Public Image Ltd. - Public Image - First Issue (1978)
mijn stem
123 stemmen
0
geplaatst: 26 april 2016, 22:41 uur
Toch wel jammer van Religion 1 & 2, wat een log nummer is het. Totaal groove-loos, en totaal a-ritmisch ingesproken door Lydon. Los daarvan is deze plaat echt te gek. Annalisa, Low Life en Attack zijn lekker bijtende en paranoïde post-punk updates van het Pistols-geluid, Theme en Public Image zijn voortreffelijke originele en meeslepende nummers die de toekomst in kijken, en over Fodderstompf heb ik het al hierboven gehad, tegelijkertijd groovend en grappig.
De volgende plaat is qua productie en stijl nog strakker en consistenter, maar is jammer genoeg net wat minder songgericht.
De volgende plaat is qua productie en stijl nog strakker en consistenter, maar is jammer genoeg net wat minder songgericht.
1
geplaatst: 21 december 2019, 02:26 uur
Hij staat bij mij niet zo hoog aangeschreven als opvolgers Metal box,Flowers of Romance en Album maar toch is dit debuut van John Lydon's (voorheen Rotten) nieuwe band Public Image Ltd.,dat al vrij snel verscheen na het uitéénvallen van de Sex pistols een zowel sterke als intrigerende plaat.
Public Image - First Issue bezat,mede door de stem van Lydon natuurlijk,nog erg veel punkinvloeden,maar door onder andere het inventieve basspel van Jah Wobble en de nadruk op het ritmisch aspect van de songs doet het album wat experimenteel aan en is het een voorloper van de alternatieve dance muziek.De teksten van de oud-Sexpistol zanger zijn behoorlijk confronterend en komen vaak agressief over.Maar de toenmalige misstanden politiek verdiende dat (net als de huidige) ook.
De lange,wat naargeestige opener Theme hakt er al meteen stevig in,en na de monoloog/uitbarsting Religion kunnen de liefhebbers voor de dag komen.Wat volgt zijn over het algemeen originele post-punk songs met de nadruk op het basgitaar/drums duo,niet allemaal volledig geslaagd maar Attack,Public Image,Lowlife en Relgion II mogen er zeker zijn.
Net als Public Image - First Issue.
Public Image - First Issue bezat,mede door de stem van Lydon natuurlijk,nog erg veel punkinvloeden,maar door onder andere het inventieve basspel van Jah Wobble en de nadruk op het ritmisch aspect van de songs doet het album wat experimenteel aan en is het een voorloper van de alternatieve dance muziek.De teksten van de oud-Sexpistol zanger zijn behoorlijk confronterend en komen vaak agressief over.Maar de toenmalige misstanden politiek verdiende dat (net als de huidige) ook.
De lange,wat naargeestige opener Theme hakt er al meteen stevig in,en na de monoloog/uitbarsting Religion kunnen de liefhebbers voor de dag komen.Wat volgt zijn over het algemeen originele post-punk songs met de nadruk op het basgitaar/drums duo,niet allemaal volledig geslaagd maar Attack,Public Image,Lowlife en Relgion II mogen er zeker zijn.
Net als Public Image - First Issue.
1
geplaatst: 18 juli 2024, 15:57 uur
Met de Sex Pistols was het begin van een muzikale ommezwaai binnen de popmuziek gemaakt, maar als in juli 1978 de eerste single van hun tweede album verschijnt, is frontman Johnny Rotten al vertrokken, klaar met het circus en de bemoeienissen van manager Malcolm McLaren.
Onder eigen naam John Lydon begint hij Public Image Ltd en als in december '78 debuutelpee Public Image: First Issue verschijnt, weet iedereen bij voorbaat dat hij zéker geen poging zal doen om eerder succes en eerdere muziek te kopiëren.
In die tijd las ik als jonge tiener over punk, maar Hilversum 3 draaide het nauwelijks, afgezien van een enkel programma bij KRO, VARA en VPRO. En bovendien was mijn smaak nog niet gerijpt voor dit soort avondshows. En dus hoorde ik dit debuut pas in het streamingtijdperk.
Dan valt op dat dit veel meer avant-gardistisch is dan zijn vorige werk. Opener Theme leunt met zijn dikke negen minuten, logge ritme en rauwe gitaar op een schema van slechts vier akkoorden, Religion I is spoken word waarin Lydon vertelt wat hij van het onderwerp vindt en in Religion II herhaalt hij dat met zijn groep op gezongen wijze. We zijn al een dik kwartier onderweg als het eerste echte liedje zich aandient: het felle Annalisa heeft een riff, coupletten en refreinen. De tekst handelt over een meisje dat in het nieuws kwam nadat ze met haar epilepsie de verkeerde begeleiding kreeg van een priester. Gezellig is het niet, boos wél.
Op kant 2 volgen drie korte nummers. Eerst stelt Lydon in Public Image zijn nieuwe koers voor, het meest melodieuze nummer van de plaat met prachtig zwevend gitaarwerk van Keith Levene; een stijl die ik herken van later werk bij onder meer Echo & The Bunnymen en U2. Op Low Life meer gitaarwave met de kenmerkende fladderzang van Lydon en Attack klinkt als een nummer uit zijn dagen bij Sex Pistols. Met de bijna acht minuten drumcomputer en andere vrolijke ongein van Fodderstomf sluit de plaat af, hierboven schreven anderen waarom ze dit zo'n heerlijk nummer vinden.
Ik geef 2,5 ster, omdat ik als liefhebber van mooie melodietjes uitga van de pakkende liedjes. Maarrrr... wie dit bekijkt als was het een kunstwerk, bedoeld om te vernieuwen - raken - shockeren - confronteren, zou zomaar veel hoger kunnen uitkomen. Staar je niet blind op de puntenwaarderingen op MuMe en elders, maar laat je oren het werk doen en probeer iets te begrijpen van de bedoelingen van de makers. In ieder geval een monument(je) in de pophistorie, deze First Issue.
Mijn muzikale reis door new wave & co kwam vanaf Subway Sect alias Vic Godard en Tubeway Army en omdat ik het debuut van The Cure al besprak, keer ik nog één keer terug naar het Nederlandse Gruppo Sportivo, dat 1978 qua wave afsluit.
Onder eigen naam John Lydon begint hij Public Image Ltd en als in december '78 debuutelpee Public Image: First Issue verschijnt, weet iedereen bij voorbaat dat hij zéker geen poging zal doen om eerder succes en eerdere muziek te kopiëren.
In die tijd las ik als jonge tiener over punk, maar Hilversum 3 draaide het nauwelijks, afgezien van een enkel programma bij KRO, VARA en VPRO. En bovendien was mijn smaak nog niet gerijpt voor dit soort avondshows. En dus hoorde ik dit debuut pas in het streamingtijdperk.
Dan valt op dat dit veel meer avant-gardistisch is dan zijn vorige werk. Opener Theme leunt met zijn dikke negen minuten, logge ritme en rauwe gitaar op een schema van slechts vier akkoorden, Religion I is spoken word waarin Lydon vertelt wat hij van het onderwerp vindt en in Religion II herhaalt hij dat met zijn groep op gezongen wijze. We zijn al een dik kwartier onderweg als het eerste echte liedje zich aandient: het felle Annalisa heeft een riff, coupletten en refreinen. De tekst handelt over een meisje dat in het nieuws kwam nadat ze met haar epilepsie de verkeerde begeleiding kreeg van een priester. Gezellig is het niet, boos wél.
Op kant 2 volgen drie korte nummers. Eerst stelt Lydon in Public Image zijn nieuwe koers voor, het meest melodieuze nummer van de plaat met prachtig zwevend gitaarwerk van Keith Levene; een stijl die ik herken van later werk bij onder meer Echo & The Bunnymen en U2. Op Low Life meer gitaarwave met de kenmerkende fladderzang van Lydon en Attack klinkt als een nummer uit zijn dagen bij Sex Pistols. Met de bijna acht minuten drumcomputer en andere vrolijke ongein van Fodderstomf sluit de plaat af, hierboven schreven anderen waarom ze dit zo'n heerlijk nummer vinden.
Ik geef 2,5 ster, omdat ik als liefhebber van mooie melodietjes uitga van de pakkende liedjes. Maarrrr... wie dit bekijkt als was het een kunstwerk, bedoeld om te vernieuwen - raken - shockeren - confronteren, zou zomaar veel hoger kunnen uitkomen. Staar je niet blind op de puntenwaarderingen op MuMe en elders, maar laat je oren het werk doen en probeer iets te begrijpen van de bedoelingen van de makers. In ieder geval een monument(je) in de pophistorie, deze First Issue.
Mijn muzikale reis door new wave & co kwam vanaf Subway Sect alias Vic Godard en Tubeway Army en omdat ik het debuut van The Cure al besprak, keer ik nog één keer terug naar het Nederlandse Gruppo Sportivo, dat 1978 qua wave afsluit.
* denotes required fields.
* denotes required fields.