menu

Fish - Weltschmerz (2020)

mijn stem
3,74 (46)
46 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Chocolate Frog

  1. Grace of God (8:19)
  2. Man with a Stick (6:27)
  3. Walking on Eggshells (7:18)
  4. This Party’s Over (4:22)
  5. Rose of Damascus (15:45)
  6. Garden of Remembrance (6:07)
  7. C Song (The Trondheim Waltz) (4:41)
  8. Little Man What Now? (10:54)
  9. Waverley Steps (End of the Line) (13:45)
  10. Weltschmerz (6:51)
totale tijdsduur: 1:24:29
zoeken in:
avatar van meneer
mooi ! Binnen één minuut twee totaal verschillende meningen over 'Rose of Damascus'.

Dat is wat ik nou ook echt zo leuk en mooi kan vinden aan MuMe.

avatar van Running On Empty
Het zal niet zijn beste plaat worden, maar ik heb wel veel sympathie voor deze Schot. Van al zijn shows met Marillion in Nederland was ik getuige (van de eerste op Parkpop 1983 tot en met Ahoy 1987) en ook de meeste van zijn solotournees heb ik gezien. Elke keer weer was het prachtig om te aanschouwen hoe hij het publiek als ras entertainer naar zijn hand kon zetten, al was de sfeer in Ahoy 1987 op het podium al niet meer zo geweldig. Marillion zelf heb ik na de eerste 2 tournees met Hogarth eigenlijk nauwelijks meer gevolgd.

Sinds de lockdown in Maart dit jaar volg ik Fish elke week op Fish On Friday, waarin hij vol vuur en vlam kan vertellen over deze nieuwe plaat Weltschmerz, tussen al zijn fijne andere verhalen door. De nodige nummers heb ik dan ook reeds via Facebook kunnen horen en ik verheug me erop de 2CD ergens eind komende week in de speler te kunnen leggen om deze in veel betere geluidskwaliteit verder te kunnen beoordelen. Knap dat ze de distributie van de plaat volledig zelf regelen vanuit zijn huis, het is daar nu een waar pakhuis zoals gisteren te zien was. Het gaat bij Fish uiteraard om de stem, de teksten en voor een groot deel ook om de muziek. Over wat ik tot nu toe gehoord heb ben ik redelijk positief, een aantal ijzersterke songs maar ook enkele zwakke broeders. De associatie met Prog of Marillion heb ik al lang laten varen.

Komende week dus komt de set binnen (de 3 disc versie wordt pas na dit weekeinde verstuurd) en dan ga ik er eens goed voor zitten om Weltschmerz in zijn volle glorie volledig te beluisteren.

avatar van Timk
4,0
Ik was 11 a 12 jaar dat ik Marillion/Fish heb leren kennen, en de afgelopen 30 jaar hebben ze beide een vaste plek in mijn persoonlijke muziek geschiedenis gekregen. En nu dan de laatste van Fish, en dat maakte bij mij wel wat emotie los, dat een van mijn favoriete zangers stopt. Waar ik als begin tiener al vol trots samen met mijn vader naar aan het luisteren was. Deze sympathieke Schot heeft altijd al een voorsprong bij mij gehad voordat ik een album ging luisteren, en nee tuurlijk niet alles was perfect. Waarvan een aantal van mijn persoonlijke favorieten trouwens Vigil, Fellini & Fields zijn. En nu ging dan de laatste van Fish mijn cd speler in. Met bijna geen verwachtingen, en op Garden na bewust geen singles geluisterd. Ik ben in ieder geval blij verast, en vindt dit een hele mooie afsluiting van een prachtig stukje muziek geschiedenis wat Fish ons al die jaren heeft gegeven. Een van mijn favorieten is momenteel Little man What now? Hoe dan ook een mooi slotstuk dat sowieso een mooie 4 verdient.

avatar van Mssr Renard
3,5
Ik ben deze aan het luisteren en intussen de credits op discogs aan het lezen. Het valt me op dat deze plaat zo een beetje helemaal in elkaar is gezet door Fish en Steve Vantsis en dan met gastbijdragen van muzikanten die we intussen allemaal wel kennen: John Mitchell (It Bites, Arena), Foss Patterson, Robin Boult, David Jackson (Vander Graaf, Tangent). De drumpartijen zijn verdeeld tussen David Stewart en Craig Blundell (Pendragon).

Er zijn ook heel veel strijkarrangementen, en ik kan me (op Gentleman's Excuse Me) niet herinneren zoveel strijkers te hebben gehoord op een Fish-plaat.

Verder vind ik de eerste track echt wat saai en langdradig. Terwijl het mij nu inmiddels wel bekende Man with a Stick wel erg welkom is. Het voor mij nieuwe Walking on Eggshells is ook wel echt gaaf te noemen. Ik hoor een beetje het songwriting van Vigil terug. Ik ben benieuwd naar de rest.

This Party's Over is inderdaad Internal Exile part 2. Dus dat is het eerste nummer dat ik echt niet leuk vind. Ik ben ooit echt liefhebber geweest van dat type folk, denk ik. Al vond ik The Company wel een wereldse track.

Enige kritieke punt is dat er weinig rust is, de plaat klinkt wel heel erg vol. Een euvel dat ik tot vermoeiens toe wel heel vaak heb aangesneden op Musicmeter bij nieuwe releases, dus er maar niet over ga hebben nu.

Hoe meer ik in de plaat wordt gezogen, hoe meer de muziek en de benadering van de songs en arrangementen me doet denken aan United Progresseive Fraternity en aanverwanten. Wat mij betreft ligt deze plaat ook een beetje in die lijn.

Rose of Damascus duurt inderdaad veel te lang, en daar had (wat mij betref) iets meer in geknipt mogen worden. Dan vind ik bijvoorbeeld een nummer als Jungle Ride (welke een beetje hetzelfde stramien volgt) een stuk geslaagder.

Garden of Remembrance kabbelt mij ook te lang voort en C-Song is dan wel een geslaagde The Company part 2. Deze zal (buiten de Corona-tijd) een meezinger van jewelste worden.

Dan volgen Little Man en Waverley Steps: twee waanzinnige songs die ik al erg graag opzette.
De titelsong en afluister vind ik dan weer minder spannend.

Ik geef deze plaat toch wel een ruime voldoende, maar punten aftrek voor de veel te lange speelduur. Een kleine ergernis mijnerzijds, dat ik lange platen vaak te lang vind duren. Het is dan gewoonweg veel te veel. In mijn optiek had hier makkelijk een kwartier minder muziek op kunnen staan.

avatar van bikkel2
3,5
1e luisterbeurt zit er op en het kwartje is nog niet helemaal gevallen.
Het laatste kunstje van the big man en hoewel ik fraaie dingen heb waargenomen, lijken de langere stukken wat langs mij heen te gaan.
Het kabbelt wat teveel in Rose Of Damascus inderdaad en daar Fish zich tegenwoordig onthoudt van vocale krachtpatserij, is er niet al te veel dynamiek in de op zich sfeervolle song.
Anderzijds ben ik niet meer zo van uitgerekte stukken, dus dat kan ook een rol spelen.
Fish klinkt oud, maar ook berustend en vind ik met name tot nu toe de 1e helft van het album vrij sterk.
Het titelnummer heeft een grimmige vibe en fijn gitaarwerk.
Het lichtere folky werk betreft This Party's Over en C Song vind ik vermakelijk, niet groots, maar Fish kan het maken.

Het zal vermoedelijk wel op een ruime voldoende uitkomen schat ik in. Zeker niet slecht, maar het had gerust wat bondiger gemogen.
Ik ga er nog even rustig voor zitten.

avatar van fish
2,5
Mijn hemel, wat een matige bedoening. Een zoutloos openingsnummer dat nergens heen gaat, wordt opgevolgd door nog twee zoutloze nummers. Rose of Damascus heeft enige potentie, maar ook die belofte wordt nergens ingelost.
CD 2 begint aardig met Garden of Remembrance, niets opzienbarends, maar het heeft in ieder geval kwaliteit. Helaas is C Song een zodanige 'filler' dat ik de neiging amper kan onderdrukken om dit album uit de speler te halen.
Prog voor het Max publiek, waarbij ik Prog in de meest ruime zin van het woord bedoel. Al was een puntig nummertje of twee ook zeker welkom geweest.
Muzikaal gebeurt er niks, een kabbelend stroompje dat nooit ergens uitgroeit tot een rivier, laat staan een woeste rivier.

Ik moet denken aan wat dit had kunnen zijn. Het laatste album van Fish, een muzikale poëet. Een thema als 'afscheid' gecombineerd met de thema's waar de huidige wereld mee worstelt, had een indringend, gevoelig en waardig album kunnen, nee, moeten opleveren. Een concept album, minstens.
Ik wil Little Man What Now bij de schouders grijpen en door elkaar schudden, het een schop onder de kont geven. Waarom blijft dat ritme zo verrekte traag, wanneer er al zoveel trage ritmes voorbij zijn gekomen?

De cover en de titel duiden op meer dan het biedt. Het idee van een afscheidsalbum, de staat van dienst van Fish (al zijn er zeker meer losse flodders in zijn discografie te vinden) en zijn geschiedenis, moeten een monument opleveren. Niet dit borduurwerkje dat in een stoffige la verdwijnt.

avatar van hogweed
fish schreef:
De cover en de titel duiden op meer dan het biedt. Het idee van een afscheidsalbum, de staat van dienst van Fish (al zijn er zeker meer losse flodders in zijn discografie te vinden) en zijn geschiedenis, moeten een monument opleveren. Niet dit borduurwerkje dat in een stoffige la verdwijnt.


Mijn eerste indruk sluit hier in grote lijnen bij aan. De nummers van de EP "A Parley With Angels" aangevuld met het titelnummer zouden voor mij voldoende zijn geweest. Dit dubbelalbum lijkt een gevalletje "iets teveel van het goede" te zijn. Maar Weltschmertz is nog erg vers, en mijn waardering kan nog alle kanten op. Ik waag mij dan ook nog niet aan het toekennen van sterretjes.

avatar van bikkel2
3,5
Ik ben er wel uit betreft het allerlaatste wat Fish ons voorgeschoteld heeft betreft zijn carriere als zanger/componist/soloartiest en vooral ook boeiend verteller.
Ik heb mij zelden zo vermaakt bij concerten als de big man weer een anekdote of gewoon een mening de zaal in slingerde. Hij heeft daarbij humor en wat ik altijd van hem gewaardeerd heb, hij meent wat hij doet en nooit nep.
Zijn solo capriolen zijn wisselvallig van aard. Een paar uitstekende albums, maar regelmatig ook platen die niet geheel bevredigend zijn.
Hoe is dat met Weltschmerz uiteindelijk.

Toch een beetje behelpen moet ik toegeven.
Fish wilde natuurlijk uitpakken met een groots slotakkoord, maar had ie het maar wat bondiger gehouden. Less is tenslotte More, maar dat is duidelijk niet het geval.
Zijn teksten zijn vanouds sterk. Al heel veel jaren minder hoogdravend dan zijn tijd bij Marillion, beschouwend, spitsvondig en kritisch.
De songs zijn op twee songs na, uitgerekt boven de 5 minuten en (jammerlijk) ook boven de 10 minuten.
En daar zit de zwakte ook. Hoe sfeervol Fish en de musici het ook verpakken, ( orchestraties/ blazers) Rose Of Damascus en Little Man What Now met name, zijn echt te lang. Er is té weinig avontuur muzikaal om bij de les te blijven. Uiteraard krijgt de hoofdrol speler alle ruimte om tekstueel uit te pakken, maar halverwege geloof ik het wel.
Waverly Steps doet het bepaald beter, ook omdat het tempo eindelijk eens in een hogere versnelling gaat, maar een minuut of 8 had voldoende geweest.
Zoals gezegd in mijn eerste voorzichtige beoordeling, vind ik het begin vrij sterk en is de bondigheid een zegen.
Fish maakt geen prog die te lang moet door kabbelen, hij is een tekstdichter en de muziek is daar om heen gebouwd. Dat betekent dat er vrij basic, zonder al te veel poespas wordt gemusiceerd. Wel met de nodige afwisselingen, maar geen ingewikkelde moves. Het wordt vrij relax gehouden eigenlijk.
Zoals eerder gememoreerd de folky songs zijn licht en aardig in het geheel, maar vervangbaar. Voor de titelsong had ik gelijk al een zwak en Garden Of Remembrance is een mooie ballad.

Kom ik toch niet op vier sterren uit en dat is jammer voor de laatste plaat van Fish. Het is niet iets geworden wat ik vaak zal opzetten.
Ik wens de reus een mooi leven toe en hoop dat hij bevrediging zal kan vinden als schrijver. Talent zat in ieder geval.

avatar van Broem
4,0
Poging gewaagd om me niet te laten meeslepen in het commentaar wat ik bij dit album heb gelezen. Een objectief oordeel is wel zo passend Heb mijn eigen relatie met de muziek van Fish en dat heeft de nodige ups and downs gekend. Daarom dit album de nodige keren geluisterd en daardoor gesterkt in mijn overtuiging dat het voor mij gewoon een prima Fish album is. Het lange nummer ‘Little Man What Now?’ Is gewoon erg goed en kan zich meten met andere toppers uit zijn rijke oeuvre. Voor mij een album dat Fish gelukkig nog heeft gemaakt. Zijn masterpiece is het zeker niet maar hij hoeft zich hier echt niet voor te schamen en ik dus ook niet.

avatar van Mssr Renard
3,5
Het moge duidelijk zijn dat ook met name Little Man What Now en Waverley Steps voor mij echt erg mooie songs zijn. Tel daarbij op Man with a Stick, en daaruit blijkt alweer dat ik de EP die hieraan vooraf ging beter vond.

Van de nieuwe tracks vind ik Walking on Eggshells en C-Song ook erg fraai.

avatar van dynamo d
4,0
Ik heb dit album (deluxe editie) al ruim voor de releasedatum op Fish' website besteld. Belachelijk dat ik nu al 2 weken (en waarschijnlijk nog langer) moet wachten op de levering. Zo behandel je de eigen muziekliefhebbers toch niet?!

avatar van Mr. Rock
3,5
dynamo d schreef:
Ik heb dit album (deluxe editie) al ruim voor de releasedatum op Fish' website besteld. Belachelijk dat ik nu al 2 weken (en waarschijnlijk nog langer) moet wachten op de levering. Zo behandel je de eigen muziekliefhebbers toch niet?!


Ik heb 'm afgelopen zaterdag gehad en dat vond ik al laat. Maanden van tevoren gepre-orderd. Heel leuk dat 'exclusief houden' door het alleen via je eigen website te verkopen maar volgens mij kleven er bijna alleen maar nadelen aan. De extra marge die hij eraan overhoudt valt in het niet bij het veel lagere bereik en de onredelijk lange wachttijden voor fans.


avatar van Running On Empty
Mr. Rock schreef:
Ik heb 'm afgelopen zaterdag gehad en dat vond ik al laat. Maanden van tevoren gepre-orderd. Heel leuk dat 'exclusief houden' door het alleen via je eigen website te verkopen maar volgens mij kleven er bijna alleen maar nadelen aan.

Hier is hij nog steeds niet binnen. Ergernis hoor pffff. Al een dikke week onderweg.

avatar van Marco van Lochem
5,0
Eind jaren ’80 stapte Fish niet geheel vrijwillig uit de band Marillion, de progressieve rockgroep die hij mede vorm had gegeven. De in Dalkeith, Midlothian Schotland geboren Derek William Dick kreeg al op jonge leeftijd de naam Fish aangemeten, omdat hij naar eigen zeggen lang in een bad kon zitten.
Met de Engelse band maakte de lange Schot 4 geweldige prog albums, waarvan zeker het in 1985 verschenen “MISPLACED CHILDHOOD” nog steeds als een klassieker gezien kan en mag worden. Onder de noemer “muzikale en persoonlijke meningsverschillen” scheiden de wegen van de charismatische zanger en ‘zijn’ band na de tour voor het album “CLUTCHING AT STAWS”, dat in 1987 verscheen. Hij bracht in 1990 het geweldige solo debuutalbum “VIRGIL IN THE WILDERNESS OF MIRRORS” uit, waarvan ik het titelnummer, “VIRGIL” een juweeltje vind. Daarna bracht hij op gezette tijden nieuwe albums uit, ging op uitgebreide tournees, scheidde van het Duitse model Tamara Nowy waarmee hij één dochter heeft, kreeg een relatie met zangeres Heather Findlay, die op een voor Fish vervelende manier eindigde en daarbovenop kreeg hij ook lichamelijke ongemakken. Zijn gezondheid en de veranderende muziekwereld heeft hem doen besluiten afscheid te nemen van de muziek en zich te gaan toeleggen op het schrijven van verhalen.
Daar heeft hij op zijn elfde studio-album al een voorschot op genomen, want ook op dit album zijn de teksten weer van een hoog niveau. Fish heeft altijd veel aandacht voor teksten gehad en dat is op “WELTSCHMERZ” niet anders. Letterlijk vertaald betekent het wereldpijn en is bedacht door de Duitse schrijver Jean Paul Richter en “het verwoord het gevoel van diepe droefheid en als pijnlijk ervaren melancholie ten gevolge van verdriet, ontstaan door de onvolmaaktheid van de wereld”. Hoe actueel kun je in deze coronatijd zijn wat betreft de betekenis van je albumtitel? Is het album dan ook een melancholische trip door het brein van de zanger, ja en nee. Het is een geweldige, zeer gevarieerde reis door het muzikale verleden van Fish en het levert bijna anderhalf uur, verdeeld over 2 schijfjes, weergaloos mooie muziek op.
Tien songs die je van de ene in de andere sfeer brengen, dreigend en zeer sferisch in de opener “GRACE OF GOD”, ritmisch in “MAN WITH A STICK” inclusief een prachtige synthesizer solo, vrolijk in “WALKING ON EGGSHELLS”, Schots folk in “THIS PARTY’S OVER” (is dit autobiografisch of niet, met de zin “Where Did It All Go Wrong, This Party Is Over”?) en overweldigend in het langste nummer van “WELTSCHMERZ”, “ROSE OF DAMASCUS”. In dit nummer hoor je verschillende tempowisselingen, gesproken tekst en een zeer mooi gearrangeerd tussenstuk.
Schijf #2 begint met het beklemmende “GARDEN OF REMEMBRANCE”, dat vergeleken wordt met “A GENTLEMAN’S EXCUSE ME”. Het is inderdaad vergelijkbaar, omdat het net zo rustig en klein gehouden is. “C SONG (the trondheim waltz)” is wat de titel al prijsgeeft, een wals. Een mooi en vrolijk kort liedje dat Fish ook weer past als gegoten. “LITTLE MAN WHAT NOW?” klokt ruim over de 10 minuten en is een zeer sferische track geworden. Prachtige saxofoonbijdrage die het nummer iets extra’s geven. Het nummer bouwt op naar een fantastische climax met dito gitaar solo. “WAVERLY STEPS (end of the line)” is het op één na langste nummer van “WELTSCHMERZ” en is tevens één van mijn favoriete songs van het album. Mooi rustig intro, prachtige melodielijnen, schitterend gearrangeerd en wat mij betreft niet te lang. Afsluiter is “WELTSCHMERZ” waarin Fish nog een keer alles uit de kast haalt, tekstueel is hij zeer beschouwend, zowel naar zichzelf als naar de wereld waarin wij leven. Het is de moeite waard om deze tekst erbij te houden als het nummer uit je luidsprekers schalt. Wat een waardig slot van dit album.
Normaal gesproken vind ik dubbelalbums vaak te lang, maar daar heb ik bij “WELTSCHMERZ” geen last van, want het is elke keer weer een aangename luistersessie. Met het muzikale pensioen in het vooruitzicht, lijkt het erop alsof Fish zich tijdens het maken van dit album, als een vis in het water voelde...wat een geweldig afscheid.

avatar van Prog66
In afwachting van de CD de verschillende nummers maar eens via YT bekeken. De verwachtingen waren (na de eerste meningen hier en op andere sites) niet al te hoog gespannen, maar ik werd eigenlijk wel aangenaam verrast .

Het zal wellicht niet het beste album van Fish blijken te zijn, maar ik heb toch wel het idee dat deze worp nog wel iets waardevols toevoegt aan 's mans oeuvre.

Eerst de ontvangst van het fysieke exemplaar maar even afwachten, en pas daarna een * waardering toekennen.

avatar van vigil
4,0
Marco van Lochem schreef:
Hij bracht in 1990 het geweldige solo debuutalbum “VIRGIL IN THE WILDERNESS OF MIRRORS” uit, waarvan ik het titelnummer, “VIRGIL” een juweeltje vind.

Zie mijn nickname of je moet de verdediger van Liverpool en Oranje bedoelen.

avatar van Running On Empty
vigil schreef:
Zie mijn nickname of je moet de verdediger van Liverpool en Oranje bedoelen.

Hij bedoelt Me and Virgil van Genesis

avatar van vigil
4,0
Running On Empty schreef:
(quote)

Hij bedoelt Me and Virgil van Genesis

Ah, uit de gouden Genesis periode

avatar van Marco van Lochem
5,0
vigil schreef:
(quote)

Zie mijn nickname of je moet de verdediger van Liverpool en Oranje bedoelen.


Damn...typfoutje, dom dom dom, maar je weet gelukkig wel wat ik bedoel. Jammer dat dergelijke foutjes op Musicmeter na een dag niet aangepast kunnen worden.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:50 uur

geplaatst: vandaag om 08:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.