Deftones - Ohms (2020)

Genesis is een prima track natuurlijk, maar komt wat mij betreft niet in de buurt van Rosemary.

Stereogum: 'It sounds like a Deftones record, buddy. Do you like “Minerva” and “Hole In The Earth” and “Around The Fur”? Then you’re in good shape.'

Ik riep drie keer ja, maar gelukkig is het al bijna vrijdag.

Op elke site of bij de youtube comments lees je dat deze Ohms de liefdesbaby zou zijn van Saturday Night Wrist/Koi No Yokan /Self-titled.
Gewoon hetgene ze al 8 albums doen dus : loeihard, melodieus en gevoelig zijn

Ik ben zo klaar voor deze na de 2 singles te horen.

Oei....
Vandaag helemaal beluisterd en mijn eerste indruk is: teleurstellend...
This link is dead en Radiant city springen er positief bovenuit. Maar de rest klinkt inwisselbaar.

Maar zoals gezegd is dit pas een eerste indruk.

Stereogum schreef:


Laat ik dat nou net de twee meest verschrikkelijke Deftones songs vinden.

lol, Minerva is een van hun beste nummers, Hole in the Earth is niet bijzonder, dat dan weer wel.

'Hole in the Earth' tho.

Deftones: “Even in our worst moments, we persevere”.

Klinkt erg fijn, alweer. De recensies zijn lovend.

Alleen Headless nog niet kunnen luisteren maar op eerste gehoor inderdaad erg fijn album. Pompeji is sowieso al kneitergoed.

Die intro van Radiant City, kleine ode/verbastering van:

Motörhead - Ace Of Spades (Official Video) - YouTube

?

Zo deze klinkt weer erg fijn. ligt in het verlengde van Gore en er is weer veel te ontdekken (zoals zeemeeuwen).

Moet zeggen dat na meerdere luisterbeurten hier en daar kwartjes beginnen te vallen.

Ja, hij is weer fijn hoor. Alleen The Spell of Mathemetics doet me (nog) niet zo veel, maar vooral heel kant B is echt genieten. Met Pompeji als voorlopige uitschieter.

Gewacht met luisteren tot ik vanavond rustig de plaat op kon leggen. Eerste indruk is erg positief.

Niet alles doet me op het eerste gehoor even veel, maar ik ben na de eerste luisterbeurt vooral gefascineerd door de variatie en de gewaagde melodieën die het weer typisch Deftones maken.

De synthesizers geven het midden van het album een heerlijke Blade Runner of Twin Peaks achtige sfeer, en laten dat nou net sferen zijn waar ik enorm van houdt.

Ook met het beukwerk zit het goed. Met ‘This Link Is Dead’ bereikte de plaat voor mijn gevoel haar dramatische hoogtepunt, daar gingen de haren flink overeind staan.

Ze snijden weer recht door me heen.

Geweldige albumopener: Genesis. Ik voel me weer 25.

Ze zijn terug hoor
Wat een sound. Alles wat ik op Gore miste is terug bij deze Ohms. Een teringvette productie, snijdende vocalen en machtige Riffs. This is link is dead en Radiant city springen er echt uit nu.
En Genesis en Ohms zijn echt schitterend gekozen als albumopener en afsluiter.

4* voor nu en dit is letterlijk luisterbeurt nr1.
Ik voel dat hier enorm veel groeipotentieel inzit.
Deftones❤️

Had deze even laten liggen tot vanavond omdat ik al iets hoopte, maar man wat was ik hier aan toe. Herkenbare gebruikersteksten van Lachende derde Ik voel me weer 25 en het hele bericht hiervoor van Ernie. Enthousiasme ten top!! Was ze tijdje uit het oog verloren na roerende einde jaren 90 en begin jaren 00, maar had ze recentelijk weer volop in the picture door de metal top 100 van trebremmit en toen kwam deze uit de hemel vallen, kom na de eerste luisterbeurt superlatieven tekort, zal niet gelijk met de perfect 5 strooien maar is voor nu zeker mijn 4,5 sterren waard en dan ben ik het met aantal anderen eens dat er nog groei in zit. Ik vind Urantia erg lekker en Error is zeker geen foutje. Op This link is dead wordt de keel weer maximaal binnenstebuiten gekeerd. Radiant city is mijn tweede favoriet met Urantia. Wat mij betreft zijn Deftones weer terug van weg geweest. Ik ga voldaan naar bed.

Niet zo goed als hun meesterwerk KNY maar dit album heeft waarschijnlijk meer luisterbeurten nodig voordat dit me volledig grijpt.

Kijk, nog iemand die KNY ook zo hoog heeft zitten.

Mijn favorieten zijn White Pony, Saturday Night Wrist (zwáár onderschat vind ik) en Koi No Yokan. Ik hoor alle drie veel terug in dit album, en het lijkt inderdaad een album te zijn dat een aantal luisterbeurten nodig heeft voordat het kwartje valt. Bij mij is de ervaring dat dat meestal de blijvertjes zijn.. ik denk dat ik uiteindelijk niet onder de 4* ga uitkomen.

Opvallend om te zien hoe waanzinnig enthousiast iedereen was over deze plaat na één dag. Ik moet zeggen dat ik echt even moest opwarmen met Ohms. De eerste luisterbeurt ging eigenlijk redelijk langs mij heen, maar nu begint de boel te vallen. Qua sound hoor je van allerlei Deftones-albums wat, maar vooral de self-titled, Saturday Night Wrist en Koi No Yokan. Dit is misschien wel de subtielste Deftones-plaat tot nu toe, die wellicht niet qua dynamiek zo uitgesproken is als andere albums van ze, maar heel erg gebalanceerd is. Het meest opvallende is de grote rol voor Frank Delgado, die prachtige dystopiaanse Blade Runner-achtige synthtapijten neerlegt en zijn beste bijdrages ooit levert. Daar waar Delgado vaak meer de man was voor bepaalde details, is hij hier volop aanwezig.

Ook Sergio Vega krijgt meer ruimte met zijn baspartijen en vult soms erg ingenieus het middengebied in, want Stephen Carpenter speelt nu zelfs met een negensnarige gitaar en kan zo mogelijk nog lager dan voorheen. Toch is Carpenter zich duidelijk bewust van de mogelijkheden van negen snaren en krijgen we natuurlijk wat lompe riffs te horen, maar vooral veel wonderschone weidse shoegazende muren waar Chino Moreno weer kenmerkend dromerig over heen galmt. Abe Cunningham zorgt ook weer voor een enorm deinende groove waar je als luisteraar bijna in kunt gaan liggen. Het geheel ademt, ook door Terry Date's productie. De titeltrack is een fenomenale afsluiter die nog beter werkt in het geheel.

Ik heb het gevoel dat deze alleen maar beter gaat worden per luisterbeurt, daarom ook nog geen beoordeling. Toch kan ik nu al concluderen dat Ohms is gewoon de negende ijzersterke plaat op rij is voor Deftones, een prestatie van jewelste.

Ik weet nog heel goed dat ik destijds bijna letterlijk omver werd geblazen door Around the Fur. Echt een steengoed album. Opvolger White Pony kent ook een aantal ijzersterke tracks. Het self titled album is ook nog steeds een favoriet van me. Daarna vond ik het niet zo heel spannend meer wat de heren uitbrachten. Met Koi No Yokan als positieve uitzondering.

De nummers Ohms en Genesis vond ik niet bepaald veelbelovend klinken maar ik besloot het album toch een kans te geven. En het moet gezegd: het bevalt me prima. Urantia viel me al gelijk ten positieve op. This Link is Dead is zelfs verslavend. Het kwartje van Radiant City lijkt intussen ook gevallen. Wat mij bij dit album opvalt is de diverse sound die ten gehore wordt gebracht. Fraaie soundscapes. En een Chino die erg goed bij stem is. Deftones toont nog steeds urgentie.

Deftones is altijd een beetje de band geweest die puur rock met het hoofd maar zonder het hart speelt. Het album around the fur vind ik nog gaan maar deze haalt de voldoende niet. Allemaal erg vlak klinkende nummers. Erg inwisselbaar. De combi dream rock met het harde werkt in deze ook niet, moeten even kijken naar hoe de smashing pumpkins dat doen (deden)

Lol. Deftones die niet met het hart speelt. Als er wel iets bij deze band van toepassing is..

Ik voel dat totaal niet, maargoed meningen he

De zangstijl van Chino Moreno is juist vol gevoel, het lijkt me ook onmogelijk om zo te zingen zonder emotie.
Of ben je aan het trollen?

Dit is Deftones pur sang. Luid, bruut en furieus, maar tegelijk ook wijds, melodieus, gevoelig, hoopvol en mysterieus. Visceraal en cerebraal, en inderdaad met een teringvette productie die de muziek warm doet klinken. Ik vind het een mooi constant album dat ik graag van begin tot eind opzet (altijd een goed teken). Het kan verbeelding zijn, maar het lijkt alsof dit album met veel plezier is gemaakt. Alle bandleden hoor je in ieder geval duidelijk terug en dat komt de muziek ten goede: een rijk en zeer geslaagd album vol zwaar bemmende riffs die je meteen nog een keer wilt horen. Kortom helemaal tickety-boo. Beste album van het jaar wat mij betreft.

Nope ben niet aan het trollen. Maar als luisteraar kun je toch een ander gevoel hebben bij deze muziek? het zou pas saai worden als we allemaal hetzelfde vinden. Ik vind het juist gevoelloos overkomen deze nummers, dat jullie het niet zo vinden is ook prima toch?

Zulke open deuren berichten heeft niemand wat aan.
Leg dan eens uit waarom je met zo'n boute stelling komt.



Je brengt het als een feit, terwijl volgens mij niemand zich hier in herkent. Ik ben wel benieuwd wat dan zo klinisch aan deze muziek is, en wat Chino nog meer moet doen om gevoellig over te komen. Als je het te emo zou vinden kon ik het nog begrijpen, maar dit niet.