menu

Joe Jackson - Body and Soul (1984)

mijn stem
3,95 (296)
296 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Soul
Label: A&M

  1. The Verdict (5:31)
  2. Cha Cha Loco (4:47)
  3. Not Here, Not Now (5:27)
  4. You Can't Get What You Want (Till You Know What You Want) (4:50)
  5. Go for It (4:18)
  6. Loisaida (5:33)
  7. Happy Ending (3:39)

    met Elaine Caswell

  8. Be My Number Two (4:18)
  9. Heart of Ice (6:53)
totale tijdsduur: 45:16
zoeken in:
avatar van WoNa
4,5
Body and Soul volgde op 'Night and Day'. Ik kan me nog herinneren wat een schok 'The Verdict' was bij eerste beluistering. WTF is dit? Dat dachten we toen nog niet in die bewoording, maar de strekking was identiek. Weer wist hij mij totaal te verrassen en overdonderen. Als ik het album nu opzet, wat nog steeds met een zekere regelmaat gebeurt, verheug ik me al op dat schetterende koper aan het begin van de plaat. (Het was wel voor het laatst dat hem dit lukte tot 2015 en opnieuw in 2019.)

Inmiddels is dit mijn Joe Jackson favoriet. Er gaan niet veel weken voorbij zonder dat de toeters van 'You Can't Get What You Want, Till You Know What You Want' door mijn hoofd heen schetteren. Dat nummer is zo ontzettend krachtig, net als 'Go For It', maar dat is, enorm goed, maar iets platter. De titels van de nummers kunnen onmogelijk toevallig achter elkaar staan. Ik zou er mijn levensmotto van hebben kunnen maken en onbewust ook gedaan.

Met die kracht kom ik misschien wel bij de basis aan van Joe Jacksons muziek. Alle albums waar hij die kracht tentoonspreidt, zijn meer dan de moeite waard. Waar dat ontbreekt, blijft er relatief weinig over. Voor mij althans. Op Body and Soul is die kracht een album lang aanwezig. Jackson houdt geen moment in, met een album dat meedoet om de eerste plaats in zijn oeuvre en in de jaren 80 als geheel.

Tijdens die tour heb ik hem zien spelen in Ahoy, seated als ik me goed herinner. Een uitermate krachtig concert ook. Het t-shirt heb ik nog steeds. De stof is inmiddels heel dun, zit (veel) te strak om mijn middel heen, maar zo heel af en toe doe ik het toch nog even aan. Body and Soul is een absoluut top album.

avatar van Arbeidsdeskundige
5,0
De diepgaande teksten, heerlijk melancholische zang, virtuoos pianospel en swingende blaasinstrumenten maken dit een heel speciaal album. Nostalgie naar de jaren '80 maken zich meester van mij tijdens het luisteren naar deze heerlijke cocktail van bovenstaande ingrediënten.

avatar van gaucho
4,5
WoNa schreef:
Inmiddels is dit mijn Joe Jackson favoriet.

Ik ben inmiddels ook zover, geloof ik. Beurtelings strijden Night and day, zijn debuut Look sharp en deze om die eer. Gisteravond deze LP weer eens gedraaid, en wat een prachtige, tijdloze muziek blijft dit toch.

Night and day was bij verschijnen stilistisch al een heel ander album dan de veelal new wave-gerichte voorgangers, die ik overigens ook allemaal hoog heb zitten. Maar op N&D stonden piano en percussie centraal. Ik was net gewend aan die koerswijziging en toen kwam veelzijdige Joe met dit album aanzetten. Was opnieuw even wennen, al hielp het dat ik me rond deze tijd voor het eerst met pseudo-jazz en fusion inliet (denk RTF, Al di Meola, David Sanborn).

Dat de hoes een hommage was aan Sonny Rollins had ik rond die tijd wel ergens gelezen, maar was verder van weinig betekenis voor me. Het blijft natuurlijk een pop-album met duidelijke jazz- en latin-invloeden. Het duurde in elk geval niet lang voordat het kwartje viel. Gewoon door de ijzersterke nummers en de losse swing. Maar ook door de uitstekende geluidskwaliteit. Hoewel dat op zichzelf geen doorslaggevende factor kan en mag zijn, helpt het wel als je optimaal van deze muziek wilt genieten.

Het songmateriaal is over de hele linie heel sterk, maar, zoals hierboven aangestipt, Cha cha loco, You can't get what you want en Be my number two steken er nog eens bovenuit. En eigenlijk moet ook de afsluiter Heart of ice even apart vermeld worden: in bijna zeven minuten wordt hier een muzikale spanning gecreëerd die steeds verder wordt uitgebouwd en die het album prachtig afsluit.

Joe Jackson toont op deze plaat aan dat goede muziek niet alleen bestaat uit prima liedjes schrijven (inclusief diepgaande teksten), maar dat rijke arrangementen, goedgekozen instrumentatie en een afgewogen mix van muziekstijlen er nog zoveel aan kunnen toevoegen. Het is zelfs niet overdreven om te stellen dat dit album (naast albums uit dezelfde tijd van o.a. Sting en Paul Simon) mij leerde om anders naar muziek luisteren, door oog en oor te krijgen voor dergelijke aspecten. Prachtplaat die nooit verveelt!

avatar van Echo01
Hoera, verschijnt binnenkort ook op een (hybride) CD/SACD, geremastered door Kevin Gray, een vd beste master engineers. Het schijfje wordt uitgebracht door het Amerikaanse kwaliteitslabel Intervention Records (IR).

Echo01 schreef:
Hoera, verschijnt binnenkort ook op een (hybride) CD/SACD, geremastered door Kevin Gray, een vd beste master engineers. Het schijfje wordt uitgebracht door het Amerikaanse kwaliteitslabel Intervention Records (IR).


Tja, en dan te bedenken dat ik de lp-versie hiervan altijd noem als ik het heb over de pré's van de lp tov cd; sacd is in de ogen van menig audiofiel trouwens een doodlopende weg. Het enige voordeel van de remastering van Dead Can Dance albums voor een sacd-box - door MOFI - is trouwen dat mbv die remasters de herpersingen van de DCD-albusm hebben plaatsgevonden (zonder vermelding van MOFI, dat dan wel).

Op lp is dit qua dynamiek en diepte gewoon heel fraai

avatar van Echo01
Welke pré's? De mastering is meest bepalend voor een goed geluid. Keuze format is dus minder belangrijk, maar de cd en Sacd is wel meer slijtvast en verplicht me bovendien niet om elke 20 minuten op te staan om van kant te wisselen (daarnaast, waar zou ik als bezitter van 8000 albums mijn collectie thuis kunnen herbergen als deze uit vinyl bestond i.p.v. cds (en Sacds) ?

Overigens brengt IR dit album ook uit op vinyl.

Echo01 schreef:
Welke pré's? De mastering is meest bepalend voor een goed geluid. Keuze format is dus minder belangrijk, maar de cd en Sacd is wel meer slijtvast en verplicht me bovendien niet om elke 20 minuten op te staan om van kant te wisselen (daarnaast, waar zou ik als bezitter van 8000 albums mijn collectie thuis kunnen herbergen als deze uit vinyl bestond i.p.v. cds (en Sacds) ?

Overigens brengt IR dit album ook uit op vinyl.


Als ik 8000 albums in huis had, zou ik me ook zorgen maken over waar ik mijn albums moest laten (en hoeveel geld daarin was gaan zitten) en mijn lief zou dan waarschijnlijk vrezen dat ik deel van haar kleedkamer zou annexeren voor non-wearables.

Fyi, tot ca 5-6 jaar geleden kon je dit album op lp vaak tegenkomen voor nog geen 5 euro en dat maakte het, gezien de kwaliteit van de opname, een koopje van de eerste orde.

avatar van Droombolus
3,5
Echo01 schreef:
Keuze format is dus minder belangrijk.


Die tejorie komt wel vaker voorbij tegenwoordig.

Ik heb mijn ozzinele LP nog en die klinkt fabeltasties in mijn muziekhok, waar ik echt luister naar muziek. De DDD AudioMasters+ CD gebruik ik alleen in de huiskamer waar ik wel muziek hoor, maar niet echt luister.

Vinyl klinkt van zichzelf gewoon warmer, voor mijn oortjes zit er in verreweg de meeste CDs te veel top-hoog waardoor ik er niet echt rielekst naar kan luisteren.

5,0
geplaatst:
Geweldig album, mede dankzij blazers. Bevat ook Joe's allerbeste song ever, nee, niet My number two. Maar Not here, not now; met die geweldige inzet van piano en trompet en de smekende stem van Joe. Al 500x kippenvel!

Gast
geplaatst: vandaag om 05:05 uur

geplaatst: vandaag om 05:05 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.