Fish - Weltschmerz (2020)

Dat is meteen ook de grootste zwakte van deze plaat. Sommige nummers zoals Grace of God en mijn favoriet Little Man What Now boeien van begin tot eind. Maar zo'n Rose of Damascus, allemachtig, dat draalt en dwaalt maar, dik 15 minuten lang. Komt nergens vandaan en gaat nergens naartoe. Met Weltschmerz en C Song laat Fish horen dat hij ook nog prima pakkende, compactere songs kan maken. Niet dat kort altijd beter is trouwens: This Party's Over is wel het zwakste nummer. De teksten zijn wederom geweldig, daar zou Fish zo onderhand een nobelprijs literatuur voor mogen krijgen. Eindconclusie: mooi album, enkele prachtige songs, maar ook vaak langdradig. Haalt het zeker niet bij Feast of Consequences.

Ik ben er wel uit betreft het allerlaatste wat Fish ons voorgeschoteld heeft betreft zijn carriere als zanger/componist/soloartiest en vooral ook boeiend verteller.
Ik heb mij zelden zo vermaakt bij concerten als de big man weer een anekdote of gewoon een mening de zaal in slingerde. Hij heeft daarbij humor en wat ik altijd van hem gewaardeerd heb, hij meent wat hij doet en nooit nep.
Zijn solo capriolen zijn wisselvallig van aard. Een paar uitstekende albums, maar regelmatig ook platen die niet geheel bevredigend zijn.
Hoe is dat met Weltschmerz uiteindelijk.

Toch een beetje behelpen moet ik toegeven.
Fish wilde natuurlijk uitpakken met een groots slotakkoord, maar had ie het maar wat bondiger gehouden. Less is tenslotte More, maar dat is duidelijk niet het geval.
Zijn teksten zijn vanouds sterk. Al heel veel jaren minder hoogdravend dan zijn tijd bij Marillion, beschouwend, spitsvondig en kritisch.
De songs zijn op twee songs na, uitgerekt boven de 5 minuten en (jammerlijk) ook boven de 10 minuten.
En daar zit de zwakte ook. Hoe sfeervol Fish en de musici het ook verpakken, ( orchestraties/ blazers) Rose Of Damascus en Little Man What Now met name, zijn echt te lang. Er is té weinig avontuur muzikaal om bij de les te blijven. Uiteraard krijgt de hoofdrol speler alle ruimte om tekstueel uit te pakken, maar halverwege geloof ik het wel.
Waverly Steps doet het bepaald beter, ook omdat het tempo eindelijk eens in een hogere versnelling gaat, maar een minuut of 8 had voldoende geweest.
Zoals gezegd in mijn eerste voorzichtige beoordeling, vind ik het begin vrij sterk en is de bondigheid een zegen.
Fish maakt geen prog die te lang moet door kabbelen, hij is een tekstdichter en de muziek is daar om heen gebouwd. Dat betekent dat er vrij basic, zonder al te veel poespas wordt gemusiceerd. Wel met de nodige afwisselingen, maar geen ingewikkelde moves. Het wordt vrij relax gehouden eigenlijk.
Zoals eerder gememoreerd de folky songs zijn licht en aardig in het geheel, maar vervangbaar. Voor de titelsong had ik gelijk al een zwak en Garden Of Remembrance is een mooie ballad.

Kom ik toch niet op vier sterren uit en dat is jammer voor de laatste plaat van Fish. Het is niet iets geworden wat ik vaak zal opzetten.
Ik wens de reus een mooi leven toe en hoop dat hij bevrediging zal kan vinden als schrijver. Talent zat in ieder geval.

Eind jaren ’80 stapte Fish niet geheel vrijwillig uit de band Marillion, de progressieve rockgroep die hij mede vorm had gegeven. De in Dalkeith, Midlothian Schotland geboren Derek William Dick kreeg al op jonge leeftijd de naam Fish aangemeten, omdat hij naar eigen zeggen lang in een bad kon zitten.
Met de Engelse band maakte de lange Schot 4 geweldige prog albums, waarvan zeker het in 1985 verschenen “MISPLACED CHILDHOOD” nog steeds als een klassieker gezien kan en mag worden. Onder de noemer “muzikale en persoonlijke meningsverschillen” scheiden de wegen van de charismatische zanger en ‘zijn’ band na de tour voor het album “CLUTCHING AT STAWS”, dat in 1987 verscheen. Hij bracht in 1990 het geweldige solo debuutalbum “VIRGIL IN THE WILDERNESS OF MIRRORS” uit, waarvan ik het titelnummer, “VIRGIL” een juweeltje vind. Daarna bracht hij op gezette tijden nieuwe albums uit, ging op uitgebreide tournees, scheidde van het Duitse model Tamara Nowy waarmee hij één dochter heeft, kreeg een relatie met zangeres Heather Findlay, die op een voor Fish vervelende manier eindigde en daarbovenop kreeg hij ook lichamelijke ongemakken. Zijn gezondheid en de veranderende muziekwereld heeft hem doen besluiten afscheid te nemen van de muziek en zich te gaan toeleggen op het schrijven van verhalen.
Daar heeft hij op zijn elfde studio-album al een voorschot op genomen, want ook op dit album zijn de teksten weer van een hoog niveau. Fish heeft altijd veel aandacht voor teksten gehad en dat is op “WELTSCHMERZ” niet anders. Letterlijk vertaald betekent het wereldpijn en is bedacht door de Duitse schrijver Jean Paul Richter en “het verwoord het gevoel van diepe droefheid en als pijnlijk ervaren melancholie ten gevolge van verdriet, ontstaan door de onvolmaaktheid van de wereld”. Hoe actueel kun je in deze coronatijd zijn wat betreft de betekenis van je albumtitel? Is het album dan ook een melancholische trip door het brein van de zanger, ja en nee. Het is een geweldige, zeer gevarieerde reis door het muzikale verleden van Fish en het levert bijna anderhalf uur, verdeeld over 2 schijfjes, weergaloos mooie muziek op.
Tien songs die je van de ene in de andere sfeer brengen, dreigend en zeer sferisch in de opener “GRACE OF GOD”, ritmisch in “MAN WITH A STICK” inclusief een prachtige synthesizer solo, vrolijk in “WALKING ON EGGSHELLS”, Schots folk in “THIS PARTY’S OVER” (is dit autobiografisch of niet, met de zin “Where Did It All Go Wrong, This Party Is Over”?) en overweldigend in het langste nummer van “WELTSCHMERZ”, “ROSE OF DAMASCUS”. In dit nummer hoor je verschillende tempowisselingen, gesproken tekst en een zeer mooi gearrangeerd tussenstuk.
Schijf #2 begint met het beklemmende “GARDEN OF REMEMBRANCE”, dat vergeleken wordt met “A GENTLEMAN’S EXCUSE ME”. Het is inderdaad vergelijkbaar, omdat het net zo rustig en klein gehouden is. “C SONG (the trondheim waltz)” is wat de titel al prijsgeeft, een wals. Een mooi en vrolijk kort liedje dat Fish ook weer past als gegoten. “LITTLE MAN WHAT NOW?” klokt ruim over de 10 minuten en is een zeer sferische track geworden. Prachtige saxofoonbijdrage die het nummer iets extra’s geven. Het nummer bouwt op naar een fantastische climax met dito gitaar solo. “WAVERLY STEPS (end of the line)” is het op één na langste nummer van “WELTSCHMERZ” en is tevens één van mijn favoriete songs van het album. Mooi rustig intro, prachtige melodielijnen, schitterend gearrangeerd en wat mij betreft niet te lang. Afsluiter is “WELTSCHMERZ” waarin Fish nog een keer alles uit de kast haalt, tekstueel is hij zeer beschouwend, zowel naar zichzelf als naar de wereld waarin wij leven. Het is de moeite waard om deze tekst erbij te houden als het nummer uit je luidsprekers schalt. Wat een waardig slot van dit album.
Normaal gesproken vind ik dubbelalbums vaak te lang, maar daar heb ik bij “WELTSCHMERZ” geen last van, want het is elke keer weer een aangename luistersessie. Met het muzikale pensioen in het vooruitzicht, lijkt het erop alsof Fish zich tijdens het maken van dit album, als een vis in het water voelde...wat een geweldig afscheid.

Gisteren in Groningen wezen kijken, prima concert en Fish had er zin in. Wat mij wel opviel is dat hij behoorlijk kortademig is geworden. De band was degelijk maar niet opzienbarend, de toetsenist en achtergrond zangeres waren de positieve pluspunten. Drums en bas vielen tegen (kan ook door de PA komen) en de gitarist was okay. Fish is nog prima bij stem en ik ben blij dat ik hem nog een keer live heb gezien.