Eno - Another Green World (1975)

Een vreemd fenomeen doet zich voor wanneer ik luister naar Brian Eno en deze plaat in het bijzonder.

Emotioneel weet hij mij zelden of nooit te raken (behalve in By This River) ... maar misschien worden emoties gewoon overschat. Ik weet het niet

Maar er zit wel een heleboel zuigkracht in deze muziek ... pastelachtige popklankcollages ... dat komt het dichtst in de buurt ... denk ik

Eno lijkt zijn stem te gebruiken als een vervreemdingseffect ... het is reeds moelijk om een vinger te leggen op de pols van deze muziek ... en daar krijg je daarbovenop een robotachtige stem die zingt I'll come running to tie your shoes ... Een conversatie starten met je auto over het weer lijkt plotseling logisch

Nu realiseer ik me dat deze muziek een pietseke gedateerd klinkt volgens het klankenspectrum van vandaag. Desalniettemin weet het me toch mijn interesse te wekken ...

Oh, mij wel geregeld, ''The Big Ship'' bijvoorbeeld, wat een warmte.

Was dat robotachtig? Ik heb het nooit zo ervaren

Ik mag dan misschien veel minder kennis hebben van de muziekgeschiedenis, maar ik zal dit nooit gedateerd noemen. Brian Eno was toch denk ik zeer vooruitstrevend bezig indertijd. Dat zijn manier van muziek maken nu niet terug te horen is, is meer een 'gedateerdheid' van alle andere artiesten Kan wel mee met de muziek van deze dag als je het mij vraagt.

Een twijfelende humanoïde robot uit Blade Runner dan maar



Zolang Eno z'n stem niet gebruikt, ben ik me helemaal niet bewust van het feit dat deze langspeler reeds dertig jaar oud is. De stem zoals hij ze hier hanteert, blijft toch mijn voornaamste struikelpunt. Gedateerd was het verkeerde woord ... maar neem die opener Sky Saw, daar heeft meneertje tijd toch slinks z'n tandjes in geplaatst. Het feit dat Eno destijds vooruitstrevend was, kan me dat niet doen vergeten.

Maar ja ... ik vermoed wel dat Eno de popmuziek op zijn manier een andere feestneus heeft opgezet

Zoals al gezegd klinkt het af en toe ietsjes gedateerd, maar wel goed gedateerd. Het is als een boterbabbelaar uit 1975 die je van je opa krijgt. Doordat het snoepje te lang in zijn zak heeft gezeten is het buitenste gedeelte niet zo lekker meer, maar als je er lang op sabbelt komt de overheerlijke smaak toch naar boven.

4*

Slecht gedateerd is overigens een pak melk uit 1975.

Dit is zo'n plaat die ik als middelbare scholier eens mee heb genomen uit de bieb, maar waar ik toen duidelijk nog niet aan toe was. Evenals Bowie en Joy Division. Die laatste twee ben ik nog erg goed gaan vinden toen ik eenmaal een jaartje of 18 was, dus ik moet deze ook maar eens in de herkansing doen...

Zeker een mooie plaat, deze van Brian Eno. Apart ook wel. Wat gemaster zegt, kan ik me wel vinden. Alleen, het nummer Golden Hours blijft bij mij continue op repeat staan, wat een heerlijk nummer is dat. Een van mijn favoriete jaren 70 nummers. Meer van dit graag.

Toevallig luisterde ik deze cd gisteren weer eens. Misschien is 4 sterren toch wel een beetje karig voor een Eno op zijn creatieve piek. Ik ga een halfje hoger zitten.

Idem dito Ik herinner hoe ik als zestienjarige een audiocassette volgepleurde met nummers van Eno. Die Eno had immers "Remain In Light" en "Achtung Baby" geproduced ... dat vroeg om nader onderzoek.

Veel kon ik er niet mee aan, en hoewel ik me een tweetal jaren later deze langspeler aanschafte - kon ik er nog steeds weinig mee aanvangen.

Wanneer ik mezelf hier herlees (confronterend), verwonder ik me over mijn commentaren: "robotachtig". Waar had ik dat vandaan gehaald? Misschien was ik toen iets aan het lezen van Philip K. Dick?

Nu maakt de plaat een andere indruk op me, ze klinkt zo verdomd gelaagd. Flarden pre-Laurent Garnier ("Over Fire Island"), er is het springerige barokpopnummer ("St. Elmo's Fire") en ontelbaar zijn het aantal momenten waarin weerbarstige, inventieve, onweerstaanbare geluidskronkels hun opwachting maken.

Een ware effectplaat

Ik vind de afwisseling van instrumentale en gezongen nummers hier niet zo goed werken.

St. Elmo's Fire is een van de mooiste nummers die ik ken...pure schoonheid. Het is heerlijk wegdromen met dit album, oogies dicht en laat de reis maar beginnen. Enige nadeel vind ik de lange fade outs en fade ins, als je dat zo juist zegt.

Inmiddels is deze wel flink in de herkansing geweest. De laatste maanden heb ik toch wel een beetje een Brian Eno-fascinatie ontwikkeld: de eerste 3 solo-albums draai ik behoorlijk vaak.

Dit album heeft inderdaad een flinke 'zuigkracht' zoals Zachary het noemt. Alhoewel ik dit album maar moeilijk onder de knie krijg, blijft het me toch intrigeren. Op de een of andere manier werkt de afwisseling tussen de verschillende nummers nogal vervreemdend: je zou bijna denken dat Eno ze lukraak op de plaat heeft geslingerd, zonder na te denken over enige logische volgorde.

Over een tijdje ga ik me ook maar 's wagen aan Before and After Science en dan heb ik al zijn 'reguliere' popplaten gehad. Maar eerst deze nog wat beter leren kennen...

Bij mij zijn met de jaren dit album en Before and After Science mijn favoriete Eno platen geworden (deze nog een streepje beter dan de ander). Zal je zeker niet tegenvallen, maar beide zijn meer groeidiamanten dan zijn eerste solo (zang) werk. En ook dan de ambient-platen eerlijk gezegd.

Dat vind ik dus juist een van de grootste kwaliteiten van dit album.

Ik vind de sfeer van het album erg ingetogen. Maar er staan zeker heel goede nummers op. Persoonlijk vind ik Warm Jets en Tiger Mountain dan beter werken.

Science is ook een apart album. Begint met allemaal catchy pop songs en eindigt met rustige, sferige nummers. Heel duidelijk verschil tussen kant 1 en 2.

Hier staat wel wat moois op

Ik ga akkoord dat St. Elmo's Fire hier het beste van de plaat is.

Ik snap niet waarom de nummers zo ongelofelijk slecht in elkaar over gaan. Er zitten vaak te lange stiltes tussen en ik mis vaak de connectie met het vorige nummer. Maar goed verder wel een Cd met een geweldige kaft en goede nummers.

Dat is Brian Eno, wen er maar aan. Zijn albums ontberen wel vaker coherentie, maar ik kan me er niet echt aan storen. Vind het juist wel leuk.

En wat is er zo bijzonder aan de kaft? Ik vind het artwork nou niet echt bijzonder, afgezien van de voorkant (misschien).

Tsja misschien wen ik er nog wel aan.

Met kaft bedoelde ik ook alleen de voorkant. Ik vind het lastig uit te leggen waarom. Het kleurgebruik en het een kubisme spreekt me heel erg aan. Verder wordt in het midden gelaten wie of wat de afbeelding voor moet stellen. Dit vind ik ook erg terug in zijn wat abstracte muziek.

(De voorkant is trouwens gemaakt door oud-leraar en vriend Tom Phillips)

Ik heb al zo vaak over deze man horen zeggen, echter geen flauw idee wat voor muziek erbij hoort. maar geen gelul, zal het eens gaan luisteren zegt.

Was gister op radio 6 te horen zie ik staan in de VPRO gids. Er staat bij dat de plaat Another green world van Brian Eno uit 1975 voor veel elektromuzikanten nog steeds een inspiratiebron vormt. Mijn nieuwsgierigheid is in ieder geval gewekt.

Leuk om hier direct de sound van Bowie's Heroes terug te horen in het waanzinnige gitaargeluid van Sky Saw (met dank aan Robert Fripp uiteraard). En niet alleen de gitaarsound, het is natuurlijk de hele Eno productie die je terughoort op Heroes. Maar jeetje dit moet toch zeker elke Bowie fan ook horen!

Als ik The Big Ship hoor vraag ik me af... zou dit nummer de voorloper zijn van U2's With or Without You? Ik weet dat er duizenden liedjes zijn met akkoorden die overeenkomen of op elkaar lijken maar ja, Eno heeft toch The Joshua Tree geproduceerd dus... Het was gewoon het eerste waar ik aan moest denken toen ik het nummer voor het eerst hoorde.

Nogal moeilijk om te vatten. Het onbreken aan coherentie door de willekeurige afwisseling tussen instrumentale en 'gewone' nummers geeft bij mij toch dat gevoel.
Maar ja, ik hoor dan ook graag een album als een geheel.
Toch vind ik de instrumentale nummers heel goed klinken.

Ik denk dat het (ogenschijnlijk) gebrek aan coherentie iets is dat in het begin opvalt. Ik vind het juist een organisch geheel en een hele logische opeenvolging van nummers. Maar dat geldt wellicht voor elk album op den duur als je het door en door kent.

Deze week in het forum: 52 essentiële albums uit de pop/rock geschiedenis (zie hier)

Halverwege de jaren zeventig had de Brit Brian Eno al een flinke reputatie opgebouwd. De toetsenist was het buitenbeentje van de toch al exentrieke artpop-formatie Roxy Music. Met platen zoals Ambient 1 Music for Airports (1978) en Ambient 4 On Land (1982) ontpopte hij zich als een ware ambient-meester. Maar al op Another Green World is het gerne aanwezig. Voor Eno is het rustgevende muziek die opgaat in de omgeving maar ook een geconcentreerde luisterbeurt doorstaat. Kortom: behang dat bij nader inzien meesterijk is geschilderd. Het titelnummer en vooral 'Littie Fishes' zijn wat dat betreft de meest ambient-getinte stukken muziek op deze plaat - al is het soms wel dansen op de slappe koord. Zo flirt Eno in 'Becalmed' gevaarlijk dicht met muzak. Another Green World is in de eerste plaats een symbiose van verschillende stijlen, zoals de arty pop van 'St. Elmo's Fire' of 'Golden Hours', waarin bijvoorbeeld avant-gardist Terry Riley doorschemert, of een voorafschaduwing van de elektronische muziek die pas anderhalf decennium later echt populair zou worden ('In Dark Trees', 'Sombre Reptiles'). Dat Eno halverwege de jaren zeventig al erg gerespecteerd werd door collega's blijkt uit de aanwezigheid van onder meer John Cale, Robert Fripp en Phil Collins. Maar de lijst van musici die hun carriére danken aan het voorbereidende werk van Eno is nog veel langer.
(bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)

Fripp redt Eno stond er destijds boven de recensie van deze plaat in Muziekkrant OOR.
Fripp levert inderdaad een fantastische bijdrage aan drie van de betere nummers en zorgt zo zeker voor een halve ster extra, maar Eno's eigen kwaliteiten worden met de genoemde kop schromelijk onderschat.
Tijdloos meesterwerkje!

Dat ervaar ik ook heel sterk zo. Wat ik hoor fascineert me ontiegelijk, maar ik hoor geen duidelijk geheel. Ik onthoud me nog maar even van stemmen en uitgebreider commentaar.

Er werd hierboven trouwens gevraagd wat de hoes voor moet stellen. Check: Tom Phillips: Paintings & Drawings: The Golden Section (After Raphael, etc.) - tomphillips.co.uk en Cardboard Cutout Sundown: A Humument - jameshoodillustration.blogspot.com

Een zeer leuk album van Eno. Als geen ander weet hij prachtige sfeerbeelden te schetsen. Hier en daar zijn al hints te horen van ambient-geluid waarmee hij later zo invloedrijk zou worden. Voor zijn tijd was dit album ver vooruit; had zo uit de jaren 80/90 kunnen komen. De samenwerking met Robert Fripp op St elmo's fire & Golden Hours pakt zeer goed uit; een prachtig soort wisselwerking tussen Phileine gitaarpartijen en sereen toetsenwerk.

heerlijk plaatje dit...

Ik heb een beetje haat/liefde verhouding met Eno's muziek. Dit is misschien wel zijn beste plaat samen met Apollo (Atmospheres & Soundtracks) en Taking Tiger Mountain By Strategy maar ik vind zijn platen vaak niet helemaal goed maar een paar nummers per plaat. Ik vind zijn instrumentals vaak verzanden in herhaling, verdwalen, of te lang voortbordueren met hetzelfde ritme. ZIjn melodische nummers zijn het beste zoals St. Elmo's Fire, Spirits Drifting en Another Green World maar ook deze nummers zijn eigenlijk niemandalletjes en niet echt wereldschokkend of zo goed dat ik ze lange tijd onthoudt.

Eno heeft zelf ooit eens beweerd dat hij zijn composities/songs als schilderijen beschouwt. Als ik deze plaat beluister met dat idee in het achterhoofd is het net alsof ik willekeurig door een expositie slenter. Kriskras van het ene naar het andere werkstuk. Dat prikkelt elke keer weer mijn verbeelding. De samenhang zit voor mij in die ruimte voor eigen invulling. Ik heb daarom dit veertig jaar oude album nog steeds hoog zitten.

Mooi kistenkuif, deze visualisatie past goed bij mij. Dat helpt me de coherentie binnen dit album te vinden en te waarderen.