menu

London Grammar - Californian Soil (2021)

mijn stem
3,51 (98)
98 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Ministry of Sound

  1. Intro (2:25)
  2. Californian Soil (3:41)
  3. Missing (3:35)
  4. Lose Your Head (3:19)
  5. Lord It's a Feeling (4:12)
  6. How Does It Feel (3:31)
  7. Baby It's You (4:02)
  8. Call Your Friends (3:11)
  9. All My Love (4:32)
  10. Talking (3:23)
  11. I Need the Night (4:20)
  12. America (4:05)
totale tijdsduur: 44:16
zoeken in:
geplaatst:
Liefhebber schreef:
Het seksisme is redelijk stuitend, ik dacht dat dit een serieus forum van muziekliefhebbers is? Het lijkt eerder op het lezen van de whatsappgroep van een havo-3 klas.

Het leest vlot en is grappig. Alsjeblief zeg, seksisme...

avatar van Razoreater
2,5
geplaatst:
Hannah moet gewoon in de keuken blijven of een nieuw biertje pakken. Samen douchen mag ook, als ze maar niet gaat zingen.

avatar van Molemen25!
4,5
geplaatst:
Na met de live stream vanavond op YouTube het hele album geluisterd en gezien te hebben toch wel de conclusie dat dit gewoon weer een heel fijn album is. Het gebrek aan variatie ervaar ik niet. Er is tov de voorganger volgens mij juist meer ingezet op een goede mix van uptempo en rustige nummers die zowel kaal als prachtig ingekleurd zijn.

Persoonlijke favoriet: All my love...

avatar van Razoreater
2,5
geplaatst:
Nee hoor, mooie stem. Maar op dit album wat saaiig. Eigenlijk vond ik alleen Baby It's You eruit springen.

avatar van vinylbeleving
geplaatst:
Haha wat een leuke heteromannen grapjes zeg. Hilarisch gewoon die kroegpraat.....
Maar eens met de stelling dat het een vrij matig album is. Enkel Californian Soil en Baby It's You springen er tot nu toe echt uit, de rest is een snoozefest.
Jammer want met parels als Rooting For You, Big Picture en Hell To The Liars had London Grammer heel wat fraais op hun palmares.
Hopelijk herpakt het trio zich op de vierde langspeler, al zou het ook zomaar eens hun laatste kunnen zijn, aangezien de heren niet zo bijster veel toevoegen en Hannah met haar stem het krachtigste wapen van de band is.

2,5
geplaatst:
Het merg en been, naar de keel grijpen, is verdwenen.

Ik heb ook het gevoel naar een album te zitten luisteren dat 10 jaar of ouder is. Met dingen die al beter en gedurfder gedaan zijn. Wat een lange, vervelende rit.

Baby It's You en America tonen een glimp van waartoe ze in staat kunnen zijn. Jammer.

avatar van overmars89
3,5
geplaatst:
Ja ik vind over het algemeen de bijdrages van George Fitzgerald goed te pruimen en "How Does It Feel" vind ik verreweg de minste track. Een track dat mede geproduceerd is door Steve Mac. "Call Your Friends" waar Steve Mac ook aan heeft meegewerkt werk iets beter door de fijne hook, al vind ik de intro van die track niet zo sterk.

Al met al is dit album wel een stuk minder dan zijn voorgangers, maar neig ik nog wel naar een voldoende als ik het eerdere werk niet in het waarde oordeel meeneem. Misschien verandert dit nog gaandeweg.

avatar van deric raven
4,0
geplaatst:
Het is de herfst van 2013 als London Grammar de wereld eventjes tot stilstand dwingt met het bedwelmende donkere Strong. Deze derde single betekent de grote doorbrak van het uit Nottingham afkomstige gezelschap. Een zoektocht naar kracht, waarbij de kwetsbare Hannah Reid zich als een onzichtbaar middelpunt in haar eigen wereldje centraliseert.

Deze tegenstrijdigheid botst met het gegeven dat de getalenteerde frontvrouw opeens vol in the picture staat en dus als een sterke vrouwelijke persoonlijkheid gezien wordt. Juist door die herkenbaarheid krijgt ze de taak toegeëigend om zich uit te spreken, en telt haar mening wel mee. Op If You Wait plaatst ze zich naast Romy Madley Croft van The XX, die ook haar persoonlijke shit deelt om zelf een vervolgstap in het leven te maken. Daar ligt tevens de nadruk op de ijzersterke triphop achtige ondersteuning. Alleen ademt London Grammar vooral hoop uit, en treed Hannah Reid net wat minder introvert naar buiten.

Truth Is a Beautiful Thing voldoet aan de verwachtingen, en het fragiele heeft plaats gemaakt voor volwassen zekerheid, al blijft die aantrekkingskracht van de karakteriserende hemelse zang domineren. Toch blijft Hannah Reid moeite hebben met die aandacht en is ze er zich wel degelijk van bewust dat er van haar gevraagd wordt om deze om te zetten in een leiderspositie binnen London Grammar. Het lijkt mij een bewuste keuze om Hannah Reid nu als boegbeeld naar voren te schuiven om de vervlakking tegen te gaan.

Dat daardoor nog niet alles even pakkend uit de verf komt is een logische voortzetting. De kunst is het om je hierdoor niet teveel af te laten leiden. De frustraties en het gevecht met de demonen overheersen nog steeds op Californian Soil. De vocalist heeft zich al eerder openlijk uitgesproken over de benauwende positie van de zangeressen in het muziekklimaat en dat ze niet van plan is om die vrouwelijkheid aan de platenmaatschappij te verkopen om haar sexappeal tentoon te stellen.

Californian Soil opent ijzersterk met het filmische Intro, waarbij Hannah Reid de luisteraar meeneemt in haar rol als een verleidende Sirene die met dromerige klanken hypnotiseert en bemind. Er is gekozen voor een breed georkestreerde aanpak waarbij de strijkers eventjes die begeleiding van Dan Rothman en Dominic Major overnemen. Een meesterzet om zo af te trappen welke vervolgd wordt door de duistere dreampop van het titelstuk Californian Soil. Een gedurfde ontwikkeling, waarmee London Grammar uit die verstillende triphop sound stapt en meer kleur geeft aan de jaren tachtig. Dit alles in een hedendaags aarde donker Peaky Blinders getint sfeertje, omgeven door spookachtige vocale bijgeluiden.

Vanaf Missing is daar fragmentarisch die zekere hitgevoelige omslag, waarbij bijna vergeten wordt dat juist Hannah Reid zoveel diepere lagen toevoegt aan haar stem. Het is eventjes wennen nu ze die breekbare onzekerheid definitief verlaten heeft en ze haar twee collega’s dirigeert om dragende die positie als begeleidingsband op zich te nemen. Nog meer schud London Grammar die prachtige veilige eigenzinnigheid van zich af om op zoek te gaan naar nieuwe uitdagende invalshoeken. Ze lopen hiermee wel het risico dat de band vervreemd raakt met zichzelf en ze juist die beeldende sobere uitstraling opofferen voor solide uptempo beats.

Dit gaat ten koste van de nog steeds prachtige integere teksten. Het indringende Lord It’s a Feeling behoort tot die tekstuele hoogtepunten die Hannah Reid ooit beschreven heeft, en waarbij ze de private ellende publiekelijk deelt. Echter zonder het zorgvuldig gebruik maken van intimiteit en instrumentenkeuze wordt het een gehaast vluchtig liefdesliedje met halverwege pas de plek voor die gerijpte stem met een ruimtelijke postpunk kilheid. Zonde, want met het op zeer basic sprookjesgeluid terende All My love laat ze collega zangeressen vervagen tot nietszeggende schimmen, die al aarzelend een plek in haar schaduw innemen.

Het is een gewenningsproces, voor de luisteraar en de band, waarbij Hannah Reid de overige twee muzikale partners overstijgt. Op de tweede helft van Californian Soil is daar die beheerste somberheid, en treden de strijkers weer meer overwichtig op de voorgrond. I Need the Night leunt op dromerige retro new wave gitaarlijnen en pompende kletterbeats die de track pulserend uit de duisternis trekt. Dit overtreft London Grammar nogmaals met America, waarbij The American Dream de ultieme zoektocht naar het geluk symboliseert. Loslaten om weer verder te gaan. Misschien is dit ook wel de kern van Californian Soil. Het verleden laten rusten en je richten op de toekomst.

London Grammar - Californian Soil | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

4,0
geplaatst:
Zo zeg. De meningen lopen hier nogal uiteen. Van een dikke 5 tot aan de "Wilders" van MuMe met z'n 2 denigrerende sterretjes (Coldwarkids). Doet ie vaker overigens. Tot aan een ban voor stemfraude aan toe zelfs.

Maar soit. Er staat géén Strong op het album. Een nummer dat mij jaren geleden bij de strot greep.
En inderdaad, zo sensibel en donker zijn de nummers op dit album niet. Maar toch steekt deze werpeling, wat mij betreft, aardig in elkaar. Prima composities. Nummers die live ook zullen staan als een huis. Voortreffelijke vocalen. Wat mij betreft, samen met Amy Winehouse, de beste vrouwelijke stem ná Holly Martin (Archive). Deze eeuw dan.

avatar van Poepie34
4,5
geplaatst:
Poepie34 schreef:
Was in het begin een beetje huiverig voor de 3e van London Grammer, maar deze is zeker niet minder dan Truth Is a Beautiful Thing. De stem betoverd mij nog altijd, laat de verschillende remixes van Californian Soil maar komen. Net toch maar de Ltd. vinyl versie besteld, ik ben tevreden met Californian Soil.

5,0
geplaatst:
Prachtig album!

avatar van henrie9
4,0
geplaatst:
In tegenstelling tot nogal wat lauwe reacties alhier kreeg LG's nieuweling elders toch ook héél veel laaiende beoordelingen. Met hun topzangeres en andermaal een schare absolute topsongs is hun droompop hier verder gunstig geëvolueerd. Naar de mainstream? So what! Je hoort het, deze artrockband heeft echt nog meer dan voldoende soul onder de leden om het verder op hoog niveau uit te zingen.

avatar van Poepie34
4,5
geplaatst:

avatar van DjFrankie
4,0
geplaatst:
Als je Hannah Reid in je band hebt, sta je al met 1 nul voor, wat een prachtige stem. Die stem geeft ook voor mij de voorzet in dit album. In zijn geheel is dit album iets minder dan zijn voorgangers maar het heeft wel een paar prachtige nummers in de spits, waarop de aanval wordt ingezet met Baby it’s You en Het titelnummer. De verdediging is gewaarschuwd.

En als ik de reacties zo lees doet deze het ook goed na de wedstrijd onder de douche.

avatar van Marco van Lochem
3,5
geplaatst:
De band London Grammar had zijn “one moment of fame” in 2014 toen de werkelijk prachtige single “STRONG” kortstondig in de Nederlandse Top 40 stond. Het juweeltje is te vinden op het debuutalbum “IF YOU WAIT”, dat in 2013 verscheen.
London Grammar is een trio dat in Nottingham Engeland werd opgericht en recent hun derde album uitbracht. Zangeres Hannah Reid drukt met haar zweverige stem een duidelijke stempel op de muziek van de band. Het krijgt daardoor een sober, sferisch karakter, zonder dat het, wat mij betreft, deprimerend wordt. Daarvoor zitten er te veel mooie momenten in de liedjes en dat geldt ook weer voor het derde album dat pas uitgebracht is, “CALIFORNIAN SOIL”. Het is de opvolger van “TRUTH IS A BEAUTIFUL THING”, dat in 2017 uitkwam.
“CALIFORNIAN SOIL” is ook weer een album waarvoor je moet gaan zitten om er rustig en geconcentreerd naar te luisteren. Het album heeft een duur van bijna 45 minuten en herbergt 12 liedjes. Na een bijna 2 en een halve minuut opstart, het toepasselijk getitelde “INTRO”, komen hele rustige nummers, enkele midtempo en ook wat meer uptempo songs voorbij. De ballads, zoals “MISSING”, “LORD IT’S A FEELING”, “ALL MY LOVE” met een minimale begeleiding, “TALKING” en het slotakkoord “AMERICA”, hebben vaak een beklemmende sfeer. Onder de noemer midtempo kun je het titelnummer plaatsen, “CALL YOUR FRIENDS” is dat ook, net zoals “I NEED THE NIGHT”. “LOSE YOUR HEAD” heeft een uptempo karakter, wat ook geldt voor “HOW DOES IT FEEL en “BABY IT’S YOU”.
De muziek van London Grammar is niet voor iedereen geschikt. Je moet van de stem van Reid houden, net zoals de soms breed uitwaaierende arrangementen. De samenzang geeft het geheel soms een gospel gevoel, maar het gebruik van het moderne instrumentarium , zet het ook wel in de electropop hoek. Misschien kun je het plaatsen onder de noemer droompop, maar dat laat ik liever aan de luisteraar zelf over.
Ik heb met plezier geluisterd naar “CALIFORNIAN SOIL”, maar blijf het hitje “STRONG” het beste vinden, dat ze tot nu toe hebben uitgebracht.

avatar van Rudi S
4,0
geplaatst:
De meningen over dit album zijn nog al verdeeld wereldwijd zeg maar.
Ik vind het dan weer een erg prima album.
Typisch is toch wel dat op de " liefhebbers" sites zoals RYM en Mume dit album er als minst scorend album van hun 3 albums uitkomt.
Maar op Metacritic ( een verzameling van recensies in de bladen en van de bekendere websites) dit hun best scorende album is.
Wat zegt dit? : niets eigenlijk maar ik wilde dit toch even melden op deze rustige zaterdagochtend.

avatar van Mjuman
geplaatst:
Zou willen zeggen: schuif het album niet te snel terzijde. Vooropgesteld dat het voor mij niet brengt wat ik gehoopt had, al waren mijn verwachtingen wellicht hoog, wint het album toch bij vaker draaien. Imo daarom zeker 3 - 3,5* - al zitten er wel wat zwakkere nummers en 'herhalingsoefeningen' bij, een soort van déja entendu zeg maar.

Af en toe aanslingeren via Spotify of Tidal (in mijn geval) volstaat dan

avatar van Don Cappuccino
4,0
geplaatst:
Prachtige opvolger van het sublieme Truth is a Beautiful Thing, dat toch wel een van mijn meest beluisterde albums van de afgelopen jaren moet zijn. Ik maakte me een beetje zorgen door de berichten over de verandering in sound hier, maar ik vind het enorm meevallen. London Grammar is altijd al een popband geweest en er zijn nu een aantal tracks waarop wat meer een poppy dancesound wordt gebracht. Er moet ook niet vergeten worden dat Hannah Reid bijvoorbeeld ook een samenwerking heeft gedaan met Disclosure, dus dan is het eigenlijk helemaal niet zo'n verrassing. Toch zijn die nog steeds zwaar in de minderheid en het zijn ook gewoon goede tracks die afwisseling bieden in de overige dromerige melancholische songs van Californian Soul. Want voor de rest is het gewoon weer baden in de heerlijke subtiele trip-hopachtige instrumentatie en de ronduit hemelse stem van Hannah Reid, al heb ik het gevoel dat de boel soms wat meer cinematisch is opgezet ten opzichte van het eerdere werk. Voordat dat Intro, poeh, dat is me toch even een binnenkomer.

avatar van Jumpjet
3,0
geplaatst:
Tegenvaller. Deze haalt op geen stukken na het niveau van Truth is a beautiful Thing. Hannah's stem heeft altijd al iets engelachtigs gehad, maar ligt hier zo ijl en galmend in de mix dat ik af en toe het gevoel krijg naar kerkmuziek te luisteren. Op zich niets mis mee, maar ik mis krachtige composities als zoals het geweldige Hell to the Liars of Leave the War wit Me.
De wat meer uptempo tracks bevallen me hier overigens wel goed, maar het album als geheel gaat niet op repeat zoals z'n voorganger dat wel deed.

avatar van AOVV
3,5
geplaatst:
Best een mooi album. Het is Hannah Reid die de show nog steeds steelt met haar prachtige stem, die een wat betoverend effect heeft om mij. Haar stem valt extra op omdat de instrumentatie in dienste daarvan lijkt te staan, maar een meer dan oppervlakkige beluistering leert wel dat die instrumentatie subtiel en smaakvol is, al had het soms wat spannender gemogen.

Gewoon een leuke plaat voor die melancholische momentjes tijdens de lente- en zomermaanden.

3,5 sterren

avatar van Papartis
4,0
geplaatst:
Een tip is om dit album eens integraal live te zien en te horen.
Dit zal zeker je oordeel kunnen veranderen denk ik.

[LIVE] London Grammar: Californian Soil - The Live Show - YouTube

Prachtig concert, met strijkers, backing vocals en lichtshow.
En een prachtige Hannah Reid in top vorm.

avatar van Rudi S
4,0
geplaatst:
Papartis schreef:


Prachtig concert, met strijkers, backing vocals en lichtshow.
En een prachtige Hannah Reid in top vorm.



Gast
geplaatst: vandaag om 22:47 uur

geplaatst: vandaag om 22:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.