's Death blijft trouwens een groeier en zelf vind ik You Said ook lekker. Het enige wat mij tot nu toe tegenstaat op deze plaat is dat het veel herhaling is qua tekst in de nummers.

Arrogantie? Ik ben gewoon benieuwd naar meer namen die net zo 'spannend' zijn als deze band. Niets leuker dan nieuwe muziek ontdekken.
Vrijwel elke, voor mij nieuwe band, ontdek ik via deze geweldige site.

Ik was stiekem gewoon benieuwd naar wat ik wellicht gemist had dit jaar. Ben daar oprecht geïnteresseerd in. Qua Rock zijn er wel een aantal albums die ik tot nu toe vermakelijker vind. Denk hierbij aan CSH, Drive-By Truckers, The Chats of zelfs de metal rock van Kvelertak. Maar ik vind het persoonlijk zo lastig om dat ook maar iets hiermee te vergelijken.

Heb je een lijst gestuurd

Omdat je het zo lief vraagt een gratis tip: The Buttertones - Jazzhound (2020). Liefhebbers van Fontaines DC gaan dit topalbum wel pruimen.

Waar het vorige album nog wat lichtvoetigheid kende wordt dat hier finaal weggevaagd. Met repetitieve baslijnen en drums, duistere gitaren en een lead-zanger die zowat chant (veel herhaling van teksten en woorden) hebben de heren geen doorsnee rockalbum afgeleverd. Alsof ze het jeugdige van hun vorige album PER-SE willen afschudden. Eerste indruk is goed. Je zet het wel wat minder snel op, flink contrast met een dag als deze.
Maar dat zwaardere geluid bevalt me ook wel. Alsof the clash transformeert in joy division.

Misschien geen moeilijke tweede, maar ook weer geen perfecte tweede. Instrumentaal klinkt het allemaal fantastisch, maar in het begin horen we de leadzanger vaak dezelfde teksten scanderen. Televised Mind zit dan nog net aan de goede kant van de streep, maar tracks als I Don’t Belong en Love Is The Main Thing reutelen maar door. A Lucid Dream en het donkere Living In America zijn lichtpuntjes (en natuurlijk A Hero’s Death). Al komen de beste nummers niet in de buurt van de toppers van Dogrel.

Het barok-achtige Sunny is een poging om te klinken als Timber Timbre ttv Hot Dreams.

Ik ben veeeel positiever. A.H.D is verre van herhaling van zetten tov DR. Ok, door te kiezen voor langere tussenpoos tussen album 1&2, had er waarschijnlijk meer in gezeten. maar het huidige resultaat is zeer geloofwaardig.
Vind de hypnotiserende werking van de staccato gitaar en stem in de titelsong nu juist zeer geslaagd.
Vooral op een podium gaat die song zich bewijzen, voorspel ik al vast.

Met zelfs 4 rustige songs (tracknr 4, 5, 10,11) wordt zeker wel de verdieping gezocht. Oh Such A Spring en Sunny zijn voor mijn oren zeer geslaagd.
Meest geslaagde nieuwe song is id. Living in America.

Die nieuwe richting bevalt mij wel. En toch mis ik hun oude sound dan weer wel. Een nummer als Sunny die vind ik ronduit saai. De singles ken ik inmiddels. Maar het klinkt alsof deze plaat een groeiplaat is.

Hoewel ik niet specifiek een liefhebber ben van dit genre, ik kan het zelfs soms verafschuwen de bandjes, de rock, soms dat nihilisme of juist die aandachttrekkerij om serieus te worden genomen, kan ik deze band en hun muziek wél waarderen,. Waarschijnlijk verkeer ik in een ontvankelijke mood, mogelijk de weersomstandigheden of de gekke tijden. Hoewel ik de vorige ook wel goed vond, vind ik deze nog beter. Ik vind deze uitgebeende sound wel lekker, de nummers zitten geramd in elkaar en wordt daarbij met enig lef gezongen en toen ik vannacht dit album voor het eerst hoorde was het best wel een momentje. Ik voelde me weer even als vroeger, als je iets hoort dat vreemd is dat niet helemaal je smaak zou moeten zijn maar toch een sterke aantrekkingskracht heeft, alsof je een donkere verboden grot wordt ingetrokken.
Ik hoop dat dit gevoel even mag blijven.

Wat een geweldige tweede plaat zeg: knap gedaan hoor!

Je mist hun sound van vorig jaar?

Net als op het debuut een handvol geweldige nummers en een aantal die gewoon ok zijn. Maar wat stort deze plaat in zeg, na het toffe Living In America... Heel zonde.

Het is voor mij vooral die zanger die ervoor zorgt dat het niet heel fijn te beluisteren is. Doet me denken aan een Nederlandse zanger van een bandje die Engelstalig zingt. Ik kom er niet op.

Iers heet dat. Volgens mij is de zang juist een van de grootste krachten van deze band. Gepolijst zal de Ierse taal nooit klinken, maar wel puur en onrecht. Ik houd ervan.

Eerste luisterbeurt kwam lekker binnen. Snel een keer met een goede koptelefoon op luisteren.

Overdrijven heet dat.

Oh ja vorig jaar.

Dat zal, maar ik vind het wat kort door de bocht. Volgens jou hoef ik dus nooit meer naar Ierse rockmuziek te luisteren?

Ik zeg No, bekijk het eens van de Sunny side!

Gaelic bedoel je? Schijnt een hele poëtische taal te zijn vol mythen en sagen.

Wie de muzikale victory van Sunny, van de Ierse Fontijnen niet trekt, heeft er bar weinig van begrepen.
vrees ik.
A Hero's Death is een monumentaal album.. Vermoed dat er nog wel een 1/2 sterretje bij kan binnenkort.

Als jij dat vindt... Is goed hoor jongen.

1e luisterbeurt achter de rug en ik moet zeggen dat het album mij wel bevalt. Knap om een sterk debut album te laten opvolgen met een sterk 2e album.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fontaines D.C. - A Hero's Death - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Fontaines D.C. - A Hero's Death
Fontaines D.C. maakte vorig jaar een onbetwiste jaarlijstjesplaat en doet dat nu nog eens met het donkere en dreigende maar ook spannende en bezwerende A Hero’s Death

Dublin werd vorig jaar weer stevig op de muziekkaart gezet door Dogrel, waarmee de Ierse band Fontaines D.C. op indrukwekkende wijze debuteerde. Na zo’n debuut volgt meestal een moeilijk tweede album, maar A Hero’s Death heeft geen last van de erfenis van zijn zo bewierookte voorganger. De band uit Dublin heeft vooral het donkere deel van Dogrel verder uitgewerkt en kiest wat meer dan op het debuut voor de postpunk. Het is postpunk die zich genadeloos opdringt door de fraaie instrumentatie, de bijna gesproken zang en de onderhuidse spanning die is verwerkt in bijna alles songs. Ik schrijf ook deze alvast op voor het jaarlijstje.

Postpunk associeer ik eerder met de herfst en de winter dan met de lente en de zomer, maar dit jaar is alles anders. De afgelopen weken verschenen met Ultimate Success Today van de Amerikaanse band Protomartyr en Fad van de Ierse band Silverbacks al twee geweldige albums die niet misstaan in het hokje postpunk en deze albums krijgen deze week gezelschap van een volgend geweldig postpunk album.

Dat album komt zeker niet als een verrassing, want A Hero’s Death van Fontaines D.C. werd een paar maanden geleden al aangekondigd en kan zomaar een van de grote albums van 2020 worden.

De uit het Ierse Dublin afkomstige band imponeerde vorig jaar met haar prachtige debuut Dogrel, dat terecht opdook in menig jaarlijstje. Op haar debuut verwerkte de Ierse band flink wat invloeden uit de archieven van de postpunk, maar Dogrel schoot ook allerlei andere kanten op, wat een imposant lijstje vergelijkingsmateriaal opleverde. Het was een lijstje dat varieerde van Joy Division tot The Clash en van The Smiths tot The Cure, maar met het noemen van namen deed je de veelzijdigheid van het debuut van Fontaines D.C. vooral tekort.

A Hero’s Death is het altijd moeilijke tweede album na een in brede kring bejubeld debuut, maar de band uit Dublin lijkt geen last te hebben van het syndroom na een droomdebuut. A Hero’s Death is ook wel een wat ander album dan Dogrel. Het tweede album van Fontaines D.C. is eenvormiger dan zijn voorganger en het is ook een wat donkerder en indringender album. Het is bovendien een album met wat complexere songs, al geldt dat niet voor alle songs op het album.

De openingstrack I Don’t Belong laat direct horen welke kant het op gaat op A Hero’s Death. De bassen zijn diep, de drums straks en monotoon, de gitaarlijnen fraai maar donker en de bijna gesproken zang van voorman Grian Chatten is wederom sfeerbepalend. Er zitten veel repeterende elementen in zowel de zang als de muziek, wat het bezwerende karakter van de openingstrack van A Hero’s Death versterkt.

Fontaines D.C. overschreed de grenzen van de postpunk op haar debuut met grote regelmaat, maar het tweede album van de band is meer een postpunk album. De ingrediënten van de fraaie openingstrack keren keer op keer terug, maar omdat de Ierse band varieert met de ritmes en met het gitaarwerk en ook een aantal keren flink gas terug neemt met ingetogen songs, is A Hero’s Death zeker geen monotoon album.

Waar Dogrel een deel van zijn kracht ontleende aan de diversiteit, ontleent het tweede album van Fontaines D.C. zijn kracht juist aan de eenvormigheid, of beter gezegd consistentie. Het levert een album op dat de zonnestralen verdrijft met gitzwarte wolken en het is een album dat zich genadeloos opdringt.

Fontaines D.C. heeft niet geprobeerd om Dogrel 2 te maken, maar is dieper de postpunk ingedoken en levert een album af dat in het genre met de allerbeste albums mee kan. Het blijft muziek die zich lastig gaat combineren met een mooie zomerdag, maar ook op de mooiste zomerdag ligt een stevige onweersbui altijd op de loer.

Naarmate het album vordert, duikt er toch nog wat variatie op. De net wat meer ingetogen songs zijn ook net wat lichtvoetiger en verruilen de postpunk iconen eenmaal zelfs voor een vleugje Oasis (You Said), maar het is toch postpunk die domineert op A Hero’s Death, tot de band aan het eind nog een keer gas terug neemt. Het tweede album van Fontaines D.C. moet en zal nog wel even groeien, maar wat mij betreft is de missie nu al geslaagd. Erwin Zijleman

Hoewel velen het hebben over de postpunk in de muziek van Fontaines D.C. hoor ik op A Hero's Death vooral ook een indie rockband die fraaie donkere melodieën speelt, gelardeerd met geweldige gitaren en diepe bassen. Er is natuurlijk een vergelijking te trekken met stijlen uit eind jaren '70 / jaren '80, maar bovenal heeft Fontaines D.C. ook een eigen smoel. Door de manier van spelen en de oh zo kenmerkende stem en manier van zingen / praten / schreeuwen van Grian Chatten.

Na het succes van hun debuutplaat komen ze nu al met een opvolger. En wat staan daar een hoeveelheid echt fantastische songs op. Geweldige gitaarriffs en fraaie melodieën zijn te vinden op de ijzersterke openingssong I Don't Belong, het ronduit briljante Televised Mind, het fraaie A Lucid Dream, het echt prachtige You Said, de catchy titelsong A Hero's Death en het fantastische Living In America. De intensiteit van al deze nummers is enorm en ik vind het juist goed dat ze op een aantal andere songs een versnelling lager spelen. Ook dat gaat ze bepaald niet slecht af en zorgt ook voor wat afwisseling op dit album. Het fraaie Sunny zou trouwens zo op een soundtrack kunnen staan. Voor mij is dit tot nu toe de beste plaat van 2020.

Ik was niet overall gelukkig met Dogrel (teveel punky gedeclameerde songs), maar dit album pakt mij wel direct. Ze kiezen op hun tweede voor meer op sfeer gerichte songs en dat pakt goed uit.
Uiteraard komen dan de verwijzingen naar de bekende bands uit de postpunk snel om de hoek kijken, maar dat is niet storend omdat de band er veel eigens in verwerkt.
Ik hoor ook veel Horrors terug in het geluid (ten tijde van Primary Colours), maar mag hopen dat de ontwikkeling van FDC niet als dezelfde nachtkaars uit gaat als bij The Horrors.

Tussen het legioen aan nieuwe postpunkbands met indrukwekkende albums is er vorig jaar eentje verschenen die overduidelijk bijna militant de positie van vaandeldrager opeist. Fontaines DC belichaamt het gedachtengoed van de jeugdige jong volwassenen, die in Dogrel hun gelijke vinden. Een droomdebuut waarmee ze niet alleen de lat voor andere beginnende bands gigantisch hoog leggen, maar zichzelf ook de onmogelijke opdracht meegeven om hier met de opvolger maar enigszins in de buurt te komen. De verwachting was er dan ook niet dat deze een jaar later al zal verschijnen, laat staan dat ze schrikbarend dicht bij het niveau van hun eersteling zitten.

Wat weten ze weer indrukwekkend te openen met I Don’t Belong. Heerlijke mistige jaren tachtig postpunk wordt doordrenkt met een overvloed aan doordringende dreampop en een rafelig stukje noise. Als in een ingewikkeld wiskundig schaakspel wordt er hier serieus een aantal stappen vooruit gedacht. Het is allemaal net weer een stuk verfijnder, een duidelijke verbreding van het geluid waarbij de hongerige vernieuwingsdrang van Fontaines D.C. zich nog steeds laat gelden. Als de zomer nog eventjes op zich laat wachten, dan grijp ik graag terug naar deze treurige herfstklanken die de kilte van een naderende koude regenbui zo perfect weten op te roepen. De volgroeide zanger geeft aan zich niet in hokjes te laten plaatsen. Een deprimerend zelfbewustzijnsbeleving die schijnbaar opgeroepen is door het overdonderende succes van Dogrel.

Het is heerlijk hoe die dromerigheid zich voortzet in het opgejaagde ritmische zeer sterke Love Is the Main Thing. De echo’s op de krassende rauwe gitaarsound geven datzelfde overdonderende oergevoel. Na de holle primitieve basakkoorden van Televised Mind is daar ook dat venijnige in de voordracht van Grian Chatten weer waarmee hij zichzelf een jaar geleden zo treffend introduceerde. Het duellerende gitaarspel laat hem nog steeds met een voet stevig in de postpunk staan, terwijl zijn vocalen al meegezogen worden door de punk. Thematisch ligt het echter gevaarlijk dicht bij Television Screens van Dogrel in de buurt, maar dat is dan ook een van de minimale smetplekjes op de plaat.

Wat knalt zijn stem weer heerlijk uit de speakers in het felle A Lucid Dream. Het breekpunt van de plaat zit halverwege de track, als al hakkend en oorverdovend de gitaren er die agressieve lawaai explosies aan toe voegen. Het shoegazer randje in het heldere You Said past geweldig bij de potige semi arrogantie waarmee Grian Chatten erg diep in de Britpop lijkt te graven en aansluiting zoekt bij het jaren negentig geluid. Hiermee maakt hij wel een schavende knieval door die kenmerkende Ierse kwajongensmentaliteit steeds meer te verloochenen. Anderzijds getuigt deze bredere oriëntatie op de drang om te blijven ontwikkelen. Het aansluitende slaap wiegende On Such A Spring is van hetzelfde kaliber, en hiermee blijft Fontaines D.C. steken in de bloeiperiode van de Britpop.

De ondertussen zeer bekende single A Hero’s Death heeft dat opgefokte, recht in je gezicht gevoel van het debuut. Rauwe punk mixt zich met de voortdenderende woordenschat van Grian Chatten, die op cynische wijze een wat positievere blik op het leven werpt. Die heerlijke treffende sneer is er weer, alleen wordt er nu stukken subtieler tegen de in slow motion verkerende maatschappij aangeschopt. Het pessimisme dat zich als een ziekmakende gedachtegang als een parasiet de hersens binnendringt wordt bestreden. Sta stil bij de wereld om je heen, en laat je niet teveel leiden door negativiteit. Een korte pakkende boodschap die als een mantra slogan steevast herhaald wordt.

Het is een verademing hoe er door gepakt wordt naar het donkere Living in America. Natuurlijk is de tijd zo sterk veranderd, dat deze Ieren niet de behoefte hebben om af te reizen naar het Beloofde Land. Dat Amerika aan de rand van de afgrond balanceert druipt in alles door het duistere fundament van de track heen. Met donderende baspartijen op de achtergrond doorkruizen de gitaren als aanvallende zwaarden de hedendaagse verdoemenis, waarmee er nog eventjes gesymboliseerd wordt aan de verstikkende gothic uit de zwartgallige jaren tachtig.

Met de psychedelica in de rockende dromerige gitaren in I Was Not Born roepen ze herinneringen op aan The Feelies en zijn uiteraard ook The Velvet Underground op de horizon zichtbaar. Wat weten ze de snaarinstrumenten beheerst te laten rammelen om er vervolgens die droge menselijke verslindende drummachine op los te laten. Dat er vervolgens nog een schemerig avondlicht sfeertje in het zonsondergangsnummer Sunny wordt toegevoegd verwacht je ook niet, en zelfs die kakofonische meerstemmigheid stoort voor geen moment. Dat het voortkabbelt in standje windstil, is ze vergeven, al is het wel de minst overtuigende track op de plaat.

Met de serene rust van No wordt er smaakvol afgesloten. Toch moet ik tot de conclusie komen dat hierbij ook op de voorspelbaarheid gespeeld wordt met de veiligheidsriemen flink strak aangesnoerd. Er staat echter geen slecht nummer op A Hero’s Death, maar die brutale drang om de boel flink wakker te schudden waarmee ze met Dogrel weten te overrompelen is hier niet meer aanwezig. Het is een waardig vervolg, waarmee ze wel hun veelzijdigheid tonen.

Fontaines D.C. - A Hero's Death | Rock | Written in Music - writteninmusic.com