Deftones - Ohms (2020)

Ik zal voortaan ik VIND erbij zetten, zo wel goed? En gevoel kun je niet altijd uitleggen. Voor mij komt dit gewoon gevoelloos over doordat ik dit zo hoor. Zit geen reden qua stem of iets aan vast. Maar zoals wel vaker op Mume word negatieve feedback, zelfs met uitleg zoals nu niet gewaardeerd. Fijne dag

Wat. Een. Band. Ze willen maar geen slecht album maken, hé?

@Thekillers87327

Deftones staat bij vriend en vijand bekend om het gevoel dat de zanger aan de muziek toevoegt. Dit album is daarop geen uitzondering. Als je bij Led Zeppelin de bewering zou plaatsen dat John Bonham maar een oppervlakkige drummer was dan kun je ook verwachten dat de fans om een onderbouwing vragen. Zelfde geldt voor "Er zit geen sfeer in de muziek van Lana del Rey" en "Jimi Hendrickx kon nauwelijks gitaar spelen".

Jouw opmerking dat de songs "vlak klinkend" zijn, vind ik eveneens non-sense. De dynamiek is - zoals op elk Deftones album - enorm. Ook dat is iets waar ze om bekend staan. Ik twijfel of je wel naar Deftones hebt zitten luisteren.

Ik snap het ook niet.

Meningen kunnen niet meer. Ik snap het, zal voortaan zeggen wat ik er NIET van vind maar hoe deftones gevonden moet worden, prima.

Nou snap ik het weer. Goed zo, jij komt er wel.

Thekillers87327 - maar iets serieuzer dan: MuMe is er uiteraard om een mening te ventileren, maar minstens zo belangrijk is het dat je hier kan (verder) discussiëren. De voorgaande users maakten terecht en prima duidelijk dat Deftones een band is die big on gevoel is. Ze probeerden enkel van jou te begrijpen waarom jij dat niet vindt, of dat je misschien toch op iets ander doelde...?

Ik ben in elk geval nog steeds benieuwd.

Je gevoel kun je toch niet perse uitleggen aan de hand van een voorbeeld? Het is een smaak dingetje. Deze muziek komt op mij totaal niet gevoelig over, puur omdat ik het zo hoor. Daar hoef en kan ik geen reden voor geven. Het komt zo bij me binnen, snap je t nu?

Je hoeft niks, maar zo ga ik het niet snappen natuurlijk. En prima als je het verder niet wilt toelichten, dat kan ook op MuMe.

Kerel, dat de plaat je niet bevalt kan, maar ga dit soort onzin gewoon niet verkondigen. Hoe kun jij bepalen dat ze ''zonder hart'' spelen? Als er één rock/metalzanger is die zich met hart en ziel in tracks stort is het Chino Moreno wel. Ik voel echt een emotionele connectie als ik naar Deftones luister, de muziek neemt me mee.



Nee, je leert dat meningen die als niet te betwisten statements worden geformuleerd backfiren. Trek er lering uit zou ik zeggen.



Dit is natuurlijk wel een mening, maar als er één band is die de Siamese Dream-sound heeft gepakt en er iets eigens mee heeft gedaan is het Deftones wel.

Nee ik had puur gewoon Ik vind ervoor moeten zetten ipv is een band die..
Dat is mn enige fout, voorderest niets

Je gaat helemaal nergens op in, dat is heel vervelend. Als je nou eens reageerde op wat sommigen inbrengen, maar het enige wat je doet is in de slachtofferrol kruipen.

Lees deze maar..

Om Chino Moreno te citeren: "That shit means nothin" en "You're on your own".

Eerste luisterbeurten erop zitten en ik begin op een vier. Gore begon voor mij ook op 4* maar dit is een 3,5 geworden.

Ik werd de eerste luisterbeurt omver geblazen, want elke track heeft wel iets unieks. Ik heb nog geen slechte track kunnen ontdekken. Ik was als single geen fan van Ohms, maar hier valt dit nummer opeens heerlijk op als afsluiter.

Als minpunt kan heb ik nu het gevoel dat Chino vlak is en ik kan er nog niet achter komen waarom, want normaal vind ik hem 1 van de beste zangers. Misschien is het omdat de band opvallend goed is op deze plaat. De bas en keys vallen op de juiste plekken op, de drums zijn fenomenaal, en het gitaarwerk is ook van het bovenste niveau. Chino zit niet op top niveau en valt minder op naar mijn idee. De nummer hebben ook minder het dromerige waar Chino zo goed in is, maar meer het agressieve waar de band zo goed in is. Zo denk ik er nu in ieder geval over, maar dit kan nog veranderen.

Misschien wordt Thekillers87327 hier wat te hard aangepakt in deze discussie. Ik kan zeker begrijpen dat er zijn Die dit emotieloos vinden, en dat is een gevoel dat je niet altijd volledig onder woorden kunt brengen, zeker als iedereen je dood slaat met dooddoeners als ‘deftones is een en al gevoel.’

Maar ik geniet zeer van dit album. Een jungle is het bij momenten, of noem het ‘steeds net niet verdrinken’. Ik moest weer denken aan mijn eerste luisterbeurten van de nieuwe Daughters vorig jaar. Chino vind ik hier en daar te schreeuwerig maar goed. Er is een torenhoge favoriet en toevalligerwijs heeft die ook de beste titel: The Spell of Mathematics. Het begint plankgas en verzwelgt maar neemt de tijd om diezelfde razernij te laten sudderen en kalmeren in de tweede helft van het nummer. Het nummer blijft dreigend maar kent twee fases die zo voortreffelijk op elkaar aansluiten. Beste Deftones nummer ooit voor mij, voorlopig althans. Ceremony is ook zo’n ongelofelijk beest om te tackelen. Pompeji kiest er ook net als the spell of maths voor om met een dreigende vlam uit te doven, en het is een kant van deftones Die ik nog niet kende ( ben dan ook geen grote kenner eigenlijk).

Er is nog wat dat ik moet verteren maar zo’n ambitieus album had ik niet verwacht van deftones, Die voor mij vaak de band van net niet was.

Ah wel. Ieder z'n meug.

Nummers bevallen wel heel goed tot nu toe. Dat die Blade Runner klanken van Pompeji naar This Link is Dead passen wonderwel.

Bij The Spell Of Mathematics krijg ik een Koi No Yokan gevoel. Man wat ben ik blij dat ze daar naar teruggrijpen op sommige nummers.

Al is Gore natuurlijk ook meer dan goed.

Na het album zo een 8 keer te horen kan ik nu beter beschrijven wat ik hoor.

Eerste maal was ik behoorlijk omver geblazen want veel nummers beginnen best furieus. En dat is direct de eerste link naar ouder werk. Fans van Adrenaline, Around The Fur en de Self-titled mogen verheugd zijn. Genesis, Error, Pompeji en zeker This Link is Dead zijn knetterhard. Daar vind je echt dat oude gevoel terug.

Het mooie is dat ook in die songs het dromerige atmosferische gevoel rondwaart. Vooral in de zang dan die echt switcht van screams naar, shout out naar Thekillers87327, gevoelige en breekbare zang. Zie ook Radiant City. Constant die verandering van hard/zacht.
Chino is hier in topvorm en dat hoor je. De teksten ga ik nog meer analyseren voor ik daarover mijn mening geef. Het gaat puur over de sound en delivery nu. Maar bij Genesis lees/hoor ik een soort woede over de stortvloed van info die via alle mogelijke kanalen over ons wordt uitgestort. Later meer van mijn kant daarover.

Er zitten ook enorm veel goede Riffs doorheen het hele album. Heel aanwezig en toch niet te veel vooruit gemixt. De productie is echt on point.

Ik vind enkel Gore een misser op dat vlak wat me nog meer overtuigd van het feit dat er gewoon minder goeie songs op die plaat staan.
De productie van Saturday Night Wrist, Koi No Yokan en Diamond Eyes was ook fantastisch en die waren alle 3 zonder Terry Date. Leuk dat ie terug is maar ze konden het ook zonder hem

The Spell of Mathematics en Headless vind ik gelijkaardige songs. Klinkt best hard maar beide hebben een grote invloed van Frank Delgado die hier echt duidelijk veel mag toevoegen. Fans van de breakdown in Korea of de effecten in When Girls telephone Boys mogen dus blij zijn want het middenstuk van TSOM is prachtig.

Ohms is de perfecte afsluiter. Als single al heel goed, in het geheel van het album bekeken een hoogtepunt.

Met Ceremony en Urantia heb ik het minst voeling tot nu. Goed maar niet de beste songs op deze plaat. Kan evolueren.

Conclusie. Mijn 4* blijft en die zie ik nog groeien.
Dit is een liefdesbaby van (vul zelf je favoriete albums in...)
De agressieve en gevoelige Deftones hebben met deze Ohms een perfect uitgebalanceerd album gemaakt en zijn herboren.

Balanced.......
Reborn......

Maar als iemand die emotie niet ervaart, niet hoort en die connectie niet heeft. Dan is die opmerking toch niet vreemd? Het is misschien wat hard neergezet, gezien de meeste artiesten wel hun hart en ziel in de muziek zullen leggen. Maar op een discussie forum mag je aannemen dat je hier meningen en geen feiten leest (ongeacht hoe ze geformuleerd zijn). En zo'n opmerking is dan niet vreemd als iemand helemaal geen emotie uit de muziek ervaart. Deftones staat bij mij ook niet bovenaan vanwege de emotionele diepgang en connectie.

Iedereen kan dan wel reageren met een 'deftones is een en al gevoel', maar dat is zoals hailtotherainbow al aanhaalt een ongelofelijke dooddoener. Daarmee ga je Thekillers87327 ook echt niet uitlokken een gefundeerde uitleg te geven. Verklaar dan eerder waarom jij vind dat ze een en al gevoel zijn. Dat wordt ook niet genoemd en daar ben ik persoonlijk ook wel benieuwd naar.
Eenzelfde opmerking hoor en lees ik ook over bijvoorbeeld Taylor Swift, daar hoor ik toch echt geen enkel greintje gevoel en emotie. Ik zou daar zo eenzelfde opmerking kunnen plaatsen eigenlijk.

Niets ten nadele van dit album trouwens. Persoonlijk geniet ik erg van dit album. Maar gezien de reacties dacht ik even bij Radiohead aangekomen te zijn.

Balance! Balance! Dat was (na de track Ohms en de rest van het Deftones oeuvre) ongeveer het eerste wat Chino in mijn oren schreeuwde. Na een paar luisterbeurten was ik bang dat de heren van Deftones die balans nou juist kwijt waren. Waarschijnlijk lag het aan mijn verwachtingen want met Terry Date aan de knoppen en een Stephen Carpenter die er weer zin in had, viel het toch tegen. Althans, dat was de gedachte na het horen van Genesis. In mijn oren een valse start. De screams van Chino zijn er niet beter op geworden en ik vond dit nummer te druk, te vol. Met getemperde verwachtingen ben ik dus aan het hele album gevonden en toen besefte ik me weer dat Deftones een slowburner is. Bovendien heb ik zelf altijd een hoop tijd nodig om muziek te verteren en dus waande ik me een ruimtereiziger die z'n weg op de planeet Ohms moest gaan vinden. Het eerste bastion van pracht is het nummer pompeii. Echt zo'n excentrieke track die maar door een band gemaakt kan worden. Vanuit die track heb ik verder geluisterd en ontvouwt de planeet Ohms zich steeds meer als een plek waar ik een hoop tijd door ga brengen. Mijn oordeel is dus verre van klaar maar ik ben vele malen positiever dan voorheen. Wordt vervolgd!

Ik ben geen groot kenner van het oeuvre van Deftones. Dus wanneer ik hier naar luister hoor ik bijvoorbeeld sterk The Smashing Pumpkins en A Perfect Circle terugkomen.

Als eerste is Deftones als band compleet niet logisch. Vooral Chino Moreno en Stephen Carpenter zijn enorme tegenpolen van elkaar. Stephen Carpenter is gewoon een metalgast die houdt van riffs (anders heb je niet voor niets nu een negensnarige gitaar), terwijl Chino Moreno juist van jaren '80 synthpop/newwave/post-punk en allerlei andere niet-metalstijlen houdt (zie ook zijn zijprojecten). Aangezien zij ook vaak de hoofdsongwriters zijn creëert dat een ongelofelijke spanning, wat ze ook allebei in interviews wel hebben gezegd. Deftones zet die dissonantie op de een of andere manier om in harmonie. Als je mij zou zeggen dat Robert Smith bij Meshuggah goed zou klinken zou ik je keihard uitlachen, en dan komt Deftones ineens met Diamond Eyes aanzetten waarbij deze stijlen nagenoeg perfect gecombineerd worden.

Moreno is een zanger die zelden de noot kiest die je verwacht. Er is geen patroon, het lijkt behoorlijk op intuïtie te gaan. Een muziekanalyst zei ook wel eens dat Chino de koning is in de juiste foute noten kiezen, iets waar ik het compleet mee eens ben. Het klinkt alsof Chino zich bijna onbevangen in een track stort en maar ziet waar hij uitkomt. Chino voelt niet gecalculeerd en is technisch ook absoluut niet de beste zanger, dat is in een livesituatie ook wel duidelijk. Zijn emotie ligt boven de techniek en in combinatie met de ronduit intrigerende nootkeuzes raakt dat bij mij helemaal de juiste snaar.

Deftones is ook waanzinnig dynamisch en neemt je echt mee op een trip. Ze bereiken pieken en dalen waar menig post-rock/metalband tien minuten over doet, zonder dat het fragmentarisch of gehaast klinkt. Ik heb Deftones-tracks waar ik echt compleet zen van word (Cherry Waves bijvoorbeeld), van die tracks waarbij stilzitten op de groove van Abe Cunningham volstrekt onmogelijk is (Digital Bath) en tracks waarin het klinkt alsof de volledige band zijn hart uitstort (Hexagram).

Die achtbaan van emoties voel ik ook als ik naar Deftones luister. Soms helemaal verdronken in de shoegazende muren van gitaren en de intrigerende dromerige vocalen van Chino, dan weer lekker deinend op die grooves van Abe, daarna de kamer verbouwend door de monsterriffs van Stephen en Chino die zijn stembanden weer eens goed test en daarna kippenvel door de atmosferische stukken en melancholie. Ook op Ohms wordt die balans weer meesterlijk neergezet. Het is een band met vier volledig verschillende speelstijlen, maar ze klinken extreem hecht.

Dank voor te zeggen wat ik bedoelde, hulde! Tja ik snap t wel, als dit over hun favoriete bandje gezegd wordt doet dit veel met sommige hun emoties

Beetje wat jij hebt met het laatste Killers album

Eerder dank je om te zeggen wat jijzelf niet onder woorden kon brengen.

Wat ik me nu echt afvraag is hoe jij aan een 3* voor Around the Fur en 3,5* voor Diamond Eyes komt? Deze plaat bestaat uit dezelfde elementen.

Het is een en al gevoel en perceptie maar als je een 1,5* komt geven bij een hoog gewaardeerde nieuwe release en daarbij 1 van de sterkere punten van de band (de meeslepende zang) ook nog eens afbreekt moet je niet verwonderd zijn over reacties. Eens benieuwd hoe jij zou reageren als iemand een erg gewaardeerde band van jou afbreekt juist met hetgene waarvoor ze zo geliefd zijn

Wow! Eerste indruk is zeer goed, lijkt er op dat dit wat mij betreft het beste Deftones sinds White Pony gaat worden.

Momenteel ben ik naar twee uiteenlopende albums aan het luisteren. Deze gloednieuwe ‘Ohms’ van de Deftones en die van Sophia ‘Holding on Letting go’. Hard tegenover zacht. Maar toch hebben ze één iets gemeen en dat is dat ze beide super veel emotie in hun muziek leggen.
Ik ben zeker geen Die hard fan van de Deftones maar ik vind toch enkele albums heel straf. Ook deze nieuwe is een shot in de roos. 10 prachtige, gebalde songs die staan als een huis en met alweer dat vleugje emo randje erond.
Mijn favorieten Genesis, The spell of Mathematics, pompeji en Urantia.

Haha.. ik heb toch stiekem moeten Lachen . Ik mag hopen dat elke artiest op deze planeet met zijn hart speelt ? Maar ik had deze quote van jou niet bij deze band verwacht...Maar ik begrijp wat je bedoelt, voor mij is er ook muziek die mij niks doet.