The War on Drugs - Live Drugs (2020)

Ik vind een concert bijwonen nogal vermoeiend in mijn hoedanigheid; vandaar dat ik uitzie naar deze release. Hoop op goede registratie en dito kwaliteit van het geluid.

Die valt volgens mij niet tegen.
Er is al wat vrijgegeven:
The War On Drugs - Pain (Live) [Official Audio] - YouTube

En nu nog 1
Like a MartyrThe War On Drugs Share "Accidentally Like A Martyr," Announce Podcast - Stereogum

Koop vrijwel nooit een live lp maar dit schaf ik blind aan. Twee concerten van ze gezien en hebben zich wat mij betreft wel bewezen als het om live optredens gaat. Accidentally Like a Martyr ken ik dan nog niet maar bewaar die lekker voor mn pickup.

Accidentally Like a Martyr is een Warren Zevon cover...

Enige minpuntje bij de eerste luisterbeurt is dat An Ocean Between The Waves nog wel een paar minuutjes had mogen doorgaan

Dat had ik nu eigenlijk ook, precies alsof het nummer pas goed op gang komt en plotseling "afgehakt" wordt...

Niets mis mee. Is eigenlijk een Greatset Hits en dat live van een prima live band.
De Opaque Purple Limited op 180 gr. vinyl is erg mooi, alleen de inlays zijn wel erg magertjes.

Geweldige setlist, maar vind productie echt veel te veel opgepoetst, vocalen veels te luid, gemiste kans!

Gisteravond op een vrijwel verlaten snelweg deze release op hoog volume aangezet. Ik kon de hele nacht wel doorrijden. Heb de band een keer of drie gezien en ik koester vooral de laatste in Paradiso. Vooral het fantastische gitaarwerk maakt hun optredens weergaloos (of nou ja, het gaat vooral om Adam natuurlijk). En nu mogen we het thuis (of in de auto dus) allemaal nog eens beleven. Het laatste gedeelte van Strangest Thing vind ik echt weergaloos bijvoorbeeld; het is op de plaat al een schitterend nummer maar komt nu helemaal tot leven en dat geldt voor meer nummers. Wat een feest. Thuisgekomen gaat de koptelefoon op en genieten we door... Wat een fijne uitgave.

Niet mijn ding helaas.vond het nogal saai.

Jeetje wat een heerlijke plaat. Heb ze helaas nog nooit zelf live mogen ervaren, dus dan maar zo. Komt erg lekker op gang en brengt een wat rustiger tussenstuk met wat heerlijke rustigere nummers om weer even bij te komen. Om daarna met een klapper eruit te gaan. De hoes en alle art verder in de LP is trouwens wel erg donker en minimalistisch. Zo'n zwart vierkant kan ik net niet lekker laten pronken in de woonkamer.

Fantastische plaat.. Ik heb hem blind op vinyl gekocht omdat ik er van overtuigd was dat hij heel goed zou zijn.. Absoluut geen spijt. De beste nummers van de laatste 2 albums staan er op plus een tweetal eerdere liedjes wat ik dan ook de (iets) mindere nummers vindt. Het geluid is fenomenaal! Ongelofelijk dat dit live opgenomen is. Dit is mijn favoriete band van de laatste jaren.. Hopelijk blijven ze dit niveau vasthouden.

Ongelofelijk mooie plaat... Ik koop niet vaak live platen, maar van deze wist ik meteen dat ik die in mijn collectie wilde. En inderdaad, het is een prachtige plaat geworden waarbij je soms bijna niet gelooft dat dit live opgenomen is... Ze hebben dan ook een uitstekende live reputatie. Persoonlijk vind ik dat ze een goede keuze hebben gemaakt qua nummers. De eerste luisterbeurt maakte dan ook veel los hier... Alleen jammer van de hoes.

2020 was een kutjaar, maar deze plaat maakt toch al veel goed.

Deze heb ik even gemist. Was groot fan van A Deeper Understanding en ook het live materiaal dat ik op YouTube voorbij heb zien komen beviel goed, dus deze gaan we zeker beluisteren als ik met Neil Young Arvchives Vol. II klaar ben.

Mooie live-plaat. Geen registratie van een concert, wel losse nummers uit verschillende concerten, van na de release van Lost in the Dream, de doorbraakplaat van deze band. Zoals iemand hierboven schrijft, kan je dit beschouwen als een greatest hits-album, maar dan live.

Ik vind The War on Drugs een erg goede band, met een frontman die weet hoe hij een goeie song moet schrijven, en dit ook kan overbrengen. Op dit album staan wel een aantal hoogtepunten (Thinking of a Place, Eyes to the Wind), maar de echte impact blijft uit. Ik lees af en toe de vergelijking met de E Street Band (hier, onder andere), maar de band van Springsteen klinkt toch een pak energieker, krachtiger en uitbundiger, daar waar The War on Drugs soms wat gezapiger klinkt.

Dat het songmateriaal erg sterk is, daar kan ik het volmondig mee eens zijn. De uitvoering kon, wat mij betreft, soms wat intenser.

3,5 sterren

Net als het optreden in de Ziggo Dome vind ik dit (te) klinisch en bij vlagen saai. WOD blijft voor mij toch meer een studio- dan een liveband.

Ik vond het optreden in Ziggo Dome best ok maar bij vlagen inderdaad veel te netjes/saai.
Het concert in 2014 op Le Guess Who maakte veel meer indruk op mij.

Vroeger was dat een compliment; 'klinkt net als het album'.

In de periode dat Americana en folk steeds meer beginnen te rommelen met elektronica en hiermee een verbreding van het jonge publiek opzoekt, doet Adam Granduciel iets wat tot dan toe weinig wordt toegepast. In plaats van een futuristische plaat af te leveren, zoekt hij met Lost In The Dream de heimwee van vroeger op. Door Amerikaanse muzikale helden te koppelen aan wat er op dat moment aan de andere kant van de oceaan gaande is, weet hij het nostalgische gevoel van zijn leeftijdsgenoten op te roepen.

Hiermee bevindt hij zich op het pad van de veramerikaniserende Fleetwood Mac, wiens Tango In The Night in alle opzichten terug te horen is. De emotie beperkt zich niet alleen tot die doelgroep, maar raakt ook de bezitter van die oude met Roxy Music, Dire Straits en Bruce Springsteen gevulde vinyl platenkast. Hij brengt twee generaties muziekliefhebbers dichter bij elkaar, waardoor deze elkander beter leren te begrijpen. Voor de een is het retro eighties, voor de ander is het de muziek waarmee hij is opgegroeid.

Juist dat onderscheid verwatert als hij vervolgens A Deeper Understanding in elkaar zet. Hierop experimenteert hij dus wel, al is het in lichte mate, met elektronische snufjes. Het is net wat minder puur en organisch. Ondanks dat het album verder prima aansluit op de voorganger, is het een forse stap terug. Dat de songs verder uitstekend in elkaar zitten bewijst hij nu wel op Live Drugs.

De nadruk ligt hier vooral op het succes van Lost In The Dream, al vormen de latere tracks nu veel meer een geheel en revancheert The War on Drugs zich hiermee voortreffelijk. Het verlangen naar andere tijden krijgt nu een extra dimensie vanwege het hele Corona gebeuren. Dat we een klein jaar geleden nog probleemloos en niets vermoedend concerten konden bezoeken lijkt ondertussen al een eeuwigheid geleden. Een ingecalculeerde tactische zet die de armoede van een festival loos jaar enigszins goed maakt.

Door het opzwepende drumintro van Charlie Hall in An Ocean Between The Waves besef je des te meer dat The War on Drugs veel meer is dan het magistrale lang uitgerekte gitaarwerk van Adam Granduciel. Live komt de band beleving veel meer tot zijn recht. Ook bassist David Hartley staat dan op gelijkwaardige hoogte met de schuchter zingende frontman. Het publiek wordt tekstueel direct geconfronteerd met de opoffering die het rondreizende muzikantenbestaan met zich meebrengt.

Run away, I’m a traveling man
Been working every day

Dit wordt later nog vervolgd door de eenzaamheid van koude hotelkamers, en de condens van de achter een beslagen raam verschuilende maan die zich steeds weer op een andere plaatst als stille toeschouwer opdringt. De kern van een liveregistratie samengevat in een paar toepasselijke zinnen.

Adam Granduciel weet een minder diepe emotie op te roepen met Accidentally Like A Martyr dan de croonende eigenaar Warren Zevon, en geeft er zowat een gospeltwist aan. Gelukkig doet hij hiermee geen afbreuk aan de oorspronkelijke versie door er juist voor te kiezen om niet krampachtig het origineel te benaderen. Toch valt deze wat uit de toon tussen de veel sterkere eigen composities.

De treurende saxofoon van Jon Natchez in Strangest Thing is nog een voorbode van wat je kan verwachten. Gezamenlijk met de desperate mondharmonicaklanken verzorgen ze het verstillende outro van Thinking of a Place. Op het ultieme hoogtepunt Eyes to the Wind introduceert Adam Granduciel zijn eigen E Street Band, een vergelijking welke zeker op gaat in het technisch in perfectie gespeelde eindresultaat waarbij die kenmerkende saxofoonblazen en harmonicapartijen van werelds beroemdste begeleidingsband hun stempel drukken.

Ondanks dat het opnames van verschillende concerten betreft, loopt het allemaal feilloos in elkaar over. Tegen het einde aan klinkt het productioneel allemaal wel veel helderder en krachtiger. Zo hebben Under The Pressure en In Reverse met de zwaar echoënde gitaren absoluut raakvlakken met de sound waarmee Bruce Lampcov Simple Minds trakteert op hun jaren tachtig monument Live In The City Of Light. Juist deze spannende aanpak zorgt ervoor dat de aandacht tot aan het einde toe gewaarborgd blijft. Een mooi staaltje aan vakmanschap van Adam Granduciel en Dominic East.

The War on Drugs - Live Drugs | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Ik heb niet kunnen achterhalen welke concerten het precies betreft. Iemand?

Ook benieuwd naar. Helaas nergens iets te vinden.

Money well spent.

Deze plaat gaat voorlopig niet meer van de speler af. Goeie setlist. De 2 voor mij onbekendere nummers (Buenos Aires Beach en Accidentally Like a Martyr) vallen er wat buiten. Strangest Thing was de grootste verrassing. Prachtige uitvoering.

In mijn ogen dus een zeer geslaagde en gevarieerde opname. De rustige nummers als Strangest Thing, Thinking of a Place en Eyes to the Wind komen op een hele andere manier binnen. Voor de nodige adrenaline doen Ocean Between The Waves en Under The Pressure het erg goed. Vooral laatsgenoemde track is live echt een prijsnummer. Het geluid heeft hier in huis nog nooit zo hard gestaan.

Helemaal eens! dit is hoe je een live plaat maakt.. Fantastisch opgenomen, het publiek is niet te prominent aanwezig, nummers klinken anders dan op plaat. Heerlijk.

De eerste luisterbeurt vond ik een beetje underwhelming, eerlijk gezegd. Tweede ronde beviel me al beter, het is degelijk maar het spettert niet echt.

Ik heb ze in de HMH gezien eind 2017 en toen vond ik het toch wel echt een toevoeging om ze live te zien. Ik kan het me overigens wel voorstellen wat je zegt bij deze band. Ligt er misschien maar net aan welke show je ze gezien hebt soms.

Om één of andere reden kan ik als casual luisteraar dit album beter pruimen dan de twee studio albums die ik van hen al gehoord heb. Het brengt een soort rust over mij, wat ik erg apprecieer.

Ik kwam hier om ongeveer dit te typen, helemaal mee eens dus. Wat een schitterend meeslepende plaat is dit!

Speciale aandacht ook voor de Warren Zevon cover, zo mooi heeft ie het zelf nog nooit weten te spelen.

Ik ben geen kenner van deze band, maar als liefhebber van live-albums en op aanbeveling van een vriend heb ik deze de afgelopen weken een kans gegeven en hij bevalt me bij elke luisterbeurt beter. Ik ga de LP aanschaffen.

Inmiddels een week in huis Opaque Purple Limited op 180 gr vinyl. Prachtige dubbelaar om te koesteren. Heerlijk om in deze donkere dagen je huiskamer te vullen met deze warme klanken. Geluk zit soms in kleine dingen.