Alice in Chains - Alice in Chains (1995)
mijn stem
315 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia
-
Grind (4:45)
-
Brush Away (3:22)
-
Sludge Factory (7:12)
-
Heaven Beside You (5:27)
-
Head Creeps (6:28)
-
Again (4:05)
-
Shame in You (5:35)
-
God Am (4:08)
-
So Close (2:45)
-
Nothin' Song (5:40)
-
Frogs (8:18)
-
Over Now (7:03)
-
Again [Tattoo of Pain Mix] * (4:01)
-
Again [Jungle Mix] * (4:01)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
1:04:48
(1:12:50)
1
geplaatst: 11 juni 2015, 19:45 uur
Lichtere sound? Deze is juist loodzwaar! Staley zingt over zijn eigen aftakeling, over hoe hij opnieuw zou willen beginnen, maar er is geen weg meer terug. Zwartgalligheid ten top.
0
geplaatst: 16 oktober 2015, 10:29 uur
Ik vind dat dit album Dirt eigenlijk op alle vlakken overtreft en dat maakt dit de beste plaat van de band. Het is een zeer naargeestig album, maar op vlak van riffs, songs en muzikaliteit is het smullen geblazen. De grotere inbreng van Cantrell kan ik alleen maar toejuichen want ik vind de man een fantastisch gitarist. Over de volledige lijn vind ik de nummers ook interessanter dan op Dirt, waar naar mijn gevoel meer vullertjes opstaan.
0
geplaatst: 21 maart 2016, 21:30 uur
Het laatste album met Layne. Ik heb altijd een wat haat liefde verhouding gehad met deze plaat. Minder dan de eerste twee platen, maar wel met enkele pareltjes. Grind, Brush Away maar met name Frogs en het sluitstuk Over Now kunnen mij prima bekoren. Waar echter op de voorgaande 2 platen geen nummers staan die het album moeten opvullen vind ik dat hier wel een beetje het geval. Sludge Factory, Head Creeps, Nothin Song, ik kan mijn aandacht er niet bij houden. Daarnaast vind ik de sfeer van een cynische zwaarmoedigheid. Hoewel dat altijd al een kenmerk was van Alice in Chains stoort het mij hier zelfs soms. Echter het talent van met name Cantrell en de ijzingwekkende stem van Staley zorgt ervoor dat het plaatje nog regelmatig zijn rondjes draait.
0
geplaatst: 15 april 2016, 23:22 uur
Ik vind juist Sludge Factory en Head Creeps dragende nummers. Dit is trouwens mijn Alice in Chains album. Zit zoveel emo in. Dit album verveelt me nooit. Ja het is zwaarmoedig. Waarom ik dat altijd graag hoor?! ...begrijp ik eigenlijk niet.
0
geplaatst: 16 april 2016, 13:21 uur
WesleyX16 schreef:
Ik vind juist Sludge Factory en Head Creeps dragende nummers. Dit is trouwens mijn Alice in Chains album. Zit zoveel emo in. Dit album verveelt me nooit. Ja het is zwaarmoedig. Waarom ik dat altijd graag hoor?! ...begrijp ik eigenlijk niet.
Ik vind juist Sludge Factory en Head Creeps dragende nummers. Dit is trouwens mijn Alice in Chains album. Zit zoveel emo in. Dit album verveelt me nooit. Ja het is zwaarmoedig. Waarom ik dat altijd graag hoor?! ...begrijp ik eigenlijk niet.
Ik begrijp het wel, het blijft een unieke band die met Staley en Cantrell bij uitstek pijn konden verwoorden in muziek. Mis je echter niet de energie van het eerste album of de ruigheid van Dirt? Op dit album mis ik beiden. Hoewel het uiteraard een goed album blijft
0
geplaatst: 16 april 2016, 16:25 uur
Nee ik vind het juist helemaal okay, dat die 3 albums anders klinken en toch als Alice In Chains. Ik heb ze alledrie grijs gedraaid en ze doen weinig voor elkaar onder. Ik luister graag naar die donkere sound. En ik luister even makkelijk naar elektronische muziek als naar gitaarmuziek. De gevoel in de muziek vind ik belangrijk. Ik heb de hele grungeperiode meegekregen. Dus die muziek heeft ook nog een herinnering van toen in zich.
0
geplaatst: 16 april 2016, 16:35 uur
Dan is het maar mooi dat met terugwerkende kracht de 'grunge' periode ook wel wat moois heeft voortgebracht. Alice in Chains is daar wat mij betreft het allerbeste voorbeeld van. Hoewel ik voorzichtig ben met zo'n term, de muziek van de band vind ik het stempel 'grunge' wel overstijgen.
0
geplaatst: 29 december 2016, 18:13 uur
In Dirt werd nog de paranoia en pijn van het drugsgebruik bezongen, hier is het al veel meer de verdoving die je terug hoort.
Het gevecht is definitief verloren, al voelt Layne Staley zich een overwinnaar.
Zichzelf staande houdend aan de microfoonstandaard, zoals perfect weer gegeven in de clip van Grind.
Dramatisch schreeuwde hij nog Wake Up op het Mad Season album uit dezelfde periode.
Hier zijn de ogen al gesloten achter de donkere zonnebril, welke zijn leven typeert.
Gitzwart.
Niet het album is zoveel vlakker en emotielozer dan Dirt.
Staley is hier uitgeput, en dat is wat je terug hoort.
Het gevecht is definitief verloren, al voelt Layne Staley zich een overwinnaar.
Zichzelf staande houdend aan de microfoonstandaard, zoals perfect weer gegeven in de clip van Grind.
Dramatisch schreeuwde hij nog Wake Up op het Mad Season album uit dezelfde periode.
Hier zijn de ogen al gesloten achter de donkere zonnebril, welke zijn leven typeert.
Gitzwart.
Niet het album is zoveel vlakker en emotielozer dan Dirt.
Staley is hier uitgeput, en dat is wat je terug hoort.
0
geplaatst: 29 december 2016, 18:58 uur
De bekende hoes met de hond! Aandoenlijk, maar ook een beetje zielig. Binnenkort deze van Alice In Chains beluisteren.
0
geplaatst: 12 mei 2017, 20:04 uur
Heerlijk album. De kwaliteit van het materiaal, het spel en de zang van Cantrell en die schitterende, gepijnigde zang van Staley. Eén van de vele grunge juweeltjes.
1
geplaatst: 8 oktober 2017, 00:11 uur
Wat een riffs! Wat een sound! De heroïne vloeit hier rijkelijk door de micro. Dit is echt het meest essentiële album van Alice in Chains.
1
geplaatst: 15 februari 2020, 18:51 uur
Wanneer komt deze GVD nou eindelijk eens opnieuw op vinyl uit!?
0
geplaatst: 29 juni 2020, 11:26 uur
Ik vind het een vermakelijk album. Echter wil het mij nergens ook echt helemaal pakken. Het mist hier en daar misschien wat pit. Toch is er genoeg te genieten. De zang, het gitaarspel. Vermakelijk dat zeker.
0
geplaatst: 4 augustus 2022, 20:34 uur
Beetje onderschat AIC album dit.
Dirt is door het moment van uitkomen en de impact destijds wellicht het belangrijkste album in AIC geschiedenis. Maar dat dit over het algemeen als een minder album wordt beschouwd snap ik eigenlijk niet, Het is zo rauw, puur en vol emotie. Het heeft een compleet eigen smoel en de samensmelting van de stemmen van Layne en Jerry werkt hier zo ongelofelijk goed. Als ik anno nu moet kiezen tussen deze en Dirt zet ik absoluut deze op.
Dirt is door het moment van uitkomen en de impact destijds wellicht het belangrijkste album in AIC geschiedenis. Maar dat dit over het algemeen als een minder album wordt beschouwd snap ik eigenlijk niet, Het is zo rauw, puur en vol emotie. Het heeft een compleet eigen smoel en de samensmelting van de stemmen van Layne en Jerry werkt hier zo ongelofelijk goed. Als ik anno nu moet kiezen tussen deze en Dirt zet ik absoluut deze op.
1
geplaatst: 5 augustus 2022, 09:04 uur
Met een gemiddelde van 3.8 op deze site en gemiddeld genomen veel positieve reacties in de media destijds krijgt deze plaat naar mijn mening een redelijk positieve beoordeling. Dirt was echter intens, zwaar, dramatisch, pijnlijk en verslavend. Dit titelloze plaatje kwam drie jaar na Dirt uit, voor die tijd was dat een relatief lange periode met een verschuivend muzikaal landschap. Deze schijf klonk ook afstandelijker, Staley kwam cynischer voor de dag en op de een of andere manier klinkt het songmateriaal wat zakelijker maar ook zwartgalliger. Dat wil niet zeggen dat dit album slecht is, dat allerminst maar ik mis wel het intense karakter van zijn voorganger, die schijf bevatte voor mijn gevoel ook meer hoogtepunten. De samenzang op Grind, het slepende karakter van Brush Away en het swingende maar ook luchtige Over Now maken dit natuurlijk wel tot een goede schijf. Ik pak dit plaatje alleen nooit meer uit de kast en waar dat aan ligt, iets met de tand des tijds of iets dergelijks. Van de drie full length platen met Staley vormt de laatste toch wel de minste in mijn oren en ogen.
1
geplaatst: 5 augustus 2022, 09:43 uur
Het derde volledige album van Alice In Chains vond ik maar niets toen het uitkwam. Maar ik had destijds een totaal broertje dood aan die zich traag voortslepende ellende van in houthakkersbloezen gehulde types die hun leven niet onder controle hadden. Gekscherend riep ik wel eens dat die gasten nog een supertrage automutilatiesong met een jankrefrein konden schrijven over het feit dat ze de bus eens een keer gemist hadden. Gabbers gingen ook hard op drugs maar die joegen qua herrie wat sneller door het leven. Dus het kan wel. Maar die gabbertoestanden vond en vind ik nog steeds het ultieme dieptepunt uit de moderne muziekgeschiedenis. Dan toch maar liever grunge ofzo. Kijk traag zijn mocht van mij wel, maar dan moest het een smerige klodder doom zijn. En niets anders.
Gekheid op een stokje: Ik hield aanvankelijk dus niet van de 90s alternatieve rockscene en dat is (in tegenstelling tot electronische bonkedebonkherrie) later gaan veranderen. Wat mooi is aan deze "aus der Reihe" Alice In Chains, is de naturel productie. Alles klinkt of je er naast staat.
Anders dan Dirt of het debuut zijn er verder niet zoveel hooks te vinden. Maar wel een stapeltje songs die gewoon binnenkomen. Ik hoor dan ook geen vermoeide band ofzo. Het geluid is gewoon bijgesteld van relatief uitbundig naar iets intiemers. Dat één been in het graf verhaal deel ik dan ook verder niet. Misschien dat Staley's teksten daarnaar verwijzen maar horen doe ik het allemaal niet zo. Het is niet zo dat Alice In Chains hiervoor carnavalsmuziek voor in het café van "ons" oom Kees maakte.
Heaven Beside You is dan wel een beetje een meezingliedje en ook meteen heel erg Nirvana en is in die zin ook een beetje vreemde eend in het verhaal. Wel een leuke song. Zelf vind ik het soms jammer dat het gitaarwerk op songs als Again en Head Creeps zo ingehouden klinkt. Ingetogen en intiem zijn past wat dat betreft niet altijd. De meer slepende songs zoals Shame On You, Brush Away en het waanzinnige Frogs daarentegen zijn weer bloedmooi in al hun onderdehuidkruiperij.
De volgende donkere ballade Over Now sluit het verhaal op introspectieve wijze af. Met de waanzinnige MTV Unplugged sessie kreeg de goegemeente nog een mooie toegift van de klassieke Alice In Chains en toen was het tijdperk wel over.
Dit titelloze album is wat mij betreft niet beter dan Facelift en Dirt maar toch zeker ontzettend fraai. Misschien komt deze over een paar jaar wel op hetzelfde voetstuk bij mij. OWant deze is alleen maar aan het groeien geweest.
Gekheid op een stokje: Ik hield aanvankelijk dus niet van de 90s alternatieve rockscene en dat is (in tegenstelling tot electronische bonkedebonkherrie) later gaan veranderen. Wat mooi is aan deze "aus der Reihe" Alice In Chains, is de naturel productie. Alles klinkt of je er naast staat.
Anders dan Dirt of het debuut zijn er verder niet zoveel hooks te vinden. Maar wel een stapeltje songs die gewoon binnenkomen. Ik hoor dan ook geen vermoeide band ofzo. Het geluid is gewoon bijgesteld van relatief uitbundig naar iets intiemers. Dat één been in het graf verhaal deel ik dan ook verder niet. Misschien dat Staley's teksten daarnaar verwijzen maar horen doe ik het allemaal niet zo. Het is niet zo dat Alice In Chains hiervoor carnavalsmuziek voor in het café van "ons" oom Kees maakte.
Heaven Beside You is dan wel een beetje een meezingliedje en ook meteen heel erg Nirvana en is in die zin ook een beetje vreemde eend in het verhaal. Wel een leuke song. Zelf vind ik het soms jammer dat het gitaarwerk op songs als Again en Head Creeps zo ingehouden klinkt. Ingetogen en intiem zijn past wat dat betreft niet altijd. De meer slepende songs zoals Shame On You, Brush Away en het waanzinnige Frogs daarentegen zijn weer bloedmooi in al hun onderdehuidkruiperij.
De volgende donkere ballade Over Now sluit het verhaal op introspectieve wijze af. Met de waanzinnige MTV Unplugged sessie kreeg de goegemeente nog een mooie toegift van de klassieke Alice In Chains en toen was het tijdperk wel over.
Dit titelloze album is wat mij betreft niet beter dan Facelift en Dirt maar toch zeker ontzettend fraai. Misschien komt deze over een paar jaar wel op hetzelfde voetstuk bij mij. OWant deze is alleen maar aan het groeien geweest.
1
geplaatst: 20 oktober 2022, 09:52 uur
milesdavisjr schreef:
M Ik pak dit plaatje alleen nooit meer uit de kast en waar dat aan ligt, iets met de tand des tijds of iets dergelijks. Van de drie full length platen met Staley vormt de laatste toch wel de minste in mijn oren en ogen.
M Ik pak dit plaatje alleen nooit meer uit de kast en waar dat aan ligt, iets met de tand des tijds of iets dergelijks. Van de drie full length platen met Staley vormt de laatste toch wel de minste in mijn oren en ogen.
Grappig hoe anders je dit kunt ervaren, voor mij is dit juist het album dat door de jaren heen het best overeind is gebleven en zelfs is gegroeid.
1
geplaatst: 21 februari 2024, 00:30 uur
Natuurlijk geen vrolijke kost deze plaat. De ellende druipt langs de wanden en dat maakt het zo fascinerend. Aftakeling van Staley wat naarmate de plaat vordert steeds meer hoorbaar is. Loodzware riffs begeleiden Layne op zijn reis naar het onvermijdelijke. Gemaskeerd door de vocalen van Cantrell buffelt Staley zich door dit album heen als een ware krachttoer. Eeuwig zonde dat een talent als hij ten prooi viel aan de verleidingen des levens. Er had nog zoveel meer in het vat kunnen zitten. Voor deze echter ook 5 sterren.
0
geplaatst: 20 juni 2024, 09:25 uur
Loodzware kost, draai ik zelden tot nooit, want je wordt hier compleet depressief van. Dan liever dirt of acoustic. Lelijke hoes trouwens.
0
geplaatst: 2 maart 2025, 21:40 uur
JeremY_J schreef:
Wat de hell is dit, Stelletje mongolen.
Echte AIC Fans tonen respect voor iedere bandlid
Jullie staan de cd "Alice In Chains" helemaal de grond in te trappen, maar het is godverdomme wel AIC materiaal. Staley is inmiddels alweer bijna 5 jaar overleden, en dit is het enige wat die man heeft achtergelaten; zijn muziek. en daar hoort iedereen die fan is respect voor te hebben: van Love Song tot Got Me Wrong. Het interesseert mij geen flikker. Maar wees liever geen fan als je ook maar 1 nummer van AIC de grond in stampt.
Highway to hell was en is een einde van een prachtig Bon Scott tijdperk van AC/DC. Hetzelfde geldt voor het gelijknamige album van Alice in Chains een prachtig einde van het Layne Staley tijdperk. Het doet absoluut niet onder vergeleken met hun voorgaande albums. Alice in Chains heeft de pech dat het -samen met Soundgarden- in de schaduw stonden van Nirvana en Pearl Jam. Maar ze deden absoluut niet onder, maar ja de media hé. Door drank en drugs perikelen moest de band verstek laten gaan op Pinkpop destijds en dat is jammer. Niets ten nadele van de invaller (Rage against the machine) maar toch. Voor Staley en Starr is het helaas fataal afgelopen. Maar dit album mag er zijn. De opener Grind mag wat mij betreft gelijk de top 2000 in, Sludge factory idem. Aan meeslepende muziek geen gebrek op dit album. Alice in Chains wordt vaak -terecht- vergeleken met Black Sabbath als het gaat om donkere en zware muziek. En dat in combinatie met alternatieve gitaarstemming. Alice in Chains speelt vrijwel nooit in de standaard E stemming is dat ook niet zo verwonderlijk, In hun muziek wordt veel 'laag' toegevoegd en dat is ook de charme van Grunge.Wat de hell is dit, Stelletje mongolen.
Echte AIC Fans tonen respect voor iedere bandlid
Jullie staan de cd "Alice In Chains" helemaal de grond in te trappen, maar het is godverdomme wel AIC materiaal. Staley is inmiddels alweer bijna 5 jaar overleden, en dit is het enige wat die man heeft achtergelaten; zijn muziek. en daar hoort iedereen die fan is respect voor te hebben: van Love Song tot Got Me Wrong. Het interesseert mij geen flikker. Maar wees liever geen fan als je ook maar 1 nummer van AIC de grond in stampt.
0
geplaatst: 3 maart 2025, 10:58 uur
Satriani/vai schreef:
Alice in Chains heeft de pech dat het -samen met Soundgarden- in de schaduw stonden van Nirvana en Pearl Jam.
Alice in Chains heeft de pech dat het -samen met Soundgarden- in de schaduw stonden van Nirvana en Pearl Jam.
Ik weet niet of Alice In Chains nu echt in de schaduw stond van Pearl Jam en Nirvana. Die twee bands zijn in de voornaamste plaats heel wat lichter dan Alice In Chains en scoorden daarom hitjes in de hitparade. Ook Soundgarden poetste haar geluid na Badmotorfinger helemaal op om ook hitjes te kunnen scoren. Wat ook gewoon lukte. Alice In Chains werd na Dirt wel wat minder metal, maar met echt hitgevoelig spul kwam de band niet.
0
geplaatst: 3 maart 2025, 14:55 uur
Geen echte wereldhits zoals Nirvana, Soundgarden en Pearl Jam die hadden, is het wel?
0
geplaatst: 3 maart 2025, 15:05 uur
Ik heb het even voorgelegd aan ChatGPT:
Niet dat we ChatGPT altijd maar op zijn vierkante blauwe oogjes kunnen vertrouwen..
maar volgens mij klopt dit wel aardig.
Alice in Chains had zeker wel grote hits, zowel in de VS als wereldwijd. Hun succes wordt soms onderschat omdat hun stijl donkerder en minder mainstream was dan die van Nirvana of Pearl Jam, maar hun impact en populariteit waren aanzienlijk. Hier zijn een paar feiten die bewijzen dat AIC wél wereldhits had:
### **1. Chartprestaties en Wereldwijde Hits**
Alice in Chains scoorde meerdere **top 10-hits** in de **Billboard Mainstream Rock**-lijst en de **Modern Rock Tracks**-lijst. Enkele van hun grootste hits:
- **"Man in the Box" (1990)**
- Bereikte **#18** in de Billboard Hot 100
- Een van hun meest herkenbare nummers, nog steeds een rockradio-klassieker wereldwijd
- MTV-rotatie hielp het nummer uitgroeien tot een van de bekendste grunge-anthems
- **"Rooster" (1993)**
- Bereikte **#7** op de Billboard Mainstream Rock Tracks
- Tot op de dag van vandaag een van hun meest geliefde nummers
- **"Would?" (1992)**
- Bereikte **#19** op de Billboard Mainstream Rock Tracks
- Bekend van de soundtrack van de film *Singles*, die hielp grunge wereldwijd te verspreiden
- Een van de meest iconische nummers van de band
- **"No Excuses" (1994)**
- Bereikte **#1** op de Billboard Mainstream Rock Tracks
- Dit was in de hoogtijdagen van grunge, en AIC stond op gelijke hoogte met Nirvana en Pearl Jam
- **"Heaven Beside You" (1996)**
- Bereikte **#3** op de Billboard Mainstream Rock Tracks
- Had internationale airplay en werd vaak vergeleken met Pearl Jam's werk
- **"Again" (1996)**
- Bereikte **#8** op de Billboard Mainstream Rock Tracks
- MTV Video Music Award-genomineerd
### **2. Albumverkoop & Impact**
- *Dirt* (1992) verkocht **meer dan 5 miljoen exemplaren in de VS** en had meerdere wereldhits
- *Jar of Flies* (1994) was het **eerste EP ooit dat op #1 binnenkwam in de Billboard 200**, een zeldzame prestatie voor een rockband
- *Alice in Chains* (1995) kwam ook **op #1 in de Billboard 200**
- Wereldwijd wordt hun verkoop op **40 miljoen platen** geschat
### **3. Vergelijking met Soundgarden en Pearl Jam**
- Soundgarden had **"Black Hole Sun"** als monsterhit, maar qua albumverkoop deed *Dirt* niet onder voor *Superunknown*
- Pearl Jam had wel meer mainstream popsucces met *Ten*, maar AIC had **consistent sterke hitlijsten en albumverkoop**
- AIC heeft wereldwijd naar schatting 40 miljoen albums verkocht, Soundgarden "slechts"
20 miljoen.
### **Conclusie**
Alice in Chains had **wereldhits**, hoewel ze soms minder "poppy" waren dan Nirvana of Pearl Jam. Hun muziek draaide minder om catchy refreinen en meer om diepe, melancholische grunge met zware riffs. Maar qua impact, hitlijsten en verkoopcijfers hoorden ze absoluut bij de topbands van de grunge-beweging.
AIC deed dus zeker niet onder voor Nirvana, Soundgarden of Pearl Jam, en het idee dat ze geen grote hits hadden, is aantoonbaar onjuist.
### **1. Chartprestaties en Wereldwijde Hits**
Alice in Chains scoorde meerdere **top 10-hits** in de **Billboard Mainstream Rock**-lijst en de **Modern Rock Tracks**-lijst. Enkele van hun grootste hits:
- **"Man in the Box" (1990)**
- Bereikte **#18** in de Billboard Hot 100
- Een van hun meest herkenbare nummers, nog steeds een rockradio-klassieker wereldwijd
- MTV-rotatie hielp het nummer uitgroeien tot een van de bekendste grunge-anthems
- **"Rooster" (1993)**
- Bereikte **#7** op de Billboard Mainstream Rock Tracks
- Tot op de dag van vandaag een van hun meest geliefde nummers
- **"Would?" (1992)**
- Bereikte **#19** op de Billboard Mainstream Rock Tracks
- Bekend van de soundtrack van de film *Singles*, die hielp grunge wereldwijd te verspreiden
- Een van de meest iconische nummers van de band
- **"No Excuses" (1994)**
- Bereikte **#1** op de Billboard Mainstream Rock Tracks
- Dit was in de hoogtijdagen van grunge, en AIC stond op gelijke hoogte met Nirvana en Pearl Jam
- **"Heaven Beside You" (1996)**
- Bereikte **#3** op de Billboard Mainstream Rock Tracks
- Had internationale airplay en werd vaak vergeleken met Pearl Jam's werk
- **"Again" (1996)**
- Bereikte **#8** op de Billboard Mainstream Rock Tracks
- MTV Video Music Award-genomineerd
### **2. Albumverkoop & Impact**
- *Dirt* (1992) verkocht **meer dan 5 miljoen exemplaren in de VS** en had meerdere wereldhits
- *Jar of Flies* (1994) was het **eerste EP ooit dat op #1 binnenkwam in de Billboard 200**, een zeldzame prestatie voor een rockband
- *Alice in Chains* (1995) kwam ook **op #1 in de Billboard 200**
- Wereldwijd wordt hun verkoop op **40 miljoen platen** geschat
### **3. Vergelijking met Soundgarden en Pearl Jam**
- Soundgarden had **"Black Hole Sun"** als monsterhit, maar qua albumverkoop deed *Dirt* niet onder voor *Superunknown*
- Pearl Jam had wel meer mainstream popsucces met *Ten*, maar AIC had **consistent sterke hitlijsten en albumverkoop**
- AIC heeft wereldwijd naar schatting 40 miljoen albums verkocht, Soundgarden "slechts"
20 miljoen.
### **Conclusie**
Alice in Chains had **wereldhits**, hoewel ze soms minder "poppy" waren dan Nirvana of Pearl Jam. Hun muziek draaide minder om catchy refreinen en meer om diepe, melancholische grunge met zware riffs. Maar qua impact, hitlijsten en verkoopcijfers hoorden ze absoluut bij de topbands van de grunge-beweging.
AIC deed dus zeker niet onder voor Nirvana, Soundgarden of Pearl Jam, en het idee dat ze geen grote hits hadden, is aantoonbaar onjuist.
Niet dat we ChatGPT altijd maar op zijn vierkante blauwe oogjes kunnen vertrouwen..
maar volgens mij klopt dit wel aardig.
0
geplaatst: 3 maart 2025, 15:12 uur
Al die hits kwamen in mijn beleving niet verder dan de bekende rockprogramma's. Enkel Would? trad daar wel eens buiten. Als ik dat vergelijk met Smells Like Teen Spirit, Black Hole Sun of Alive is dat heel karig. Met die tracks werd je in veel kroegen kapotgegooid. Van Alice In Chains hadden de mainstreamers maar mondjesmaat gehoord.
0
geplaatst: 3 maart 2025, 15:14 uur
Edwynn schreef:
Al die hits kwamen in mijn beleving niet verder dan de bekende rockprogramma's. Enkel Would? trad daar wel eens buiten. Als ik dat vergelijk met Smells Like Teen Spirit, Black Hole Sun of Alive is dat heel karig. Met die tracks werd je in veel kroegen kapotgegooid. Van Alice In Chains hadden de mainstreamers maar mondjesmaat gehoord.
Al die hits kwamen in mijn beleving niet verder dan de bekende rockprogramma's. Enkel Would? trad daar wel eens buiten. Als ik dat vergelijk met Smells Like Teen Spirit, Black Hole Sun of Alive is dat heel karig. Met die tracks werd je in veel kroegen kapotgegooid. Van Alice In Chains hadden de mainstreamers maar mondjesmaat gehoord.
In de VS was dat dus anders, daar waren ze echt groot.
1
geplaatst: 3 maart 2025, 15:22 uur
O, dat ontken ik ook niet. De Billboard gaf (in de 80s en 90s) veel meer ruimte aan een diversiteit van artiesten dan de meer eenzijdige hitparades in Europa.
Ik zie Alice In Chains ook niet in de schaduw staan van die andere bands. Dat was mijn voornaamste kritiek op de post van Satriani/Vai. Alice ín Chains was gewoon anders. Veel meer alternatief danwel metal. Na Dirt kantelde dat wat, maar de toon was nog steeds grimmig. Op het depressieve af. Hoe het nu is, weet ik niet.
Ik zie Alice In Chains ook niet in de schaduw staan van die andere bands. Dat was mijn voornaamste kritiek op de post van Satriani/Vai. Alice ín Chains was gewoon anders. Veel meer alternatief danwel metal. Na Dirt kantelde dat wat, maar de toon was nog steeds grimmig. Op het depressieve af. Hoe het nu is, weet ik niet.
0
geplaatst: 3 maart 2025, 17:48 uur
Alice In Chains was een wat vreemde eend in de bijt, het debuut was nog redelijk toegankelijk. Dirt was al een stap in een zwaardere richting. De link met drugs en de vertaling ervan in muzikale zin was bij vlagen loodzwaar. Het titelloze derde album is zwartgallig van aard, cynisch en vormt ook geen makkelijke kost.
Pearl Jam, Nirvana en in mindere mate Soundgarden kozen een andere richting, waarbij de eerste twee ruim commercieel succes genoten.
Alice In Chains vond (en vind) ik nog steeds de meest interessante van de 'big 4' uit Seattle. De 3e en tevens laatste studioplaat met Staley vind ik geen topper maar er staan genoeg interessante details en wendingen op om te spreken van een onderhoudende plaat.
Pearl Jam, Nirvana en in mindere mate Soundgarden kozen een andere richting, waarbij de eerste twee ruim commercieel succes genoten.
Alice In Chains vond (en vind) ik nog steeds de meest interessante van de 'big 4' uit Seattle. De 3e en tevens laatste studioplaat met Staley vind ik geen topper maar er staan genoeg interessante details en wendingen op om te spreken van een onderhoudende plaat.
0
geplaatst: 7 maart 2025, 19:30 uur
Faalhaas schreef:
Ik heb het even voorgelegd aan ChatGPT:
Niet dat we ChatGPT altijd maar op zijn vierkante blauwe oogjes kunnen vertrouwen.. maar volgens mij klopt dit wel aardig.
Die ChatGPT lijst is zeer indrukwekkend. Ik denk overigens dat Alice in Chains destijds hetzelfde probleem had als Iron Maiden : populairder in hun eigen land dan daar buiten. Het is wel hoogst merkwaardig waarom dit nooit is uitgebracht in Nederland. Maar in de lijst der voorspelbare lijsten de top 2000 staat Alice in Chains met 2 nummers in de lijst : Rooster en Would. Ik hoop dat er nog meer van hun in de lijst komt. Ben het volledig met je eens dat Alice in Chains tot de top bands behoort van de Grunge. Heb zo net de eerste 2 albums van Pearl Jam weer eens beluistert na jaren. En ja het is inderdaad meer "poppy" en lichter qua muziek. Alice in Chains is toch wel zwaarder met duistere teksten. Vergelijkbaar met Black Sabbath begin zeventiger jaren het Ozzy tijdperk. Die albums draai ik ook nog regelmatig.Ik heb het even voorgelegd aan ChatGPT:
(quote)
Niet dat we ChatGPT altijd maar op zijn vierkante blauwe oogjes kunnen vertrouwen..
maar volgens mij klopt dit wel aardig.
0
geplaatst: 8 maart 2025, 08:11 uur
Volgens mij heeft Alice In Chains ongeveer 30 miljoen platen verkocht, waarvan 10 miljoen buiten de VS.
In oktober 1993 stond de band als hoofdact in Ahoy, volgens mij deden de heren samen met Paradise Lost ook nog een tour waarbij men de grote zalen/concerthallen aandeed.
Kortom, met de populariteit van Alice In Chains was denk ik buiten de VS niks mis. Het is dat Nirvana en Pearl Jam de meeste aandacht genereerden.
In oktober 1993 stond de band als hoofdact in Ahoy, volgens mij deden de heren samen met Paradise Lost ook nog een tour waarbij men de grote zalen/concerthallen aandeed.
Kortom, met de populariteit van Alice In Chains was denk ik buiten de VS niks mis. Het is dat Nirvana en Pearl Jam de meeste aandacht genereerden.
1
geplaatst: 10 november 2025, 13:07 uur
reptile71 schreef:
Wanneer komt deze GVD nou eindelijk eens opnieuw op vinyl uit!?
Wanneer komt deze GVD nou eindelijk eens opnieuw op vinyl uit!?
volgens mij op 30 januari 2026
0
geplaatst: 11 november 2025, 18:03 uur
30th anniversary vinyl reissue. Blijkbaar haalden ze 2025 niet.
Maar werd wel tijd!* denotes required fields.
* denotes required fields.