The Cure - Three Imaginary Boys (1979)

Haha.. ieder zijn voorkeur he

Omdat jij 't bent, nog een fillempje, check vanaf 7:35

THE CURE Apeldoorn, Netherlands 18 Jul 1980 FULL CONCERT - YouTube

Hier nog niet gestemd, maar ben ook een groot liefhebber van vooral de eerste albums van The Cure.
Persoonlijk draai ik dan nog het liefst de als verzamelaar bekend staande Boys don't cry (1980).

Na Seventeen Seconds, een grandioos vervolg, viel The Cure voor mij daarna behoorlijk terug om met Kiss me Kiss me Kiss me eindelijk weer met een album van allure te komen.

10:15 Saturday Night en Fire in Cairo zijn niet alleen de mijlpalen van dit fraaie debuutalbum van deze toonaangevende band maar ook van hun hele bijzonder indrukwekkende oeuvre.

Op de debuutplaat laat The Cure een eigen geluid horen, maar heel consistent vind ik het album niet. '10:15 Saturday Night' was al een goed B-kantje van de debuutsingle 'Killing An Arab'. 'Fire In Cairo', 'Another Day', 'Grinding Halt' en de titelsong zijn geslaagd. De rest vind ik eerlijk gezegd een stuk minder. Het eerder genoemde 'Killing An Arab' en de later in 1979 verschenen singles 'Boys Don't Cry' en 'Jumping Someone Else's Train' konden mij meer bekoren.

Het oorspronkelijke album is wel OK. De meeste bonustracks hoeven niet zo van mij. Al was het maar vanwege de geluidskwaliteit. Ik zie er zo geen toegevoegde waarde in. Ik vergelijk het maar met sommige concertopnames op je telefoon. Die zijn ook vaak niet best. Maar ieder zijn ding. 3*.
Opvolger Seventeen Seconds vond ik destijds een heel stuk beter.

Bijzonder dat dit album in de Oor jaarlijst 1979 op een gedeelde laatste plaats staat (34). De lijst was dat jaar korter omdat ieder slechts 10 albums punten kon geven ipv 20.

Interessant debuut waar sterk materiaal (10:15 Satuerday Night, Grinding Halt) wordt afgewisseld met vrij belabberde tracks (een verschrikkelijke Hendrix-cover of Meathook). Ik begrijp dat de platenmaatschappij zelf de regie had van welke songs er op het album verschenen en ben zodoende best benieuwd wat een directors-cut van deze plaat had opgeleverd. Nu is het chaotische/rammelige new wave/post punk met nihilistische structuren en dito teksten. Nog niets om echt over naar huis te schrijven, maar ik merkte dat ik bij bepaalde songs al moest denken aan bands als Kaiser Chiefs of Smashing Pumpkins. En de algemene sound heeft zeker al een aantrekkingskracht. Nu maar hopen dat de composities voor de komende albums ook beter zullen worden.

Ik was 18 toen dit album album uit kwam met die "gekke" hoes.
Het was sowieso een spannende tijd omdat er vrijwel wekelijks een nieuwe " punk / new wave sensatie " uitkwam.
Dit album is altijd wel geliefd gebleven ondanks een minder nummer hier en daar en dat rammelige heeft daar zeker aan bij gedragen.

The Cure was hier nog wat zoekende al was de potentie er zeker. Het volgende album wat een jaar later verscheen was, compositorisch, een gigantische stap vooruit. Wonderbaarlijk.

Oh en lennert ik neem aan dat je Foxy Lady bedoelt en niet Meathook.

Nee, 'vrij belabberde tracks' slaat op nummers als Foxy Lady (de cover) of Meathook

lennert Excuses! Niet goed gelezen.

Destijds was het een (goede) gewoonte om singles niet op een album te zetten; voorbeelden: Virginia Plain (Roxy Music), Transmission (Joy Division) en ook voor The Cure werd die gewoonte gehanteerd voor dit album; uitzondering dus het titelnummer.

Van de hoes werd wel gezegd dat elke object voor één van de groepsleden zou staan
Het aardige is evenwel dat de drie singles die niet op dit album staan - maar wél het album 'omringen' en uit dezelfde opnamesessie stammen - terug te vinden zijn op The Cure - Boys Don't Cry (1980) een album dat destijds voor de lancering in de US werd samengesteld en aanvankelijk alleen als importalbum in Europa verkrijgbaar was - later wijzigde dat. Dat album bevatte naast die singles 6 tracks van dit album en zou waarschijnlijk een beter debuutalbum zijn geweest.

Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik met dit debuut aan moet. Op zich hoor ik echt wel interessante dingen en zijn er genoeg momenten waarop je kan horen dat hier prima muzikanten aan het werk zijn maar ook lijkt het soms een stel talentloze pubers. Ik hoor wel de elementen die ik zou koppelen aan het weinige dat ik van The Cure al ken en het punkgeluid kan ik wel waarderen. Zo opent de plaat best lekker en mag de titeltrack er zeker wezen. Maar waar Jimi Hendrix het lynchen van Foxy Lady aan te danken heeft, is me een raadsel. Lost van de soms wanstaltige vertoningen vind ik het debuut sowieso vrij rammelig en onlogisch. Daar zit een zekere charme in, maar het doet de band hier geen goed.

Ach een stukje baldadigheid (was een sound check) nota bene gezongen door de bassist van dienst en was nooit bedoeld voor het album.
Iemand vond het achteraf toch leuk genoeg om het op het album te zetten, tja het was toen wel het tijdperk vd punk

Heel aardige debuutplaat, doet me bij vlagen aan de beginperiode van The Police en The Clash denken, maar uiteraard heeft The Cure een heel eigen geluid. Kun je voor een leuke prijs aanschaffen. Een aanrader voor liefhebber van deze wereldband. De plaat is niet altijd even goed, soms wat saai en onevenwichtig, maar verder gewoon leuk.

Die bassist was trouwens Michael Dempsey, die alleen op de eerste LP meespeelde (en er bij slechts een enkel optreden bij was, zoals op Newpop Rotterdam in sept. 1979, zie The Cure - 10:15 Saturday Night (live, sept 1979, New Pop Festival, Rotterdam) - YouTube).
Ik herinner me dat iedereen vooral van hem onder de indruk was bij dat concert, helaas (voor The Cure) is hij kort daarna naar The Associates vertrokken.

Rommelig album met een aantal hoogtepunten, maar ook nummers die voor mij niet hadden gehoeven.
De nummers "10:15 Saturday Night", "Three Imaginary Boys" en "Accuracy" springen er voor mij uit in positieve zin.

'Grinding Halt'? 'Fire in Cairo'?

'Grinding Halt'? 'Fire in Cairo'? [/quote]

Zijn zeker geen verkeerde nummers, maar ik vind ze net wat minder dan de nummers die ik in mijn vorige post weergaf.

Ik snap het, ieder zijn smaak natuurlijk.

Mijn probleem met dit album is dat de mindere nummers zo zwaar door de ondergrens gaan dat het volledig beluisteren geen aangename ervaring is. Een ep'tje met een zestal nummers was prima geweest als voorbode op wat hierna komen zou.

Helemaal eens!!

Ik kan mij daar wel in vinden.

Boys Don't Cry was het oudste album van The Cure dat ik leerde kennen, dankzij de fonotheek in het dorp. Ik wist niet dat dat eigenlijk een heruitgave van dit Three Imaginary Boys was, de eigenlijke debuutplaat van The Cure.
De groep is hier nog in de beginfase, met een hoes die frontman Robert Smith nooit zou hebben uitgekozen. Sterker nog, naar aanleiding van deze lamp-met-koelkast-met-stofzuiger zorgde hij ervoor dat het artwork nooit meer uit handen zou worden gegeven.
Onlangs kwam ik deze bij toeval op cd tegen, met bovendien een tweede cd met 20 bonussen, de editie uit 2012. Wist niet eens dat deze bestond en aarzelde niet. Lang leve platenzaken!

De melancholie waar ik zo van houd klinkt op Another Day, Fire in Cairo en Three Imaginary Boys, voorlopers van de navolgende albums Seventeen Seconds en Faith. Maar vooral klinkt muziek die hoorbaar uit punk voortkwam zoals in het felle It's Not You, al is dat meestal zonder scheurend gitaartje. Ontegenzeglijk is het talent van Smith te horen, ook als de toen nog jongens Jimi Hendrix' Foxy Lady bijna onherkenbaar omvormen naar een passend Curejasje.

Cd2 heeft als titel Rarities 1977-1977. Soms is het grappig, soms interessant, soms sterk of dan weer niet. Een vermakelijk schijfje: thuis- en studiodemo's, nummers die afvielen voor het debuut en drie liveversies.
Pure punk klinkt op Heroin Face en I Just Need Myself; voor het eerst dat ik die ruwe geluiden bij de groep hoor. Verder onder meer een vermakelijke oerversie van 10:15 Saturday Night (later op de cd nog eens twee versies van het lied) en de nummers die op de elpee Boys Don't Cry nieuw waren.

In het cd-boekje een biografie rond dit debuut met enkele foto's, waarop de mannen (naast Smith Lol Tolhurst en Michael Dempsey) nog lange haren hebben in de stijl van de jaren '70, geheel anders dan het gothic imago met lippenstift waarmee de groep later in de jaren '80 naar buiten trad.

Een meer dan aardig debuut en de bonus-cd maakt het alleen maar leuker.

Elke band moet ergens beginnen. The Cure begon hier (of eigenlijk al iets eerder). Hoekige postpunk met eenvoudige muziek, maar toch al volwassen teksten.
Robert Smith, tegen wil en dank ooit zanger geworden, heeft al zijn vaste snerpstem, en de muziek is in elk geval anders dan van tijdgenoten. Gelukkig experimenteerden ze nog verder, want het grote goud dat ze in zich hadden, dat Smith in zich had, was nog niet gedolven.

Als op 8 mei 1979 debuutalbum Three Imaginary Boys van The Cure verschijnt, is Robert Smith niet te spreken over de volgorde van de albumtracks op de plaat. Sterker nog, er staan zelfs nummers op, die hij liever helemaal niet op Three Imaginary Boys terugziet. Zo is de flauwe door bassist Michael Dempsey gezongen rommelige Jimi Hendrix cover van Foxy Lady niet meer dan een grappig demo geintje, en wil Robert Smith Object en World War ook het liefste vergeten. Zelfs het instrumentale The Weedy Burton niemendalletje wat Three Imaginary Boys afsluit heeft geen toevoegende waarde, en mag je zo snel mogelijk vergeten.

De herinnering aan Three Imaginary Boys roept bij de zanger nog steeds vooral een aversie op. Het vertrouwen in producer Chris Parry is behoorlijk geschonden, zodanig zelfs dat Robert Smith in het vervolg het heft in eigen handen houdt. Een meesterzet, een bepalende factor die van grote invloed op het latere The Cure geluid is. Zelf vind ik de voor de internationale markt uitgebrachte sterke verzamelaar Boys Don’t Cry stukken beter, vooral vanwege de aanwezigheid van songs als het latere opnieuw uitgebrachte Boys Don’t Cry, het vluchtige Jumping Someone Else's Train en het tegenwoordig in Killing Another omgedoopte Killing An Arab, toch wel de heuse vroegere klassiekers van The Cure. Deze singles ontbreken helaas op Three Imaginary Boys.

Maar goed, laat ik mij vooral op Three Imaginary Boys, waar The Cure zeker nog niet als een volgroeide band klinkt. Een breed contrast met het superieure Seventeen Seconds, de opvolger waarmee ze met publieksfavoriet A Forest zichzelf definitief op de kaart zetten. Robert Smith zingt op Three Imaginary Boys nog erg schel, en eerlijk gezegd is hij hier nog maar een middelmatige jeugdige punkzanger, die al snel forse stappen vooruit zet. Ondanks dat ontevreden schoolvriend Michael Dempsey een prima bassist is, ontstaat de definitieve The Cure magie pas als Simon Gallup hem vervangt. Na de Jumping Someone Else’s Train single komt een einde aan zijn verhaal, al maakt Michael Dempsey vervolgens een goede geslaagde doorstart bij The Associates en The Lotus Eaters.

Three Imaginary Boys, de fantasierijke dagdroom van drie vrienden, die hun onzekere toekomst uitstippelen. Het staat voor het onverwoestbare Robert Smith, Michael Dempsey en Lol Tolhurst fundament, een amicale eenheid, een meestertrio, waarbij echter al tijdens het studioproces scheuren en barsten ontstaan. Robert Smith laat die harde artiestenbestaan kanten tijdens de titeltrack in zijn gitaarspel gelden. Om The Cure verder te ontwikkelen, moet je offers brengen. Deze onderliggende zwarte gedachte zal gedurende de hele The Cure carrière terugkomen.

Ondanks dat ik weinig met Dire Straits opheb, vind ik Private Investigations wel geniaal. Thematisch borduurt de track echter sterk op het drie jaar eerder verschenen 10:15 Saturday Night van The Cure voort. Ook hier maken ze amper van zanglijnen gebruik en benutten de kracht om de stilte op het juiste moment daadkrachtig te doorbreken. Beide bijna ziekelijke crime passionnel songs, waar Dire Straits wat romantiek aan toevoegt. The Cure elimineert juist die romantiek, waardoor er vooral wantrouwen en haatgevoelens overblijven. The Cure in topvorm, en hier is die herkenbaarheid wel al aanwezig. Zeker in het minimalistische gitaarintro van Robert Smith, die deze sfeerschets vervolgens bepalend in Seventeen Seconds reproduceert. Simon Gallup pakt daar die basis van Michael Dempsey op, en maakt er zijn handelsmerk van. De geschoolde bassolo van Michael Dempsey definieert 10:15 Saturday Night, al kiest hij verder wel voor een minimalistische aanpak.

Het is dezelfde ongemakkelijke ijzige stilte die je op een andere wijze in Accuracy ervaart. Twee geliefdes zitten zwijgend tegenover elkaar en niemand durft het gesprek om de doodlopende relatie te beëindigen op gang te brengen. Accuracy is de wals van een zinkend schip. Het klotst alle kanten op. It's Not You is de uitbarsting die hier op volgt, al stelt hij dat vervelende moment wel bijna tot het einde van Three Imaginary Boys uit. Het gehate Object is tevens tot dit mindere drieluik te herleiden. Het relatie onvriendelijke Object is een gefrustreerde punkuitspatting, waar Robert Smith zijn walging later van uitspreekt. Hij heeft totaal niks met Object, al is het begrijpelijk dat hij zich hier van zijn meest duistere kant laat zien. Zelf heb ik de meeste moeite met de kinderlijke zang. Zou hij Object later met volwassen stemgeluid uitvoeren, dan heeft Object zeker recht van spreken. Ik heb dus wel een zwak voor Object.

Het Accuracy akkoordenschema is in de verte wel tot A Forest te herleiden, al wordt Accuracy speels en luchtig gespeelt. Hier camoufleren ze de onderliggende problematiek. Dan is de uptempo paniekerige punk ska van verlatingsangst track Grinding Halt stukken doeltreffender. Als kind zijnde haalde ik Robert Smith en Terry Hall van The Specials ook door elkaar. En door een nummer als Grinding Halt valt dat wel op zijn plek. Zeker als Terry Hall vervolgens bij Fun Boy Three ook nog eens bijna het identieke kapsel als Robert Smith heeft. Bijzaken, maar wel leuke bijzaken.

Another Day verlangt naar de koude gure najaar dagen. Dat Robert Smith gevoelig voor stemmingswisselingen is, is algemeen bekend. Seizoenswisselingen spelen hier sterk op in. De frontman heeft meer met de deprimerende wintertriestheid dan de manische lentevreugde. Deze Oosterse wazige Another Day mystiek hoor je tevens in het latere werk terug. Er zitten de nodige prille in ontwikkeling zijnde zaadjes in Three Imaginary Boys, de plantjes zijn nog te jong om vruchtbaar van te oogsten. In het zweverige Another Day is de scheidingslijn tussen optimisme en neerslachtigheid onduidelijk en onzichtbaar. Het landschap is volledig grijs, het is de vraag of bruin of juist groen de perfecte kleur is om deze in te kleuren, of het gewoon grijs moet blijven.

Het jazzy met prachtig door Robert Smith op harmonica geblazen Subway Song is de tegenhanger van 10:15 Saturday Night. Wacht in 10:15 Saturday Night de onwetende partner nog op zijn vrouw, en verdenkt hij haar van ontrouw. Subway Song is de verklaarbare verschrikkelijke opsomming van haar plotselinge afwezigheid. Het beklemmende angstige Subway Song gaat over een gestalkte vrouw, die op het laatste moment in alle duisternis vermoord wordt. De doodskreet wordt in eerste instantie op de Boys Don’t Cry verzamelaar weggelaten. Jammer, want dit schrikeffect maakt Subway Song juist sterker. De band Suicide past een soortgelijk effect al eerder in het Frankie Teardrop nummer toe. Bij latere versies is deze gelukkig wel aanwezig.

Het komische jazzy Meathook brengt je op een dwaalspoor. Gaat dit over een bloeddorstige slager, de vrouw als lustobject of liefdesverdriet. Volgens Robert Smith is het echter een reactie op het feit dat de producer klaagt over het ontbreken van een catchy hookline in dit nummer. De zwakte van Three Imaginary Boys zit hem dus vooral bij Foxy Lady en Meathook, al kan ik die laatste tegenwoordig stukken beter verdragen. In het onbenullige So What is Robert Smith het opnameproces zat, en uit zijn vermoeidheid door behoorlijk beschonken demonstratief anarchistisch de tekst op een suikerzakje voor te lezen en daar een eigen draai aan te geven. The Cure loopt hierdoor echter wel het risico dat de luisteraar vervolgens de plaat afzet.

Zonde, want dan loop je wel een van de hoogtepunten van Three Imaginary Boys mis. De melancholische licht politieke Fire In Cairo punkrock blues song is een blauwdruk van de verzegelde The Cure stempel. Robert Smith verwijst hier tevens naar de rellen in 1952 in de Egyptische hoofdstad, waar een aanslag op de Britse bemoeienis gepleegd wordt, verschillende dodelijke slachtoffers vallen en vele toonaangevende gebouwen verwoest worden. Voor Robert Smith staat Fire In Cairo echter gelijk aan een opwindende seksdroom en is de uitbarsting een synoniem voor de ejaculatie. Three Imaginary Boys is kinderschoenen postpunk. Dat The Cure vervolgens al snel tot pioniers van dit genre uitgroeien, verwacht je dan nog niet.

Ook al hebben velen (en zelfs Robert zelf) hier kritiek op, ik vind het nog steeds een mooi album en ik koester het ook. Het pure, rauwe en onzekere komt in de albums hierna niet meer terug, en dat vind ik jammer.