Eno - Another Green World (1975)

Zeker een mooie plaat, deze van Brian Eno. Apart ook wel. Wat gemaster zegt, kan ik me wel vinden. Alleen, het nummer Golden Hours blijft bij mij continue op repeat staan, wat een heerlijk nummer is dat. Een van mijn favoriete jaren 70 nummers. Meer van dit graag.

Inmiddels is deze wel flink in de herkansing geweest. De laatste maanden heb ik toch wel een beetje een Brian Eno-fascinatie ontwikkeld: de eerste 3 solo-albums draai ik behoorlijk vaak.

Dit album heeft inderdaad een flinke 'zuigkracht' zoals Zachary het noemt. Alhoewel ik dit album maar moeilijk onder de knie krijg, blijft het me toch intrigeren. Op de een of andere manier werkt de afwisseling tussen de verschillende nummers nogal vervreemdend: je zou bijna denken dat Eno ze lukraak op de plaat heeft geslingerd, zonder na te denken over enige logische volgorde.

Over een tijdje ga ik me ook maar 's wagen aan Before and After Science en dan heb ik al zijn 'reguliere' popplaten gehad. Maar eerst deze nog wat beter leren kennen...

Fripp redt Eno stond er destijds boven de recensie van deze plaat in Muziekkrant OOR.
Fripp levert inderdaad een fantastische bijdrage aan drie van de betere nummers en zorgt zo zeker voor een halve ster extra, maar Eno's eigen kwaliteiten worden met de genoemde kop schromelijk onderschat.
Tijdloos meesterwerkje!

prachtige plaat van deze geluidstovenaar. Net als de vorige soloplaten boordevol verrassingen en juweeltjes. En nu nog mooier: zeer recent geleden zijn de eerste 4 solo albums van Eno op dubbel LP (180 grams vinyl) op half speed en dus op 45 rpm af te spelen. Dat is extra genieten, helaas wel vaker uit de stoel om de lp's om te draaien cq te verwisselen. Maar dacht geeft je weer even tijd om deze muziek te verwerken.

Een uitzonderlijk mooie release van Eno, die mij erg dierbaar is. Bij elke luisterbeurt verwonder ik mij weer hoe de Britse muzikant speelt met de verschillende mogelijkheden binnen een door Eno zelf opgeworpen muzikale speeltuin. Enerzijds zijn daar de meer rock-georiënteerde roots van Eno, maar anderzijds begint zijn toenemende interesse voor synthesizer-gedreven soundscapes steeds meer door te schemeren. Een interesse waar hij samen met King Crimson’s Fripp al aan gesnuffeld heeft en een interesse die volledig aan het oppervlak verschijnt als hij zich stort op zijn latere ambient werken.

En in deze speeltuin, de exploratie van Eno’s fantasieën binnen zijn eigen ‘rock’ framework gecombineerd met zijn drang naar innovatie, ontstaat Another Green World. Een majestueus en kleurrijk project, gebracht met een aanstekelijk enthousiasme waar de muzikant steeds maar weer verschillende creatieve uitspattingen samen laat komen binnen een ogenschijnlijk beperkt speelveld.

Voor mijn gevoel is een Eno een man die zeer goed begrijpt wat muziek aantrekkelijk maakt (zoals hij later ook zal bewijzen met zijn werk als producer), maar ook aandacht heeft voor de verschillende eigenschappen van muziek en deze effectief aan het licht kan laten komen. De dynamiek van muziek, het laten exploderen van een nummer tot iets grandioos (St. Elmo’s Fire), de aantrekkingskracht van een dromerige melodie (I’ll Come Running), maar ook de ontregelende emotionele lading van een uitgesponnen toon (Becalmed). Eno heeft een duidelijke visie die in ieder geval mij weet te beroeren en volgens mij ben ik niet de enige.

Een fragmentarisch meesterwerkje.

Another Green World" van Brian Eno is een baanbrekend album dat in 1975 werd uitgebracht. Het album heeft een blijvende invloed gehad op het muzikale landschap en wordt vaak beschouwd als een mijlpaal in de experimentele en ambient muziek.

Het album onderscheidt zich door zijn vernieuwende benadering van muzikale structuren. Het bevat een mix van instrumentale stukken en nummers met vocalen, waarbij Eno gebruikmaakt van verschillende geluidslagen en texturen. De samenwerkingen met andere getalenteerde muzikanten, waaronder Robert Fripp en Phil Collins, dragen bij aan de rijke en gevarieerde klankwereld van het album.

Een opvallend aspect van "Another Green World" is de afwezigheid van strikte genreconventies. Eno overstijgt de grenzen van traditionele popmuziek en exploreert eerder de mogelijkheden van geluid en sfeer. De instrumentale composities, zoals het titelnummer en "Spirits Drifting," getuigen van Eno's meesterschap in het creëren van atmosferische muziek.

De invloed van "Another Green World" strekt zich uit tot ver buiten het tijdperk van de release.
Artiesten uit diverse genres hebben zich laten inspireren door de experimentele benadering van Eno, en het album wordt vaak genoemd als een sleutelwerk in de ontwikkeling van ambient en elektronische muziek.

Kortom, "Another Green World" is een tijdloos meesterwerk dat de grenzen van muzikale expressie verkent. Brian Eno's innovatieve benadering en het eclectische karakter van het album maken het een essentiële luisterervaring voor liefhebbers van vernieuwende muziek.

(Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Wie door de wereld van new wave reist, kan niet om het belang van Brian Eno heen als innovator of, zoals Oor's Popencyclopedie (editie 1982) 'm noemt: katalysator. Vier dagen na het debuut van Patti Smith, mijn vorige station in deze reis, verscheen Eno's derde soloplaat Another Green World op 14 november 1975.

Hij maakte furore met Roxy Music waarin hij zonder een conventioneel instrument te bespelen aan de slag was met innovatieve geluiden en technologieën, die hij ook buiten de groep praktiseerde. Dit mede geïnspireerd door de muziek van John Cage en Cornelius Cardew. Of het album A Rainbow in Curved Air (1969) van Terry Riley, waarop diezelfde experimenteerdrift is te horen.
In 1973 bracht Eno samen met gitarist Robert Fripp (No Pussyfooting) uit. Net als bij Riley is sprake van twee nummers, op iedere plaatkant één. Eno verzorgde de geluiden waarbij drones, waaroverheen Fripp zijn elektrische gitaar deed wenen. Het brengt geluiden en sferen waarvan ik nu pas ontdekte dat hij die later toepaste bij U2's EP The Unforgettable Fire (1985), bijvoorbeeld op Bass Trap.

Na twee soloplaten in het spoor van de artrock van Roxy Music, haalde Eno met Another Green World de sfeer van zijn samenwerking met Fripp binnen. Op opener Sky Saw speelt Eno echter zelf gitaar in diens geest.
Soms klinken vocalen, vaker is het instrumentaal. Klinkt er zang, dan is deze monotoon-mechanisch, maar de muziek brengt zoveel levendigheid dat het contrast er alleen maar fraaier op wordt.
Uitzonderingen zijn St. Elmo's Fire en I'll Come Running, die bijna als reguliere popsingles klinken met bovendien pakkend gitaarwerk van Fripp. Toch is het meestal afwijkend van het gangbare. Tijdens In Dark Trees bijvoorbeeld klinken sferische loops: geluiden die je meevoeren naar een bladerdichte jungle op een andere planeet, als was dit science-fiction.

Anders dan op (No Pussyfooting) klinken hier niet twee maar veertien nummers, zeven per plaatkant: het maakt de boel alleen maar gevarieerder en spannender. Kant 2 is daarbij kalmer dan de eerste helft. Mijn favoriet is het instrumentale Sombre Reptiles met zijn drumloop, waarbij Eno alle geluiden voor zijn rekening nam.
Bij een deel van de nummers is sprake van hulptroepen: naast Fripp bijvoorbeeld John Cale op viola, Phil Collins op drums en Percy Jones op fretloze basgitaar.

Another Green Garden was zijn tijd vooruit, klinkend als de blauwdruk van de klassieker Low (1977) van David Bowie, het eerste album dat ik ooit aanschafte. Vergelijk bijvoorbeeld In Dark Trees met Art Decade van Low; of de vreemde gitaarlijnen op dit album met de partijen van Carlos Alomar en Ricky Gardiner op Low, zoals in What in the World. De invloed van Eno is groot, zo bewijst Another Green Garden.
Dat de man later bij diverse new wavers achter de productieknoppen zat, deed de Popencyclopedie constateren dat hij "één van de belangrijkste exponenten van de progressieve new wave" is. Waarvan dit album het bewijs is en er bovenop 41 minuten luisterplezier oplevert.

Op naar hele andere sferen: mijn volgende album in de reis door protowave en -punk brengt me naar ...For the Whole World to See van de groep Death (nee, niet de deathmetalband maar een eerdere naamgenoot).