The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico (1967)

Deze plaat lijkt wel gemaakt te zijn als introductiegids voor rondreizende aliens, die onze planeet komen bezoeken/vernietigen. Dat lijkt althans de hele opzet van deze tour de force.

Een aantal straffe muzikanten, die elk hun eigen kleur toevoegen aan dit palet, dat de nachtelijke sfeer beschrijft van een wereldstad, die zakenlieden, pooiers, hoertjes, wannabees, wannadies, filosofen en kunstenaars herbergt. Een soort Dickens voor de jaren 60 extravaganza en verdorvenheid van een stad die haast bezwijkt onder haar eigen status.
Waar anders worden sfeerbeelden als verliefde tienermeisjes loomheid(Sunday morning) en nerveuze junkies wachtend op een shot (waiting for the man) verweven alsof het een beeld van een doordeweekse dag portretteerd, om even later in de SM-kelders te duiken met wulpse verleidsters, die zich als een kronkelende Lorelei over de met LSD-trips besmeurde vloeren van een obscure nachtclub voortbewegen. De stem van Nico ademt een sfeer uit die tegelijkertijd dood en seksualiteit in zich vasthoudt.
Heroïneshots, smerige gitaren en violen die je met bezwerende krachten trachten te versmachten, in kunstvorm gegoten door een collaboratie van proto-punkers, die voor het geval er een apocalyps aankomt, een tijdsbeeld vastleggen, dat voor het eventuele nageslacht,
reizigers uit het Andromedastelsel of archeologen uit de 25e eeuw even schokkend, verrassend, inventief en levensbevestigend is, zonder zijn eigen persoonlijkheid te verkopen als dezelfde zieke persoonlijkheden waarover de plaat zelf handelt.

En dan moeten we onszelf afvragen wie er nu eigenlijk de buitenaardsen zijn. Voorlopig houden we het maar bij een kopje Campbell's Tomato Soup om na te genieten.

Zo, mijn volgende in mijn reeks 5*-albums (nogal hectische dag, dus waarschijnlijk geen al te beste omschrijving, maar ik probeer het toch).

Een album dat me weet te raken door de simpele doch doeltreffende teksten, en de muziek die perfect op deze teksten aansluit. Van de rustige hoge klanken in Sunday Morning tot de bak herrie in Heroin pakt het me allemaal. Laatstgenoemde nummer vind ik zelfs het 1 na beste nummer dat ik ken (alleen Good Morning, Captain van Slint is mooier), dit is echt de muzikale equivalent van Heroine.

Zowel de stem van Lou Reed als die van Nico zijn niet perfect, maar een perfecte stem past ook niet bij de rest van het album. Het is nogal rommelig, en niet goed geproduceerd, maar waar je verder naar luistert is een album wat zijn tijd ver vooruit is en doordrenkt is van gevoel. Waar de creatieve geest van Andy Warhol al niet toe kon leiden.

Slechtere nummers zijn er niet op te vinden, alles past mooi binnen het album en zowel de nummers met Nico als met Reed zijn erg overtuigend. Favorieten zijn naast het bovengenoemde Heroin ook vooral de nummers "Sunday Morning", "Venus in Furs" (hoe kan het ook anders) en "I'm Waiting for the Man".
Wanneer je een beetje tegen lawaai, Reed's stem en slechte productie kunt is dit een van de beste albums die er op je wachten.

5 sterren dus

Typisch zo'n album dat altijd hoog in lijstjes weet te eindigen. Is het vanwege de samenwerking met de mysterieuze Nico? Is het de hoes ontworpen door Andy Warhol?
Welnee, het is een uitermate boeiende plaat (zeker in die tijd viel het enorm op) en buiten dat het boeiend is weet het nog steeds mensen aan zich te binden en verliest het niet aan kracht.
Er zijn er meer van en dat noemen we klassiekers. Dit album is er gewoon zo eentje. Dan is het natuurlijk de vraag of je het er mee eens kunt zijn en dan antwoord ik volmondig met ja. Ik heb een iets grotere zwak voor het titelloze album uit 1969, maar dat is persoonlijk.
Dit album met mederking van Nico zie je veel vaker opduiken in allerhande besprekingen en lijstjes en het opvallende is dat critici en publiek het wel met elkaar eens zijn.

Het album opent zo lief en zo zoet met Sunday Morning, voor mij gelijk al een hoogtepunt. Toch moet je je niet vergissen in dat zoetige want er zit wel degelijk een scherp randje aan en voor je het weet heb je je er aan gesneden. Opvallend is overigens het geluid dat rammelt aan alle kanten.
Rammelen doet het ook op I'm Waiting For The Man met de über-coole Lou Reed op zang. Nonchalant rockt de V.U. door en Reed klinkt stoicijns en lijkt niet te verstoren. Tekstueel ook opvallend en gewaagd. Aan het eind hoor je piano die de boodschap er nog eens extra doorheen weet te drammen.
Op Femme Fatale mag Nico gaan schitteren. Onderkoeld en toch warm, ijzig en toch kunnen doen laten smelten. Nico is Femme Fatale en Femme Fatale is Nico. Ze is één met dit nummer. Dit nummer is van haar en niemand anders. En hoe heerlijk het 'gedrein' van de mannen op de achtergrond.
Het SM-nummer Venus in Furs dreint ook maar ditmaal is de viool van John Cale de veroorzaker. Puur gif dat naar binnen sluipt; scherp, hard en kinky. Het doet me telkens weer naar adem happen. Maar man man man als je toch een nummer als dit weet te schrijven dan is het toch niet meer dan normaal dan dat men je album later als klassieker gaat bestempelen?
Rammelpop horen we weer in Run Run Run. Door het repeterende karakter krijgt het een hypnotische uitwerking. Sterk nummer, maar toch ook wel mede verantwoordelijk voor het feit dat dit album de volle mep net niet weet te halen bij mij.
Een nummer dat die 5* wel dubbel en dwars verdient is het mooiste wat de band ooit opnam (in mijn oren): All Tomorrow's Parties. Ook hier is toch sprake van 'rammelpop' zul je zeggen? Inderdaad, maar het is een combinatie van veel zaken denk ik die dit nummer er helemaal bovenuit doet stijgen. Nico is daar een grote verantwoordelijke voor met haar dominante zang. Ook keert het hypnotiserende terug. Emotioneel is ook een woord dat me te binnen schiet.
Het ruim 7 minuten durende Heroin is denk ik wel het meest genoemde nummer van dit album. Voor velen ook het hoogtepunt. Is het de tekst? Zal ongetwijfeld helpen, maar muzikaal gezien is het een spannend avontuur. Het dwingt je er naar te luisteren of je nu wilt of niet. Ongelooflijk intens gebracht ook (die drums: alsof je hart op hol slaat, alsof je zelf aan de verdovende middelen hebt gezeten). Niet geheel onbegrijpelijk als ik regelmatig termen als 'een van de beste nummers ooit' tegenkom. Zelf geef ik dus meer de voorkeur aan All Tomorrow Parties, misschien wel omdat Nico daar de hoofdrol heeft.
Na alle heftigheid mag de toon wat luchtiger op There She Goes Again. Slim gedaan om dit achter Heroin te zetten. Hierdoor blijft dat nummer extra lang nadreunen en toch heeft dit nummer genoeg kwaliteit om zich niet te laten ondersneeuwen door zijn voorganger. I'll Be Your Mirror klinkt lekker sleazy. Nico lijkt wat te zijn ontdooid want hier klinkt ze zachter en vriendelijker. Dat is sowieso de sfeer van het hele nummer, tevens het laatste waarop Nico te horen is.
Misschien hebben we haar iets te weinig gehoord, maar ik denk wel dat het de plaat er krachtiger door maakt. Alleen maar Nico is misschien too much (niet voor niets dat ik haar Chelsea Girl een halfje lager heb staan).
The Black Angel's Death Song klinkt erg monotoon en het hypnotiserende komt weer naar boven. Toch weet het mij niet mee te krijgen daarin. Een iets minder sterk nummer voor wat mijn smaak betreft.
Ook European Son is het net niet voor mij. Het haalt te veel sfeer weg. Het is een ietwat te harde wake-up call voor mij en tot op de dag van vandaag kan ik daar niet zo veel mee.

Ondanks dat blijft er genoeg moois over om hard mee te knikken op de vraag of deze plaat terecht de term klassieker meekrijgt. Het is een soms verontrustende plaat; om haast bang van te worden.............

Ik ga niet mee in het feit dat ik het niks vind, maar wel in het feit dat dit een schromelijk overgewaardeerde plaat is die inderdaad door iedereen goed gevonden schijnt te MOETEN. Iets dergelijks kom je bij Dark Side Of The Moon of Sergeant Pepper ook al tegen. Erg betreurenswaardig, want daardoor stemmen heel veel mensen met de massa mee of laten zich 40 jaar na dato nog steeds leiden door enkele gezaghebbers in het journaille.
Je moet dit gewoon los van alle heisa beoordelen en dan kom je op enkele sterke, maar ook minder sterke punten. Ik vind veel nummers inderdaad wel iets tijdloos hebben en ik zie meteen dat dit Bowie, Iggy en de hele postpunk generatie heeft beïnvloed incluis de indierockers van eind jaren 80. Toch is dat wat anders dan op zichzelf een meesterwerk zijn natuurlijk. Zoals ik al eerder zei snap ik niet wat een modaal bluesrockertje als Run run run hierop te zoeken heeft, European Son...? Tzal wel. En zo staan er nog wel een of twee middelmatige nummers op. De sterke nummers vind ik dan ook wel weer bijzonder sterk, zoals All Tomorrow's Parties, Heroin, Venus In Furs, Femme Fatale, Sunday Morning.. bijzondere klasse! Maar meer dan een 3,5 geef ik niet vanwege de toch ook magere nummers. Dat is stemmen los van de politiek verplichte kost context

De bananenplaat wordt vaak genoemd als meest invloedrijke plaat aller tijden, maar is voor mij boven alles een grandioos album dat vier decennia na de releasedatum nog steeds waanzinnig fris klinkt. Mijn favoriete bands koppelen chaos aan melodie waardoor veelzijdige muziek ontstaat die bij elke luisterbeurt wel beter lijkt te worden. Ik denk hierbij aan dEUS, Pixies, Captain Beefheart, Tom Waits en natuurlijk The Velvet Underground. Deze The Velvet Underground & Nico is wat mij betreft hét hoogtepunt van Lou Reed en zijn kompanen: een pak opwindender dan The Velvet Underground, zonder dat het experiment de bovenhand neemt zoals op White Light/White Heat. Hoewel ik niet kapot ben van de stem van Reed, en ook Nico's vocalen me niet eindeloos ontroeren, is dit album pure magie. Nummers als Venus In Furs, Run Run Run en Heroin staan garant voor een onwaarschijnlijk intense luisterervaring en kunnen werkelijk niet kapot gedraaid worden. Ook de andere songs weten me telkens weer opnieuw mee te slepen en ik kan hier met de beste wil van de wereld geen enkele inzakker op bespeuren. Met voorlopig een 33ste stek in de top 250 zou ik zelfs durven stellen dat dit album op deze site lichtjes ondergewaardeerd wordt (onwaarschijnlijke waaghals die ik ben).

En nu, ruim een jaar later, heb ik de plaat weer eens wat luisterbeurten gegund, en ik verhoog mijn stem naar 4 sterren. Het blijft een zeer bijzondere plaat, met een bijzondere sfeer en veel afwisseling (er zijn popsongs zoals Sunday Morning en I'll Be Your Mirror, langzame donkere tracks als Venus In Furs en All Tomorrow's Parties en noiserock zoals in Heroin en European Sun).

Nummers als Venus In Furs en European Son ben ik ook wat meer gaan waarderen, en eerstgenoemde is mijn absolute favoriet van deze plaat. Andere toppers zijn Heroin, Sunday Morning en All Tomorrow's Parties (waar de stem van Nico echt goed tot haar recht komt). Enige mindere song vind ik The Black Angel's Death Song, maar in feite staat er hier geen enkel zwak nummer op. En dat is best knap, zeker omdat dit album muzikaal gezien niet echt opzienbarend is. Een hele bijzondere plaat, die ik zeker nog vaker ga beluisteren.

In 1987 en in 2007 vroeg muziekblad Oor aan honderd popjournalisten om een Album Top 100 Aller Tijden samen te stellen. Beide keren eindige The Velvet Underground & Nico bovenaan.

En dat is best ironisch als je weet dat deze plaat in een paar dagen tijd voor amper $ 2000 werd opgenomen en dat Rolling Stone het destijds niet eens een recensie waardig achtte.

Maar Lou Reed, John Cale en Andy Warhol schreven geschiedenis. Volgens de kenners van vandaag is het een meesterwerk. Ik heb nogal wat moeite met die classificatie. Dat het een belangrijke plaat is die veel bands heeft beïnvloed staat buiten kijf, maar muzikaal rammelt ze aan alle kanten. En toch heeft het 'iets'.

The Velvet Underground & Nico piept, knarst en schuurt. Alsof alles er in één take op geslingerd werd. De teksten zijn pervers, de muziek is ruw en sfeer shockerend. Een album van de duivel. De verleidingen liggen voor het oprapen.

Sunday Morning zet je met die fluwelen (inderdaad) melodie nog op het verkeerde been, maar I'm Waiting For The Man is rauwe rock n' roll.

Femme Fatale is verbijsterend. De zang van het door Andy Warhol ontdekte fotomodel Nico is tenenkrommend.

Bij Venus in Furs, een loflied over SM, pijnigt de viool van John Cale op genadeloze wijze en het hallucinerende Heroin eindigt in een gigantische bad trip.

There She Goes Again klinkt als de Beach Boys in een grauw en regenachtig New York en European Son is net een ontspoorde goederentrein.

Een meesterwerk of een publiciteitsstunt van Andy Warhol. Ik ben er nog niet uit. Misschien ben ik van de verkeerde generatie. En ik ben ook niet zo gek op bananen.

Hier geef ik mijn luisterervaring per nummer :

1. Sunday Morning (2:56)
Bijzonder sfeervol en charmant nummer vooral vanwege de arrangementen en dat klokkenspel, het nummer doet mij denken aan een nevelige morgen waarbij de zon te voorschijn komt.

2. I'm Waiting for the Man (4:39)
Het is de geniale gitaarrif en het ritme dat het hem doet en natuurlijk ook de tekst (over drugdealen), een klassieker gewoon.

3. Femme Fatale (2:38)
Een eenvoudig maar erg pakkend nummer en de niet helemaal zuivere zang van Nico met achtergrondkoortjes past daar goed bij.

4. Venus in Furs (5:12)
Een fascinerend nummer vanwege de sfeer die het oproept mede vanwege de gitaarsound en die schijnbaar valse viool. dEUS heeft daar duidelijk de mosterd vandaan gehaald (Suds & Soda).

5. Run Run Run (4:22)
Ook weer een geweldig nummer met fantastische gitaarsolo, alleen mochten de drums iets meer op de voorgrond.

6. All Tomorrow's Parties (6:00)
Een wat mysterieus klinkend folkachtig nummer met de bezwerende stem van Nico, prachtig gewoonweg.

7. Heroin (7:12)
Een heel apart nummer met tempowisselingen dat meerdere beluisteringen vergt, maar het is tenslotte geniaal in elkaar gestoken.

8. There She Goes Again (2:41)
Het vrolijkste nummer op dit album, die achtergrondkoortjes vind ik hemels.

9. I'll Be Your Mirror (2:14)
Nu terug een rustig nummer met Nico, ik vind het erg charmant.

10. The Black Angel's Death Song (3:11)
Het klinkt wat chaotisch met krassende violen en dat vind ik het minste nummer op dit album, maar de tekst vind ik wel boeiend.

11. European Son (7:46)
Na een minuut hoor je brekend glas en dan krijg je gitaarjams te horen met soms piepende geluiden, dit op het eerste gehoor chaotisch nummer is ook weer een kwestie van wennen. Prima afsluiter.

Globaal vind ik dat een bijzonder boeiend en facinerend album. Geluidstechnisch en productioneel staat het niet op punt, maar vanwege de originaliteit en de intense sfeer verdient het toch de volle 5*.

Deze plaat is gewoon veel completer dan elk ander Lou Reed album in mijn ogen. Alleen al de instrumentenbezetting: guitaar, drum, bas, viool...

De wisselwerking tussen Lou Reed en John Cale is gewoon uiterst boeiend. Als je luistert naar liedjes als Heroin en Venus in Furs begrijp je duidelijk wat ik bedoel.

Lou Reed levert schitterende teksten over SM, Heroineverslaving en co terwijl John Cale meesterlijk de sfeer weet te zetten met viool en andere instrumenten.

Een uniek document die ieder muziekliefhebben, punkliefhebber, moet beluisteren. Voor mij is dit duidelijk het begin van een hele Punkscene... Dan denk ik aan Iggy and the Stooges en co...

Terwijl Andy Warhol gezellig met God aan het bellen was, en iedereen zijn vijftien minuten vol roem beloofde, leek Velvet Underground in eerste instantie aan gebrek daarvan ten onder te gaan.
Terwijl tijdsgenoten als The Doors wel succes boekte met shockerende teksten.

Sunday Morning opent dan ook als een soort van slaapliedje.
Dromerig ergens eind van de ochtend ontwaken, of juist dan pas gaan slapen.

De toon van I’m Waiting For My Man is anders.
Een nerveuze Lou Reed die wacht op drugs.
Koortsig gezongen alsof de Cold Turkey al bijna zijn leven binnen stapt.

Femme Fatale, Nico laat voor het eerst van zich horen.
Een model met hier nog weinig zangkwaliteiten.
Ze is wel een soort van sleutelfiguur.
Mascotte van de band.
Geleverd door Warhol.
Doet de titel van dit nummer eer aan.
Niet alleen veroorzaakt ze wrijvingen tussen Cale en Reed.
Ze is ook in de kringen rond Brian Jones, Bob Dylan en Jim Morrisson bekend.

Het hoogtepunt Venus In Furs is niet alleen goed vanwege de mooie tekst met een SM tintje.
Het is tevens een psychedelische trip.
Maar het grootste belang is de toevoeging van viool.
Zonder Venus In Furs zou dEUS en het latere werk van Nick Cave totaal anders hebben geklonken.
John Cale schaamde zich als rockster niet voor zijn klassieke achtergrond.
Hij maakt er zelfs zinvol gebruik van.

Run, Run, Run heeft zijn roots in de Rock ’n Roll.
Helaas staat het gitaarwerk teveel op de achtergrond.
Chaotisch gespeeld, al raakt Reed nergens het overzicht kwijt.
Sonic Youth zou er hun handelsmerk van maken.

Bij All Tomorrow’s Parties lijkt het er op dat de rust is wedergekeerd.
Wie goed luistert hoort duidelijk het rommelige gitaarwerk er doorheen.
Maar ook hier lijkt het alsof het allemaal doordacht is.
Nico komt hier beter uit de verf dan bij Femme Fatale.
Trouwens nog geweldig gecoverd door Japan en Nick Cave.

De opbouw van Heroin doet denken aan de langere nummers bij The Doors (Light My Fire, The End, When The Music’s Over).
Drums als pulserende aders.
De hartslag verhogend nadat het goedje wordt in gespoten.
Lou Reed die langzaam weg zweeft op een vliegend tapijt dat in beweging wordt gezet door de klanken van de viool.

There She Goes Again heeft de toegankelijkheid van R.E.M.
Lou zijn manier van zingen is een vreemde combinatie tussen Van Morrisson, Bob Dylan en Mick Jagger.

I’ll Be Your Mirror is wat vlakker, al is de muzikale omlijsting weer prachtig.
Ik ben gewoon geen grote liefhebber van Nico.
Sterker nog, als ze muzikaal afwezig was geweest, en alleen als muze in de studio had gezeten, was dit album waarschijnlijk niet zwakker geworden.

De jachtigheid van The Black Angel’s Death Song roept vergelijkingen op met Unknown Pleasures van Joy Division.
Met in de hoofdrol het samenspel tussen Reed en Cale.

De afsluiter European Son begint vrij onschuldig, maar ook hier komt opeens een bak herrie over je heen.
Dan weer eventjes de rem er op, vervolgens weer totaal los gaan.

Kortom, een sterk album.
Al blijf ik de zang over het algemeen het minpunt vinden.

Eerst en vooral: geniale hoes. Simpel maar goed, volledig tijdloos - tenzij ze bananen genetisch beginnen te manipuleren - helaas in tegenstelling tot de muziek. De productie is barslecht, sommige nummers hadden echt met enkele minuten ingekort mogen worden (Run Run Run), en naar het einde toe zijn de nummers gewoon tout court slecht - European Son, Black Angel's Death Song . Gelukkig staan er daarvoor nog enkele pareltjes op (Sunday Morning, Heroin) die het toch nog wat de moeite maken. Vroeger kon ik dit veel meer appreciëren (ik denk zelfs ex-top 10), maar nu luister ik hem nauwelijks. Neen, dit komt echt niet in de buurt van hun echte self-titled.

Deze staat nu al op 2 in mijn top 10... dat had ik niet kunnen bedenken bij de eerste luisterbeurt. Ik vond hem zeer goed, maar ook niet meer dan dat.

Maar hoe meer ik hiernaar luisterde, hoe mooier hij werd. op European Son na vind ik nu alle nummers geweldig. In het begin dat ik hiernaar luisterde vond ik The Black Angel's Death Song zelfs afschuwelijk, ook had ik moeite met de Nico-nummers. Ik vond dat accent en die zangstijl vervelend. Nu hou ik van die stem.

Het grootste pluspunt van de plaat is de verscheidenheid: van de pop van Sunday Morning naar de rock n' roll van I'm Waiting For The Man over de mystiekheid van Femme Fatale naar het avant-gardische van Venus In Furs. Dan weer rock n' roll in Run Run Run, mijn favoriet van het album met die ge-wel-dige gitaarsolo van Lou Reed. Dan volgt de psychedelica van All Tomorrow's Parties(die intro !!). Heroin is dan weer meer folkachtig, daarna volgt het rockabilly There She Goes Again. Het slaapliedje I'll Be Your Mirror en het experimentele Black Angel's Death Song volgen. Ze zijn allemaal even geweldig!

Enkel met Europian Son heb ik het moeilijk. Het blijft maar pijn aan mijn oren doen...

Nietemin een geniaal prachtalbum waarvoor ik alleen maar diep kan buigen en "I am not worthy" kan roepen, en blijven luisteren, natuurlijk

In het kader van Cabeza Borradora topic 52 essentiële klassiekers hierbij de recensie van het debuut van The Velvet Underground.

Welkom onze held; Als dit avontuur begint heeft Lou Reed al een elektro shock therapie gehad op last van zijn ouders om zijn afwijkend gedrag en homoseksualiteit te genezen.
Lou was afgestudeerd aan de Syracuse universiteit (Engelse literatuur) en heeft daar een levenslange adoratie van schrijver Delmore Schwartz opgelopen.
Lou hield van rock en rol, doo wop en R&B en werd liedjes schrijver bij Pickwick (waar hij voor andere artiesten schreef).
Pickwick was enkel geïnteresseerd in de (surf)popliedjes en niet in songs als Waiting for my man en Heroin.
In New York ontmoet Lou John Cale die afgestudeerd is in moderne (avantgarde) muziek en componeren als vak had.
Cale is een aanhanger van de radicale avantgarde componist La Monte Young die zijn muziek baseerde op drones herhalingen en dan in stukken van > 2 uur.
La Monte Young heeft ook een "muziekstuk" wat enkel bestaat uit schreeuwen tegen een plant tot deze dood gaat.

Lou had al een liedje opgenomen dat The Ostrich hete en Lou zocht een band bij elkaar om zijn liedjes uit te voeren.
Hoewel Cale de liedjes van Lou eigenlijk te lief vond zag hij toch wel iets in Lou en vond met namen zijn teksten interessant.
"They sounded like Joan Baez songs and I hated folk and hippy music".
Cale zag wel iets in de combinatie van Lou's liedjes en zijn in klassieke composities opgedane kennis.
Na verloop van tijd verliet Lou het ouderlijk huis om bij John Cale in trekken en samen een leven gingen leiden van weinig eten en veel drugs.
Lou wilden Sterling Morrison (die hij nog kende van Syracuse) als extra gitarist bij de band hebben.
Hoewel Cale eerst tegen was omdat hij Sterling een vreemde gozer vond stemde hij later toch toe omdat hij Sterling wel een goede gitarist vond.
Onder de naam The Warlocks wordt drummer Angus MacLise bij de band gevoegd en een 6 nummers bevattende demo (zie Peel Slowly and See) opgenomen ( 4 zullen er terug komen op het debuut).
Nadat Agnus opstapt herrineren Lou en Sterling dat schoolgenoot Tony Tucker een drummende zus had, Lou zoekt haar op en na een 3 minuten auditie is Maureen Moe Tucker aangenomen als drummer van de band die dan The Velvet Underground heet.
De schrijver Al Aronowitz introduceerd the band bij de club (Gerard Malanga en Paul Morrissey) rondom Andy Warhol en die zijn juist op zoek naar een huisband voor een club van Warhol.
Warhol en Morrissey zien wel iets in The VU en besluiten de band onder hun hoede te nemen.
Voor de band was het wel even wennen want opeens zaten ze midden tussen de Newyork jetset en met name de erg verlegen en brave Maureen was vloeken en ruige taal niet gewend.
Na een serie optreden waar nu niet bepaald een fan schare werd opgebouwd, vinden Warhol en consorten (vooral Morrissey) dat Lou Reed een te kleurloze en zwak zingende frontman is en wordt de band actrice en model Nico opgedrongen (zowel Lou als John Cale beginnen later nog een korte relatie met Nico) als zangeres en boegbeeld van de band.

April 1966 beginnen de opnames van het debuut album in een dag of vier voor de somma van $1500,- Warhol betaald de helft en is daarmee (en alleen daardoor) meteen ook producent.
De VU speelde de nummers al een paar jaar en konden dus snel werken, de opnames hoefde niet langer dan noodzakelijk te duren.
Later zouden er nog 2 dagen onder leiding van Tony Wilson gesleuteld worden aan een paar nummers soms tegen de zin van Cale in.

Het debuut is een mengelmoes tussen John en Lou's ideeën, waar dan ook nog een zangeres (Nico) Lou liedje smoest gaan zingen.
Maureen was een flut drummer, maar waarschijnlijk wel de beste op dat moment voor de Velvets.

Het met klokkenspel ingeluide Sunday Morning opent het album liefelijk en is eigenlijk het laatste opgenomen nummer.
Mooie prestatie van Lou.
I'm waiting for my man op een typisch R&R ritme (let op de ritme piano) wordt een drugs deal beschreven, een van de sterke Velvet nummers.
Femme fatale gaat over Edie Sedgwick een dame uit de Warhol hoek die veelvuldig in die tijd met de Velvets op de foto stond (had ook iets met Cale).
Nico zingt dit nummer niet slecht en zij heeft blijkbaar ook wel aanhangers brrrrr, Lou's liedjes zingen boe.
Venus in Fur over SM (voel de zweep) is een behoorlijk creepy met Cale violen opgeluisterd nummer erg sterk en beeldend.
Run Run Run, moet Lou plezier gedaan hebben.
Lou als Bo Diddley maar dan iets donkerder, lekker rammelende rock and roll, Lou stem werkt hier super, zeer mooi.
All Tommorrow's parties sluit kant 1 af en zou over de Warhol club / aanhang gaan.
Nico doet het weer niet slecht mooie afsluiter, omdraaien maar.

Heroin opent Kant 2 en is mijn favoriet Hermans beschrijving in het topic 52 essentiële klassiekers is mij op het lijf geschreven en wil ik U niet onthouden.
"Heb het album vandaag weer eens beluisterd en wat me opviel was hoe de opbouw van Heroin overeenkomsten vertoont de fysieke effecten van daadwerkelijk drugsgebruik, inclusief de rush, de hartkloppingen en de 'coming down' (althans, dat stel ik me erbij voor: heb het spul nog nooit gebruikt en was het ook niet van plan)."

Lou heeft live met de VU en solo ook nog diverse mooie versie op plaat gezet maar deze blijft mijn favoriet.
Maar wat een nummer wat een opbouw.

There she goes again is simpeler nummer met goed koortje, fly fly away. Sterk outro .
I'll be You mirror lekker koel gezongen door Nico (3e en laatste Nico nummer).
Nico zou de bewuste spiegel voor Lou moeten zijn.

The Black Angels death songs wordt gemaakt door Lou's bezwerende zang en John's krassende viool, spannende track.
Het album wordt vervolgens afgesloten European Son opgedragen aan Delmore Schwartz.
In dit nummer hoor je duidelijk de rock en roll invloeden met de experimentel avantgarde invloeden van John Cale.
Het nummer eindig in improvisatie, waarschijnlijk niet ieders favoriet maar ik ben erg van het nummer gaan houden.
Ik heb mijn stem erg overtuigd van 4.5 naar 5.0 verhoogd, na herhaald luisteren de laatste dagen.


Na dit album zou Lou eerst Nico ontslaan omdat ze te laat was bij een optreden (niet netjes hoor, dit hoort niet?!).
Lou zou in een persoonlijk gesprek ook Warhol ontslaan (als wat?) maar Andy was waarschijnlijk alleen in film geinterseerd.
John Cale werd nog geduld op White Light white heat maar toen Cale daarna het idee kreeg om versterkers onder water op ter nemen was het over en liet Lou, Sterling John Cale ontslaan (Lou"hij er uit of de band wordt opgeheven"wat een vent).
Toen Cale er eindelijk uit was kon Lou zijn beste album met mooie liedjes maken namelijk de 3e Velvet Undergroud genaamd The Velvet Underground.
Lou zou er nog een Velvet album schrijven en daarna een handvol geniale solo albums en een veelvoud matige tot zwakke solo albums, maar om de Velvet albums en die paar solo pronkstukken is Lou een van de grote uit de popmuziek voor mij.

Het is een album dat het songschrijven heeft veranderd. Ineens was er iemand die over meer schreef dan relatie's en goed staan met jezelf en vrienden. Reed schreef over heroine, sm, ....

Het eerste nummer dat we naar ons hoofd krijgen is Sunday Morning die aan Lou Reed vroeg om nog een nummer te schrijven voor een single. Het nummer heeft ook de beste kwaliteit omdat het nadien nog is opgenomen. Dan krijgen i'm waiting for the man, dat eigenlijk over iemand die aan het wachten is op haar dealer. Venus in Furs is dan weer het ultieme nummer dat over SM gaat. Shiny Black Leather, .... Run, Run, Run volgt verschillende personages die wel iets met heroine of andere drugs te maken hebben en dat gecombineerd met de gitaarsolo. All Tomorrow's parties gaat dan weer over de feestjes en de mensen die rondhingen op The Factory. De steeds wederkerende drum heeft iets van een oergeluid, en dan de stem van Nico die de leadvocalen voor haar rekening neemt en je helemaal bedwelmt met haar stem.

Dan krijgen we het meest bekende en controversiële nummer van het album Heroin. Een prachtig nummer waar uit ook blijkt dat er niet veel moet zijn voor een goed nummer. Het nummer bestaat maar uit twee akkoorden. En ze keren zich niet tegen drugs en gaan er niet negatief tegenaan en dat zal wel voor de grootste controverse hebben gezorgd. En als het nummer begint die drums en die eerste aanslagen op de gitaar en word het tempo sneller en sneller tot het uiteindelijk terugkeert. When I'm rushing on my run / And I feel just like Jesus' son / And I guess that I just don't know

Dan krijgen nog There She Goes Again, I'll Be Your Mirror, The Black Angel's Death Song en European Song. Voor mij toch een van de beste uit de 60's!

Deze debuutplaat is nog steeds een blauwdruk voor veel muziek van nu, De magie van het moment zit in alle uithoeken van dit album. In 1993 stond ik vooraan in Ahoy en was de aanblik van deze vier al voldoende om gelukkig te zijn....en vervolgens gingen ze zelfs nog 2 uur spelen. magisch en zeker 5 sterren.

En Glenn had gelijk

Verhoogd met een halfje, als ik dit plaatje opzet komen er allemaal herinneringen van de kleine Gloeilamp op vakantie boven. Meezingen met I'm Waiting for the Man achterin de auto op een Franse snelweg, zorgeloos.
Run, Run Run, zwaaien naar die saaie Spanjaarden in hun auto's terwijl we onze broodjes aten.
Femme Fatale kan ik me nog het best herinneren: rijdend door een belachelijk heet Barcelona terwijl je op de achterbank aan het stoeien bent met je twee broertjes, luid meezingend met dit nummer.

De herinneringen en het gevoel wat deze plaat bij me oproept maken het tot een van de meest bijzondere luisterervaringen die ik heb gehad.

Top 10 plaats? Natuurlijk

Mooi om te zien dat dit album keer op keer opnieuw besproken en geanalyseerd wordt. Zelf heb ik 'm al een jaar of acht in huis en later heb ik de deluxe editie gekocht. Qua ouderwetse draaibeurten zou ik het debuut van VU dus grijsgedraaid hebben.

Ik lees veel vergelijkingen met Sgt. Peppers maar eigenlijk vind ik die niet zo relevant. De verschillen tussen de albums zijn misschien nog wel groter dan de overeenkomsten. Natuurlijk zijn het twee iconische '67 albums maar deze lag al een jaar klaar waardoor het eigenlijk een werkje uit 1966 is. OP beide klassiekers is er een warme sound en horen we meerdere zangers, in dit geval zelfs een zangeres. Ook zijn de albums (in mijn ogen dan) een stuk gewaagder dan wat bijvoorbeeld Dylan en de Stones in '67 uitspookten.

Waar The Beatles dé ultieme "Summer of Love" plaat uitbrachten (de reden dat enkelen het hier als gedateerd omschrijven?) komt VU met teksten over heroïne en drugsdealers. Een groter contrast is haast niet denkbaar. Het moet ook ongetwijfeld de reden zijn dat platendealers de groep niet zagen staan.

Het geluid is rammelig, piepend en krakend. De basklanken dreunen bij tijd en wijle mijn hele kamer door. Toch stoor ik mij hier zelden aan. Je kunt het gedateerd noemen maar het weet mijn luisterbeurt niet te bederven. Dat doet wel de afsluitende song. Het begint nog alleraardigst maar het nummer is te lang en gaat na een tijdje irriteren.

Hoe belangrijk is dit album? Als je bedenkt dat het destijds aan alles en iedereen voorbij ging kun je zeggen: niet echt invloedrijk. Toch schijnt hier de basis te liggen van de punk, garage rock en avant-garde. Dat laatste hoor je, in een matige poging, in het laatste nummer terug. Met "There She Goes Again", "I'll Be Your Miror" , "Venus in Furs" en "Sunday Morning" bewijst de groep gelukkig dat het ook sterke melodieën kan bedenken.

Maar juist op dat gebied kan er in mijn ogen niemand aan The Beatles tippen. Voor 1967 niet en na 1967 niet. Tel daar de superieure productie van Sgt. Peppers bij op en ik hoef niet lang na te denken over het beste album van dat jaar. Soms denk ik dat hedendaagse kenners het album de hemel in prijzen, omdat het ten tijde van de introductie maar mondjesmaat de weg naar de huiskamers wist te vinden. En wellicht is die 'correctie op de geschiedenis' enigszins overdreven.

Voor mij blijft het gewoon een zeer interessante plaat die ik nog steeds regelmatig beluister. Het is wellicht niet zo geraffineerd en tijdloos als het werk van The Fab Four maar wél authentiek en gedurfd. Over de status laat ik mij verder niet langer uit: ik heb gesproken.

5*

Eigenlijk was ik een beetje huiverig om te beginnen met dit legendarische album. Op basis van het luisteren van enkele losse nummers was ik niet overtuigd, maar langzaam begint het kwartje te vallen. Heroin is in ieder geval een zeer memorabele klassieker die ik beschouw als het beste nummer. Zelden zo’n geslaagde en intense opbouw gehoord. Dan zijn er nog een aantal nummers die ik beschouw als prima tussendoortjes zoals Run Run Run en There She Goes Again. Van die categorie valt eigenlijk alleen I’ll be Your Mirror wat tegen. Wat een echte topwaardering voorkomt is het slotstuk European Son. Wellicht is het kunnen waarderen van dat nummer een kwestie van wennen, ik ben benieuwd.

THE VELVET UNDERGROUND & NICO 1967

Er loopt een lijn van de banaan over Roxy Music, David Bowie en Japan tot aan Joy Division.
Laat ik die lijn de aorta noemen van alle 80s muziek die mij tot muziekliefhebber zou bekeren.

Dat het cultalbum der cultalbums moet starten met een lief klein liedje is tekenend.
Sunday Morning priemt als een geeuwende ochtendzon door het slaapkamervenster.

Het klokkenspel heeft al wonderen gedaan in de popmuziek.
I Will Follow riep boy Bono op de eerste langspeler van het legendarische U2.
Het aantal bands dat in de muzikale voetsporen van VU trad, is ontelbaar geworden.

Laat ik jullie de coverversie van OMD uit 1993 maar besparen.
De Liverpools band (mijn eerste muzikale liefde) coverde in 1980 ook I'm Waiting for the Man.

Hoe je het ook draait of keert: alle wegen leiden naar de banaan van Andy Warhol.
Een banaan die je kon pellen: stripped bare, beter kan je deze vorm van rock niet omschrijven.

I'm Waiting for the Man. I've been waiting for a guide to come and take me by the hand.
Het zijn maar metaforen, mantra's des levens die doorheen zoveel ijzersterke platen spoken.
Dat stuwende ritme, die penetrante parlando en dat rammelende gitaarlijntje. Loopt als een trein.

Door Nico mee aan boord te trekken, had het gezelschap haar eigen chanteuse, allumeuse.
Haar diepe semi-parlando zangstem vormt een vrouwelijk tegengewicht voor Reeds geneuzel.
En meteen vinden Patti Smith, Siouxsie Sioux, maar ook een Liz Fraser een vocaal rolmodel.

Op Femme Fatale is Nico wat ze zingt: hoeveel treffender kan een song zichzelf nog belichamen?

En dan komen we bij John Cale terecht die met Venus in Furs zijn visitekaartje aflevert.
Met die pijnlijk treffende viool die we decennia later zouden terughoren op het debuut van dEUS.
Of wat te denken van The Nits die het in 1987 nog even hadden over In a Play (Das Mädchen im Pelz).

Het debuut van VU luistert weg als een toneelstuk in 11 bedrijven.
De literaire aspiraties van Reed zijn dan al present, hij zou er later meermaals op terugkomen.
Laat ik Transformer, Berlin, New York en Songs for Drella als mijn favoriete voorbeelden vernoemen.

Run Run Run absorbeert blueselementen en verraadt de Amerikaanse wortels van deze band
die zoveel Europese groepen zou bevruchten. Als nummer op zich niet veel om het lijf hebbende.
Maar het gaat hier om de performance: dat rammelend gammele en piepende geluid.

Op zich de muzikale kiem van de punkgedachte: een muzikant streeft de perfecte noot niet na,
maar gebruikt de beschikbare klanken om emoties of gedachten te vertolken. Laat maar lopen.

Japan slaagde er wel in om een song van dit album geloofwaardig te coveren.
Geen sinecure, want All Tomorrow's Parties wordt toch grotendeels gekleurd door Nico.
Dat weven van een comfortabel deken van akkoorden met die pruttelende gitaar als rode draad.

Het resultaat heeft iets van een dodenmars: het ten grave dragen van dromen en idealen.
En hoor Lou maar improviseren. Zou hij het nummer live ooit exact hebben kunnen naspelen?

Heroin: het Child in Time, het Stairway to Heaven van The Velvet Underground.
En misschien ook wel van Lou Reed zelf, die het nummer solo altijd trouw zou blijven.
Mag ik in de verte Spirit of Eden van Talk Talk horen in het kabbelen van gitaar en ritme?

Dat versnellen van de beat, als een hartslag die op hol wordt gespoten.
Tijdens Heroin zijn we getuige van hoe rockmuziek en impressionisme elkaar ontmoeten.
Deze muziek probeert indrukken weer te geven, klankmatig te schetsen wat wordt bezongen.

Heroin (Be the Death of Me). Hotellounge (Be the Death of Me). Toeval bestaat niet.
John Cale spant met de viool draden van het web dat de junkie in zijn greep moet houden.

There She Goes was een sympathiek hitje van britpop band The La's (there she goes again).
There She Goes Again had van The Beatles kunnen zijn, al knipoogt Reed vocaal ook naar Dylan.

Of Daar Gaat Ze van Clouseau hier wat mee te maken heeft, lijkt me ver gezocht.
Of toch niet ... want of het nu om Koen Wauters, Lou Reed of The La's gaat: scheiden doet lijden.

We zijn nu negen songs ver en het is nog steeds wachten op een slecht nummer.
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wat is de mooiste plaat in rock and roll land?

I'll Be Your Mirror is een opvallend kort intermezzootje op een opvallend lang album.
De momenten waarop Nico aan het woord komt (zingen mag je het niet noemen) zijn precies afgewogen.
Air deed het ook op Moon Safari door zangeres Beth Hirsh als vocaal rustpunt te gebruiken.

Het is tijd voor een stukje avant-garde theater met dirigent John Cale.
The Black Angel's Death Song zorgt voor een inktzwart randje op dit debuut.
Een eschatologisch stukje psychedelica voor de misantroop in ieder van ons.

In European Son breekt glas en staan de zenuwen op springen.
Dat The Velvet Underground haar zonen vooral in Europa zag opgroeien is bekend.
Roxy Music, David Bowie, Japen en Joy Division. Samen met VU de muzikale wortels
van een platencollectie die ik binnen nu en een paar dagen exact 30 jaar oud mag noemen.

Laat ik de boutade dat iedereen die de banaan van Warhol kocht een eigen groep is begonnen,
omdraaien tot de vaststelling dat elke fan van deze groepen in kwestie vroeg of laat zal teruggrijpen
naar dit legendarische debuut dat aantoonde dat rockmuziek eigenlijk geen grenzen hoeft te kennen.

Persoonlijk vind ik dit het beste album van The Velvet Underground

Dit album blijft een absolute klassieker. Er zijn maar weinig platen die de tijdsgeest van het New York van 1967 zo treffend weten te pakken als The Velvet Underground op deze plaat doet. Grimmig, duister, onheilspellend, maar toch met een dosis humor. Een bizar gezelschap als geheel wat een absoluut meesterwerk afleverde.

Verhoogd naar 5,0*

Langzamerhand na al die jaren is deze plaat steeds verder onder mijn huid gekropen. Eerst vond ik, net als sommige anderen hier, dat er een paar (erg) goede nummers op staan. Nu vind ik The Velvet Underground & Nico veel meer. Het heeft een vreemde toverachtige soms donkerder, soms vriendelijker sfeer, nee uitstraling. New York 1967, maar dan door de ogen van producer Andy Warhol. Soms tegen het absurde aan, alsof je naar een film van David Lynch zit te kijken, in dit geval luisteren.

En naast de topmuzikanten in topvorm, Lou Reed en John Cale, doet er ook nog ene Nico (uit Keulen) mee. Zij zingt bijvoorbeeld 'tussendoor' ineens een lief liedje: Femme Fatale. Toch blijven de 'grote vier' wel van buitengewoon hoog niveau: de overheerlijke opening Sunday Morning, Venus In Furs met citar en een geweldige Lou Reed, het oerdonkere maar/en fantastische Heroin & het fraaie I'm Waiting For The Man.

Ik luister inmiddels naar de originele Mono LP, zoals de muziek opgenomen is en bedoeld was. Indringend allemaal. Wie weet gaat dit 'muziekwerkstuk' ooit wel naar de maximale score.

Toen ik nog jong was en bezeten was van muziek, prijkte dit album altijd bovenaan mijn persoonlijke Top-10 of Top-100 (en ik was het dan ook helemaal eens met het blad OOR dat het album ook koos tot beste album aller tijden). Het is het popalbum bij uitstek dat niet slechts pop of rock 'n' roll is maar Kunst. Simpele rock 'n' roll kan in een overdrive-stand opeens Kunst worden en het kan bijna niet anders dan dat de kunstenaar Andy Warhol de muziek/herrie van de band dat stukje extra gaf waardoor het Kunst werd, al heb ik geen idee hoe hij dat heeft gedaan.

De banaan!

In de serie iconische platen met de daarbij behorende zeer iconische hoezen mag deze plaat uiteraard niet ontbreken. Ik heb 'm nooit gehad. Bovendien was ik nog veel te jong toen 'de banaan' populair werd. Toch slopen mijn vrienden en ik regelmatig en meestal op de zaterdagmiddag de deur uit om dat rokerige hol vol bierdrinkende en andere genotsmiddelen gebruikende, maar verder in onze ogen zeer interessante figuren te bezoeken. In dat clubhuis was er ook een diskjockey met heel lang zwart haar. Hij nam altijd een stapeltje elpees uit eigen collectie mee om de boel op te fleuren en dat was wel nodig ook. Helaas begon hij altijd met 'de banaan' en daar had deze jongeman een hele goede reden voor. Dan dronken die maffe figuren immers nog veel meer bier!

Mijn vrienden en ik moesten er altijd wel voor zorgen dat we voor het avondeten weer thuis waren, anders zwaaide er wat. Uren later draaide de dan inmiddels in hogere sferen verkerende jongeman met het lange zwarte haar de Stones en Jimi (Hendrix). Dat zei hij tenminste altijd als we er weer eens stiekem op een zaterdagmiddag waren. Stikjaloers waren wij dan! Want... verzoeknummers, dáár deed hij niet aan.

Lou Reed ben ik pas later gaan waarderen.

Nog altijd een lastig album. Waarom ik hier een aantal jaar geleden behoorlijk afhaakte, snap ik wel. Echt toegankelijk is het niet en bepaald niet makkelijk te behappen. Nog altijd krijg ik hier wel een behoorlijk gevoel van "kijk ons eens kunstzinnig bezig zijn" gevoel. Ik ben verder ook nooit fan geweest van Lou Reed. Een vreemde eend in de bijt, lees ik in een bericht hierboven. Daar ben ik het volledig mee eens. Ik kan me de populariteit van dit album tot op bepaalde hoogte wel begrijpen.

Er staan in elk geval wel wat toffe nummers op dit album. Met kop en schouders steekt All Tomorrow's Parties daar bovenuit. Sunday Morning en Venus In Furs volgen op gepaste afstand. De sfeer doet me denken aan David Bowies Heroes. Verder vraag ik me toch wel af wat de klasse nou is van songs als I'm Waiting For The Man, Run Run Run of There She Goes Again. Niet slecht, maar ook verre van wereldschokkend. Dan mag je qua stijl nog zo experimenteel en gewaagd zijn (want dat deel erken ik wel), maar als een hoop liedjes je niks doet, houdt het snel op. Aan de stijl ben ik inmiddels wel gewend. Het is ook wel leuk om te horen hoe tussen de chaos vaak echt wel een rode draad te vinden is. Ik zie vooralsnog weinig redenen om dit album vaker te draaien, maar als het zover komt, zal het niet meer met tegenzin zijn.

Als European Son er niet op had gestaan, had ik het album nog een halve ster meer gegeven. Of het met wel of niet snappen te maken heeft, kan ik niet meteen zeggen, maar ik vind dat soort instrumentele stukken gewoon oersaai en op zijn best ergerlijk. VU is wat mij betreft op het best als het dromerig is. Vooral de stukken met Nico op zang vind ik werkelijk prachtig. Femme Fatale, All Tomorrow's Parties en I'll Be Your Mirror bevallen zodoende het beste, al doen Sunday Morning en het psychedelische/folk rockerige Venus In Furs (met prachtige viola) het ook goed. Laatstgenoemde track doet me afvragen of het occult rock-genre niet stiekem toch best wat bij deze band heeft afgekeken.

Niet alles trekt me. De jamsessie van het laatste nummer vind ik compleet overbodig (ik zie daar al flink wat verschillende meningen over hierboven) en Waiting For The Man trekt me ook voor geen meter. Historisch gezien snap ik de aantrekkingskracht echter wel. Dit is een stuk experimenteler en minder veilig dan waar een band als The Beatles mee kwamen aanzetten en de artsy attitude voelt in context verfrissend aan. Ik houd echter toch behoorlijk van 'mooi', dus hoe de komende albums mij gaan bevallen weet ik nog niet. Deze plaat doet het echter wel behoorlijk goed.

Dankzij het VU topic van Hacker eindelijk eens kennis gemaakt met deze 60's klassieker.
Waarom het zo lang geduurd heeft om dit album eindelijk eens op waarde te schatten weet ik eigenlijk niet. Zal wel onder het motto " komt nog wel een keer" zijn.
Lou Reed, maar zeker ook John Cale kunnen mijn waardering zeker dragen als soloartiest. Al is enige artistieke wispelturigheid beiden niet vreemd.
Dit is in ieder geval een plaat die zijn tijd vooruit is.
Een werkstuk die vooral vrijheid ademt en duistere onderwerpen als drugs, sex en zelfvernietiging behandeld, al was het de normaalste zaak van de wereld.
Andy Warhol, de geprezen wereldvreemde kunstenaar tekende voor de hoes en de scène van tallentvolle jonge eigenzinnige musici was niet weg te branden uit zijn omgeving.
Met name Lou Reed maakt een verpletterende indruk hier.
Niets geen subtiliteit, maar liever pijn, wanhoop en chaos. Dat is vooral wat hij hier wilt uitdragen.
De tijd was rijp voor nieuwe inzichten en het moest maar eens over zijn met de braafheid.
Vietnam was aan de gang en de psychedelische drugs nam een spurt. Wellicht was 1967 daardoor ook wel een fantastisch muziekjaar.
Een stel opvallende songs, waar zelfs model Nico -niet bepaald geboren met een mooie zangstem - mij wel weet te raken met haar geringe bijdragen.
De primitieve rauwe vibe en nogmaals de chaos, is perfect gevangen.
Natuurlijk is het productietechnisch een rommeltje, wordt er absoluut niet perfect gemusiceerd en komt het over dat er in een tot studio omgetoverde garage snel de boel moest worden opgenomen.
De magie zit 'm in de bezieling, het uitdragen en absoluut de zeggingskracht van de nummers.
Die nummers doen iets met je. Lastig om precies de vinger er op te leggen. Maar ik begrijp heel goed dat dit zo'n impact gemaakt heeft en het nog steeds doet.

Full score.

Ik ben toch een groot fan van The Velvet Underground aan het worden. Elke track begint uit te groeien tot iets groots. Maar mijn favoriet nummer is Heroin, waar ik zelfs de eerste tekenen van proto-shoegaze in vind. Het kan toch niet anders dan dat veel bands hier de mosterd vandaan gehaald hebben. Het is alsof de VU je met dit album leert muziek maken. Wat Brian Eno in 1982 hierover zei is metaforisch maar erg treffend. "While the album sold only 30.000 copies in it's early years, everyone who bought one of those 30.000 copies started a band".

Verder lekker dromerig met momenten, zo typisch een album dat je s'nachts moet opleggen. Ondertussen al verscheidene keren beluisterd. Ik denk dat 5 sterren volledig gerechtvaardigd zijn, en dat dit een van de grootste kanshebbers is om mijn favoriet album van de sixties te worden.

Ik zie wat kritiek op het laatste nummer. Ik vind het een heel mooi nummer maar het sterktepunt van the VU is dan ook het instrumentele die een dromerige stem oproept, en Lou Reed's vocals dragen daar wel toe bij. Noise vind ik op zich meestal mooi, omdat daar veel lagen onder liggen. En eigenlijk ben ik op dat vlak wel wat gewend.

Natuurlijk is niet alles perfect, en als ik dan toch een klein kritiekpuntje moet geven, dan is het wel dat de stem van Nico hier niet echt past, ook al omdat ze toch geen prominente rol krijgt. Maar dat neemt niet weg dat die nummers goed blijven, alleen dan iets minder dan de rest.

Ik verlaag mijn stem. Deze lp is toch een beetje een hype naar mijn gevoel want zo goed is hij ook weer niet. Het is vooral de hoes van Warhol die hem zo aantrekkelijk maakt.
Natuurlijk besef ik het historisch belang van deze plaat maar aan de score hier lijkt het alsof het om allemaal topnummers gaat. Dat is het toch echt niet. Goed, Venus in furs is geweldig en Femme fatale is met de stem van Nico een fijn breekbaar nummer. Waiting for my man en Sunday morning zijn wel oké maar val er niet van achterover. De rest van de nummers zijn qua thematiek wel uniek voor die tijd maar het doet me weinig. De onbeholpen productie helpt ook niet. Heroin is wellicht baanbrekend in tekst maar is muzikaal en instrumentaal nogal beperkt. Let vooral eens op de drumpartijen.
Begrijp me goed. Ik vind het zeker niet slecht (we zitten in 67) maar de torenhoge score is gebaseerd op het cultkarakter wat het album door de jaren heen is toegeschreven door de media. En natuurlijk door die iconische hoes. Dat dan weer wel.

Dit album is een meesterwerk. Heroin is een absoluut topnummer. Alleen Black Angel Death Song kan ik niet altijd afluisteren, maar hij past wel in het album.

Van Bananenpubliek tot Culturele Revolutie

Bij de release was dit een onderschatte plaat, zeker gezien de magere verkoop en de vette invloed die ze uitoefende op Bowie, punk, new wave, grunge en zelfs op kunstvormen buiten de muziek. De junkie-poëet Jotie schiet me nu door het hoofd. In sommige opzichten was de plaat z’n tijd vooruit. Toch klinken rock-’n-roll-nummers als Run Run Run, zelfs voor het jaar 1967, in mijn oren eerder primitief en retro. Op dat vlak is er weinig sprake van vernieuwing en dat kost meteen een halve ster.

Dat oubollige wijngevoel wordt razendsnel weggespoeld zodra ik me met de teksten van de opvallendste songs op Velvet Underground & Nico laat injecteren. Met voorop natuurlijk Heroin en I'm waiting for my man. De intensiteit en kracht die uit meneer Reed zijn pen druipen, kan ik gelukkig niet vergelijken met het chemische spul waarover hij zingt. De soms ongepolijste muziek sluit daardoor juist treffend aan bij de thematiek: rauw, confronterend, verwarrend en beladen.

Venus in Furs vertoont dezelfde klanken en dezelfde narratieve stijl als Heroin. De thematiek spreekt me — puur in de verbeelding, niet in de ervaring — nog meer aan. Deze ode aan SM is in tegenstelling tot de kledij in dergelijke etablissementen meerlagig. Enerzijds is de song een literaire verwijzing en dus wat elitair, anderzijds wordt een middelvinger opgestoken naar alles wat tijdens the Summer of Love gangbaar was. Provocatieve commerciële zelfmoord is hier een kunstvorm op zich.

Sunday Morning is ondanks de zachte melodie vooral geen zondagochtend-liedje. Het even kalm kabbelende Femme fatale lijkt dan weer wel te gaan over de zangeres in kwestie. Nico zorgt op deze en andere songs voor een prima mix van frêleheid en decadentie, zoals alleen zij en Marianne Faithful dat kunnen. De poëtische schoonheid van zelfdestructie of zoiets.

Wat mij betreft had de echte producer - en dus niet Pruikmans met z'n zeefdrukken - zich op bepaalde momenten wel wat inperkender mogen opstellen tegenover het strijkwerk van meneer Cale. Tegen het einde van de plaat wordt het ronduit irritant. Met fluwelen mildheid trek ik er maar een half sterretje voor af.

Zijn vier sterren geen overschatting voor een album dat ik vooral draai om zijn cultuurhistorische waarde? Misschien wel. Maar rechttoe-rechtaan is zelden opwindend, laat staan revolutionair. Nu weet u meteen waarom de bananen krom zijn.