menu

The Cure - Three Imaginary Boys (1979)

mijn stem
3,72 (369)
369 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Fiction

  1. 10:15 Saturday Night (3:41)
  2. Accuracy (2:18)
  3. Grinding Halt (2:49)
  4. Another Day (3:44)
  5. Object (3:03)
  6. Subway Song (2:01)
  7. Foxy Lady (2:29)
  8. Meathook (2:18)
  9. So What (2:37)
  10. Fire in Cairo (3:23)
  11. It's Not You (2:49)
  12. Three Imaginary Boys (3:17)
  13. The Weedy Burton (1:04)
  14. I Want to Be Old [Studio Demo] * (2:37)
  15. I'm Cold [Studio Demo] * (3:22)
  16. Heroin Face [Live at the Rocket] * (2:40)
  17. I Just Need Myself [PSL Studio Demo] * (2:14)
  18. 10:15 Saturday Night [RS Home Demo] * (4:37)
  19. The Cocktail Party [Group Home Demo] * (4:17)
  20. Grinding Halt [Group Home Demo] * (3:32)
  21. Boy's Don't Cry [Chestnut Studio Demo] * (2:45)
  22. It's Not You [Chestnut Studio Demo] * (3:17)
  23. 10:15 Saturday Night [Chestnut Studio Demo] * (3:41)
  24. Fire in Cairo [Chesnut Studio Demo] * (3:42)
  25. Winter [3IB Studio Out-take] * (3:47)
  26. Faded Smiles [A.K.A. I Don't Know) (3IB Studio Out-take] * (2:17)
  27. Play with Me [3IB Studio Out-take] * (3:30)
  28. World War * (2:38)
  29. Boy's Don't Cry * (2:38)
  30. Jumping Someone Else's Train * (2:59)
  31. Subway Song [Live in Nottingham] * (2:28)
  32. Accuracy [Live in Nottingham] * (2:36)
  33. 10:15 Saturday Night [Live in Nottingham] * (4:39)
toon 20 bonustracks
totale tijdsduur: 35:33 (1:39:49)
zoeken in:
avatar van orbit
4,0
Cured schreef:
Iets wordt alleen overgewaardeerd door diegenen die ergens niets mee hebben of dat niveau niet kunnen vinden bij hun favoriete artiest/band .


Volkomen quatschjj natuurlijk, maar dat sla je meestal uit. Als je mijn punt verder niet snapt over het verschil tussen een perfecte gitarist en muziek die goed is en beklijft laat je domme opmerkingen dan achterwege

Cured
Je geeft weer precies aan wat ik zeg.

avatar van orbit
4,0
Premonition schreef:
Dat McGeogh de betere gitarist is, zal niemand betwisten, zeker Uncle Bob zelf niet. Ik vind Smith een benadigd liedjesschrijver en dat komt inderdaad met name op Japanese Whispers naar voren, de meest gedraaide schijf van The Cure in huize Premo. Dit debuut wordt echter weinig gedraaid en dat komt dat ik niet zo van de powerpopliedjes ben die hier op staan, postpunk hoor ik hier niet.


Volgens mij heeft Smith het gehele 17 seconds ook zelf gecomponeerd in zijn ouders' huis en zit zijn brein ook achter de rest van die trilogie en het meeste andere dat volgde in de jaren erna. Japanese Whispers was meer een luchtig tijdverdrijf van Smith volgens mij om te kijken hoe lichtzinnig de mensen The Cure nog zouden trekken.

avatar van orbit
4,0
Cured schreef:
Je geeft weer precies aan wat ik zeg.


Ik kan dat niveau muziek met gemak vinden, maar dat zit hem dus niet in zuivere stem of gitaarcapriolen nee. Mocht je het zo bedoelen.

Premonition schreef:
Dat McGeogh de betere gitarist is, zal niemand betwisten, zeker Uncle Bob zelf niet. Ik vind Smith een benadigd liedjesschrijver en dat komt inderdaad met name op Japanese Whispers naar voren, de meest gedraaide schijf van The Cure in huize Premo. Dit debuut wordt echter weinig gedraaid en dat komt dat ik niet zo van de powerpopliedjes ben die hier op staan, postpunk hoor ik hier niet.


Ik heb - gelukkig - heel weinig verstand van postpunk; voor mij is dat een postbode met een hanekam

Het begrip kwam ik hier voor het eerst tegen en i.t.t. wat voor het voor menigeen betekent, was het voor mij niet de laaiende lichbundel die inzicht bood in de muziekwereld na punk. Terwijl de naam zoiets wel in zich heeft. Postmodernisme is dan voor mij wél een helder begrip.

Toch kun je er moeilijk omheen dat deze manier van muziekmaken - snelle gitaarriffs, vrij basale drum, 'neurotisch' aandoende ritmes - bij meerdfere bands is terug te vinden: Orange Juice, Josef K, XTC etc waarvan de naam en faam toch wel verbreid is en die ook terug te vinden zijn in het standaardwerk van Simon Reynolds over postpunk (Rip it Up and ...)

The Cure heeft daar 'slechts' twee vermeldingen, en een aantal fragmenten wil ik jullie niet onthouden: "Although Goths liked the Cure, their music was closer to Goth-lite: a soft-core version of Joy Division steeped in similar extistentialist sources" .... "translucent-sounding Seventeen Seconds (with its shades of Another Green World Eno" en "The Cure's sound became a dolorous fog on Faith and Pornography (...) laid the foundation for their abiding mega-cult following" - aldus Reynolds op p.429

avatar van Premonition
Ah kijk, neurotisch aandoende ritmes, vandaar dat ik afhaak

Dat lijvige levenswerk van Reynolds staat hier ook in de kast en ik vind dat hij nogal sterk de nadruk legt op de northern "postpunk" van Orange Juice en de Postcard-bands. De donkere postpunk, waar ik een liefhebber van ben, komt er wat bekaaid af.

Premonition schreef:
Ah kijk, neurotisch aandoende ritmes, vandaar dat ik afhaak

Dat lijvige levenswerk van Reynolds staat hier ook in de kast en ik vind dat hij nogal sterk de nadruk legt op de northern "postpunk" van Orange Juice en de Postcard-bands. De donkere postpunk, waar ik een liefhebber van ben, komt er wat bekaaid af.


Ook The Sound - hier alom gewaardeerd - komt er zeer bekaaid af, 1 vermelding slechts, en The Comsat Angels geen enkele, tewijl een band als SPK er twee heeft. Veel hangt dus af van de muziekopvatting blijkt maar weer. Ik vind neurotische ritmes - zoals ook in The Feelies - Crazy Rhythms (1980) - wel fijn

avatar van lennon
3,0
de plaat begint heerlijk, maar heeft wat wisselvallige momenten waardoor mijn aandacht verslapt.

Ik zal m nog wat vaker moeten horen, dan zal dat vast veranderen. Ik ben geen punk liefhebber, en al is dit geen punk te noemen, de invloeden zijn er in sommige tracks zeker wel

Absolute hoogtepunt van het album zit aan het begin: 10:15 Saturday Night

Op zich een vreemde eend in de bijt wanneer je dit vergelijkt met de rest van The Cure hun discografie. Dat betekent echter niet dat dit album mag genegeerd worden. Dit debuut bulkt immers van de sterke nummers die erom smeken om op onbewaakte momenten te worden meegebruld ('Grinding Halt' en 'Fire in Cairo' voldoen bijvoorbeeld perfect). Is het trouwens een zonde om dit als een vrij typisch 1979-album te zien? Er waren destijds wel meerdere albums met een vergelijkbare sound. Al prefereer ik wel deze.

Smith had eigenlijk om het even welk genre kunnen 'uitkiezen'.
Er hadden meerdere The Cures moeten bestaan
Eentje die dichter bij de stijl van het debuut bleef en eentje die The Cure werd zoals we ze leren kennen hebben. Maar hun repertoire in ogenschouw genomen hebben er eigenlijk wel meerdere bands bestaan die 'The Cure' heetten. Dus wat ben ik eigenlijk aan het klagen?

avatar van deric raven
3,5
10:15 Saturday Night is natuurlijk een geweldige opener, maar wat had er meer in gezeten.
De mix bevalt mij totaal niet.
De drum is blikkerig, en ook de gitaar is er niet mooi tussen gestopt, dan weer op de achtergrond, dan weer te veel naar voren toe.
Dit nummer heeft vooral zeggingskracht door de over het algemeen prachtige live opnames.
Hier klinkt het nog echt als een demo die eigenlijk de oefenruimte niet mocht verlaten.
En dan kom je gelijk tot het essentiële punt van Three Imaginary Boys.
Het klinkt teveel als een band die nog in de beginfase verkeerd, en eigenlijk zich nog niet ontwikkeld heeft als volwaardige act.
Maar dat is ook wel de charme van dit album.
Je volgt als het ware The Cure vanaf de beginfase.
Another Day is denk ik wel het meest volmaakte nummer van het debuut, welke qua sfeer ook al duidelijk aansluit op 17 Seconds.
Boys Don’t Cry bezat wel de singles.
Jumping Someone Else’s Train, Killing an Arab en Boys Don’t Cry klinken wel al af.
En toch heb ik minder met dat album, waarschijnlijk ook wel omdat ik de singles al kende van Standing on a Beach, mijn eerste The Cure album.

avatar van zaaf
4,0
Op de plaat (vinyl uiteraard - iets anders was er niet), was geen aanduiding van songtitels of A dan wel B kant. Ik kreeg m op een zonnige dag in 1979 voorgeschoteld in kleding- annex platenzaak Amigos in Haarlem. En kant B (bleek later) was het eerste wat ik te horen kreeg.
Ik was meteen verkocht. Punky, arty, beetje vreemd geproduceerd - de drums vooral - kopen dat ding! En stukgedraaid. Opmaat voor nog veel meer moois, dat weten we nou wel, maar die eerste (en voor mijn gevoel als eerste ) is toch een heel speciale.
Hoewel de A-kant misschien een stukje sterker is, kan ik bij de B-kant dat verraste gevoel het best terughalen.

zaaf: denk het hier gelijkelijk verdeeld is over A en B: 10:15 Saturday Night en Grinding Halt, de faves op A; Fire in Cairo en het uiterst melancholieke Three Imaginary Boys op B. Neem ik So What mee - maar op die titel heeft Miles Davis een ijzersterke claim - valt B hier beter.

Ernstig gemist op dit album werd Killing an Arab. En wij ons maar afvragen welk object op de hoes wie van de Three Imaginary Boys symboliseerde

avatar van TEQUILA SUNRISE
3,5
Deze band was begin jaren 80 verantwoordelijk voor een duidelijke koerswijziging in mijn muzieksmaak.
Hield ik mij eerst bezig met symfonische rock ( Styx/Rush, Supertramp ) & Westcoast ( Eagles/ Fleetwood Mac ), kreeg ik tijdens een busreis naar Italie een cassettebandje in mijn handen gedrukt met daarop het duo Seventeen Seconds& Faith.
Vanaf dat moment was ik om en plaveide The Cure mijn liefde voor new wave muziek ( bands zoals Bunnymen, The Sound, The Smiths enz. volgden later).
Dit debuutalbum is opzienbarend al had ik graag So What & It"s Not You ingewisseld voor Killing An Arab & Jumping Someone Else"s Train, dat is de reden dat ik liever mijn vinylversie van Boys Don"t Cry draai.
10:15 Saturday Night vind ik het hoogtepunt van dit album.
Pas met Seventeen Seconds begon Smith en consorten pas echt te pieken met enkele grandioze albums die daarop volgden zoals Faith, The Head On The Door en natuurlijk hun magnum opus Disintegration.

avatar van Robertus
3,0
TEQUILA SUNRISE schreef:
kreeg ik tijdens een busreis naar Italie een cassettebandje in mijn handen gedrukt met daarop het duo Seventeen Seconds& Faith.


Die persoon die je dat bandje aanreikte zou ik levenslang dankbaar zijn. Een betere introductie tot The Cure bestaat haast niet, denk ik zo.

Three Imaginary Boys is inderdaad duidelijk wat minder en krijgt voor mij nog een voldoende op grond van 10.15, Fire In Cairo en de titelsong.

avatar van TEQUILA SUNRISE
3,5
Ik wil de persoon in kwestie met alle liefde alsnog een knuffel geven, echter heb ik degene nooit meer ontmoet.
Ben nu bezig het gehele oeuvre van de band weer eens opnieuw te beluisteren in chronologische volgorde, vandaag is Seventeen Seconds aan de beurt.

5,0
Misschien sta ik min of meer alleen, maar ik vind dit album nog steeds een van de beste van The Cure. Het heeft een "onderhuids creepy" sfeertje wat ik eigenlijk bij de volgende albums niet meer tegenkom. Daar ligt de sfeer er naar mijn smaak teveel bovenop. Niet dat ik die albums niet mooi vind hoor, maar ondanks dat velen dit een "mooi eerste probeersel" vinden, of zelfs afkraken (zoals zelfs de makers zelf) vind ik het geheel zeer goed gelukt.

Waverick schreef:
Het heeft een "onderhuids creepy" sfeertje wat ik eigenlijk bij de volgende albums niet meer tegenkom.


U bent vertrouwd met Seventeen Seconds en Faith?

5,0
Franck Maudit schreef:
(quote)


U bent vertrouwd met Seventeen Seconds en Faith?


Zeker, maar dat "onderhuidse" is er dan al af. Misschien begrijp je me niet helemaal, maar het "rockt" minder en het "zweeft" meer. SS en F zijn ontegenzeglijk zeer goede albums (lees: meesterwerken), maar het sfeertje van het eerste album kom ik daarna eigenlijk niet meer tegen en dat vind ik jammer. Misschien is het een bepaalde puurheid, een uitstraling die toen nog erg spontaan was en daarna minder.

avatar van zaaf
4,0
daar hadden meer bands in die tijd (eind 70 begin 80) ernstig last van. van jonge honden tot sterren.
dat schept druk en dat neigt dan een thema te worden. ik vind die 'drukloze' albums ook vaak (jaja daar komt ie) preferabel.

5,0
zaaf schreef:
daar hadden meer bands in die tijd (eind 70 begin 80) ernstig last van. van jonge honden tot sterren.
dat schept druk en dat neigt dan een thema te worden. ik vind die 'drukloze' albums ook vaak (jaja daar komt ie) preferabel.


Waar wil je heen

avatar van zaaf
4,0
dat dit een lekker album is. zoals ik 28 juli jl schreef.

5,0
zaaf schreef:
dat dit een lekker album is. zoals ik 28 juli jl schreef.


Ik heb je post van 28 juli 2015 teruggelezen. We zitten blijkbaar op één lijn.

Dit album rockt toch zeker meer dan Seventeen Seconds of Faith (zonder daar iets van af te doen)? Lekker onbezonnen, retro sfeertje, bas en drums harder dan de (schelle) gitaar. Mooie vondst.


avatar van lennon
3,0
Ik vond en vind dit nog steeds het minste Cure albums tot aan de 90s (daarna werd t alleen maar zwakker) maar een 2.5 is toch te weinig. Ik verhoog nu naar 3 met kans op nog een halfje meer. Ook weer zo'n album waar je aan moet wennen.

lennon schreef:
Ik vond en vind dit nog steeds het minste Cure albums tot aan de 90s (daarna werd t alleen maar zwakker) maar een 2.5 is toch te weinig. Ik verhoog nu naar 3 met kans op nog een halfje meer. Ook weer zo'n album waar je aan moet wennen.


Als dit het eerste Cure-album was geweest, dat je - bij verschijning - als lp had opgelegd, had je ongetwijfeld andere uitingen gedaan. Dit is puntiger, hoekig, zelfs punky te noemen in een zeker opzicht. Weet nog heel goed dat we - in een niet nader te noemen, thans niet meer bestaan Utrechts, bruin café - de drie singles van The Cure heel positief beoordeelden en vol spanning wachtten op het eerste album - om vervolgens bij verschijning van dit album erachter te komen dat die singles er geen van alle op stonden. Kochten de meesten alsnog The Cure - Boys Don't Cry (1980)

avatar van lennon
3,0
Dat zal vast een ander gevoel geven....echter was ik pas 6 bij deze release, en dus leerde ik de band pas kennen rond mijn 10e. Toen vond ik t maar rare muziek. Pas 3 jaar later viel t kwartje qua hits... nu ik alles van ze ken en ze waardeer blijft een punk invloed niet iets wat mijn voorkeur heeft. Echter vind ik dit album wel steeds beter worden.

lennon schreef:
Dat zal vast een ander gevoel geven....echter was ik pas 6 bij deze release, en dus leerde ik de band pas kennen rond mijn 10e. Toen vond ik t maar rare muziek. Pas 3 jaar later viel t kwartje qua hits... nu ik alles van ze ken en ze waardeer blijft een punk invloed niet iets wat mijn voorkeur heeft. Echter vind ik dit album wel steeds beter worden.


Dit open, puntige, skeletachtige geluid - in ECM-vorm terug te vinden op Seventeen Seconds - stierf een tragische dood op het volkomen dichtgeplamuurde, barokke Pornography.

avatar van lennon
3,0
Nou... die vind ik een stuk spectaculairder moet ik je bekennen

avatar van deric raven
3,5
Pornography was het eerste adult album van The Cure.
Three Imaginary Boys was zoals de hoes al aangeeft Arbeidsvitamine muziek voor eenzame huisvrouwen.

lennon schreef:
Nou... die vind ik een stuk spectaculairder moet ik je bekennen


Dat album 'trekt' heel wat lieden hier: kinderhand, gauw gevuld!

Toen die zang van Smith steeds meer ging evolueren richting "mama ik heb in mijn broek gepiest, kom me helpen" was ik er klaar mee - ben een groot voorstander van zelfredzaamheid

Persoonlijk heb ik ook meer met eerzame huisvrouwen dan met pornogluurders - komt dit weer boven:
De Vieze Man - Huurt een pornovideo - YouTube

avatar van lennon
3,0
Haha.. ieder zijn voorkeur he

lennon schreef:
Haha.. ieder zijn voorkeur he


Omdat jij 't bent, nog een fillempje, check vanaf 7:35

THE CURE Apeldoorn, Netherlands 18 Jul 1980 FULL CONCERT - YouTube

avatar van musician
4,5
Hier nog niet gestemd, maar ben ook een groot liefhebber van vooral de eerste albums van The Cure.
Persoonlijk draai ik dan nog het liefst de als verzamelaar bekend staande Boys don't cry (1980).

Na Seventeen Seconds, een grandioos vervolg, viel The Cure voor mij daarna behoorlijk terug om met Kiss me Kiss me Kiss me eindelijk weer met een album van allure te komen.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:50 uur

geplaatst: vandaag om 04:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.