Ten eerste; het grootste deel van de producties op dit album kan gewoon echt niet. Wat dat betreft slaat Ty *
kuch* Dries *
kuch* hier totaal de plank mis, het had heel verassend uit kunnen pakken en hoe sterk Dries Bijlsma ook was op Eigen Wereld zo matig tot slecht is hij op Tussen Licht en Lucht. Uiteraard moest Typhoon zich los vechten van het Opgezwolle-geluid maar het resultaat is mijn inziens compleet mislukt.
Zoals ik al zei is het grootste deel telleurstellend, daar in tegen steken er ook een paar tracks tussen uit. Gek genoeg, toch weer Delic die op "Contact" een zeer goede productie neerzet. Ook "Vlieger" is in combinatie met de lyrics van Ty een waardige afsluiter, ook min of meer een hoogtepunt van het album. Daarnaast is er natuurlijk het grootste deel afkomstig van Dries, zo vind ik "Zendeghi" wel aardige eindigen maar over het algemeen een vervelend slome zeur track, zo zijn er wel meer. Op "Drieluik" toont Dries kwaliteiten voor de verandering evenals; "Sprokkeldagen" en "Hotel Beschaving".
Het vervelende aan Dries stijl vind ik het contrast dat telkens optreed. Zo is "Hotel Beschaving" een rustige kalme productie waarin maatschappijkritisch de samenleving onder de loep wordt genomen, deze track wordt opgevolgd door het drukke "Applaus", vooral als je oordopjes op hebt werkt deze track enorm op je zenuwen omdat de piepjes en deuntjes links, rechts, links, rechts constant afwisselen. Ook Dinopha komt zeer zwak op het refrein. Vervolgens weer een kalm nummer om terug te komen op "Zo Niet Mij". Al hoewel het grootste deel van het album bestaat uit dit soort producties wordt het totaal opgebroken door tracks als "Applaus", "Los Zand" en "Wind Waait".
Deze nummers vind ik overigens ook mateloos irritant. Ook Blaxtar komt heel matig, haast stoterend haperend in combinatie met de productie. Ook over de andere gastartiesten ben ik niet echt te spreken, Rico zet wat simpele lyrics neer op "Natuurlijk" en Sticks is zwaar onder de maat op "Wind Waait". Vooral de cliché's van Sticks komen weer naar voren in zinnetjes als: "
Hou mezelf vers met een flessie en wat hennep", dat soort lyrics zit ik gewoon totaal niet op te wachten. Ook Rico maakt zich er makkelijk vanaf met "
Ik zie het nooit als ik door Zwolle loop, nee, ik bekommer me om me Boom... Dus ik wandel over het plantzoen, geen een plant een zoen, groet de bomen goeiedag en bedank het groen... (2x)".

Ik snap dan ook niet dat er met lof wordt gesproken over hun bijdrage.
"Zendeghi" is een nummer waar Dinopha in tegenstelling tot de andere gastartiesten wel een aardige bijdrage levert al is ze op "Applaus" niet echt van waarde.
Nee, het grootste pluspunt van dit album is nog altijd Ty zelf, hij komt scherp op "Hotel Beschaving", "Sprokkeldagen" en "Vlieger" (overigens ook op de andere nummer). De teksten op nummers als "Zo Niet Mij" zijn wel weer erg scherp gevonden zoals Petterson al aangeeft in zijn reactie. Echt ingewikkelt wordt het niet, al kost het altijd wat tijd voordat de boodschap duidelijk wordt zoals je mag verwachten van deze man. Het album is helaas niet geworden wat ik ervan had verwacht, al denk ik dat de verwachtingen erg hoog waren gespannen. Vooral als er zolang gewacht moet worden op een album ga je ervan uit dat het tot in de puntjes is uitgewerkt, ik krijg dat gevoel totaal niet bij het luisteren van deze plaat. Vooral de producties storen enorm, het klopt gewoon niet, erg zonde, een gemiste kans. Ik het het album gewoon niet van het begin tot het eind afluisteren.
Toch wil ik het album niet tekort doen want het biedt genoeg inhoud en ondanks de negatieve kritiek is de man waarom het allemaal draait prima in vorm en komt hier en daar best verassend en leuk uit de hoek, er zijn gewoon een boel steekjes laten vallen en een boel kant tekeningen bij de gastartiesten en Dries te maken, zonde. Voor als nog 3*