Run the Jewels - Run the Jewels 4 (2020)

Wat Run The Jewels knap doet is het combineren van een rauwe, hardcore sound met teksten die daadwerkelijk inhoud hebben, op een manier die de massa weet te bereiken. Ik heb er bewondering voor dat zij zo hun plek hebben gecreëerd binnen een circuit die commercieel gedomineerd wordt door artiesten die een beetje lopen op te scheppen over hun geld, bling bling en mooie uiterlijk.

Maar hoe rauw de beats ook zijn, hoe actueel en treffend hun teksten ook, de muziek is rechtstreeks gemaakt om te knallen tijdens shows. Zo ook deze, die gereleased zou worden net voordat de grote tour met Rage Against The Machine van start zou gaan. De rock invloeden druipen er werkelijk vanaf, terwijl ze hun spierballen-hiphop-formule traditiegetrouw voortzetten.

En dat is eigenlijk ook precies waar het bij mij en elk Run The Jewels album enigszins wringt. Ik heb ze 2 keer live gezien, wat echt super toffe optredens waren, de chemie tussen El-p en Killer Mike is buitengewoon goed, ze maken hele dope tracks, maar ze hebben me nog nooit weten te overtuigen om ook daadwerkelijk hun albums te kopen. Heel vaak op het punt gestaan, maar toch telkens weer terug in de schappen gezet.

Na het horen van de eerste 2 singles van deze nieuwste dacht ik dat ze me eindelijk zo ver hadden. Ik was enorm hyped voor het album. Vooral Ooh La La, die hier vaak genoemd word als mindere track, vond ik (en nog steeds) een schot in de roos. Die valse piano die lekker nagalmt, ouwe rot Greg Nice die een net zo irritant als catchy hook verzorgt, de boombap invloeden inclusief scratches van Preemo en de meesterlijke tag-team-flow van El & Mike, ik geniet ervan.

Ook dacht ik stiekem te horen (of hopen), dat de beats weer meer terug gingen ten tijden van El-p’s solo work, waar ik enorm liefhebber van ben. En deels gebeurd dat ook, Pulling The Pin had bv zo op I’ll Sleep When You’re Dead of C4C kunnen staan, maar bij RTJ4 als geheel, mis ik vooral een flinke dosis subtiliteit wat mij ervan weerhoudt om het album met regelmaat van het begin tot het eind te luisteren.

Ik snap goed dat mensen hier lyrisch over zijn. De timing van het album is werkelijk subliem, net zoals Mike zijn verse op Walking In The Snow, een track als Holy Calamafuck gaat live enorm vet klinken, net als Ooh La La overigens, en er valt genoeg positiefs te zeggen over deze nieuwste worp. Maar toen bij mij eenmaal de eerste adrenaline rush was gezakt, begonnen me ook steeds meer beperkingen op te vallen (erg zwakke broeders als Never Look Back, The Ground Below of 2 Chains) en laten me wederom met een gemengd gevoel achter.

Kwaliteit sterk is het album zonder meer, vandaar mijn waardering, en diverse tracks van het album zullen zeker met plezier blijven langskomen, maar ik blijf nog altijd hopen op nieuw solo werk van El-p en zet voor gestoorde beats vele malen liever CanOx aan.

Na de vorige twee sterke albums een lichte tegenvaller, al valt er wederom veel te genieten. Het geluid, een vaak licht vervreemdende mengeling van verwrongen electronica en obscure hiphop-beats, blijft vrij uniek en met de raps is weinig mis, maar het songmateriaal is bij vlagen benedenmaats. Na de uitstekende opener Yankee And The Brave krijgen we direct een paar wat mindere tracks in de maag gesplitst, waarna het niet meer helemaal goedkomt. De tweede helft van het album is overigens wel een stuk beter dan de eerste.