Joe Jackson - Body and Soul (1984)

Nog steeds een gave CD van onze ome Joe. Beetje Pop, beetje Jazz qua instrumentalia. Juist de single van dit album Happy Ending maakt op mij na al die jaren de minste indruk. Niet omdat het een matig nummer is maar veeleer dat de kwaliteit van de overige tracks zo hoog is. Wow.....The Verdict met de blazers opent het album met een knal. . Not here not now & Be my nummer two treffen mij vanwege de intimiteit die ze in zich herbergen.

Kortom wat mij betreft nog steeds een van de betere albums van Joe

Hier ben ik het 100 % mee eens: dit fantastische album (dat ik bijna net zo vaak heb beluisterd als het debuut Look Sharp) staat vol prachtige songs, maar Not Here Now en By My Number springen er dan nog eens extra uit en heb ik óók als favorieten aangemerkt.

Vaak zorgt de zang voor het kippenvel moment, of de teksten.
Hier bereiken de instrumenten dat effect.
De piano die uit loopt op de saxofoon bij Be My Number Two, of de blazers bij Happy Ending zijn zo krachtig, dat ze de zang kunnen vervangen.
Iets waar Joe Jackson hier ook voor kiest, perfecte keuze, en zo effectief.

"Ambient Miking" werd al gebruikt om John Bonham's drums mee op te nemen in de 70s dus echt nieuw was het principe niet meer

@Droombolus: Zal best, maar 'apart staaltje' heeft dan ook niets met 'echt nieuw' te maken.

Hoe namen Miles Davis, Sonny Rollins, John Coltrane hun muziek dan veelal op en waarom zou anders die hoes zo gekozen zijn?

Overigens is dit wel een mooi album om het verschil tussen cd en lp te laten horen - het geluid spat zowat van de plaat.

Lachen, dit was de eerste cd die ik aanschafte toen ik eindelijk een cd speler had gekocht (voor veel geld, want ik heb het nu over 1985), en het was ook een van de eerste albums van een artiest die op cd verscheen. Een heerlijk album waar ik nog regelmatig met ook wel nostalgische gevoelens naar luister. Er staan heel sterke nummers op dit album, en het geluid was / is nog steeds geweldig goed.

Wat een verschrikkelijk mooie plaat is dit!! Meer woorden hoef ik er niet vuil aan te maken, toch...

Nee, qua geluid is dit een ideale lp - met veel dynamiek en diepte

Inderdaad bijzonder geschikt om te laten horen hoe mooi vinyl kan klinken.

Helemaal mee eens, lennon . Dit vind ik misschien wel zijn mooiste album - onverslijtbare composities, en bovendien het geluid van de drums en de blazers: schitterend.

Halfje verhoogd. Toch wel een creatief geheel. Mooi geheel.

Daar vind ik het dan net weer aan ontbreken. Het klinkt voor mijn oortjes als een verzameling zoektochten zonder een overall visie die de sfeer van het album bepaald.

Ik vind het echt onbegrijpelijk dat B&S een hoger gemiddelde heeft dan Look Sharp of Beat Crazy.

Dat kan jij wel vinden, maar misschien moet je gewoon 'ns luisteren naar de muzikaliteit van dit album. Look Sharp klinkt puntig, wavistisch - de puntschoenen op de hoes zijn natuurlijk een fikse clue. Dit album, opnieuw is de hoes een clue, klinkt meer jazzy - imo (de "O" staat in dit geval voor oren) verwijst dit - no offense intended - naar de remasters van Miles Davis.

Beat Crazy vind ik - ook weer de hoes - rommelig en 'funky'. Dit album daarentegen kan gemakkelijk een gidsfunctie hebben naar jazzland - vanuit Look Sharp zie ik je daar niet zo snel belanden. Ik draaide voor vrienden/gasten wel eens paar nummers van cd en dan dezelfde nummers van de lp na elkaar om mensen het verschil te laten ervaren, immers: he who hears, wins.

En qua geluid wil ik nix zeggen over Look Sharp

Dat heb ik nogal intensief gedaan. Ik had 'm damaals dagelijks in m'n walkman ( met John Hiatt's Riding With The King op de andere kant ) toen ik nog forenste tussen Lelystad en Amsterdam.

Ik vind Body & Soul een heel aardige ontwikkeling in Jackson's loopbaan.
Het is wat gelikter. Maar de man beheerst wel de kwaliteiten van componist/ arrangeur.
Zonder uitzondering zit dit album knap inelkaar geweven.
Jazz/ Zuid- Amerikaans vermengd met een popsausje.

Night & Day vind ik wel boeiender als geheel. Vooral ook door het thema en Jackson's visie.
Maar kwalitatief is dit een hele fijne plaat.

Zowel naam van het ding - walkman ipv listenman - als van het album (riding with the king) zijn natuurlijk echte give-aways: the king rides very seldom train these days - het koninklijk rijtuig is al jaaaaren geleden afgedankt

Maar sereneus: walkman is voor echte muziekliefhebber natuurlijk niet een goede manier om de muzikale kwaliteiten van een album te beoordelen. Walkman was voor mij altijd een manier om ongestoord te kunnen lezen en om met een ingang-splitter (2 headphones) op je eigen muziek in een Poolse hoempapadipso te kunnen dansen

visualiseren is wat ik graag doe, of moet ik zeggen (te) vaak...

We stonden op een gegeven moment als enigen nog te dansen - we leken wel smurfen in een 'silent disco'- en toen besloot ik maar die cassette en nog één cassette uit de auto aan de dj te geven, zodat de rest van het publiek er ook op kon dansen. Het was nog voor de 'wende' - verder de hele avond gratis gedronken, goedkope oostblok-poepel

Als ik geen muziekliefhebber ben dan is jouw opmerking niet elitair

Walkman beluistering is een van de middelen om je aan je omgeving te onttrekken. De muziek is dan ideaal om in trein of tram te kunnen lezen. Ben zelf niet echt een liefhebber van luisteren met doppies of koptelefoon - zit er dan 'te dicht op' en voel ook spanning aan m'n oren na verloop van tijd.

Het mooiste om muziek te ervaren vind ik nog steeds vanuit de bank, op de ideale plek, met de volumeknop een stukje naar rechts. Het heeft me - eerlijk gezegd - nog nooit een schroef kunnen boeien of men mij elitair, snob, eigenwijs of wat dan ook vind: de communicatie vindt tussen mij en het album plaats en als iemand anders dat ook mooi vindt, is dat meegenomen (vaak moet ik het geluid dan zachter zetten); is dat niet het geval, dan draai ik het album als ik alleen ben.

Dit album, vanaf de aanzwellende blazers van The Verdict zit je er middenin - doppies zijn dan voor mij noppies

Thuis draaide ik gewoon de LP hoor.........

Na een middagje shoppen bij een 2e hands vinyl winkel eindelijk een gaaf exemplaar van dit album gevonden. Al wat langer naar op zoek. Ik heb de cd al vele jaren maar dit is wat mij betreft zo'n album die ik op lp wilde hebben. Prachtige hoes en een mooie strakke produktie. Not here, not now knalt uit m'n speakers met elk nootje z'n plek. Zo hoort het. Erg lekker om op vinyl dit top album van Joe weer eens langs te horen komen. Kan van m'n lange lijstje af.

En deze vind ik dan wat minder dan voorganger 'Night And Day' en opvolger 'Big World'. Ben niet zo gecharmeerd van dat latin america gedreven geluid. Moet toevoegen dat het subliem klinkt en goed gemusiceerd is, maar ik heb gewoon meer met het geluid van die andere twee platen. Joe Jackson durfde wel steeds te vernieuwen.

Voor mij blijft dit het beste album met N & D als goede 2e.

Overigens is dit wel een mooi album om het verschil tussen cd en lp te laten horen - het geluid spat zowat van de plaat. [/quote]

Helemaal mee eens. Geluid is fenomenaal, zeker voor een album uit 1984.

Vind N&D2 trouwens ook niet slecht; 1 natuurlijk wel veel beter.

Dat is het zeker. Maar ik vind het verschil tussen de LP en de CD helemaal niet zo groot in dit geval. Ook de CD klinkt prachtig - de originele jaren 80 CD wel te verstaan, de huidige remaster is een heel ander verhaal.

Ik vond destijds dit album een van de betere voorbeelden die illustreert waar de CD als medium toe in staat is. In tegenstelling tot Night and day, waarvan ik de CD (ook de originele jaren tachtig CD) kwalitatief minder vond klinken dan de originele Nederlandse persing. Al is Body & soul sowieso een album dat een stuk dynamischer klinkt dan zijn voorganger.

Nou inderdaad, N&D heb ik ook een cd van liggen. Matig geluid. De latere remaster is beter te pruimen.

bikkel2zegt:Heel aardig samengevat. Je hoeft bepaald geen Jazz cat te zijn om dit te kunnen waarderen, alhoewel het wel (niet alleen in de hoes) een passend eerbetoon is aan diverse grootheden uit de Jazz. Een behoorlijk toegankelijke plaat, waarbij je Jackson onmogelijk nog als 'angry young man' kunt karakteriseren. Maar toch ook zeker geen knieval voor de commercie. Eigenlijk lang niet meer gedraaid (en wat zegt dat?). Misschien is mijn positieve waardering wat gekleurd omdat het de soundtrack was van de tweede romance in mijn leven.

Het jaargetijde voor deze plaat te beluisteren ligt helaas al weer achter ons.
Deze hakt er lekker in op zwoele zonnige dagen.

Mee eens brandos. Toegankelijke plaat met jazzy Zuid-Amerikaanse klanken.
Maar Jazz cats zullen dit toch wel waarderen?
Qua arrangementen zit dit heel gedegen inelkaar geweven.
Steely Dan had die gave ook.
Luchtig, toegankelijk, maar vergis je niet in de muzikale schema's.
Altijd veel waardering voor gehad.
Hoe iets toegankelijk laten klinken, terwijl het verdomd complex is.